Συμβουλὲς πρὸς τὸν σύζυγον

 Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος - Συμβουλὲς πρὸς τὸν σύζυγον

Νὰ τῆς λές: ἀπὸ ὅλα τὴ δική σου ἀγάπη προτιμῶ καὶ τίποτε δὲν μοῦ εἶναι τόσο βασανιστικὸ ἡ δυσάρεστο, ὅσο τὸ νὰ βρεθῶ κάποτε σὲ διάσταση μαζί σου. Κι ἂν ὅλα χρειασθεῖ νὰ τὰ χάσω, κι ἂν γίνω φτωχότερος ἀπὸ τὸν Ἴρο, κι ἂν βρεθῶ στοὺς ἐσχάτους κινδύνους, ὁ,τιδήποτε κι ἂν πάθω, ὅλα μοῦ εἶναι ἀνεκτὰ καὶ ὑποφερτά, ὅσο ἐσὺ μοῦ εἶσαι καλά. Καὶ τὰ παιδιὰ τότε θὰ μοῦ εἶναι περιπόθητα, ἐφόσον ἐσὺ μᾶς συμπαθεῖς…

Ἴσως κάποτε σοῦ πεῖ: Ποτὲ ὡς τώρα δὲν ξόδεψα ἀπὸ τὰ δικά σου, ἔχω ἀκόμη τὰ δικά μου, ποὺ μοῦ ἔδωσαν οἱ γονεῖς μου. Τότε πές της: Τί λὲς καλή μου; Ἔχεις ἀκόμη τὰ δικά σου; Ποιὰ λέξη μπορεῖ νά εἶναι χειρότερη ἀπὸ αὐτή; Σῶμα δὲν ἔχεις πιὰ δικό σου κι ἔχεις χρήματα; Δὲν εἴμαστε δύο σώματα μετὰ τὸ γάμο, ἀλλὰ γίναμε ἕνα. Δὲν ἔχουμε δύο περιουσίες, ἀλλὰ μία… Ὅλα δικά σου εἶναι, κι ἐγὼ δικός σου εἶμαι, κορίτσι μου. Αὐτὸ μὲ συμβουλεύει ὁ Παῦλος, λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἡ γυναίκα.

Κι ἂν δὲν ἔχω ἐγὼ ἐξουσία στὸ σῶμα μου, ἀλλὰ ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι τὰ χρήματα… Ποτὲ νὰ μὴν τῆς μιλᾶς μὲ πεζὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ φιλοφροσύνη, μὲ τιμή, μὲ ἀγάπη πολλή. Νὰ τὴν τιμᾶς καὶ δὲν θὰ βρεθεῖ στὴν ἀνάγκη νὰ ζητήσει ἐπαίνους ἀλλοῦ, ἂν ἔχει τοὺς δικούς σου. Νὰ τὴν προτιμᾶς ἀπὸ ὅλους γιὰ ὅλα, γιὰ τὴν ὀμορφιά, γιὰ τὴ σωφροσύνη της, καὶ νὰ τὴν ἐγκωμιάζεις. Νὰ κάνεις φανερὸ ὅτι σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά της κι ὅτι προτιμᾶς νὰ μένεις στὸ σπίτι γιὰ νὰ εἶσαι μαζί της, ἀπὸ τὸ νὰ βγαίνεις στὴν ἀγορά. Ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους νὰ τὴν προτιμᾶς, καὶ ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ σοῦ χάρισε, κι αὐτὰ ἐξαιτίας της νὰ τὰ ἀγαπᾶς.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ

του μακαριστού π. Ευσεβίου Βίττη.

Ο πατήρ Ευσέβιος έδρασε στην Σουηδία, όταν πήγα εκεί είχε αφήσει καλή μαγιά. Ζούσε στο δάσος, επέστρεψε στο Σιδηρόκαστρο και έστησε το κατάλυμα του πάλι μέσα στο δάσος. Παρά τα πολλά χρόνια του, το μυαλό του ήταν νεανικό, όπως αποδεικνύεται από την προσευχή που θα διαβάστε παρακάτω:

*Κύριε, το ξέρεις πως μπήκα ήδη στα γηρατειά. Βοήθησέ με να συνειδητοποιώ όλο και βαθύτερα αυτήν την πραγματικότητα, ώστε να μη γίνωμαι τυραννικός ή βαρετός ή επαχθής ή ασυμπαθής και σιχαμερός στους γύρω μου και ιδιαίτερα στους τυχόν συνεργάτες μου.

* Απάλλαξέ με από το να επιμένω στις παλαιωμένες ιδέες μου με πείσμα γεροντικό. Δεν σου ζητώ να βελτίωσης την κρίση ή τη μνήμη μου. Μου έδωσες τα ανεκτίμητα αυτά δώρα σ' ένα βαθμό στη γόνιμη ηλικία μου. Σε ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο της αγαθωσύνης Σου.

Τώρα πια καθώς υποβαθμίζεται η όλη μου βιολογική, ψυχολογική και πνευματική ύπαρξη, συνακολουθεί νομοτελώς και της κρίσης και της μνήμης μου η υποβάθμιση. Συχνά αυτή η κατάσταση με μειώνει, με λυπεί, με ταπεινώνει αφάνταστα και όχι σπάνια με εξευτελίζει στα ίδια μου τα μάτια αναγκάζοντάς με να ζητώ ολοένα συγγνώμη για τις μικρές ή τις μεγάλες γκάφες μου.

Δεν κατανοώ βέβαια πλήρως αυτήν την αλλοίωση. Όμως Εσύ, Κύριε, ξέρεις πόσο και η σμίκρυνση και συρρίκνωση μου και στο σημείο αυτό μου χρειάζεται. Την αποδέχομαι ταπεινά, γιατί Εσύ ξέρεις. Και αφού Εσύ ξέρεις, δεν χρειάζεται να ξέρω εγώ το βαθύτερο γιατί. Άλλωστε δεν μπορώ να την κατανοήσω. Γιατί λοιπόν να θλίβωμαι και να πονώ και γι' αυτό; Δεν πρέπει να αποδέχωμαι ταπεινά τη φθαρτότητα της φύσης μου; Και δεν πρέπει να υποτάσσομαι κι εγώ ταπεινά στην τάξη, που Εσύ με τόση αγαθότητα για τα πλάσματά Σου, επομένως και για μένα, καθώρισες;

* Σφράγισε με απαραβίαστη σφραγίδα τα φλύαρα χείλη μου για να μην καταπονώ τους άλλους με βαρετές, ανούσιες και χωρίς κανένα ενδιαφέρον ή νόημα πια χιλιοειπωμένες διηγήσεις παρωχημένων γεγονότων κάποιων μακρινών και λησμονημένων

Τα ονόματα της Παναγίας

Τα ονόματα της Παναγίας

Κάποτε διάβασα ένα αλφαβητικό κατάλογο με τρεις χιλιάδες ονόματα Της, δεν το αποθήκευσα πουθενά, βρήκα όμως το έργο του Παπαθανασόπουλου με τριακόσια και είπα να το μοιραστούμε:  

Tα  τριακόσια  ονόματα της Παναγίας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στων Ελλήνων όλες τις κοινότητες στην εορτή της Παναγίας γίνονται μεγάλα πανηγύρια και μαζεύονται σ’ αυτά όλοι, από όπου κι αν ζουν, από κάθε μέρος του πλανήτη. Η πίστη, η αγάπη, η γόνιμη σκέψη και η εφευρετικότητα όχι μόνο των καλλιτεχνών και των λογίων, αλλά και του απλού πιστού λαού προς  την Παναγία φαίνεται και από τις επωνυμίες που της έχουν δώσει, που ξεπερνούν  τις τριακόσιες και που μπορούν να χωριστούν σε οκτώ κατηγορίες.

1.     Από την παράσταση της Παναγίας στην εικόνα. Τέτοια ονόματα είναι της Βρεφοκρατούσας, της Γλυκοφιλούσας, της Γαλακτοτροφούσας, της Πλατυτέρας των Ουρανών, της Οδηγήτριας, της Εσφιγμένης και άλλα. Είναι ακόμη το επίθετο "Δεξιοκρατούσα", ή "Δεξιά", όταν κρατάει τον Χριστό στο δεξί της χέρι και όχι προς το μέρος της καρδιάς της. Ακόμη "Μεγαλομμάτα", όταν ο εικονογράφος έχει ιστορήσει την Παναγία με μεγάλα μάτια.

Υπάρχουν και ονόματα που συνδυάζονται με μιαν ιερή ιστορία. Λ.χ. Το όνομα της Εικόνας "Αξιον Εστί", που είναι θησαυρισμένη στο Ναό του Πρωτάτου, στις Καρυές του Αγίου Όρους και πήρε το όνομα από  το θαύμα που επιτελέσθηκε από τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Κατά την Παράδοση ο Αρχάγγελος έψαλε τον γνωστό ύμνο "Αξιον εστίν.." σε πλάκα και έγινε άφαντος. Επίσης το επίθετο "Τριχερούσα" το πήρε η εικόνα  από το ότι υπάρχει σ' αυτήν ένα τρίτο χέρι, που συμβολίζει το θαύμα που συνέβη στον υμνητή και δογματίσαντα για την Παναγία Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό. Το δεξί χέρι του το έκοψαν Μουσουλμάνοι και θαυματουργικά αποκαταστάθηκε. Η Παναγία η "Εσφαγμένη" ονομάστηκε έτσι γιατί

(οι θεολόγοι να μην ανακατευόμαστε εκεί που δεν μας σπέρνουν)

Άρθρο του μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου,

προς πολλούς αποδέκτες

Αν η Αγ. Γραφή ήταν επιστημονικό βιβλίο θα έπρεπε να κλείσουν όλα τα Πανεπιστήμια του κόσμου. Οι επιστήμες με παρατήρηση και πείραμα εξετάζουν το επιστητό. Στοχεύουν στο να μας αποκαλύψουν βασικά τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκαν όσα μας περιβάλουν ώστε έπειτα να βρούμε την σχέση που έχουν μαζύ μας.

Ο Μ.Βασίλειος αναφέρει: «Οὐ γὰρ ἐλαττοῦται ἡ ἐπὶ τοῖς μεγίστοις ἔκπληξις, ἐπειδὰν ὁ τρόπος καθ’ ὃν γίνεταί τι τῶν παραδόξων ἐξευρεθῇ·εἰ δὲ μὴ ἀλλὰ τό γε ἁπλοῦν τῆς πίστεως ἰσχυρότερον ἔστω τῶν λογικῶν ἀποδείξεων». (Εἰς τὴν Ἑξαήμερον PG 29, 25 A)

Εδώ εγείρεται το ερώτημα· η Αγ. Γραφή δεν μας αποκαλύπτει τον τρόπο της δημιουργίας των όντων; Ε! λοιπόν, όχι! Η Αγ. Γραφή μας δείχνει ξεκάθαρα, μόνο το "ποιός" δημιούργησε το σύμπαν. Για το "ποιός", οι επιστήμες δεν δικαιούνται να αποφαίνονται επειδή οποιαδήποτε σχετική άποψή τους είναι έξω από το επιστητό που μπορούν να ερευνήσουν.

Για το "πως" δημιουργήθηκε ο κόσμος, οι θεολόγοι ας μην ανακατευόμαστε. Είναι "αλλουνού παπά ευαγγέλιο"! Η Αγ. Γραφή περιγράφει δυο εκδοχές γένεσης, σύμφωνα πάντοτε με το κοσμοείδωλο της εποχής της και με τρόπο που μπορούσε να γίνει κατανοητός από τα επιστημονικώς απαίδευτα μυαλά των βεδουΐνων στη 2η προ Χριστού χιλιετία.

Χρειάζεται να εξασκήσουμε το μυαλό μας. Μας το ζητεί πάλι ο Μ. Βασίλειος: «(Ἡ Γραφὴ) πολλὰ ἀπεσιώπησεν... παρέλιπε δὲ ἡ ἱστορία τὸν ἡμέτερον νοῦν γυμνάζουσα... ἐξ ὀλίγων ἀφορμὴν παρεχομένη ἐπιλογίζεσθαι τὰ λειπόμενα» (Εἰς τὴν Ἑξαήμερον PG 29, 33 Β).

Όταν, λοιπόν, καθώς σκεπτόμαστε τα υπόλοιπα κάνουμε επιστήμη, έχουμε δικαίωμα να διαφωνούμε. Κάθε εποχή θα ξεπερνάει την προηγούμενη, θα την συμπληρώνει ή θα την διαψεύδει, αφού οι επιστήμες προοδεύουν ταχύτατα και η τεχνολογία εκλεπτύνεται. Έτσι διαπιστώνουμε να διαφωνεί ο Μ. Βασίλειος με τον Γρηγόριο Νύσσης σχετικά με το πώς δημιουργήθηκαν τα έμβια όντα. Ο πρώτος αποδέχεται την θεωρία της εξελίξεως: «Ἑκάστου γένους τὰς ἀπαρχὰς νῦν, οἰονεὶ σπέρματά τινα τῆς φύσεως προβληθῆναι κελεύει· τὸ δὲ πλῆθος αὐτῷ ἐν τῇ μετὰ ταῦτα διαδοχῇ ταμιεύεται, ὅταν αὐξάνεσθαι καὶ πληθύνεσθαι δέῃ...» (Εἰς τὴν Ἑξαήμερον PG 29, 149 C)

Αντίθετα ο δεύτερος, αποδέχεται την θεωρία του Big Bang.

Η άγαμη μητέρα στα μάτια ενός Πατερικά Ορθοδόξου

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον «Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού» για την σύγκληση αυτής της Ημερίδας στα δεκάχρονά του, αλλά και για την επιτυχή επιλογή της διπλής θεματικής της, που η μία πλευρά συμπληρώνει αποτελεσματικά την άλλη. Ευχαριστώ και για την τιμητική σας πρόσκληση να συμπεριληφθώ στην ομάδα των εκλεκτών ομιλητών σας. Θα επιχειρήσω μια σύντομη ποιμαντική προσέγγιση της «άγαμης μητέρας», που είναι στο επίκεντρο της προβληματικής μας, επιδιώκοντας κάποιες πνευ­ματικές, αλλά και κοινωνικές, ως εκκλησιαστικές, ψηλαφήσεις του θέματος και χαράσσοντας ένα πλαίσιο δυναμοποίησης των προσπαθειών του Συλλόγου στα όρια της ελληνορθόδοξου παραδόσεως. Θα μου επιτραπεί όμως πρώτα μία σημασιολογική οριοθέτηση.

Ο τίτλος της εισηγήσεώς μου με τον όρο «πατερικά Ορθοδόξου» διαφοροποιεί τον τυπικά Ορθόδοξο Χριστιανό, απλώς λόγω της βαπτίσεώς του (παλαιότερα λέγαμε: χριστιανός της ταυτότητας), από τον αυθεντικά χριστιανό-Ορθόδοξο, αυτόν που μετέ­χει στην εν Χριστώ ζωή ορθόδοξα, μέσα στο πνεύμα δηλαδή και την πράξη των Αγίων μας, που γνήσια ενσαρκώνουν και εκφράζουν την Ορθοδοξία. Αν σε κοινωνικά θέματα, όπως η «άγαμη μητέρα», παρατηρούνται συμπεριφορές ανάρμοστες και στην δική μας χριστιανική κοινωνία, αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι μιλούμε για Ορθοδόξους, που όμως μόνον επιφανειακή, τυπική και συμβατική σχέση έχουν με την Ορθοδοξία.

 Ο λόγος μας αφορά την αθέλητα άγαμη μητέρα, που κατά

Ἡ μυρωδιὰ τοῦ λιβανιοῦ (Χιόνης Σπύρος)

Ἦταν πολὺ κουραστικὸ αὐτὸ τὸ ταξίδι. Εἶχε, ἐξάλλου, πολὺ καιρὸ νὰ τὸ κάνει. Θυμόταν τὸν ἑαυτό του στὸ Λύκειο, ὅταν πῆγε νὰ ἐπισκεφτεῖ γιὰ τελευταία φορὰ τὴ γιαγιά του, τὴν κυρὰ-Θοδόσαινα στὰ Τρόπαια τῆς Γορτυνίας. Καὶ τώρα, τριτοετὴς φοιτητὴς τῆς Φιλοσοφικῆς, νὰ ποὺ ξαναπαίρνει τὸν ἴδιο δρόμο. Τί τὸν ἔκανε νὰ φύγει ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, τὴ «Βαβυλώνα τὴ μεγάλη»; Οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ἤξερε.

Πάντως ἕνα εἶναι σίγουρο, πὼς πνιγόταν. Πνιγόταν ἀπὸ τοὺς φίλους, τὰ μαθήματα, τοὺς γονεῖς, ἀπ’ ὅλους. Ἔνιωθε πὼς κανεὶς δὲν τὸν καταλάβαινε, κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ γίνει κοινωνὸς στὴν ἀναζήτησή του γιὰ πλέρια ἀλήθεια καὶ γνησιότητα. Κι αὐτὴ ἀκόμη ἡ χριστιανική του παρέα τὸν ἔπνιγε. Ὅλοι τους ἦταν τακτοποιημένοι, ὅλοι τους εἶχαν ταμπουρωθεῖ πίσω ἀπὸ κάποιες συνταγές, κάποιες ρετσέτες σωτηρίας καὶ δὲν ἔλεγαν νὰ κουνηθοῦν ἀπὸ ‘κεῖ. Μὰ αὐτός... Αὐτὸς ἦταν διαφορετικός.

Δὲν βολευόταν σὲ σχήματα καὶ σὲ κουτάκια. Ἤθελε νὰ βιώσει τὸν Χριστιανισμὸ ἀληθινά, ὄχι κίβδηλα. Νὰ μπεῖ στὸ νόημα παρευθὺς καὶ ὄχι νὰ καμαρώνεται τὸν εὐσεβῆ. Ἐξάλλου, τοῦ φαινόταν τόσο ἁπλοϊκὸ καὶ ἀνόητο νὰ υἱοθετήσει μιὰ τυποκρατικὴ καὶ εὐσεβιστικὴ χριστιανικὴ βιωτὴ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ἴδια του ἡ ἐπιστήμη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἔμφυτη τάση του γι’ ἀναζήτηση, γιὰ ψάξιμο καὶ ψηλάφηση τοῦ ἀληθινοῦ τὸν ὠθοῦσε πρὸς μιὰ ἄλλη ζωή.

Μά, πόσο δύσκολο ἦταν, Θεέ μου! Πόσο βασανιζόταν! Κάποια στιγμὴ ἔνιωσε πὼς εἶχε φτάσει στὸ ἀπροχώρητο. Τὸ κεφάλι του πήγαινε νὰ σπάσει...

Πάω στὴ γιαγιά μου στὰ Τρόπαια, φώναξε μιὰ μέρα

εγώ αγάς, εσύ αγάς, την αγελάδα ποιός θα την αρμέξει

Εξυπηρετεί αφάνταστα ώστε να μην ξαναβρεθεί η Χώρα μας στην οικονομική δυσπραγία του σήμερα. Είναι τεράστιο το εθνικό  κόστος της Δωρεάν Παιδείας. Ξεζουμίζει οικονομικά τα νοικοκυριά. Στρέφει τη νεολαία στα γράμματα, εγκαταλείποντας την γεωργία και την κτηνοτροφία (μια τουρκική παροιμία λέει: ben ağa, sen ağa, ineği kim sağa, δηλ. εγώ αγάς, εσύ αγάς, την αγελάδα ποιός θα την αρμέξει;). Μπάζει τους νέους στα Πανεπιστήμια και τους βγάζει όλους ανεξαιρέτως  με πτυχίο. Τελικά, ως Χώρα είναι περισσότερο επονοίδιστο να έχεις ανέργους πτυχιούχους ΑΕΙ παρά ανέργους του Δημοτικού Σχολείου.

Γι’ αυτό, καλώς ήρθες νέα Γραμματική με τα 5 φωνήεντα!

Τέλος στους γραμματικούς κανόνες, τέλος στο Συντακτικό, τέλος στο Ετυμολογικό.

Τι χρειάζεται να κατανοούν τα ελληνόπουλα την ποίηση του Ελύτη, ή τα κείμενα, θεός φυλάξοι, του Παπαδιαμάντη; Για αρχαία κείμενα και μεσαιωνική γραμματολογία, ούτε λόγος να γίνεται! Όσο πιο λίγα γνωρίζουν τα νέα παιδιά μας, τόσο λιγότερες απαιτήσεις θα έχουν. Σκάστε, λοιπόν, αγράμματα όντα, και μη μιλάτε! Φθηνό εργατικό δυναμικό, θα είστε, χωρίς πολλές πολλές απαιτήσεις.

Και μην αρχίσει κανένας να φλυαρεί "τι θα γίνει το Έθνος μας" και παρόμοια δακρύβρεχτα. Δεν χανόμαστε εμείς! Τα πλουσιόπαιδα θα συνεχίσουν να εγγράφονται στα Κολλέγια και θα συγκροτούν την ελίτ του αύριο. Μια μικρή αριστοκρατία του πνεύματος, όση χρειάζεται η Χώρα.

Για το πόπολο τι να νοιαζόμαστε τώρα;

Ήταν κάποτε ένας χαζός Έλληνας, Σεφέρη τον έλεγαν, που έγραφε, ο αφελής:

"...γιατί όλα γίνονται στην Ελλάδα σα να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο, που μόνο σαν ένα φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να εξηγηθεί. Ίσως οι απωθήσεις που προκάλεσε μια δασκαλοκρατία πολλών αιώνων, έπρεπε να καταλήξουν στις σημερινές μας νευρώσεις. Στα χρόνια μας το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο. Δυστυχώς όλα γίνονται σα να προτιμούμε το εσπεράντο, σα να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας" (Δοκιμές, ΑΔ Τόμος, σελ. 321).

Και παρακάτω: "Ο Θεός  μας χάρισε μια γλώσσα ζωντανή, εύρωστη, πεισματάρα και χαριτωμένη, που αντέχει ακόμα, μολονότι έχουμε εξαπολύσει όλα τα θεριά για να τη φάνε. Έφαγαν όσο μπόρεσαν, αλλά, απομένει μαγιά, που λιγοστεύει και δεν μένει πια καιρός για να μένουμε αμέριμνοι... Αν συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, αν αφεθούμε μοιρολατρικά στη δύναμη των πραγμάτων, θα βρεθούμε στο τέλος μπροστά σε μια γλώσσα εξευτελισμένη, πολύσπερμη και ασπόνδυλη" (Δοκιμές, ΒΔ Τόμος, σελ.173,179,303).

Σιγά μωρέ, ποιός θα μπορεί να τον διαβάσει κι αυτόν, σε λίγα χρόνια;

άρθρο του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Διαβάστε με προσοχή (Manoli Dimitri Sporgitas)

Διαβάστε με προσοχή τον διάλογο και εξάγετε ο καθένας τα συμπεράσματά του!

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;

Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο……

Θεός παντοδύναμος;

Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;

Φοιτ.: ..

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;

Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;

Φοιτ.: ο.. .. Θεός..

Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ’ αυτόν τον κόσμο;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;

Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;

Φοιτ.: …

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά

"Ιερείς προετοιμαστείτε για την εξόδιο ακολουθία της μισθοδοσίας σας"!

"Ιερείς προετοιμαστείτε για την εξόδιο ακολουθία της μισθοδοσίας σας"!

Ο Γ. Καρατζαφέρης θυμίζει ότι είχε προειδοποιήσει σχετικά

Την πρόταση της κυβέρνησης να πληρώσουν οι κληρικοί τη «νύφη», παίρνοντας τον μισό μισθό τους από το κράτος και τον υπόλοιπο μισό από την εκκλησία, σχολίασε με σχετική ανακοίνωση του ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, εξαπολύοντας επίθεση στην κυβέρνηση «για την "αγκύλωση της",  όπως γράφει η ανακοίνωση, στην κυρία Μέρκελ και την παρέας της».

Δείτε την αναλυτικά:

«Ο Πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ, κ. Γ. Καρατζαφέρης είχε έγκαιρα προειδοποιήσει την ιεραρχία της Ελλάδος, ότι σχεδιάζεται η περικοπή στην μισθοδοσία των κληρικών. Προφανώς η προειδοποίηση δεν ελήφθη υπόψη. Σήμερα «ζεσταίνεται» το «ψαλίδι» των περικοπών. Οι ιερείς πρέπει να προετοιμάζονται για την «εξόδιο ακολουθία» της μισθοδοσίας τους. Στερνή μου γνώση…

Λουκέτο στις ελπίδες του λαού και τις φρούδες προσδοκίες της κυβέρνησης, βάζει η «αγκύλωση» της κ. Μέρκελ και της παρέας της. Καμία ελάφρυνση, ουδεμία παραχώρηση. Τέρμα στο διάλειμμα των προεκλογικών δεσμεύσεων-υποσχέσεων. Τα κεφάλια μέσα.»

Προνόμια μόνο; του αρχιμ. Δανιηλ Αερακη

Ο Χριστός και η Εκκλησία δεν επιζητούν ποτέ προνόμια κρατικής διακρίσεως.

Ακόμα και στο ζήτημα του κρατικού φόρου ο Χριστός θέλησε να είναι υπόδειγμα.

Κάποτε οι φοροεισπράκτορες κατηγόρησαν το Χριστό, ότι «ου τελεί τα δίδραχμα», δεν πληρώνει φόρο.

Ο Χριστός ήταν «ελεύθερος» να μη πληρώνη φόρο, και διότι δεν ήταν υποχρεωμένος και διότι ήταν ακτήμων.

Παρά ταύτα λέει στον Πέτρο: «Ἵνα μή σκανδαλίσωμεν αὐτούς, πορευθείς εἰς την θάλασσαν βάλε άγκιστρον καί τόν αναβάντα πρῶτον ἰχθύν ἆρον, καί ἀνοίξας τό στόμα αὐτοῦ εύρήσεις στατῆρα∙ ἐκεῖνον λαβών δός ἀντί ἐμοῦ και σοῦ» (Ματθ.ιζ΄24-27).

 ● Και μόνο γι’ αυτό, «ἳνα μή σκανδαλίσωμεν», δεν θα έπρεπε η σύναξις της Αθωνικής πολιτείας να ζητήση να μη φορολογούνται και τα εκτός του Όρους περιουσιακά στοιχεία των Μονών της.

 ● Στον τόπο μας φορολογούνται όλοι.

Φυσικά υπάρχουν και αδικίες, όπως υπάρχουν και οι φοροφυγάδες.

Αλλ’ η Εκκλησία δεν ανήκει στους τελευταίους.

Όλοι οι Ναοί και τα Μοναστήρια της πληρώνουν φόρο, και φυσικά και όλα τα έσοδα από κτήματα και ενοίκια.

 Γιατί το μόνο κομμάτι της Ελλάδος, που δεν πρέπει να φορολογήται, να είναι το Όρος Άθως;

Βεβαίως οι μοναχοί, που είναι ακτήμονες, δεν έχουν να προσφέρουν σε χρήμα βοήθεια στην Πατρίδα.

Προσφέρουν άλλη: Τις προσευχές τους.

 ● Το όρος Άθως είναι και αυτό και Ελληνικός τόπος και Εκκλησία.

Μπορεί να ισχυριστούν οι Μονές, ότι είναι φτωχές, αλλά στον τόπο μας και ο πιο φτωχός, έμμεσα ή άμεσα, φορολογείται.

 ● Αν, όπως λένε, τα έσοδα Αγιορείτικων Μονών από κτήματα και ακίνητα, είναι πολλά, γιατί να μη φορολογούνται;

 Βέβαια και έχουν και οι εν λόγω Μονές έξοδα από αναστηλώσεις και από φιλοξενίες.

Αλλά και μεταξύ των κοσμικών κανένας δεν απαλλάσσεται φορολογίας, επειδή έχει κτηριακές επεμβάσεις ή φιλοξενίες και φιλανθρωπίες.

 ● Γράφτηκε, ότι απείλησαν στη διπλή σύναξη οι Αγιορείτες, ρήξη με το Κράτος, αν δεν ικανοποιηθεί το αίτημά τους να είναι εντελώς αφορολόγητα οιαδήποτε εισοδήματά τους!

 Σε άλλα ζητήματα αναμένουν οι πιστοί να έρθει το Άθως σε ρήξη με το Κράτος, όπως π.χ. νόμοι αντιευαγγελικοί, νομιμοποίησης της μοιχείας και των εκτρώσεων, ή το ότι όλο και περισσότερο συντελείται πνευματικός και εθνικός αποχρωματισμός στον τόπο μας.

 ● Ακόμα και ως προς την φορολογία θα έπρεπε να παρέμβη το Άθως.

Αλλά πώς;

Να κάνη αγώνα, ώστε:

Να μη φορολογούνται οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.

Να μειωθούν οι φόροι στις πολύτεκνες οικογένειες.

Να αρθούν τα φορομπηχτικά μέτρα ιδίως κατά των μικρομεσαίων.

 ● Και οι πατέρες του Όρους, όπως και όλοι οι λειτουργοί της Εκκλησίας ας αγωνιστούμε, ν’ αποκτήσουν οι Έλληνες φορολογική συνείδηση, που σημαίνει: τιμιότητα και προσφορά.

Πώς θα εμπνευστή ο λαός, όταν εμείς ως διάκονοι της Εκκλησίας κηρύσσουμε ιερό πόλεμο για φοροαπαλλαγή μας;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

Με αφορμή το σκάνδαλο Βατοπαιδίου οι υπερασπιστές της ιστορικής Μονής προσκόμισαν επιχειρήματα, για να δικαιολογήσουν την εξωστρεφή δράση της, του τύπου: "Ο ηγούμενος Εφραίμ και η συνοδεία του παρέλαβαν ερείπια (όπως οι πολιτικοί "καμένη γη" από τους προηγούμενους) και αναστήλωσαν το μοναστήρι", "Φιλοξενούν χιλιάδες προσκυνητές κι αυτό κοστίζει", "Το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο της Μονής είναι τεράστιο" και άλλα παρόμοια.

Όπως έχουμε ξαναγράψει η πνευματική διάσταση της υπόθεσης Βατοπαιδίου απουσιάζει από τον δημόσιο διάλογο για το θέμα, αφού αυτό που ενδιαφέρει είναι μόνο η οικονομική πλευρά του θέματος, η συναλλαγή ή οι ανταλλαγές κ.ο.κ.

Περί της εν Αγίω Όρει πνευματικότητος, όπως αυτή καλλιεργήθηκε από τη δεκαετία του '60 και μετά, σε σχέση και με την λοιπή εκκλησιαστική κατάσταση στην Ελλάδα, έγραψε ο π. Θεόδωρος Ζήσης τα δέοντα. Παραθέτουμε, λοιπόν, ένα απόσπασμα από το κείμενό του "Η ελλαδική θεολογία", το οποίο δημοσιεύθηκε στον τιμητικό τόμο για τον αείμνηστο Αμερικής Ιάκωβο, υπό τον τίτλο Ξενία (σ.467-69). Ίσως κάποιοι πάρουν τις απαντήσεις που ζητούν...

Τo άλλο στοιχείον ομοιότητος της εκκλησιαστικής πολιτικής του Ιερωνύμου προς την του Φαρμακίδου είναι το έχον σχέσιν με τον Μοναχισμόν. Είχε γίνει συνείδησις ότι ο θεσμός των εν τω κόσμω λαϊκών αγάμων θεολόγων δεν κατώρθωσε να ριζώση εις το ορθόδοξον κλίμα ζωής, εδέχετο δε πολλάς επικρίσεις εκ μέρους των αφυπνιζομένων θεολογικών παραδοσιακών τάσεων ακόμη και εντός των κύκλων της «Ζωής». Είναι χαρακτηριστική η περίπτωσις του θεολόγου Χρήστου Γιανναρά, ο οποίος ανδρωθείς μέσα εις την «Ζωήν» διέγνωσε το αντιπαραδοσιακόν της καλλιεργούμενης πνευματικότητος και κατέστη ο σφοδρότερος και αποτελεσματικότερος επικριτής των θρησκευτικών οργανώσεων.  Εζητείτο λοιπόν κατάλληλος χώρος και θεσμός, διά να στέγαση τας νέας θεολογικάς δυνάμεις της «Ζωής», που διεκατείχοντο από ανησυχίαν καί ησθάνοντο μετέωροι πνευματικά. Και ως τέτοιος θεσμός επελέγη ο πολεμούμενος προηγουμένως ορθόδοξος εκκλησιαστικός Μοναχισμός. Η εκκλησιαστική διοίκησις ήτο τώρα οικεία, διότι επί κεφαλής της Εκκλησίας της Ελλάδος ίστατο ο εκλεκτός των «Ζωηκών» αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Μαζί λοιπόν με την εκκλησιαστικήν διοίκησιν της Εκκλησίας της Ελλάδος καταλαμβάνουν οι περί την «Ζωήν» και πολλάς μονάς εις το Άγιον Όρος, όχι δι' ατομικής προσελεύσεως, αλλά διά μεταφυτεύσεως ολοκλήρων μοναστικών αδελφοτήτων και διά καταλήψεως της διοικήσεως των Μονών, εγχείρημα το οποίον διηυκολύνθη μεγάλως και μετά την δικτατορίαν από τους κατά κανόνα «ζωηκούς» διοικητάς του Αγ. 'Ορους.

Ο αναπτυσσόμενος υπό των νέων αδελφοτήτων μοναχισμός έχει να διατρέξη πολύν δρόμον ακόμη, διά να αποβάλη το κοσμικόν φρόνημα και να μεταβάλη εις πράξιν την απόταξιν, την αυστηράν άσκησιν, τον εσταυρωμένον βίον. Ο κόσμος περιμένει πολλά από τους μοναχούς, από τας ροάς των δακρύων και την πνευματικήν ετοιμότητά των. Τους θέλει εκεί εις το περιβόλι της Παναγίας, είτε εγκλείστους εντός των τειχών του κοινοβίου είτε εις την έρημον, να σπουδάζουν νυχθημερόν τον απράγμονα και ησύχιον βίον και να ειδικεύωνται εις τον πνευματικόν αγώνα και τας πνευματικάς πορείας.   Ο ζωτικός χώρος  των  κοινοβιατών και του κοινοβιάρχου είναι ο περιμανδρωμένος αυλόγυρος της μονής που αισθητοποιεί τον χωρισμόν από του κόσμου. Οι μοναχικοί κανόνες είναι, χωρίς αμφιβολίαν, αυστηροί- ετηρήθησαν όμως απαρεγκλίτως από τους μοναχούς όλων των εποχών, και εις αυτήν την υπακοήν και αυστηρότητα οφείλει ο μοναχισμός την ακτινοβολίαν και καρποφορίαν του. Οι κανόνες του αγίου Παχωμίου π.χ., εις τους οποίους εστηρίχθησαν ο Μ. Βασίλειος εις την Ανατολήν και ο Βενέδικτος εις την Δύσιν, διά να συντάξουν τους ιδικούς των κανόνας, εθεωρήθησαν θεϊκής προελεύσεως, διότι παρεδόθησαν εις τον άγιον υπό αγγέλου. Τους κανόνας αυτούς ετήρησαν γενεαί αναρίθμητοι «Αγιορειτών Πατέρων», πολλοί από τους οποίους μετά την απόταξιν ουδέποτε επανήλθον εις τον κόσμον ή πολύ σπανίως προς θεραπείαν μεγάλης ανάγκης και υπό αυστηρούς πάντοτε μοναχικούς περιορισμούς. Τώρα όμως εις πλήρη αντίθεσιν προς το παρελθόν αθε­τούνται οι περιορισμοί και η αυστηρά άσκησις και έγκλεισις· έχει κανείς την εντύπωσιν ότι η παλαιά περιφρόνησις των οργανώσεων προς τον Μοναχισμόν συνεχίζεται από τας νέας αδελφότητας με την αχρήστευσιν των κανόνων και εντολών των Πατέρων.  Ελλοχεύει ο κίνδυνος να εκκοσμικευθή ο εναντίον της εκκοσμικεύσεως αγωνιζόμενος με επιτυχίαν ανά τους αιώνας θεσμός. Δεν είναι δυνατόν να εξηγηθή άλλως το φαινόμενον της διαρκούς προς τον κόσμον κινητικότητος των μοναχών και των ηγουμένων. Η ορθή κίνησις είναι εκ του κόσμου προς τας μονάς και όχι εκ των μονών προς τον κόσμον.

Είναι αληθές ότι το Άγιον 'Ορος ευρίσκετο τότε από πλευράς αριθμού μοναχών εις ανησυχητικόν σημείον. Δεν ήτο δυνατή ούτε η στοιχειώδης συντήρησις των κτηρίων των ιερών μονών. Από πλευράς όμως πνευματικής δεν συνέβαινε το ίδιο. Η πνευματικότης πάντοτε κρύπτεται και δεν κραυγάζει. Έξω από τας μεγάλας μονάς, εις τας καλύβας, τας σκήτας και τα κελιά εξηκολούθει να θεραπεύεται η ιερά ησυχία και εις πολλάς περιπτώσεις μέσα εις τας μονάς. Πολύ προ της μεταβάσεως των νέων αδελφοτήτων εις το Άγιον 'Ορος, εξέφραζε τούτο τον δυναμισμόν και την πνευματικότητά του με σπουδαίας αγιορειτικάς μορφάς γερόντων. Αι νέαι λοιπόν αδελφότητες με τους νεαράς ηλικίας μοναχούς αναμφιβόλως έδωσαν εξωτερικά μίαν εντύπωσιν ζωής και δυναμισμού του Αγίου 'Ορους, το πρόβλημα όμως είναι αν και πνευματικά θα κατορθωθή το ίδιο. Γεγονός είναι ότι οι παλαιοί αγιορείται είδον με επιφύλαξιν και δισταγμόν την εισβολήν αυτών των ομάδων, χωρίς προηγουμένην δοκιμασίαν εις τον αγιορειτικόν μοναχισμόν. Διατυπώνεται ο φόβος ότι αυτό που συνέβη εις τον κόσμον με τας αδελφότητας των λαϊκών αγάμων, θα συμβή και εις το Άγιον 'Ορος, θα αλλοιωθή δηλαδή η παραδοσιακή πνευματικότης. Οι αισιόδοξοι, εις τους οποίους ανήκει και ο γράφων, ελπίζουν ότι η δύναμις της πνευματικότητος του Αγίου 'Ορους θα αφομοίωση τας εκ του κόσμου μεταφερθείσας πνευματικάς τάσεις των νέων αδελφοτήτων.

π. Θεόδωρος

ΠΕΙΝΑ ΕΝ ΑΦΘΟΝΙΑ ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

ὑπὸ Γέροντος Χαλκηδόνος Ἀθανασίου

Ἐὰν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐκάθηντο περὶ μίαν τράπεζαν, θὰ ἐνεφανίζετο μία περίεργος εἰκών. Εἰς τὸ παγκόσμιον αὐτὸ γεῦμα θὰ παρευρίσκοντο νέοι , οἱ ὁποῖοι τρώγουν τὴν ταχείαν τροφὴν (Fast Food) παρὰ τοὺς λουκούλους, φυτοφάγοι παρὰ τοὺς φίλους τῆς σχάρας (Barbecue), ἀποστεωμένοι ἐλλειπῶς συτιζόμενοι παρὰ τοὺς παχυσάρκους.

Συγχρόνως θὰ ἦτο μία τράπεζα τῶν ὑπερβάσεων (ρεκόρ). Οἱ ἄνθρωποι παράγουν καὶ συγκομίζουν σήμερον περισσότερα τρόφιμα ἀπὸ ποτέ, ἀρκετὰ διὰ τὰ 6,9 δὶς τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ. Οὐδέποτε μέχρι τοῦδε ἡ παραγωγὴ ἦτο τόσον μεγάλη, οἱ ἄνθρωποι τόσον εὐτραφεῖς καὶ τόσοι πολλοὶ οἱ πεινῶντες. Ἀρκετοὶ ἐξ αὐτῶν θὰ ἀποβιώσουν προώρως ἢ ἐκ τῆς πολυ–καὶ ἀνθυγιεινῆς–φαγίας ἢ ἐκ τοῦ ὑποσιτισμοῦ.

Ἀναμφιβόλως, ἓν τῶν σημαντικοτέρων προβλημάτων τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ πεῖνα1. Αὕτη εἶναι μία οὐχὶ εὐχάριστος σωματικὴ αἴσθησις, ἡ ὁποία προκαλεῖ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὰ ζῶα νὰ λαμβάνουν τροφήν. Ἡ βιολογικὴ λειτουργία τοῦ ἐρεθισμοῦ αὐτοῦ, συνίσταται εἰς τὴν ἐξασφάλισιν τοῦ ἐφοδιασμοῦ τοῦ ὀργανισμοῦ δι’ ἐπαρκοῦς τροφῆς καὶ ἐνεργείας, προκαλεῖται δέ, διὰ νευρομεταφορῶν εἰς τὸν ὑποθάλαμον τοῦ μυελοῦ.

Ἡ ρύθμισις τῆς πείνας καὶ τοῦ κορεσμοῦ εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι μία λίαν περίπλοκος διαδικασία, εἰς τὴν ὁποίαν συμμετέχουν ἀναρίθμητοι παράγοντες, ἐκ τῶν ὁποίων πολλοὶ δὲν διερευνήθησαν εἰσέτι. Τοῦτο ἱσχύει κυρίως διὰ τὰς σχετικὰς ὁρμόνας.

Τὰ ΜΜΕ ἀναφέρονται εἰς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ κλίματος, τοὺς πολέμους, τὴν οἰκονομικὴν κρίσιν. Πράγματα βεβαίως λίαν σημαντικά. Ὅμως τὸ σκάνδαλον, ὅτι εἰς τὸν πλούσιον κόσμον μας κάθε μερικὰ λεπτὰ ἀποθνήσκει ἐκ πείνης ἓν παιδίον καὶ ἓν δὶς ἀνθρώπων ἔχει ἐλλειπῆ τροφήν, δὲν πρέπει νὰ λησμονηθῇ (πρβλ. Ἀποκ. 6, 7-8).

Ἀπὸ δεκαετιῶν, πολιτικοὶ καὶ ἐπιχειρηματίαι ὑπεσχέθησαν τὸ τέλος τῆς πείνης. Ὅταν οἱ γεωργοί, λέγουν, παράγουν μὲ τὴν βοήθειαν γενετικῶν καὶ χημικῶν μέσων εἰς μεγάλας φυτεῖας πολλὰ τρόφιμα κατὰ τὸ δυνατόν, τότε ὅλοι θὰ ἔχουν ἐπαρκῆ τροφήν. Ἐν τούτοις ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ ἀπεδείχθη ὡς καταστρεπτικῶς πεπλανημένη ὁδός, ἡ ὁποία ὠφελεῖ τοὺς πλουσίους καὶ οὐχὶ τοὺς πτωχούς.

Πληρότης, πλουσία φυτεία, χυμώδεις καρποί. Οὕτως ἐφανταζόμεθα τὸν παράδεισον: ὡς ἕναν κῆπον, ὁ ὁποῖος δίδει τροφὴν διὰ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν ἄνευ οὐδεμίας ἐλλείψεως. Πολλαὶ θρησκεῖαι καὶ πολιτισμοὶ γνωρίζουν τὸν μῦθον του, τὴν ὄασιν αὐτήν, ἐκ τῆς ὁποίας μετὰ ἐχάθησαν τὰ πάντα.

Διατί ὅμως; Κατὰ τὸν παλαιοκοσμικὸν λόγον αἰτία ὑπῆρξεν ἡ ἁμαρτία, μὲ τὸν ὁποῖον ἐλάχιστοι σήμερον ἠμποροῦν νὰ διαλλαγοῦν. Ἀλλὰ τί πρέπει νὰ εἴπωμεν, ὅταν ἀρχέγονα δάση ἀποψιλοῦνται διὰ τὴν συγκομιδὴν φοινικελαίου; Ὅταν ὑπολογισταὶ ἐκ τοῦ βορρᾶ κερδίζουν χρήματα ἐκδιώκοντες μικρογεωργοὺς τοῦ νότου ἐκ τῆς χώρας των; Ὅταν εἰς ἡμᾶς ἡ μία μέθοδος διαίτης ἀντικαθιστᾶ τὴν ἄλλην, ἐνῶ συγχρόνως βιοῦμεν, πῶς τέκνα τοῦ νότου διαρκῶς ἀδυνατίζουν καὶ τυφλώνονται λόγῳ τῆς ἐλλείψεως βιταμινῶν, διότι ἐκτὸς ἀπὸ ὄρυζαν, φασιόλους καὶ ἀραβόσιτον, οὐδὲν εὑρίσκουν διὰ νὰ τραφοῦν. Ὅμως ὅλα αὐτά, δὲν ἐπιθυμοῦμεν νὰ βλέπωμεν καὶ νὰ ἀκούωμεν.

Ἡ παγκόσμιος πεῖνα δὲν προέρχεται μόνον ἐκ τῶν φυσικῶν καταστροφῶν (κλιματικῶν μεταβολῶν, ξηρασίας, πλημμυρῶν), τῶν διεφθαρμένων κυβερνήσεων, ἀλλὰ κυρίως ἐκ τοῦ οἰκονομικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖον ἔχει καὶ τοῦτο παγκοσμιοποιηθεῖ, τῆς ἀνεργίας καὶ τῆς πτωχείας. Τὸ σημερινὸν σύστημα τροφίμων δὲν εἶναι βιώσιμον, διότι χρησιμοποιεῖ τὰς πρώτας ὕλας ταχύτερον ἀπ’ ὅτι ἀποκαθίστανται καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ δώσει τέλος εἰς τὴν πεῖναν, τήν τε ὀξεῖαν ἀλλὰ καὶ τὴν χρονίαν. Κάθε ἔτος 8,8 ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἀποθνήσκουν, κυρίως παιδιὰ ἐκ τῆς πείνας.

Κατὰ τὸ Συμβούλιον τῆς Παγκοσμίου Γεωργίας, ἡ μονομερὴς δι’ ἐξαγωγὴν κατευθυνομένη γεωργικὴ πολιτικὴ τῶν μεγάλων ὀργανισμῶν, εἶναι συνυπεύθυνος διὰ τὴν πεῖναν. Διότι αὕτη περιθωριοποιεῖ τοὺς μικρογεωργούς, οἱ ὁποῖοι συνιστοῦν τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς παγκοσμίου διατροφῆς καὶ δὴ εἰς μικρὰς χώρας, ἐξαναγκάζοντας αὐτοὺς εἰς φθηνοτέρας ἐλευθέρας εἰσαγωγάς, ἐνῶ ἡ παραγωγὴ αὐτῶν σήπεται (Agrar dumping). Οὐδέποτε ἡ παραγωγὴ καθορίζεται ἀπὸ τὴν ζήτησιν, ἀλλὰ ἐκ τοῦ κέρδους τῶν ὀλίγων. Τὸ 30% τῶν προϊόντων ἀπόλλυται ἢ σπαταλᾶται πρὸ ἢ μετὰ τὴν χρῆσιν του ὑπὸ τῶν καταναλωτῶν. Αἱ τιμαὶ τῶν προϊόντων διαρκῶς ἀνέρχονται. Καὶ ἡ "ἐξέλιξις" αὕτη ὀξύνεται ἐκ τῆς δίψης τῶν ἀγροτικῶν καυσίμων (Agrosprit) καὶ τῆς βιοενεργείας, ἰδίως εἰς τὴν Εὐρώπην καὶ τὰς Η.Π.Α., καθὼς καὶ ἐκ τῆς αὐξανομένης κρεατοηδονῆς εἰς τὴν Κίναν, Ἰνδίαν καὶ Νότιον Ἀμερικήν. Ἡ κρεατοπαραγωγὴ καταβροχθίζει τὸ ἓν τρίτον τῶν σιτηρῶν τοῦ κόσμου.

Τὸ κυρίως ὅμως ἐκρηκτικὸν εἶναι ἡ μελλοντικὴ παγκόσμιος αὔξησις τοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ 6,9 εἰς 9,5 δίς, καίτοι ἡ σημερινὴ γεωργία δύναται νὰ ἐκθρέψῃ 12 δὶς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ εἰς τὰς αὐξανομένας ἀπαιτήσεις δὲν ἀρκοῦν τὰ ἀγροτεμάχια τῆς ὑφηλίου. Ἓν τρίτον τῶν γονίμων ἐδαφῶν ἔχει ἀπωλεσθεῖ. Δραματικὴ εἶναι καὶ ἡ κατάστασις τῶν ὑδάτων τῶν πηγῶν, αἱ ὁποῖαι βαίνουν πρὸς τὸ τέλος των. Εἰς τὰς μονοκαλλιεργείας τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν, ἐμφανίζεται καὶ εἷς νέος κίνδυνος, τῆς καταστροφῆς τῆς συγκομιδῆς ὑπὸ νέων σπόρων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀσθενείας.

Διὸ καὶ οἱ μεγιστᾶνες τῶν γεωργικῶν εἰσαγωγῶν ζητοῦν νὰ ἀγοράζουν γαίας μετὰ ὑδατίνων πόρων, ἰδίως ἀπὸ τὰς διεφθαρμένας κυβερνήσεις τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Νοτιοανατολικῆς Ἀσίας. Ἓν εἶδος γεωργικῆς ἀποικιοκρατίας, ἄνευ συχνάκις ἀποπληρωμῆς.

Διατί ὅμως δὲν γίνεται δικαία κατανομὴ τῶν τροφῶν; Πρωτίστως, λόγῳ τῶν γεωργικῶν dumping τῶν βιομηχανικῶν χωρῶν. Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωσις ἔχει ἱδρύσει καὶ τὸν Ὀργανισμὸν Frontex, πρὸς ἐκδίωξιν τῶν προσφύγων τῆς πείνας. Κατόπιν τὰ τεράστια χρέη τῶν ἀφρικανικῶν κρατῶν, μεθοδευμένα ὑπὸ τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου (IMF) εἰς τὰς μεγάλας τραπέζας. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως ἀπωλέσθησαν 82.000 δὶς δολλάρια Ἀμερικῆς, γενομένης στροφῆς τῶν τραπεζῶν εἰς ἀγροτικὰ προϊόντα (ὄρυζα, ἀραβόσιτος, σιτηρά), τῶν ὁποίων αἱ τιμαὶ ηὐξήθησαν φοβερῶς, οἱ δὲ ρυθμισταί των ἀπεκόμισαν τεράστια κέρδη.

Σημειωθήτω, ὅτι διὰ 50 λίτρα βιοκαυσίμων, δέον νὰ ἀποτεφρωθοῦν 358 χιλιόγραμμα ἀραβοσίτου, τ.ἔ. τῆς τροφῆς ἑνὸς παιδιοῦ δι’ ἓν ἔτος. Πρὸς τούτοις, εἰς τὴν Γερμανίαν 20 ἑκατομμύρια τόνοι τροφίμων, καταλήγουν εἰς τὰ ἀπορρίματα!

Ἡ λύσις τοῦ προβλήματος τῆς πείνας εἶναι περίπλοκος. Δὲν ὑπάρχει δι’ αὐτὸ συνταγή. Πρὸς τοῦτο, δέον νὰ λαμβάνωνται ὑπ’ ὄψιν κατὰ χώρας, οἱ ἐκεῖ ἰσχύοντες κοινωνικοί, πολιτικοί, οἰκονομικοί, οἰκολογικοὶ καὶ γεωγραφικοὶ ὅροι.

Ἀπαιτεῖται ἡ διεθνὴς ρύθμισις τοῦ "Landgrabbing" ξένων ἐπενδυτῶν, ἡ ἀκύρωσις τῶν βαρέων συμβάσεων ἐξαγωγῆς μὲ λίαν χαμηλὰς τιμάς, ἢ ἄρσις χρεῶν, ἡ βοήθεια διὰ τὴν ἐξέλιξιν καὶ ὁ δίκαιος καθορισμὸς τῶν τιμῶν τῶν ἀκατεργάστων ὑλῶν, ἡ ἐφαρμογὴ οἰκολογικῶν κριτηρίων κατὰ τὴν παραγωγὴν ἡ ἀλλαγὴ τῆς καταναλωτικῆς νοοτροπίας κυρίως τοῦ πλουσίου Βορρᾶ, ὁ ἔλεγχος τῶν γεννήσεων, ἡ ἀποτροπὴ ἐρημοποιήσεως τῆς γῆς κ.ἄ.

Ὑπάρχουν δὲ πρὸς τοῦτο εἰδικὰ Ἱδρύματα, ὡς τὸ Εὐαγγελικὸν τοιοῦτον Βοηθείας "Ἄρτος διὰ τὸν κόσμον", τὸ "Πρῶται Πληροφορίαι διὰ Φαγητὸν καὶ Δράσεις εἰς τὸ Διαδίκτυον" (FIAN), τὸ τῆς "Παγκοσμίου Ἀνάγκης τῆς Καθολικῆς Κινήσεως Ἐργοληπτῶν" (ΚΑΒ), τὸ τῆς "Ἐργατικῆς Κοινότητος Γεωργίας τῶν Χωρικῶν" (ABL), τὸ τῆς "Καθολικῆς Γεωργικῆς Κινήσεως Νέων". Συγκαλοῦνται δὲ καὶ συνέδρια, ὡς τὸ τοῦ Βερολίνου "Πέραν τῆς ἀναπτύξεως" κ.ἄ.

Βεβαίως ἡ πεῖνα δὲον νὰ ἐξετασθῇ καὶ εὐρύτερον ὡς πρὸς τὴν μορφήν, τὴν ἔκτασιν, τὴν διάρκειάν της, τὰς ὀλεθρίας συνεπείας της, ὡς ἡ ἀνυπολόγιστος ἀπώλεια ἀνθρωπίνου δυναμικοῦ καὶ ἡ περιστολὴ τῆς κοινωνικῆς ἀναπτύξεως, αἱ καταστρεπτικαὶ ἀσθένειαι καὶ ὁ θάνατος, ἡ πεῖνα τῶν ζώων καὶ τῶν φυτῶν κ.ἄ.

Καὶ τώρα ἐρχόμεθα εἰς τὴν πεῖναν τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ψυχῆς, τ.ἔ. μίαν βασικὴν μορφὴν αὐτῆς κατὰ τὸ "οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος" (Λουκ. 4, 4).

Τὸ θέμα τοῦτο εἶναι μέγα, ἡ ἔντασις δὲ αὐτοῦ ποικίλλει κατὰ καιροὺς καὶ περιοχάς. Οὕτω, ὁ Διαφωτισμὸς καὶ ἀποχριστιανισμὸς τῆς Δύσεως συνέβαλεν εἰς τὴν μεταγενεστέραν θρησκευτικὴν ἀποτελμάτωσιν τῆς Γηραιᾶς Ἠπείρου, ἐνῶ εἰς περιοχὰς τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Ἐγγὺς καὶ Ἄπω Ἀνατολῆς, ὅπου κυριαρχοῦν ὁ Μουσουλμανισμός, ὁ Βουδισμός, ὁ Ἰνδουϊσμὸς καὶ ἄλλαι θρησκεῖαι, παρατηρεῖται μία ἄνθησις τῆς θρησκευτικότητος.

Τοιουτοτρόπως, πολλοὶ ἄνθρωποι τῆς Δύσεως εἶναι "κεκορεσμένοι" πνευματικῶς, διότι θεωροῦν τὸν ἑαυτόν των αὐτάρκη ὑλικῶς καὶ διακατέχονται ἀπὸ τὸν σύγχρονον ἀθεϊσμὸν ὑπὸ τὸ ἔνδυμα τῆς θρησκευτικῆς ἀδιαφορίας. Ὅταν ὅμως διαταραχθεῖ ἡ τάξις αὐτὴ ἢ ἀπωλέσουν τὴν ὑγείαν των, τότε ἐπικαλοῦνται, τουλάχιστον ἐν ἐσχάτῃ ἀνάγκῃ οὐχὶ βεβαίως πάντες, τὴν βοήθειαν θεῶν καὶ δαιμόνων. Ἕτεροι πεινοῦν πνευματικῶς, διότι ἔχουν ἀπογοητευθεῖ ἐκ τῆς πατρώας θρησκείας των, μὴ ἱκανοποιούμενοι ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ3. Ζητοῦν καταφύγιον διὰ τὴν πλήρωσιν τοῦ δημιουργηθέντος ἐντὸς αὐτῶν κενοῦ (M. v. Armack) εἰς διάφορα μέσα (π.χ. τῆς τέχνης, τῆς διασκεδάσεως, τῶν γυναικῶν) καὶ κυρίως εἰς ἕτερα θρησκεύματα. Διότι "δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος δὲν προσφέρει θυσίαν εἰς τοὺς θεοὺς ἢ τὰ εἴδωλά του" (F. Von Baader). Ἀλλὰ καὶ ὁ Πλούταρχος πολὺ ἐνωρίτερον εἶχεν ἐπισημάνει: "εὕροις δ’ ἂν ἐπιὼν πόλεις ἀτειχίστους, ἀγραμμάτους, ἀβασιλεύτους, ἀοίκους, ἀχρημάτους, νομίσματος μὴ δεομένας, ἀπείρους θεάτρων καὶ γυμνασίων• ἀνιέρου δὲ πόλεως καὶ ἀθέου, μὴ χρωμένης εὐχαῖς, μηδ’ ὅρκοις, μηδὲ μαντείαις, μηδὲ θυσίαις ἐπ’ ἀγαθοῖς, μηδ’ ἀποτροπαῖς κακῶν οὐδείς ἐστιν οὐδ’ ἔσται γεγονὼς θεατής•"4.

Πρὸς τί ἄλλωστε ὁ παγκόσμιος σήμερον κυκεὼν καὶ τὸ πλῆθος τῶν πολιτισμικῶν, ἀθλητικῶν καὶ λοιπῶν ἐκδηλώσεων, τῶν συνεπικουρουμένων ὑπὸ τῶν παραπλανητικῶν καὶ παραμορφωτικῶν ΜΜΕ, τῶν ποικίλων αἱρέσων, τῶν ἐξάλλων δῆθεν θρησκευμάτων, νέων ἢ παρωχημένων, τὰ ὁποῖα "συγκινοῦν καὶ ἐνθουσιάζουν" τοὺς ὁπαδούς των, καθὼς καὶ ἡ ἐμφάνισις τῶν διαφόρων ψευδομεσσιῶν καὶ ψευδοχριστῶν ὡς τῶν Father Divine (G. Baker), G. Roux, L. Voorthuisen, Abd-ru-shin (O. E. Bernhardt), J. Weissenberg, S. M. Mun κ.ἄ.5

Ὅμως δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι εἰς πάντα ταῦτα συναίτιος τυγχάνει καὶ ἡ Ἐκκλησία, καθ’ ὅσον οὐχὶ σπανίως ἐξέκλινε ποικιλοτρόπως τοῦ κυρίως σκοποῦ αὐτῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοὐλάχιστον ὁ ἀναχαιτισμός του ἀπὸ πολλῶν κακῶν, καὶ ἡ ἔμπρακτος διδασκαλία τῶν ἀρχῶν τῆς ἀγάπης, εἰρήνης, δικαιοσύνης, ἀνοχῆς καὶ συναλληλίας. Πάντα ταῦτα, ἀλλὰ καὶ αἱ σύγχρονοι διαχριστιανικαὶ καὶ θεολογικαὶ ἔριδες καὶ ἡγεμονιστικαὶ τάσεις, τὰ οὐκ ὀλίγα, ὡς μὴ ὤφελε, οἰκονομικὰ καὶ δημοσιοποιούμενα σεξουαλικὰ σκάνδαλα τῶν κληρικῶν, συνέβαλαν εἰς τὴν προσθήκην τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μεταστροφῶν εἰς τὸν τῶν παλαιοτέρων προσηλύτων καὶ ὡδήγησαν εἰς τὸ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μῖσος καὶ τὴν θρησκευτικὴν ἀδιαφορίαν.

Πρὸς τούτοις δὲ διάφοροι Χριστιανικαὶ Ἐκκλησίαι τῆς Δύσεως, ἀντὶ νὰ ἐπανευαγγελίσουν τὰς χώρας των, ἀσκοῦν ἔντονον προσηλυτισμὸν οὐχὶ μόνον ἐντὸς τῶν περιοχῶν ἑτέρων θρησκευμάτων, ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τῶν δικαιοδοσιῶν ἑτέρων ἀδελφῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, ἐκμεταλλευόμεναι τὴν ἐκ ποικίλων λόγων ἀγνωσίαν καὶ οἰκονομικὴν δυσπραγίαν τῶν ἐπιχωρίων πληθυσμῶν, πρὸς ἐξεύρεσιν "νέων θρησκευτικῶν ἀγορῶν", ἐφ’ ὅσον ἐστείρευσαν αἱ ἰδίαι αὐτῶν πηγαὶ καὶ ἔπαυσεν ἐκεῖ νὰ λαλεῖ ἡ "Πυθία"!

Βεβαίως οὐδεὶς δύναται νὰ διαμφισβητήσῃ τὴν προσφορὰν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸν πολιτισμόν. Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀρνηθῇ τοὺς ἀγώνας των, διὰ τὰ χριστιανικὰ καὶ ἀνθρωπιστικὰ ἰδεώδη. Οὐδεὶς δύναται νὰ παραγνωρίσῃ τὰ πολλὰ καὶ ποικίλα διαχρονικὰ μαρτύριά της, ἐκ τῶν ὁποίων ὅμως ἐπέζησε, ἐθριάμβευσε καὶ θὰ ἐπιζήσῃ, διότι "πῦλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς" (Ματθ. 16, 18).

Διὸ καὶ πάλιν ἠχοῦν εἰς τὰ ὧτα ἡμῶν οἱ λόγοι Ἰησοῦ τοῦ Ναζωραίου: "Δεῦτε (τοίνυν) πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς" (Ματθ. 11, 28).

__________________________________________

1- Hunger, Wikipedia, der Freien Enzyklopädie. Hunger in Überfluss. Wie alle Menschen satt werden können, N. Copray – J. Garstecki – J. Haberer – R. Misselwitz, ἐκδ., Publik-Forum Dossier Juni (2011) I-XVI. N. Copray, Das globale Leiden, Public-Forum ἀρ. 18 (2011) 48. K.-A. Immel – K. Tränkle, Aktenzeichen Armut, 2011.

2- T. Schneider, Der Wegwerfwahn. Rund die Hälfte aller Lebensmittel landet weltweit im Müll, Public-Forum ἀρ. 18 (2011) 29.

3- M. Urban, Abschied von der Predigt?, Public-Forum ἀρ. 18 (2011) 34-35.

4- Πλουτάρχου, πρὸς Κολώτην τὸν Ἐπικούρειον, 31, Moralia XIV 1925, Loeb Library, 300.

5- Β. Α. Γεωργόπουλου, Πρωτοπρ., Ψευδομεσσίαι καὶ ψευδόχριστοι τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, Ὀρθόδοξος Τύπος ἀρ. 1889, 2.9.51 (2011) 3.

Με την ευκαιρία της Μνήμης αύριο των Οσίων Εφραίμ και Ισαάκ των Σύρων

ΜΑΘΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΥΡΙΑΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΘΕΝΤΙΑ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ

.  

Γράφει ὁ Σεμπάστιαν Μπρόκ (Sebastian Brock), Ὁμότιμος Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Ὀξφόρδης καί Μέλος τῆς Βρετανικῆς Ἀκαδημίας, ἡ μεγαλύτερη σήμερα αὐθεντία στόν χῶρο τῶν Συριακῶν Σπουδῶν, πού μέ ἑκατοντάδες δημοσιεύσεις κατά τά τελευταῖα πενήντα χρόνια ἔχει φωτίσει καί ἀναδείξει κάθε πτυχή τῆς μεγάλης αὐτῆς χριστιανικῆς παράδοσης.

Ποία γλῶσσα ἀρχαιοτέρα;

Στά μέσα τοῦ πέμπτου αἰώνα ὁ Θεοδώρητος, ἐπίσκοπος τῆς Κύρρου στά βορειοανατολικά τῆς Ἀντιόχειας καί στοχαστικός ἑρμηνευτής τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γύρεψε νά ξεκαθαρίσει λογῆς ζητήματα πού προκύπτουν ἀπό τήν προσεχτική ἀνάγνωση τοῦ βιβλικοῦ κειμένου. Πάνω σέ τέτοιο ζήτημα σκόνταψε ἀρχή-ἀρχή στό ἑνδέκατο κεφάλαιο τῆς Γενέσεως, στή διήγηση γιά τόν Πύργο τῆς Βαβέλ καί τή σύγχυση τῶν γλωσσῶν: “Καὶ ἦν πᾶσα ἡ γῆ χεῖλος ἕν, καὶ φωνή μία πᾶσιν.” Ὁ Θεοδώρητος διατύπωσε τό ἐρώτημα τῆς κεφαλίδας τοῦ ἄρθρου καί ἐξήγησε συνακόλουθα: «Δηλοῖ τὰ ὀνόματα·Ἀδὰμ γὰρ καὶ Κάϊν καὶ Ἄβελ καὶ Νῶε τῆς Σύρων ἴδια γλώττης· ἀδαμθὰ γὰρ τὴν ἐρυθρὰν γῆν ἔθος τοῖς Σύροις καλεῖν. Ἀδὰμ τοίνυν ἢ ὁ γήϊνος ἢ ὁ χοϊκὸς ἑρμηνεύεται, καὶ Κάϊν κτῆσις· τοῦτο δὲ ὑμνῶν ὁ Ἀδὰμ εἴρηκεν, ἐκτησάμην ἄνθρωπον διὰ τοῦ Θεοῦ· καὶ Ἄβελ πένθος· πρῶτος γὰρ οὗτος ὤφθη νεκρὸς καὶ πρῶτος τοῖς γεγεννηκόσι προὐξένησε πένθος· καὶ Νῶε ἀνάπαυσις.»

Ἀπό κοντά μέ τόν Ρωμανό τό Μελωδό, ὁ Θεοδώρητος ἦταν δίγλωσσος. Ναί, ἔγραψε στά Ἑλληνικά, ἀλλά ἡ γλώσσα του ἡ μητρική ἦταν ἡ Συριακή, διάλεκτος τῆς Ἀραμαϊκῆς. Μέ τήν ἐρωταπόκρισή του ὁ Θεοδώρητος θέλησε νά διακρίνει ἀνάμεσα στήν ἀρχαιότερη φυσική γλώσσα (σύμφωνα μέ τήν ἑρμηνεία του, τή Συριακή) καί στήν ἱερή καί διδακτή γλώσσα, τήν Ἑβραϊκή, πού ὁ Θεός ἔδωσε «διὰ τοῦ Μωυσέως» στούς Ἑβραίους. Ἔτσι, ἀπηχώντας ἀπόψεις πού ἀπαντοῦν στήν ἴδια τή συριακή γραμματεία, καταφεύγει σέ προβληματικούς ἐτυμολογικούς συσχετισμούς γιά νά προτείνει διαφορετική ἱεράρχηση τῶν φυσικῶν γλωσσῶν καί νά ἀποδώσει τήν πρωτιά στή μητρική του, τὴν τῶν Σύρων φωνήν.

Ὡς διάλεκτος τῆς Ἀραμαϊκῆς, ἡ Συριακή συγγενεύει μέ τά Ἀραμαϊκά τῆς Παλαιστίνης, τή διάλεκτο πού μιλοῦσε ὁ Χριστός (ἡ Ἀραμαϊκή, μαζί μέ τήν Ἑβραϊκή, ἀνήκει στόν βορειοδυτικό κλάδο τῶν σημιτικῶν γλωσσῶν). Ἔτσι, ἡ Κυριακή προσευχή, τό «Πάτερ ἡμῶν», πού ὁ Χριστός δίδαξε στά παλαιστινιακά Ἀραμαϊκά καί πού ὁ Ματθαῖος καί ὁ Λουκᾶς παραδίδουν στά Ἑλληνικά, θά διέφερε πολύ λίγο ἀπό τή μορφή στήν ὁποία παραδίδεται, μεταφρασμένη βεβαίως ἀπό τά Ἑλληνικά, στήν ἀδελφή διάλεκτο, στὴν τῶν Σύρων φωνήν. Ἡ Συριακή ἐμφανίζεται ὡς ντοπιολαλιά τῆς Ἔδεσσας (ἡ Urfa στή σημερινή Τουρκία) στά ἀνατολικά τοῦ Εὐφράτη, καί γίνεται, κατά τήν ὕστερη ἀρχαιότητα, ἡ φιλολογική γλώσσα τῶν ἀραμαιόφωνων Χριστιανῶν στή Συρία καί τή Μεσοποταμία (τό σημερινό κράτος τῆς Συρίας, ὅπου μιλιέται ἡ Ἀραβική καί ὅπου ζεῖ χριστιανική μειονότητα, δέν ταυτίζεται βεβαίως μέ τήν πολύ εὐρύτερη περιοχή πού ὀνομαζότανε «Συρία» στήν ἀρχαιότητα). Ἡ πρωτότυπη συριακή γραμματεία πού σώζεται εἶναι χριστιανική καί ἔχει παραδοθεῖ ἀπό τήν ἀντιχαλκηδόνια Συριακή Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ἁπλουστευτικά καί ἐσφαλμένα ἀναφερόμενη ὡς «Μονοφυσιτική») καί τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀνατολῆς (ἁπλουστευτικά καί ἐσφαλμένα ἀναφερόμενη ὡς «Νεστοριανή»).

Πλουσιότατη καί στά φιλολογικά της εἴδη πολυσχιδής, ἡ συριακή γραμματεία χωρίζεται ἐντελῶς σχηματικά σέ τρεῖς περιόδους:

α) 1ος-3ος αἰ.: Ἀπό τήν περίοδο αὐτή σώζονται μετρημένα, ἀλλά σημαντικά κείμενα· ἀνάμεσά τους, ἡ μετάφραση τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἀπό τά Ἑβραϊκά (ὄχι ἀπό τό ἑλληνικό τῶν Ἑβδομήκοντα) καί ἡ «παλαιοσυριακή» μετάφραση τῶν Εὐαγγελίων.

β) 4ος-7ος αἰ.: Τόν τέταρτο αἰώνα ἐμφανίζεται ὁ πρῶτος μεγάλος Σύρος συγγραφέας, ὁ Ἀφράατης, πού ζεῖ στήν Περσική Αὐτοκρατορία. Ὁ τέταρτος, πάλι, καί ὁ πέμπτος αἰώνας γνωρίζουν τό θρασομάνημα τῆς λαμπρῆς ποίησης τοῦ Ἐφραίμ (†373), τοῦ Ναρσῆ (†502) καί τοῦ Ἰακώβου (†521). Κατά τόν πέμπτο αἰώνα ἐκπονεῖται ἡ ἐπίσημη μετάφραση τῆς Καινῆς Διαθήκης (Peshitta), μεταφράζονται ἑλληνικά πατερικά κείμενα καί, ἀπό τόν ἕκτο αἰώνα καί ὕστερα, ἔργα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. Ἡ συστηματική ἐνασχόληση μέ τά ἑλληνικά γράμματα ἀπό τόν πέμπτο αἰώνα καί ὕστερα καί ἡ ξεχωριστή θέση πού κατέχει πιά ἡ Ἑλληνική στή συνείδηση τῶν Σύρων λογίων ἀφήνουν τά σημάδια τους, κυρίως τόν ἕβδομο αἰώνα, στήν παραγωγή νεολογισμῶν καί στήν ἴδια τή σύνταξη τῆς Συριακῆς γλώσσας, πού ἔχει βεβαίως δομή διαφορετική ἀπό αὐτή τῆς Ἑλληνικῆς. Τόν ἕβδομο αἰώνα ζεῖ καὶ γράφει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος, πού μεταφράζεται στά Ἑλληνικά (καί ἀπό ἐκεῖ στά Σλαβονικά) καί σημαδεύει τόν μοναχισμό ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς.

γ) 8ος αἰ.-13 αἰ.: Ἡ τρίτη περίοδος χαρακτηρίζεται ἀπό ὑψηλή λογιοσύνη μέ νέες μεταφράσεις ἀπό τά Ἑλληνικά καί ἐκτεταμένες ἀναθεωρήσεις παλαιοτέρων (ξεκινώντας ἤδη ἀπό τόν ἕβδομο, κυρίως τώρα κατά τόν ὄγδοο καί τόν ἔνατο αἰώνα), καί ἀπό προσπάθειες συστηματοποίησης τῆς γνώσης (μέ ἀποκορύφωμα τόν δέκατο τρίτο αἰώνα). Στούς τρίγλωσσους Σύρους λογίους τοῦ ὄγδοου καί τοῦ ἔνατου αἰώνα ὀφείλουν οἱ Ἄραβες τήν ἀρχική τους ἐπαφή μέ τήν ἑλληνική φιλοσοφία καί ἐπιστήμη: ἡ

διαφορετική δομή τῆς Ἑλληνικῆς (γλώσσα ἰνδοευρωπαϊκή) ἀπό ἐκείνη τῆς Ἀραβικῆς (γλώσσα σημιτική) καθιστοῦσε τήν ἀπευθείας μετάφραση δυσχερέστατη. Οἱ πολύπειροι Σύροι λόγιοι, μέ μεταφραστικές τεχνικές ἀκριβείας δοκιμασμένες ἐπί αἰώνες γιά τήν ἀπόδοση ἑλληνικῶν κειμένων στή σημιτική Συριακή, μεσολάβησαν καί γεφύρωσαν τό γλωσσικό χάσμα, μεταφράζοντας πρῶτα ἀπό τά Ἑλληνικά στά Συριακά καί μοναχά ὕστερα ἀπό τά Συριακά στά Ἀραβικά.

Η Εκκλησία έσωσε την Ελληνική γλώσσα

Του π. Γεωργίου Μεταλληνού

Η Εκκλησία αναδεικνύεται σε κάθε περίοδο δουλείας κιβωτός καί της γλωσσικής μας παραδόσεως. Ας θυμηθούμε την Τουρκοκρατία καί τη Βενετοκρατία. Η ασίγαστη λατρεία της Εκκλησίας καί η μόνιμη επαφή του Κλήρου με τον λαό, στο ευρύ του φάσμα, διέσωσε καί τη γλώσσα μας. Το σημαντικότερο, μάλιστα, είναι ότι η Εκκλησία έσωσε τη γλώσσα ολόκληρη, σ' όλη τη διαχρονία της καί σε όλες τις μορφές της, κατανίκησε κάθε δισταγμό καί ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις των καιρών με την ακόλουθη σοφή λύση: Στην λατρεία διατηρήθηκε η καθιερωμένη γλωσσική μορφή, που διακρατεί έτσι καί τη συνέχεια της Πατερικής παραδόσεως. Στο κήρυγμα, όμως, εκτός από τις εξαιρέσεις μερικών απροσγείωτων εγωκεντρικών αρχαιοπλήκτων, χρησιμοποίησε τη λαϊκή μορφή της Ελληνικής. Έτσι αναδείχθηκαν οι μεγάλοι λαϊκοί φωτιστές του Γένους από τον Μελέτιο Πήγα καί τον Ηλία Μηνιάτη μέχρι τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό καί τους άλλους Κολλυβάδες.

Από την άλλη πλευρά, το σύστημα Παιδείας που πρόσφερε η Εκκλησία μέσα στη δουλεία, αναπληρώνοντας το τεράστιο κενό που άφηναν οι καταφεύγοντες στη Δύση λογάδες του Γένους, όσο φτωχό και ταπεινό και αν ήταν -τα γνωστά κολλυβογράμματα- καί όσο καί αν κατηγορήθηκαν από τους δυτικόπληκτους διαφωτιστές, διατηρούσαν μόνιμα την επαφή των παιδιών με τη γλώσσα των λειτουργικών βιβλίων, δίνοντας έτσι δυνατότητες για περαιτέρω καλλιέργεια στα φωτεινά εκείνα πνεύματα πού αναδείχθηκαν σε μεγάλους Διδασκάλους καί Πνευματικούς του Γένους μας. Θα επικαλεσθούμε ένα παράδειγμα από τα πολλά που καταδεικνύει τη συμβολή της Εκκλησίας στη διάσωση της γλώσσης μας: Πρόκειται για τον Κωνσταντίνο Οικονόμο (+1857), τον σοφότερο κληρικό του 19ου αιώνα, πολυμαθή καί πολύγλωσσο, αλλά καί απαράμιλλο χειριστή του ελληνικού λόγου.

Στον χώρο της Εκκλησίας έμαθε καί ο Κ. Οικονόμος τα Ελληνικά του, χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να μάθει καί πολλές άλλες ξένες γλώσσες. Όλες, όμως, οι άλλες γλώσσες του έμειναν «ξένες», γιατί διέσωζε μόνιμη την εσωτερική -υπαρξιακή- του σχέση με τη «μητρική» του Γλώσσα, την Γλώσσα του Γένους καί της Εκκλησίας του. Να γιατί πιστεύουμε αμετακίνητα ότι καί σήμερα το εκκλησιαστικό σώμα θα σώσει την γλώσσα μας. Όπως αυτό γίνεται ήδη επί αιώνες στον χώρο της Διασποράς μας. Όσο υπάρχει Ορθόδοξη εκκλησιαστική λατρεία καί ακούγεται ο αγιογραφικός καί πατερικός λόγος, θα σώζεται καί ο ελληνικός λόγος, για να επαληθεύεται εκείνο, που έχει προσφυέστατα λεχθεί, ότι δεν σώζεται η Ορθοδοξία από τον Ελληνισμό, αλλά ο Ελληνισμός σώζεται μέσα στην Ορθοδοξία.

Όλες, λοιπόν, οι απόπειρες εκσυγχρονισμού της λατρείας μας με τον μεταγλωττισμό των κειμένων της, έστω καί αν προέρχονται από αγαθή διάθεση, μπορούν να αποβούν καί εθνικά επιζήμιες. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τη λατρεία μας άθικτη. Για να είναι τουλάχιστον ένας χώρος που σώζει ατόφια την ελληνορθόδοξη συνέχεια μας».

Λείψανα, όχι λειψανολαγνεία

Του Αρχιμ. Δανιήλ Αεράκη

Τιμή ή εκμετάλλευση των ι. λειψάνων; Το πρώτο φανερώνει ευλάβεια, το δεύτερο ασέβεια. Το πρώτο βοηθάει στη μίμηση του αγίου, το δεύτερο σε πλουτισμό του αγύρτη. Το πρώτο, η τιμή των λειψάνων ενός μάρτυρος, αποτελεί δείγμα κοινωνίας «μετά πάντων των αγίων»· το δεύτερο, η εκμετάλλευση λειψάνων, αγνώστου κάποτε προελεύσεως, αποτελεί πλήγμα κατά της αγιότητας.

            • Κάθε άγιος, και μάλιστα μάρτυρας, είναι «ἄφωνος κῆρυξ, κείμενος ἐν πολλῇ σιγῇ ἐν τῇ γῇ» (Χρυσόστομος. Ε.Π.Ε. 36,586). Σήμερα παίρνουμε λείψανα και τα  περιφέρουμε όχι «ἐν σιγῇ», αλλά «ἐν πομπῇ καί παρατάξει», και με αυτά υποκαθιστούμε κάθε ποιμαντική διακονία!

            Δε χρειάζεται κήρυγμα και κατήχησις! Αρκούν μερικές λειψανοθήκες, να τις κρατούν αρχιμανδρίτες με επανωκαλύμμαυχα, να τις περιφέρουν στους δρόμους, και ο κόσμος σωρηδόν... σώζεται!

            • Κάθε τάφος αγίου, και μάλιστα μάρτυρος, ήταν κάποτε τόπος ευλαβικού προσκυνήματος, και ιδίως αποφασιστικού κινήματος, δηλαδή, μετανοίας. Κατά τη μαρτυρία δε του ιερού Χρυσοστόμου, φυγαδεύονται τα δαιμόνια. «Πάρε -λέει- ένα δαιμονισμένο και μανιακό και φέρτον στον τάφο ενός αγίου, όπου υπάρχουν τα    λείψανα του μάρτυρος. Θα δεις να απομακρύνεται το δαιμόνιο και να φεύγει τρέχοντας» (Ε.Π.Ε. 37,226).

            Σήμερα δεν αφήνουμε ήσυχα τα λείψανα. Τολμηρό αυτό που θα πούμε, αλλ’ έτσι είναι: Αρπάζουν τα λείψανα η εύκολη θρησκευτικότητα, ο μαγικός φετιχισμός, η ευκαιριακή σκοπιμότητα, και προ παντός η φιλοχρηματία (το μέγα αυτό δαιμόνιο!) και τα βγάζουν στους δρόμους προς... αγιασμόν!  

            • Μπορεί να αγιάσει ανθρώπους το οποιοδήποτε αγιασμένο αντικείμενο, χωρίς μετάνοια και εξομολόγηση;    

            Τι είναι ο παπάς ή ο δεσπότης; Μάγος της φυλής; Μόνο ένας τέτοιος μάγος ακουμπά θρησκευτικό αντικείμενο πάνω σε άνθρωπο για ν’ αγιαστή!

            Στην πίστη των Ορθοδόξων χριστιανών δεν υπάρχει μαγικός τρόπος  αγιασμού. Ούτε το νερό του Ιορδάνη, επί Ιωάννου Βαπτιστού, δεν είχε μαγικές    ιδιότητες. Έμπαιναν βέβαια στο νερό, αλλά πάντοτε και όλοι «ἐξομολογούμενοι τάς ἁμαρτίας αὐτῶν» (Ματθ. γ΄6).   

            • Τώρα προσφέρουμε μαγικά ένα ποτηράκι «αγιασμού», λίγες σταγόνες από τον Ιορδάνη, μια λαμπάδα με φως από τα Ιεροσόλυμα, ένα μπαμπακάκι από το καντήλι της τάδε εικόνας, ένα προσκυνηματάκι της τιμίας Ζώνης του Βατοπεδίου, και...  τέλειωσε η υπόθεση!

            Κανένας λόγος για μετάνοια. Καμιά κουβέντα για εξομολόγηση. Καμιά νουθεσία για αγώνα. Καμιά προτροπή για επιστροφή στο Ευαγγέλιο ή συναγερμός για ευαγγελισμό των ανθρώπων.

            Αν μπορούσαν να μιλήσουν οι άγιοι, που τους χρυσώσαμε και τα λείψανα και τις εικόνες, θα μας έλεγαν:

            • Μην κοροϊδεύετε τον εαυτό σας και μας. «Λούσασθε  και καθαροί γίνεσθε» (Ησ. α΄16). Όσοι και αν προσκυνήσουν εικόνες ή λείψανά μας, ρούχα ή  ζώνες μας, απολύτως κανένας δε σώζεται, αν δεν έχει λουσθεί στο Αίμα του Χριστού και στα δάκρυα της εξομολογήσεως.

             • Μη χρυσώνετε και μην ασημώνετε εικόνες και λείψανά μας. Πουθενά δεν είπε κάτι τέτοιο ο Κύριός μας. Άλλο είπε: Στους φτωχούς, μόνο στους φτωχούς, να δίνονται τα χρήματά σας (Ματθ. ιθ΄21, Λουκ. ιη΄22).

              • Μην ακολουθήτε κληρικούς, που την ποιμαντική τους ραθυμία την καλύπτουν με λειψανολιτανεύσεις. Εμείς, οι μάρτυρες των τάφων, ερχόμαστε δεύτεροι. Πρώτος έρχεται ο λόγος του Θεού. Αυτόν ν’ ακούτε και ν’ ακολουθήτε...

              Ναι, έτσι λέει ο μεγάλος μάρτυρας της Εκκλησίας, ο άγιος Ιωάννης ο     Χρυσόστομος: «Μετά τήν διά τοῦ λόγου δύναμιν, δευτέραν ἔχουσι τάξιν οἱ τῶν ἁγίων τάφοι, πρός τό διεγείρειν εἰς τόν ἴσον ζῆλον» (Ε.Π.Ε. 34,474).        

Η καύση των νεκρών από μια επιστημονική σκοπιά

Του Γεωργίου Α. Δαουτοπούλου,

Καθηγητή Γεωπονίας Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Η είδηση στα μέσα ΜΜΕ που μιλούσε για την απόφαση του Δήμου Θεσσαλονίκης να κατασκευάσει κλίβανο αποτέφρωσης νεκρών, επανέφερε στο προσκήνιο τις συζητήσεις για την ορθότητα ή μη του μέτρου.

Εμείς δεν θα σταθούμε στα θεολογικά ζητήματα που ανακύπτουν και συνήθως κυριαρχούν και καλώς κάνουν στις σχετικές συζητήσεις. Θα θέλαμε να δούμε το θέμα από μια διαφορετική οπτική γωνιά που νομίζουμε πως προσθέτει μια νέα θεώρηση την οποία έχουμε τη γνώμη πως δεν πρέπει ή καλύτερα, αν θέλετε, δεν είναι δυνατόν να αγνοήσουμε.

Διάγραμμα1. Σχηματική παράσταση του κύκλου της ζωής

Όσοι παρακολουθούν βασικά μαθήματα οικολογίας, ένα από τα πρώτα αντικείμενα που διδάσκονται είναι ο κύκλος της ζωής, όπως φαίνεται στο παραπάνω διάγραμμα. Μαθαίνουν λοιπόν πως η ζωή ξεκινά από τη δέσμευση της ηλιακής ακτινοβολίας από τα φυτά που παράγουν τους φυτικούς ιστούς για να χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια ως τροφή από τα φυτοφάγα έντομα και ζώα και στη συνέχεια αυτά να αποτελέσουν την τροφή για τα σαρκοφάγα ζώα στηρίζοντας έτσι όλες τις τροφικές αλυσίδες που ως κορύφωση έχουν τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο κύκλος κλείνει όταν φυτά και ζώα ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους, βραχύβιας ή μη, οπότε αναλαμβάνουν το ρόλο τους οι σαπροφυτικοί οργανισμοί για να αποικοδομήσουν τους φυτικούς και ζωϊκούς ιστούς.

Η αποικοδόμηση των οργανικών ουσιών επαναφέρει στο έδαφος θρεπτικά στοιχεία τα οποία θα παραλάβουν τα νέα φυτά και θα ξεκινήσει ένας νέος κύκλος ζωής. Ο θάνατος κυριολεκτικά γίνεται η απαρχή μιας καινούργιας ζωής. Αυτοί λοιπόν οι οργανισμοί, πολλοί από τους οποίους δεν είναι ορατοί στο γυμνό μάτι, και τους οποίους συχνά περιφρονούμε ή αν θέλετε, όταν ήμασταν μικροί, είχαμε την τάση να τους συνθλίβουμε με το πόδι μας για να δείξουμε την υπεροχή μας ή να ξεδώσουμε από την καταπίεση των μεγαλύτερων επάνω μας, δείχνοντας και εμείς ότι έχουμε τη δυνατότητα να καθυποτάξουμε κάποιους άλλους μικρότερους!.

Αυτήν λοιπόν τη θεμελιακή λειτουργία της φύσης ερχόμαστε κάποιοι από εμάς να αντικαταστήσουμε με την καύση των νεκρών. Και είναι ιδιαίτερα λυπηρό όταν αυτές οι προτροπές εκφράζονται από ανθρώπους που αποδεδειγμένα έχουν αποδείξει τις οικολογικές τους ευαισθησίες. Με άλλα λόγια, θέλουμε απλά σε έναν επιβαρημένο με ρύπους πλανήτη να προσθέσουμε και άλλους. Σε έναν πλανήτη όπου η ρύπανση έχει αρχίσει να επηρεάζει το κλίμα και να μας απειλεί με κολοσσιαίες επιπτώσεις, να επιτείνουμε το πρόβλημα αντί να το αμβλύνουμε. Ταυτόχρονα όμως διαπράττουμε και ένα δεύτερο σοβαρό ολίσθημα. Σε έναν πλανήτη με λιγοστούς ενεργειακούς πόρους ερχόμαστε να σπαταλήσουμε και άλλους για την καύση των νεκρών τη στιγμή που η φύση το έκανε αδαπάνως για τον άνθρωπο εδώ και εκατομμύρια χρόνια και είναι διατεθειμένη να το κάνει!. Φανταστείτε την ποιότητα της ζωής μας, αν φυτικοί και ζωικοί ιστοί μετά τη νέκρωση τους παρέμεναν αναλλοίωτοι και σε κοινή θέα. Σήμερα θα περπατούσαμε σε ένα στρώμα φύλλων εκατοντάδων μέτρων και με δισεκατομμύρια νεκρών οργανισμών ενώ ταυτόχρονα η φύση θα έχανε πολύτιμους πόρους αφού δεν θα είχε τη δυνατότητα να ανακυκλώσει πολύτιμα θρεπτικά στοιχεία που συντηρούν τη ζωή σε δισεκατομμύρια διαφορετικών οργανισμών.

Αν η φύση δεν παράγει ρύπους και δεν καταναλώνει πολύτιμους πόρους είναι γιατί έχει κύκλους μέσα από τους οποίους ανακυκλώνονται πολύτιμα στοιχεία για την επιβίωση του ανθρώπου. Στη φύση δεν υπάρχουν απορρίμματα ή άχρηστα υλικά. Αυτούς λοιπόν τους τέλειους μηχανισμούς της φύσης θέλουμε μερικοί από εμάς να τους αντικαταστήσου με με πρακτικές ρυπογόνες επειδή ενδεχόμενα δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε μια θρησκευτική πρακτική.

Αν κάποιοι δεν θέλουν να ακολουθήσουν τη θρησκευτική επιταγή ας αποποιηθούν την εξόδιο ακολουθία, αλλά ας σεβαστούν επιτέλους τη φύση και τους μηχανισμούς της που διατήρησαν τη ζωή σε αυτόν τον πλανήτη για εκατομμύρια χρόνια και θα συνεχίσουν να το κάνουν, αν ο άνθρωπος τους κατανοήσει και τους σεβαστεί. Και αυτός ο σεβασμός δε σημαίνει υποταγή. Σημαίνει πρόβλεψη και προνοητικότητα για να διασφαλιστεί η ζωή των ανθρώπων και στις επόμενες γενεές.

Η καύση των νεκρών δε μπορεί να θεωρηθεί ως ένα αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα ορισμένων ανθρώπων να επιλέξουν μια άλλη πρακτική από αυτήν που έχει καθιερώσει η πλειοψηφία, όπως δεν επιτρέπεται σε κάθε έναν από εμάς να παράγει και να διαθέτει ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον ρύπους που θέτουν σε κίνδυνο τη δυνατότητα της σημερινής γενιάς και των επόμενων να επιβιώσουν σε έναν βιώσιμο πλανήτη (ελπίζω κάποτε να υπάρξουν κυρώσεις και για αυτούς που καίνε τις καλαμιές).

Τους θρησκευτικούς κανόνες μπορούμε να τους παραβλέψουμε αν δεν τους ασπαζόμαστε ή να ισχυριστούμε ότι δεν έχουν παγκόσμια ισχύ, αλλά περιορισμένη στα πλαίσια ενός κοινωνικού συνόλου. Τις οικολογικές όμως αρχές και αξίες οφείλουμε να τις σεβαστούμε γιατί έχουν παγκόσμια εγκυρότητα την οποία δυστυχώς δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ή να αγνοήσουμε. Αν τους παραβλέψουμε για κάποιο διάστημα, θα έρθει η φύση να μας το θυμίσει ή αν θέλετε να επαναφέρει το σύστημα σε μια κατάσταση ισορροπίας. Όχι για να μας εκδικηθεί, όπως συχνά αρεσκόμαστε να λέγουμε. Η φύση δεν έχει ανθρώπινη υπόσταση. Μόνον οι άνθρωποι εκδικούνται.

Αν η ορθόδοξη πρακτική για την ταφή των νεκρών έχει απόλυτη οικολογική συνάφεια για αυτό δεν φταίει η Ορθοδοξία. Είναι μάλλον μια ακόμα επιβεβαίωση της αγάπης της για τον άνθρωπο και για τη συνέχιση της ευημερίας του σε αυτόν τον πλανήτη και σε ένα περιβάλλον ειρήνης και αγάπης ανάμεσα στους λαούς και όλα τα έμβια όντα που τον κατοικούν.

Δελτίο Τύπου Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας

Δελτίο Τύπου Ιεράς Μητροπόλεως Μεσσηνίας

Δυσάρεστη έκπληξη προξένησε το περιεχόμενο του σημερινού Ανακοινωθέντος ( 12-1-2012) της Δ.Ι.Σ ., σχετικά με τη διαδικασία και την προφυλάκιση του Αρχιμ. Εφραίμ, όταν μάλιστα σε όλη αυτή την υπόθεση καθίσταται μέρος του όλου ζητήματος και ο Πρόεδρος της Συνόδου, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος , ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει και αυτός στην «παρέλαση» των υποστηρικτικών παρουσιών και δηλώσεων έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού.
 Τα δυσάρεστα αυτά συναισθήματα διαδέχεται και μια σειρά ερωτημάτων, τα οποία κατά το μάλλον ή ήττον επισημαίνουν μια διαφορετική παράδοση αρμοδιοτήτων  ενός θεσμικού οργάνου  και μάλιστα εκκλησιαστικού, όπως είναι η Ιερά Σύνοδος .
 Όλα τα παραπάνω αλλά και όσα θα ακολουθήσουν δεν σχετίζονται με προσωπικές επιλογές ή τοποθετήσεις του καθενός μπροστά στο συγκεκριμένο θέμα, δεν μπορεί όμως να αποτελέσουν αυτές οι προσωπικές επιλογές ή τοποθετήσεις , το πρότυπο ή το μέτρο λειτουργίας και έκφρασης των θεσμών.
 Πότε λοιπόν θεσμικό εκκλησιαστικό όργανο, όπως η Δ.Ι.Σ. , ανεμίχθη σε δικαστικές – πολιτειακές υποθέσεις κληρικών ή μοναχών, οι οποίοι ανήκουν σε άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία και εν προκειμένω στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ; 
 Δεν θεώρησε η Δ.Ι.Σ. τη σοβαρή , αντικειμενική και ισορροπημένη Ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως μια αρκετά αποδεκτή παρέμβαση επί του συγκεκριμένου θέματος ;
 Πότε άλλοτε , κατά το παρελθόν, η Εκκλησία της Ελλάδος εξέφρασε με τόσο έντονο και θεσμικό τρόπο την αγωνία της για τη δήθεν παραβίαση των ιερών θεσμίων και τη μη τήρηση των εκ του αυτοδιοικήτου του Αγίου Όρους απορρεόντων καταστατικών όρων ;
 Θεωρεί η Δ.Ι.Σ. ότι η πνευματική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου επί της Αγιορειτικής Κοινότητος,  είναι αναποτελεσματική ;
Πότε άλλοτε η Εκκλησία της Ελλάδος εξεφράσθη υποστηρικτικά προς Ιερές Μονές και Μοναχούς του Αγίου Όρους όταν «ασελγούσαν» επάνω τους άλλες εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες ;
 Είναι δυνατόν ένα θεσμικό όργανο της Εκκλησίας , όπως είναι η Ιερά Σύνοδος, να αμαυρώνει και να αμφισβητεί με μια αμφίσημη φρασεολογία , αποφάσεις ενός άλλου θεσμικού φορέος , κορυφαίου της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι η Ελληνική Δικαιοσύνη, στην οποία μάλιστα διαγιγνώσκει και ρωγμές ως προς την ορθότητα των αποφάσεών της ;
 Πότε άλλοτε , κατά το παρελθόν, εκκλησιαστικά πρόσωπα και ταγοί επεσκέφθησαν προφυλακισμένους ή φυλακισμένους κληρικούς ή μοναχούς και με δακρύβρεχτα λόγια και δηλώσεις εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους ;
 Πότε , κατά το παρελθόν η Δ.Ι.Σ.  διετύπωσε, έστω και ευχητικά , την ελπίδα της για επανεξέταση δικαστικών αποφάσεων με το ενδεχόμενο μάλιστα αποφυλακίσεως και για άλλους κληρικούς και μοναχούς ;
 Μήπως η Δ.Ι.Σ. ,με το Ανακοινωθέν της αυτό,  δεν κατάλαβε ότι εξυπηρετεί ιδιοτέλειες , επιδιώξεις και σκοπιμότητες άλλων Εκκλησιών, όχι μόνο στο κανονικό έδαφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, αλλά και στα όρια  της δικής της δικαιοδοσίας ;
 Ελπίζω το απαράδεκτο αυτό Ανακοινωθέν να αποτελέσει τον επίλογο ενός «παράλογου μονόπρακτου», και ότι ο δι’ ού το σκάνδαλον ήλθε , να έλθει εις εαυτόν και αν εκφράσει τη συγνώμη του και τη μετάνοιά του για το καίριο πλήγμα που προκάλεσε στο κύρος της Εκκλησίας, στο σκανδαλισμό του ποιμνίου, στο μοναστικό ιδεώδες και στην Αγιορειτική Παράδοση.

Καλαμάτα 12 - 1 -2012

+ Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος