Νέα γενιά

 Την δεκαετία του 80 έκανε δειλά τα πρώτα βήματα της μια νέα κοινωνική τάξη αυτή των Νεόπλουτων, με αποκορύφωμα την εποχή Σημίτη. Ποιοι αποτελούν την τάξη αυτοί; Το 45 % του «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ» των γκάλοπ των εκλογών, οι γνωστοί «Αναποφάσιστοι» που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις.

Κατά κύριο λόγο είναι τελειόφοιτοι εξατάξιου γυμνάσιου της εποχή τους, έχουν την ιδιότητα του ελεύθερου επαγγελματία, άνθρωποι που κατάφερναν να «κάνουν» τις δουλείες του με τις «υψηλές γνωριμίες» τους.
Είναι αυτοί που από το πολύ ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, έγιναν οι επαγγελματίες ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και οι επαγγελματίες ΝΔ του Καραμανλή.
Που δεν τους ενδιέφερε ποιος ήταν κυβέρνηση αλλά σε ποιο κόμμα ήταν οι «υψηλές γνωριμίες» τους, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πως θα ζούσαν καλύτερα αυτοί τίποτα άλλο.
Ζώντας σε ακριβές συνοικίες χτίζοντας μια βαλίτσα οδηγώντας τις Πόρσε τους, βλέπεις οι Μερσεντές ξεπεράστηκαν αφού μπορούσε ο καθένας να τις αποκτήσει ακόμα και ο φτωχός συγγενής τους, με την life-style ζωή τους , με ντύσιμο που τις περισσότερες φορές άξιζε όσο ο μισθός τριών Δημοσίων Υπαλλήλων, έστελναν τα παιδία τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και φυσικά έκαναν όλα αυτά που θα έκανε ο οποιοσδήποτε πλούσιος.
Όπου και να πήγαιναν από την καφετερία μέχρι και τα γραφεία των υπουργών είχαν το βλέμμα του «’Έχω λεφτά, φτωχέ σερβιτόρε, φτωχή γραμματέα, φτωχέ Δημόσιε Υπάλληλε και σε κάνω ότι θέλω έτσι απλά γιατί έχω λεφτά» αντικαθιστώντας το περιβόητο «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ?» της χούντας ,είχαν δημιουργήσει την δική τους χούντα των Νεόπλουτων.
Είναι οι ίδιοι που μεγάλωσαν τα παιδία τους με τη λογική «Λεφτά έχουμε και κάνουμε ότι γουστάρουμε» τους αγόραζαν ένα σπορ αμάξι για να μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, που όταν πήγαν Στρατιώτες οι γιοι τους έβαλαν «βύσμα» για να τους έχουν στην Αθήνα « γιατί γκρινιάζει η μάνα του», που όλοι έχουν σπουδάσει τα παιδία τους στην Αμερική η την Αγγλία κάτι σχετικό έτσι ώστε να μπουν στις επιχειρήσεις τους και να τους βοηθήσουν .
Ξαφνικά όλα αυτά κατέρρευσαν, οι «υψηλές γνωριμίες» δεν ανταποκρίνονται πια γιατί τους κράζει ο κόσμος με τα αίσχη τους, ξαφνικά ανακαλύψανε ότι ζούμε με δανεικά λεφτά , οι βιλίτσες που είχαν αγοραστεί με δάνεια πουλήθηκαν γιατί «Οι δουλείες μου είναι στο κέντρο και δε βολεύει, τρώω πολύ ώρα στο αμάξι και στις μετακινήσεις, είναι και αυτή η κρίση » , οι Πόρσε που ήταν αγορασμένες και χρεωμένες σαν αυτοκίνητο εταιρίας έγιναν ποδήλατα «Δε βρίσκω να παρκάρω και αγανάκτησα πια, άσε που γίνομαι στόχος για τους κλέφτες » , τα πούρα έγιναν στριφτό γιατί «Ενοχλούσε τη κόρη μου η μυρωδιά τους, αν και δε πρέπει κανονικά να καπνίζω γιατί μου βρήκε ο γιατρός κάτι» , τα ακριβά ρούχα τώρα ψωνίζονται από τα κινέζικα «Έλα μωρέ ,όλα στη Κίνα φτιάχνονται και μας τα πουλάνε για επώνυμα». Άλλα το χειρότερο από όλα είναι ότι πρέπει να δουλέψουν τα παιδία τους ,με μισθό 590 ευρώ το μήνα, λιγότερα από ότι τους έδιναν οι ίδιοι για χαρτζιλίκι καθημερινά ,και τι δουλεία να κάνουν σαν Σεκιουριτάδες αφού όλη μέρα ήταν στα γυμναστήρια και «έκτιζαν» κορμί η σαν Μπάρμαν με τις γνωριμίες που είχαν τόσα χρόνια σαν πελάτες .
Βέβαια ποτέ τα παιδία τους δεν θα δουλέψουν για βιοποριστικούς λόγους αλλά «για την εμπειρία» η γιατί «Η ψυχολόγος μου είπε να μην ανησυχώ, κάνει την επανάσταση του» και ποτέ μα ποτέ δε θα καταλάβουν ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι αυτή η κοινωνική τάξη των «Νεόπλουτων» πέθανε και γέννησε με νέα κοινωνική τάξη των «Νεόπτωχων» και ότι αυτή αποτελείται από τα παιδία τους.

Διαχρονικές αλήθειες, ΠΟΝΆΝΕ

Ποιος πακετάρει το δικό σου αλεξίπτωτο;

Ο Charles Plumb ήταν πιλότος του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Μετά από 75 πολεμικές αποστολές, το αεροπλάνο του κατερρίφθη από ένα πύραυλο εδάφους-αέρος.Ο Plumb εκτινάχθηκε και έπεσε με το αλεξίπτωτό του σε εχθρικό έδαφος. Αιχμαλωτίστηκε και πέρασε έξι χρόνια μέσα σε μια κομμουνιστική φυλακή του Βιετνάμ.

Επέζησε το μαρτύριο και σήμερα δίνει διαλέξεις για τα όσα έμαθε από την εμπειρία του.
Μια μέρα που ο Plumb και η γυναίκα του καθόταν σε ένα εστιατόριο, κάποιος από ένα άλλο τραπέζι τους πλησίασε και είπε, “Εσύ είσαι ο Plumb! Ήσουν πιλότος στο Βιετνάμ, και η βάση σου ήταν το αεροπλανοφόρο Kitty Hawk. Και σε κατέρριψαν!”
“Πως στο καλό το ξέρεις αυτό;” τον ρώτησε ο Plumb.
“Εγώ πακετάρισα το αλεξίπτωτό σου,” του αποκρίθηκε ο άνδρας.
Ο Plumb ένοιωσε έκπληξη και ευγνωμοσύνη। Ο άνδρας του έσφιξε το χέρι και είπε, “υποθέτω ότι το αλεξίπτωτο άνοιξε κανονικά!” Ο Plumb τον διαβεβαίωσε, “Και βέβαια! Αν το αλεξίπτωτό σου δεν είχε ανοίξει, δεν θα βρισκόμουν εδώ σήμερα.”
Εκείνο το βράδυ ο Plumb δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι, αφού συνέχεια σκεφτόταν εκείνο το άτομο.
Λέει ο Plumb, “Αναρωτιόμουν συνέχεια πως να έμοιαζε αυτός ο άνθρωπος με τη στολή του Ναυτικού: άσπρο καπελάκι, ποδιά, και παντελόνι καμπάνα. Αναρωτιέμαι πόσες φορές μπορεί να τον είχα δει και δεν του είπα ούτε ένα, ‘Καλημέρα, τι κάνεις;’ ή κάτι παρόμοιο επειδή, βλέπετε, εγώ ήμουν πιλότος πολεμικών αεροσκαφών και αυτός ήταν ένας απλός ναύτης.”
Ο Plumb σκέφτηκε τις ατελείωτες ώρες που ξόδευε αυτός ο ναύτης πάνω σ’ ένα μακρύ ξύλινο τραπέζι στα έγκατα του πλοίου, τυλίγοντας προσεκτικά τα πανιά και διπλώνοντας τα σχοινιά από το κάθε αλεξίπτωτο, κρατώντας στα χέρια του κάθε φορά την μοίρα κάποιου που ούτε καν γνώριζε.
Τώρα, ο Plumb ρωτάει το ακροατήριό του,
“Ποιος πακετάρει το δικό σας αλεξίπτωτο;”
Ο καθένας έχει κάποιον ο οποίος του προμηθεύει ότι χρειάζεται για να τα βγάζει πέρα στην καθημερινότητα της ζωής.

Για να μη σας παραμυθιάζουν. Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία.

Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ.

Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα.
Η κοινωνία, που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη, ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη.
Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.
Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποια από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση· προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους.
Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων.
Για να πετύχεις σ' αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Να είσαι αυτό που επιθυμεί ο άλλος να είσαι. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο· άλλο σέιλς κι άλλο φαϊνάνς. Αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ριλάιαμπλ δεν θα σταματήσεις ποτέ να την παίζεις· αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά.
Επίσης, από τη μέρα που θα εισέλθεις σε κάποιον κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του· σαν να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση.
Ο κλάδος υπεράνω όλων.
Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι "συνάδελφοι" θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια.
Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στη δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομαχτικός.
Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη.
Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από τον νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή.
Τα εξοντωτικά 12ωρα και 14ωρα δουλειάς είναι νον στοπ. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν· κατάντησε μομφή. Λένε "αυτός κοιμάται μεσημέρι" εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος· εν ολίγοις ακατάλληλος.
(Αν οι επιστήμονες μπορούσαν να καταθέσουν δημοσίως για τις ευεργετικές ιδιότητες του μεσημβρινού ύπνου, θα είχε καταρρεύσει προ πολλού το δυτικό εργασιακό μοντέλο. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για την ψυχική και τη σωματική μας υγεία και, εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις "χελθ" βιταμίνες, τα "σπα" και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.)
Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο μπόνους που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατελείωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς.
Γι' αυτό υπάρχουν συνήθως και κάποιες έξτρα παροχές κολακείας· το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι, ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία της επιχείρησης) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι, που ουσιαστικά δεν σημαίνουν τίποτα. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σίνιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταϊρέκτορ, βάις πρέζιντεντ, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπορντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα.
Η μακροβιότητα της καριέρας σε μια σύγχρονη εταιρεία κρίνεται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη "τρέλα" για δουλειά και το λόγιαλτι (την πιστότητα) στην εταιρεία και στους στόχους της.
Επίσης, είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες "αξίες". Όπως το σχιζοφρενικό "άλλο δουλειά κι άλλο φιλία", λες κι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας τη δουλειά που σου ανέθεσαν.
Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού "επαγγελματία". Που σημαίνει ότι, προκειμένου να γίνει η δουλειά σου, όλα επιτρέπονται· η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος· φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα.
Λένε "είμαι προφέσιοναλ" κι αυτό τα εξηγεί όλα.
Κι ο Αλ Καπόνε "προφέσιοναλ" ήτανε.
Μάλιστα, οι νέοι επαγγελματίες διηγούνται εμφατικά το παράδειγμα του Ωνάση που φιλοξενούσε έναν φίλο του, επίσης εφοπλιστή, στη θαλαμηγό του. Ενώ έπαιζαν τάβλι, ο άλλος του αποκάλυψε χαρούμενος πως έδωσε εντολή αγοράς δύο πλοίων που μόλις είχαν βγει προς πώληση.
Ο Ωνάσης δεν φάνηκε να δίνει σημασία στην πληροφορία· συνέχισαν το παιχνίδι, μα κάποια στιγμή σηκώθηκε, να πάει στην τουαλέτα, και άργησε λίγο. Όταν επέστρεψε, ξανάπιασε τα ζάρια και είπε χαμογελαστός στον φίλο του πως τα πλοία που του είχε αναφέρει τα αγόρασε μόλις πριν ένα λεπτό εκείνος.
Αυτόν τον κτηνώδη αμοραλισμό εννοούν όταν λένε "είμαι προφέσιοναλ".
Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό· τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά· πάει ένα πρωί, και χωρίς καμία προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στον διάδρομο.
Δυστυχώς στην ίδια λούμπα έπεσαν και οι γυναίκες.
Μέχρι πρόσφατα δεν επιδείκνυαν την ολοκληρωτική αφοσίωση των αντρών στη δουλειά τους. Ως όντα πιο πολύπλοκα, αισθαντικά και ερωτικά, έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στις χαρές της ζωής.
Γι' αυτή την ανεξαρτησία τους η κοινωνία τις φιλοδώρησε εκδικητικά με σωρεία κατηγοριών· άπιστες, ελαφρόμυαλες, ανεύθυνες, γλωσσούδες κ.λπ. Η χαρά και ο ερωτισμός δεν συγχωρούνται στην παραγωγή. Τελευταίως μάλιστα, αν αποπειραθείς στη δουλειά ένα πονηρό αστείο, κάποιο υπονοούμενο, καραδοκεί η εξευτελιστική κατηγορία της "σεξουαλικής παρενόχλησης".
Αυτό κι αν είναι ευνουχισμός· σημαίνει "όσοι περάσετε αυτή την πόρτα αφήστε έξω το φύλο σας".
Οι γυναίκες, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα ακόμη αντρικό οχυρό, γίνονται κι αυτές "προφέσιοναλ" θύματα. Τυπικές, σοβαρές, με πολυάσχολο ύφος, ασέξουαλ ντύσιμο, κάτι σκούρα ταγιέρ σαν αντρικά κουστούμια, λευκό πουκάμισο και απομίμηση γραβάτας.
Έσβησε το χαμόγελο, το σκέρτσο και το παιχνίδισμα, που τις έκαναν αξιολάτρευτες. Έχασαν το πλεονέκτημα της ζωής που είχαν έναντι των εξουθενωμένων από τη δουλειά αντρών.
Ο Γκι Ντεμπόρ το έγραψε με συνταρακτική απλότητα: "Μόνο όσοι δεν δουλεύουν ζουν".
Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα· ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και, ει δυνατόν, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε.
Αλλά δεν ζούμε. Κι αυτό μας τρελαίνει.
"Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή". (Βάνεγκεμ)
Με την πιο κοινή λογική, όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες.
Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις:
"Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση".
Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

ΠΩΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΠΩΝΈΖΟΙ ΓΙΑΤΡΟΊ

 Δερματολόγος: Γιαφαγούρα..
.Πλαστικός χειρούργος: Γιαφιγούρα
Οφθαλμίατρος: Γιαθολούρα
Λογοθεραπευτής: Γιαμουρμούρα
Διαιτολόγος: Γιαλιγούρα
Γαστρεντερολόγος: Γιακαούρα
Ουρολόγος: Γιακατούρα
Ορθοπεδικός: Γιακαμπούρα
Γυναικολόγος: Γιαχαμούρα

Υψηλά τα ποσοστά παιδικής παχυσαρκίας στη Θεσσαλία

Την πλάτη γυρνούν στις υγιεινές τροφές οι μαθητές της Θεσσαλίας, με αποτέλεσμα στην περιοχή αυτή της ελληνικής επικράτειας να καταγράφονται υψηλά ποσοστά παχυσαρκίας.
Όπως προκύπτει από μελέτη του Τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, οι μαθητές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του συγκεκριμένου γεωγραφικού διαμερίσματος δεν "συμπαθούν"- και κατά συνέπεια δεν καταναλώνουν συχνά- τις πιο υγιεινές τροφές, όπως τα φρούτα, το ψάρι, τα λαχανικά και τα όσπρια. Αντίθετα, δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση σε τροφές που δεν πρέπει να καταναλώνονται σε καθημερινή βάση, όπως το κρέας.
Αποτέλεσμα αυτού είναι, τα ποσοστά παχυσαρκίας στους μαθητές της Θεσσαλίας να έχουν φτάσει, τα τελευταία χρόνια, σε ανησυχητικά επίπεδα, αφού, σύμφωνα με τη μελέτη το ποσοστό υπέρβαρων ή παχύσαρκων μαθητών φτάνει έως και το 43,9%."Τα αποτελέσματα της μελέτης μας", σημειώνει ο Βασίλης Γεροδήμος, επίκουρος καθηγητής Αθλοπαιδιών του τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, "έρχονται να επιβεβαιώσουν αυτά άλλων μελετών που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια σε όλη την Ελλάδα και να ενισχύσουν τις απόψεις όλων των σχετικών με το θέμα επιστημόνων οι οποίοι, παρατηρώντας από μελέτη σε μελέτη να αυξάνονται τα ποσοστά της παιδικής παχυσαρκίας στην Ελλάδα, υποστηρίζουν ότι πρέπει να γίνει κάτι αποτελεσματικό έτσι ώστε να αναστραφεί αυτή η κατάσταση".
Σύμφωνα με την παραπάνω μελέτη, τα τελευταία χρόνια, η μείωση της σωματικής δραστηριότητας των παιδιών εξαιτίας της αύξησης των υποχρεώσεων τους και της υιοθέτησης ενός καθιστικού τρόπου ζωής (τηλεόραση, Η/Υ), παράλληλα με την υιοθέτηση νέων, καθημερινών συνηθειών για "πρόχειρη" και "γρήγορη" διατροφή, έχουν δημιουργήσει μια γενιά υποκινητικών και παχύσαρκων παιδιών, τα οποία αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, που υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής τους.
Τον κύριο ρόλο όμως σύμφωνα με τον κ. Γεροδήμο, στη "διατροφική εκπαίδευση" των παιδιών διαδραματίζουν οι γονείς. Το μαγειρεμένο φαγητό- μεσημέρι και βράδυ- η ποικιλία των τροφών (ψάρι, όσπρια, κρέας κ.ά.), η ύπαρξη σαλάτας και φρούτων καθημερινά στο τραπέζι είναι σημαντικά στοιχεία που θα βοηθήσουν το παιδί να μάθει να τρώει πιο σωστά.
Επίσης, σύμφωνα με τον ίδιο, οι εκπαιδευτικοί, μέσω ειδικών εκδηλώσεων, μαθημάτων κι εργασιών θα πρέπει να συμβάλουν κι αυτοί με τη σειρά τους στην εκπαίδευση των μαθητών.
Το δικό τους ρόλο καλούνται ακόμη να διαδραματίσουν και άλλοι φορείς, όπως τα αρμόδια υπουργεία και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, με τη διοργάνωση κεντρικών δράσεων ενημέρωσης, την ευαισθητοποίηση και την εκπαίδευση σχετικά με το θέμα της άσκησης και της διατροφής.
Η λύση στο πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας είναι, σύμφωνα με τον κ. Γεροδήμο, η άσκηση και η σωστή διατροφή. "Για να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της παιδικής παχυσαρκίας αποτελεσματικά, θα πρέπει να εφαρμόζουμε δράσεις που συγχρόνως θα στοχεύουν στην αύξηση της φυσικής δραστηριότητας των παιδιών και στη βελτίωση της ποιότητας της διατροφής τους", εξηγεί.
Εξάλλου, η άσκηση είναι το καλύτερο "φάρμακο" τόσο για πρόληψη όσο και για αποκατάσταση πολλών ασθενειών. "Έχουν γίνει πάρα πολλές μελέτες παγκοσμίως που αποδεικνύουν τη σημασία της άσκησης για την υγεία. Στο σχολείο, σήμερα, η Φυσική Αγωγή, με τον τρόπο που γίνεται (συχνότητα, αναλυτικά προγράμματα, εγκαταστάσεις κ.ά.), έχει ελάχιστη σχέση με την προαγωγή της υγείας", επισημαίνει ο κ. Γεροδήμος.
Ο ίδιος προτείνει την ενσωμάτωση της καθημερινής άσκησης στο πρόγραμμα των μαθημάτων του σχολείου, τονίζοντας: "Τα προγράμματα σπουδών των σχολείων περιέχουν ένα τεράστιο αριθμό μαθημάτων, μέσω των οποίων διοχετεύεται στα παιδιά ένας μεγάλος όγκος πληροφοριών, που ποτέ δεν αφομοιώνουν. Έτσι, είναι πολύ πιο σημαντική, για το μέλλον τους, η διάθεση μιας σχολικής ώρας για την άσκηση των παιδιών μας".Σημειώνεται ότι, το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας έχει θέσει ως έναν από τους στόχους του να συμβάλει στη συνειδητοποίηση από τους πολίτες της σημασίας της άσκησης ως βασικού παράγοντα για τη βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής.
Στο πλαίσιο αυτό, έχει οργανώσει πολλές σχετικές δράσεις, με πιο πρόσφατη το σχετικό πρόγραμμα, που υλοποίησε την προηγούμενη χρονιά στη Δυτική Θεσσαλία για τη φυσική δραστηριότητα.

Πηγή: (ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή Α. Ζώη)

Μεσογαίας: Ας ξεσηκωθούμε όλοι !

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και επίκαιρο μήνυμα

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κάποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες καὶ τέλειωσε
. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατάλοιπο ἄλλων παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώσει καὶ μετὰ τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλησία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε στὴν οὐσία νὰ ἐξευτελίζουμε κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε εἴτε δὲν θέλουμε εἴτε δὲν σεβόμαστε. Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγιασμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς Ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς Ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσευχηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώρησα, πρῶτον γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν καὶ δὲν θέλησα ὡς Ἐπίσκοπος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερον γιατὶ πρὶν τὸ κάνω ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιήσω.
Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας τὸ πίστευαν. Πίστευαν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθελαν στὴ ζωή τους ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.
Σήμερα ὅμως Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλᾶ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντήσαμε! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέξοδα, σύγχυση, αὐτοκαταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.
Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληροφορίες ποὺ οπερισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πείθουν. Νὰ σᾶς δώσουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντίκρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειάζεστε εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.
Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμεσα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμμα καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό. Χτυπῆστε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξαναφέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρότητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισσότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσσονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελετουργίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ επιβάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτημα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Θεὸς μαζί σας, ἀγαπητά μας παιδιά.
Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ ὅλη μου τὴν ἀγάπη,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ
http://e-parembasis.blogspot.com/2010/09/blog-post_4953.html

Οι ασθένειες του... υπολογιστή

Κακώσεις λόγω Επαναλαμβανόμενης Καταπόνησης (Repetitive Strain Injury): Το σύνδρομο αυτό περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό παθήσεων και είναι συνήθως το αποτέλεσμα υπερ-χρήσης (και επαναλαμβανόμενων κινήσεων) των νεύρων και μυών των χεριών και αντιβραχιόνων μας. Οι κακώσεις αυτές μπορούν να προκληθούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αν και συνήθως προκύπτουν στους καρπούς, τις παλάμες και τους αντιβραχίονες.
Έτσι, ο πιο συχνός τύπος του RSI είναι η τενοντίτιδα, η οποία περιλαμβάνει φλεγμονή του τένοντα και τοπικό πόνο στον αγκώνα, τον αντιβραχίονα και την παλάμη. Αυτή η πάθηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα επίπονη, ενώ δεν θεραπεύεται εύκολα αν καθυστερήσει κανείς να την αντιμετωπίσει. Τα πρώτα της συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, ευαισθησία και πρήξιμο στην παλάμη ή στις αρθρώσεις των δακτύλων.
Άλλα συμπτώματα του συνδρόμου RSI είναι επίσης:
- Πόνος, μούδιασμα και «μυρμήγκιασμα» στο πίσω μέρος της παλάμης.
- Βουβός πόνος στους αντιβραχίονες.
- Αδυναμία στο να σηκώσουμε βαριά αντικείμενα, λόγω κούρασης των χεριών.
- Οξύτατος πόνος αμέσως μετά από την κίνηση που θεωρούμε πως αποτελεί Κάκωση.

Για να αντιμετωπίσουμε τέτοιες παθήσεις, εφόσον βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο, καλό είναι, πέρα από την σωστή στάση του σώματος που αναφέραμε παραπάνω, να προμηθευτούμε κάποιον εναλλακτικό εξοπλισμό γραφείου, όπως: Εργονομικά πληκτρολόγια (είτε αυτά που μοιάζουν κυματιστά ή αυτά που είναι χωρισμένα σε δύο μέρη). Αποφύγετε, πάντως, τα πληκτρολόγια και τα mousepads με τις προεξοχές σιλικόνης για να ακουμπούν οι καρποί και οι αντιβραχίονες όταν γράφετε γιατί πιέζουν υπερβολικά τα συγκεκριμένα σημεία και μπορεί να προκαλέσουν χειρότερο πόνο. Προτιμήστε ένα εργονομικό ποντίκι, από αυτά που υποστηρίζουν το σχήμα της παλάμης και που με τη χρήση μιας μπίλιας μετακινούν το βελάκι στην οθόνη, ενώ το χέρι μένει ακίνητο.
Η δε καρέκλα στην οποία καθόμαστε πρέπει να στηρίζει την πλάτη μας σε ευθεία θέση με μία ελαφριά, χαλαρή κύρτωση. Πρέπει επίσης να είναι προσαρμόσιμη ως προς το ύψος, έτσι ώστε να ακουμπούν τα πόδια μας καλά στο έδαφος και οι μηροί μας να βρίσκονται σε παράλληλη με το πάτωμα θέση. Βεβαιώστε, ακόμα, ότι το ύψος της καρέκλας επιτρέπει στο πάνω μέρος των χεριών και στους αγκώνες να λειτουργούν παράλληλα με τον κορμό του σώματος, με τους αντιβραχίονες να εκτείνονται σε γωνία 90 μοιρών από τον κορμό και παράλληλα με τους μηρούς. Αυτή η στάση επιτρέπει στους αντιβραχίονες, τους καρπούς και τα χέρια να βρίσκονται στην βέλτιστη θέση έτσι ώστε να αποφεύγονται οι Κακώσεις των χεριών.
Κόπωση Ματιών (Eye Strain): Πολλοί χρήστες υπολογιστών παραπονούνται για πόνους στα μάτια μετά από παρατεταμένη χρήση. Αυτός ο πόνος οφείλεται στην υπερ-εργασία των μυών των ματιών. Σύμφωνα με την κλινική Mayo, η οποία ειδικεύεται στην συγκεκριμένη πάθηση (περισσότερες πληροφορίες στα Σχετικά Links), η κόπωση των ματιών λόγω της χρήσης του υπολογιστή δεν επιφέρει συνήθως σοβαρές ή μακροχρόνιες συνέπειες. Μπορεί, ωστόσο, να γίνει ιδιαίτερα δυσάρεστη, ενοχλητική και επίπονη.
Συμπτώματα της πάθησης αυτής μπορεί να είναι:
- Πονοκέφαλοι κατά τη διάρκεια ή/ και μετά τη χρήση του υπολογιστή.
- Ερεθισμένα ή/ και ξηρά μάτια.
- Θολή όραση.
- Αργή επανεστίαση όταν κοιτάμε από την οθόνη σε μακρινά αντικείμενα.
- Χάσιμο της θέσης όταν κινούμε τα μάτια μεταξύ του πληκτρολογίου και της οθόνης.
- Δυσκολία να δούμε καθαρά σε μεγάλη απόσταση μετά από παρατεταμένη χρήση του υπολογιστή.
- Περιστασιακή διπλωπία.
- Αλλαγές στην αντίληψη των χρωμάτων.
- Αλλαγές στη συνταγή των γυαλιών μας.
- Μικρότερη οπτική ικανότητα και τακτικότερα λάθη.

Για να αποφύγουμε ή να περιορίσουμε την Κόπωση των Ματιών πρέπει πρώτα απ'όλα να χρησιμοποιούμε τα σωστά μυωπικά γυαλιά, όπως μας έχει συστήσει ο οφθαλμίατρός μας. Καλό είναι μάλιστα να τονίσουμε στον γιατρό ότι θέλουμε γυαλιά (ή φακούς) ειδικά για τη χρήση υπολογιστή, γιατί τα περισσότερα είναι σχεδιασμένα για διάβασμα έντυπου υλικού. Όσο κι αν σας κάνει εντύπωση, υπάρχουν ειδικοί φακοί (γυαλιών ή επαφής) για δουλειά στον υπολογιστή. Η αντανάκλαση του φωτός στην οθόνη μπορεί, επίσης, να σας κουράζει, γι'αυτό τοποθετήστε ένα φίλτρο μπροστά της που θα απορροφά την ενοχλητική γυαλάδα..!

Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολο έργο.

Είναι το ξέσπασμα του πόνου μιάς μεγάλης καρδιάς. Είναι το καυτό δάκρυ του πατέρα, που νοιώθει απέραντη στοργή γιά τα παιδιά του, διότι ο Απ. Παύλος ήταν ο πνευματικός πατέρας των Κορινθίων. Μόλις πληροφορήθηκε ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν σοβαρές παρεκτροπές, οι οποίες δυνατόν να καταστρέψουν τις ψυχές των πιστών, η ψυχή του ταράσσεται. Θα το ήθελε πολύ να πάει να τους επισκεφθεί και να τους μαλώσει για τα μεγάλα παραπτώματά τους, αλλά τελικά αποφασίζει να τους γράψει και να τους βοηθήσει να διορθωθούν.
Είναι βέβαια αυστηρός, αλλά η αυστηρότητά του, λογική και μετρημένη, προέρχεται από την καρδιά ενός πατέρα που αγαπάει τα παιδιά του.
«Έπειτα, όταν διορθωθείτε, θα έλθω κοντά σας γεμάτος ευτυχία και χαρά, για να σας δώσω το φίλημα της ειρήνης και της στοργής μου».
Η θερμή αυτή και γεμάτη από πλούσια διδάγματα αποστολική περικοπή, αποτελεί σπουδαίο παιδαγωγικό κώδικα, τον οποίο θα πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς και οι παιδαγωγοί, για την ορθή αγωγή των παιδιών.

1. παρακολούθηση και εποπτεία
Οι νέοι μας έχουν ενθουσιασμό και δραστηριότητα και πολλά όνειρα. Δέν έχουν όμως πείρα και γι’ αυτό παρασύρονται πιό εύκολα από την λάμψη των πραγμάτων, η οποία πολύ συχνά είναι ψεύτικη.
Υπάρχει λοιπόν φόβος να πάρουν δρόμους που δέ οδηγούν στην ευτυχία ή να αποκτήσουν συνήθειες, οι οποίες θα τους οδηγήσουν σε πάθη ολέθρια και πιθανό στην καταστροφή.
Γι’ αυτό οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να παρακολουθούν από κοντά την σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων.
Βεβαίως το παιδί πρέπει να έχει την καλώς νοούμενη ελευθερία. Πρέπει να αισθάνεται ότι οι μεγαλύτεροί του το υπολογίζουν, ότι του έχουν εμπιστοσύνη, ότι δέν στραγγαλίζουν την προσωπικότητά του και δέν του στερούν την ελευθερία του. Πρέπει όμως το παιδί να γνωρίζει καλά ότι κανείς δέν έχει απόλυτη ελευθερία και επομένως ότι δέν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Χρειάζονται λοιπόν παρακολούθηση τα παιδιά.Χωρίς αυτήν, υπάρχει φόβος να καταλήξουν αργότερα ερείπια ψυχικά και σωματικά,οπότε θα κλαίνε και οι γονείς και τα παιδιά.

2. Η διδαχή.
Εκτός όμως από την παρακολούθηση, το παιδί πρέπει να διδαχθεί την αλήθεια, γιά να μην υποδουλωθεί αργότερα στο ψέμα, το οποίο στις ημέρες μας εμφανίζεται γοητευτικό και ελκυστικό.
και η αλήθεια, καθαρή και γνήσια, ευρίσκεται στο νόμο του Θεού, ο οποίος είναι το φώς και η δύναμη και η πνοή στη ζωή μας. Αυτός ο νόμος θα οδηγήσει το παιδί στο δρόμο της αρετής, της αγάπης, της τιμιότητας,της ειλικρίνειας και της δικαιοσύνης.

3. Ο έλεγχος.
Εάν, για οποιοδήποτε λόγο, η διδαχή δεν αποδίδει και το παιδί αρχίζει να ακολουθεί επικίνδυνο δρόμο και λανθασμένη πορεία, τότε είναι χρέος των υπευθύνων να προχωρήσουν σε ένα άλλο μέτρο: τον έλεγχο.
Δέν είναι εκδήλωση αγάπης να συγχωρούμε όλα τα λάθη των παιδιών για να μην τα λυπήσουμε.
Οι νέες, δήθεν προοδευτικές αντιλήψεις, που ακούμε να λένε ότι το παιδί πρέπει να ζει ελεύθερο τη ζωή του, διότι τάχα υπάρχει κίνδυνος να του δημιουργήσουμε ψυχικό τραύμα με τον έλεγχο, είναι λανθασμένες.
Όταν ασθενούμε, οι γιατροί δεν διστάζουν να μας δώσουν πικρά φάρμακα ή και να προβούν σε οδυνηρές εγχειρήσεις για να αποκαταστήσουντην υγεία μας.
Το φάρμακο για την κακή συμπεριφορά και την ψυχική ασθένεια του παιδιού είναι ο έλεγχος, η παρατήρηση, η έντονη διαμαρτυρία των γονέων ή του παιδαγωγού, έστω και αν συνοδεύονται από ψυχικό πόνο. Υπάρχουν όμως δύο βασικές προϋποθέσεις για το πώς θα γίνεται ο έλεγχος:

α) Με λεπτότητα και καλωσύνη.
Σαν άνθρωπος το παιδί κάποτε θα κάμει λάθη. Ενδεχομένως τα λάθη του να είναι σοβαρά. Οι παιδαγωγοί ή οι γονείς πρέπει να επέμβουν αμέσως, χωρίς όμως απειλές, ξύλο,θυμούς και συγκρούσεις. Πρέπει να σκύψουν πάνω στη ψυχή του παιδιού με καλωσύνη. Να δείξουν ότι πράγματι πονούν και οι ίδιοι μαζί με το παιδί. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να το αποπάρουν ούτε να το εκδικηθούν ή να το προσβάλλουν μπροστά σε άλλους.
Αν είναι σοβαρό το λάθος του παιδιού, πρέπει οι γονείς να κλάψουν μαζί του.
Με τον τρόπο αυτό, η αντίδραση του παιδιού είναι μικρότερη και η επλίδα της βελτιώσεως και θεραπείας του πολύ μεγαλύτερη.

β) σοβαρότητα
Πολύ συχνά οι γονείς, παρασυρόμενοι από υπερβολική αγάπη προς τα παιδιά τους, συμβαίνει να είναι πολύ επιεικείς προς αυτά και τους συγχωρούν εύκολα σοβαρά παραπτώματα,των οποίων οι συνέπειες θα είναι αργότερα πολύ οδυνηρές.
Η πολλή αγάπη δεν ωφελεί πάντα. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται. Αν το λάθος είναι σοβαρό και επαναλαμβάνεται, τότε ο έλεγχος πρέπει να γίνει με αγάπη μεν, αλλά και με αυστηρότητα.
Μπορεί να κλάψει το παιδί. Άς κλάψει. Αυτά τα δάκρυα θα γίνουν αργότερα μύρο αρετής.
Ο Απ. Παύλος πονεί μέχρι δακρύων για τους Κορινθίους,αλλά δεν σιωπά. Τους γράφει την αλήθεια, έστω και άν αυτή είναι πικρή.
Πάρα πολλοί άνθρωποι ομολογούν ότι οφείλουν την διόρθωση και τον ενάρετο χαρακτήρα τους στους ελέγχους των γονέων των. Μπορεί τότε να πικράνθηκαν, αλλά τα μέτρα αποδείχθηκαν σωτήρια, διότι διορθώθηκαν και έτσι εσώθηκαν.
Λέγεται ότι, σε ένα δρόμο της αρχαίας Αθήνας, ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης συνάντησε ένα μικρό παιδί με τον παιδαγωγό του. Το παιδί πήρε μία πέτρα και γελώντας την πέταξε στο Διογένη, αποδεικνύοντας έτσι ότι ήταν κακοαναθρεμμένο. Τότε ο φιλόσοφος, αντί να μαλώσει το παιδί, έδωσε ένα δυνατό χαστούκι στον παιδαγωγό του παιδιού.
Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολο έργο. Η δυσκολία όμως δεν απαλάσσει τους γονείς από την ευθύνη.
Το μέλλον μιας Κοινωνίας ευρίσκεται στα χέρια των παιδιών. Αυτά όμως τα παιδιά, τους αυριανούς πολίτες, τους πλάθουν σήμερα τα δικά μας τα χέρια.
Άρα γε, όλοι εμείς, την έχουμε αντιληφθεί πλήρως αυτήν την αλήθεια;
Η ανάγνωση του ψαλμού "Κύριε ου μνησθείς αμαρτίας νεότητος" είναι η προετοιμασία μας με υπομονή να συγχωρούμε τα παιδιά μας και να συνεχίζουμε με υπομονή με την υπεύθυνη παραδειγματική μας ζωή να τα διδάσκουμε να γίνουν καλοί άνθρωποι


του Σεβ. Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας Σεραφείμ

Ήταν το παιδί του! Toυ Θανάση Ι. Νικολαΐδη

23/12/48: Ο στρατός απέκρουσε επιθέσεις των ανταρτών εναντίον της Έδεσσας και της Νάουσας.

Η ΜΑΧΗ ξεκίνησε αποβραδίς. Άγρια και φονική. Κράτησε ως το πρωί. Σ’ ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς, κοντά στην Έδεσσα. Δεν έστεργε στον πόλεμο η φύση, το’ δειχνε με την Άνοιξή της, με τα λογής άνθη κι ομορφιές, μα ήταν στη μοίρα της κι αυτή περιοχή να γίνει θέατρο της αδερφοσφαγής. Βουνίσιοι εκεί πάνω οι άνθρωποι, πιο σέρτικοι απ’ τους θαλασσινούς, είχαν «κοπεί» κι αυτοί στα δυο. Δεν τους κρατούσες. Ζώστηκαν τ’ άρματα και ξεκίνησαν - δυο βήματα ήταν το βουνό. Οι άλλοι έμειναν στο χωριό κρατώντας το ντουφέκι. Ως ΜΑΥδες και εθνοφρουροί. Με το στρατό, με την πατρίδα, με τη σιγουριά. Τους χώρισαν οι σκοτωμοί, τους ένωσε η μοίρα να συμβιώνουν. Μέχρι και σήμερα, το’ να χωριό ψηφίζει αλλιώτικα απ’ το άλλο.
ΑΝΤΙΚΡΙΝΑ οι αντίπαλοι στις όχθες μιας χαράδρας, όσο να πιάνει η σφαίρα τον αντίπαλο. Άγριες οι φωνές τη νύχτα, τυφλές σχεδόν οι τουφεκιές κι όποιος προλάβει. Είχε ο στρατός τον οπλισμό του, είχαν κι οι αντάρτες όπλο τους τον αιφνιδιασμό. Έφραξαν με νάρκες τα περάσματα, νάρκες «κατά προσωπικού» στην πλαγιά κι η κορυφή με τα πολυβολεία της και τα στημένα όπλα. Πιο «δυσκίνητος» ο στρατός, μα σαν έστηνε κι αυτός τα πολυβόλα του και το’ παιρναν χαμπάρι πως τους βάλανε σημάδι και γλιτωμό δεν έχουν, τραβούσαν ξανά για το βουνό. Στην κρύπτη τους. Στην «ησυχία». Χωρίς να’ χουν ματώσει τον εχθρό, χωρίς λεία και λάφυρα. Εκεί η ζωή και τα λημέρια τους, το βράδυ, το πρωί τους, τα γλέντια τους, καμιά φορά, κι άλλοτε σαν λύκοι πεινασμένοι. Σάμπως και δεν κατέβαιναν συχνά στα πανηγύρια, σε κοντινά χωριά που δεν τους ήξερε κανένας; Τρωγόπιναν, μεθούσαν και γλεντοκοπούσαν. Με τη ματιά λοξή μην έρθουν χωροφύλακες. Ωστόσο, ποιος να τους προδώσει, πώς να τους (ανα)γνωρίσει;
ΝΩΡΙΣ αρχίσανε τη μάχη κι όλο λιγόστευαν οι κραυγές, όσο περνούσε η ώρα, το ίδιο κι οι τουφεκιές λιγόστευαν, μέχρι να σβήσουν την αυγή. Θα μάζευαν ό,τι απόμεινε οι αντάρτες και θα ‘φευγαν για το βουνό. Τον πέτυχε ο «φασίστας» τον αντάρτη - «κατσαπλιά» κι ήταν σίγουρος πως θα’ νιωθε μιαν άγρια χαρά, την άλλη μέρα. Θα πήγαινε νωρίς στον τόπο της σφαγής, θα μέτραγε με γρήγορη ματιά τους σκοτωμένους, θ’ αναποδογύριζε πτώματα, κι αν έπεφτε σε συγχωριανό που απ’ τα πριν δεν χώνευε, μια κρυφή χαρά πλημμύριζε την ψυχή του. Είχαν παλιές διαφορές, μα δεν έβαψε τα χέρια του με αίμα. Ο πόλεμος το’ κανε-δεν το’ κανε ο ίδιος. Σκοτώθηκε στη συμπλοκή ο αντάρτης κι είναι το ίδιο. Δεν θα ξανατσακωθούν στο καφενείο παίζοντας χαρτιά, στο τάβλι ή για τα χωράφια κι ούτε θα ξαναδεί στην εκκλησιά τον «άθεο» που βγήκε στο βουνό, δεν θα χορέψουνε μαζί στους γάμους, στα βαφτίσια. Αντί να κάτσει σπίτι του να θρέψει τα παιδιά του, τάχθηκε με τους «άναρχους», έγινε…κατσαπλιάς και ληστοσυμμορίτης. «Εγώ, τουλάχιστον, είμαι και εθνικόφρων κι ας μ’ έριξαν στη μοιρασιά οι συγγενείς. Κανένας δεν μοιράστηκε τον καημό μου απ’ το άδικο. Μου φόρτωσαν την ενοχή, μα να που ο Θεός δεν λησμονεί. Μου δίνει τη χαρά μιας εκδίκησης χωρίς την πιθανότητα για αντεκδίκηση. Κάτι μου λέει μέσα μου πως ζωντανός είτε νεκρός ο κατσαπλιάς, δεν ξαναβλέπει την πατρίδα, ούτε χωράφι και χωριό, φίλους και δικαιώματα».
ΑΠΟΒΡΑΔΙΣ αυτά σκεφτόταν κι ο ύπνος δεν τον πήρε. Ακόμα στ’ αυτιά του οι τουφεκιές κι η έγνοια του να πάει στο αντίπερα της χαράδρας. Ήταν στη «νόμιμη» πλευρά, της πατρίδας πάει να πει κι ήταν χρέος του να τη φυλάει μην αλλάξει χέρια.
ΕΙΧΕ σκοτώσει κάποιους στην ψεσινή τη μάχη, σίγουρος ήταν και το’ χε καμάρι, μα δεν τους είδε καταγής να το χαρεί, να πάρει απάνω της η ψυχή του, να στεριώσει μέσα του η πίστη πως λιγόστεψαν οι «σφάχτες με το κονσερβοκούτι…αγγλικής προέλευσης» και η Πατρίδα πια δεν κινδυνεύει. Πήρε δυο- τρεις «συμπολεμιστές» κι ανηφόρισε για τον τόπο της σφαγής. Το φως της μέρας κι η σιγουριά της πως δεν χτυπάνε μέρα οι αντάρτες του εξασφάλιζαν περπατησιά περήφανη για την πλαγιά. Στην άλλη μεριά της χαράδρας, στον τόπο του εχθρού πήγαν να περπατήσουν, να σεργιανίσουν πτώματα, τα «κέρδη» να μετρήσουν.
ΜΕΤΡΗΣΕ στα γρήγορα κουφάρια κι όλο πλησίαζε να δει κοντύτερα τους σκοτωμένους. Ένα το κλώτσησε με μίσος και τ’ άλλο το προσπέρασε γιατί ήταν παραμορφωμένο και του γύριζε τ’ άντερα. «Κι εμείς έχουμε θύματα», σκέφθηκε και τάχυνε το βήμα. «Πρώτα να μετρήσω σκοτωμένους, του εχθρού τις απώλειες να υπολογίσω κι ύστερα βλέπω τους δικούς μας». Καθώς περπάταγε με τον αέρα του νικητή πλησίασε έναν νεκρό αντάρτη, λιγνό κουφάρι με τσαρούχια στα πόδια, τα μάτια ορθάνοιχτα κι ένα πελώριο «γιατί» στο πρόσωπο. Τον κλώτσησε να δει καλύτερα, να νιώσει πως δεν γροικά και δεν σαλεύει πια και του’ ρθε κεραυνός! Δεν άντεξε τη θέα κι έπεσε καταγής. Σαν να τον σκότωσε το ίδιο βόλι. Ήταν το παιδί του! Κι αυτός τρελάθηκε. Έχασε τα λογικά του, πήρε τα βουνά και δεν ξανάπιασε τουφέκι.
ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΣΕ κι ένας άγριος ήχος από σίδερα σκέπασε τη σιωπή. Φάνηκε το τανκ σκορπώντας τρόμο. Σταμάτησε. Πήρε στροφή επί τόπου μουγκρίζοντας. Κατέβηκαν οι δυο φαντάροι. Ο ένας έμεινε μέσα. Άρπαξαν στην τύχη ένα πεσμένο καταγής κουφάρι αντάρτη, με φυσεκλίκια σταυρωτά. Έσταζε αίμα, μα ούτε που σιχάθηκαν. Το δένουν απ’ τα πόδια με μια τριχιά και το τραβολογούν μέχρι το σταματημένο τανκ. Δένουν την άκρη του σχοινιού σ’ έναν πύρο, ξαναμπαίνουν στον θάλαμο χαμογελώντας και το άρμα ξεκινά. Το σχοινί τεντώθηκε και το κουφάρι σβαρνίζονταν με τα χέρια δεμένα, μέχρι που διαλύθηκε το κορμί του ανάμεσα σε βράχια, πέτρες και ξερόκλαδα. Θύμιζε τον Έκτορα στο άρμα του Αχιλλέα κι ας ήταν παιδιά της ίδιας πατρίδας, στα μισά του 20ού αιώνα.
ΗΤΑΝ κι αυτό «χρέος» να γίνει. Για την μετά θάνατο τιμωρία. Μπορεί να’ ταν και διαταγή. Για τον νεκρό Έκτορα. Για την ιστορία που επαναλαμβάνεται.