Αντί μνημοσύνου

Αντί μνημοσύνου εις την μνήμη του Μακαριστού Γέροντα Αρσενίου Σπυριδάκη του Επανωσηφήτου.

Συμπληρώθηκαν είκοσι ολόκληρα χρόνια από την ημέρα της κοιμήσεως του Γέροντα.  Τον γνώρισα το 1988 όταν αναζήτησα καταφύγιο στην μεγάλη μονή του Επανωσήφη, ήταν ένας από τέσσερεις προηγουμένους Αυτής. Είχε περάσει μια βδομάδα από το πανηγύρι όταν με κάλεσε στο κελί του, μου έδωσε δυο ζωστικά (το ένα καινούργιο) και μου έδωσε την πρώτη συμβουλή από τις πολλές που ακολούθησαν, «τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι». Τον κοίταζα με απορία κι εκείνος συνέχισε, «λέει ο λαός, που λέει ο λόγος».

Δούλευα τότε στο μαγειρείο και κάποιες φορές του πήγαινα φαγητό στο κελί του, δεν έτρωγε όλα τα φαγητά, όποτε όμως πήγαινα με κρατούσε και μου κουβέντιαζε διάφορα θέματα. Δεν καταλάβαινα τότε τον λόγο, σήμερα μπορώ να ισχυριστώ πως με ψάρευε. Το κελί του συνήθως ήταν κλειστό εν αντιθέσει με άλλα που κόσμος έμπαινε και έβγαινε. Αδιάκριτος εγώ τον ρώτησα γιατί; Η αρρώστια του δεν του επέτρεπε να είναι όσο ήθελε φιλόξενος, είχε αναπνευστικά προβλήματα, κάθε δυο ή τρείς μήνες το αργότερο έμπαινε στην κλινική για συντήρηση δέκα ημερών. Του κάνανε μια σειρά ενέσεις και έπαιρνε δυνάμεις για άλλους δυο ή τρείς μήνες. Είχε ένα αυτοκίνητο (το καβουράκι) 25 χρονών που οδηγούσε με δυσκολία και προσφέρθηκα να τον πηγαίνω όπου χρειαζότανε, έτσι έμαθα για την θεραπεία του, έμαθα να κάνω βελόνες για να τον εξυπηρετώ, προκειμένου να μην πηγαίνει στην κλινική κάθε τόσο. Τα πρωινά πήγαινα να τον δώ και τον εύρισκα πάντα καθισμένο στο κρεβάτι με το μόνιμο σχόλιο στα χείλη του «πέθανα κι απόψε», αλλά δεν πέθαινε. Δεν καταλάβαινα τότε τίποτα. Με την προτροπή Του και την συμμαρτυρία Του χειροτονήθηκα. Όταν έφερνα αντίρρηση λέγοντας πως δεν έχω τα κατάλληλα προσόντα, όντας αγράμματος, τι είδους κηρύγματα θα κάνω; Με συμβούλευε «η ζωή του παπά είναι κήρυγμα του». Συνολικά είκοσι δύο φορές συμμαρτύρισε αξίους της ιεροσύνης, εγώ όμως είχα το προνόμιο να βρίσκομαι κοντά του και να τον εξυπηρετώ.

Το σημείο που πάντα διαφωνούσα μαζί του, το μοναδικό σημείο τριβής ήταν οι γιατροί. Τώρα πλέον με την δική μου πείρα νομίζω ότι το έκανε σκόπιμα προκειμένου να εκτονώνομαι. Έλεγε πως «ο γιατρός είναι άχρηστος, γιατί πάς και δεν καταλαβαίνει τι έχεις αν δεν του πείς, ε! άμα του πείς τι ξέρει αυτός;»

Θυμάμαι την τελευταία μέρα στο κρεβάτι της κλινικής, είχε κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων, και κουβεντιάζαμε για διάφορα άσχετα θέματα μέχρι να περάσει ο γιατρός από το δωμάτιο. Όταν ήρθε τον είδε, του έδωσε κουράγιο ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. «-Γέροντα δεν έχεις τίποτα σπουδαίο λοίμωξη του αναπνευστικού, αύριο μεθαύριο θα είσαι στο μοναστήρι σου». Εκείνος γύρισε προς το μέρος μου. «-Άσε τον να λέει, φέρε το ευχολόγιο να μου διαβάσεις το παραστάσιμο». Δεν έφερα καμία αντίρρηση, του διάβασα και τότε με έδιωξε,
«-πήγαινε στο κελί να το τακτοποιήσεις». Έφυγα και έμεινε ο ηγούμενος μαζί του, όταν έφτασα στο μοναστήρι και στάθμευα το καβουράκι ο κελαρίτης μου ζήτησε το κλειδί γιατί ο Γέροντας είχε κοιμηθεί και έπρεπε να το σφραγίσει μέχρι τα σαράντα Του.  

Μετά τα σαράντα του, μου προτάθηκε να πάρω το κελί αλλά δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να συντηρήσω, κληρονόμησα όμως το καβουράκι που με εξυπηρέτησε για λίγα χρόνια, κληρονόμησα όμως και την αρρώστια του, τον τρόπο συμπεριφοράς προς τους νεώτερους. Από την κοίμηση του Γέροντα δεν διαπληκτίστηκα σοβαρά με κανέναν, γιατί έμαθα να κάνω πίσω, πιστεύοντας ακράδαντα αυτό που έλεγε «-Στο τέλος γίνεται πάντα το θέλημα του Θεού»

Θέλοντας να τον τιμήσω σκέφτηκα αντί μνημοσύνου να δημιουργήσω ένα  Blog με τίτλο ¨Ὁ ζωγρῶν¨  διότι πέρασε μια ζωή, «ζωγρῶν και σαγηνεύων» κατά την ρύση του Κυριού ¨μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν¨(Λκ. ε,10), στο οποίο θα δημοσιεύονται θέματα Χριστιανικού και ηθικού ενδιαφέροντος. Θα γίνει μια προσπάθεια εκτός από εκείνα που προσφέρουν ανώνυμα ή επώνυμα κάποιο φίλοι να πληκτρολογηθεί το γεροντικό και να υπάρχουν κείμενα που να μπορεί ο καθένας να τα κατεβάσει στον υπολογιστή του εύκολα.

Ενημερωτικά

Το blog του Πυθαγόρα περιέχει όπως καλά γνωρίζετε οι αναγνώστες του, σκέψεις, σχόλια, στοχασμούς και αφηγήματα.

Το προφίλ του Πυθαγόρα στο Face book, δημιουργήθηκε επειδή είναι πιο διαδεδομένη η δικτύωση, και με την ευκαιρία οργανώθηκε και η ομάδα «Αναμνηστικές φωτογραφίες από την Αίγυπτο και τους Αιγυπτιότες»

Μετά από την μετακόμιση από την Σάμο στα Αστερούσια όρη άλλαξαν τα δεδομένα.  Δεν υπάρχει η σταθερή σύνδεση, (έστω και αν τελευταία έχει βελτιωθεί η κατάσταση), λείπει το μπαλκονάκι η γενεσιουργός αιτία πολλών αναρτήσεων, και η επιβάρυνση της υγείας μου. Αυτά με ανάγκασαν να αναρτώ και δανεισμένα από άλλους ιστότοπους θέματα και κείμενα. Ευχαριστώντας από αυτήν την θέση εκείνους που το επιτρέπουν και που πάντα τους αναφέρω.

Μετά από την απρόσμενη για μένα ανακάλυψη του ΒΟΧ, όπου ανέβασα τα περιεχόμενα  του δευτέρου τόμου, που δεν θα εκδοθεί τελικά σε έντυπη μορφή και φταίει γι αυτό η οικονομική δυσπραγία που μαστίζει την χώρα μας, δήλωσα συγγραφέας (στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις) και άνοιξα μια σελίδα στο Face book. Χρειάζεται μια διευκρίνιση για εκείνους που δεν είναι γνώστες. Άλλο πράγμα είναι η σελίδα και άλλο το προφίλ. Το προφίλ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να αποκτήσεις σελίδα. Η σελίδα αυτή έχει ενσωματωθεί με το blog και εκεί δεν είσαι φίλος είσαι μέλος, αν δηλώσεις μια φορά πως σου αρέσει και όποτε θέλεις δηλώνει πως δεν σου αρέσει και διαγράφεσαι. Σε αυτήν σελίδα θα αναρτώνται πλέον, μόνον οι δικές μου δημοσιεύσεις, ενώ στο προφίλ μου θα αναρτώνται οι σύνδεσμοι των ξένων αναρτήσεων.

Προσπαθώ να είμαι πολύ επιλεκτικός με τα αιτήματα φιλίας, δεν θέλω να ξεπεραστεί το όριο των εκατό και τελικά προκρίνω εκείνα που έρχονται από τους συμπατριώτες Αιγυπτιώτες, αφήνοντας  κάποιους άλλους παραπονεμένους, αυτοί μπορούν να είναι μέλη στην σελίδα.

Επειδή κάποιοι από τους αναγνώστες του Πυθαγόρα έχουν λογαριασμό στο Twitter  Έβαλα και ένα κουτάκι τέτοιο και τα πάντρεψα όλα μαζί. Για κάμποσο καιρό θα αναρτηθούν σε επανάληψη όλες οι αναρτήσεις του blog για να διανεμηθούν στους χρήστες του Twitter. Ακόμα απενεργοποίησα την απαγόρευση της αντιγραφής επιτρέποντας στο δεξί κλίκ να δουλέψει. Όσοι αντιγράφετε, κάντε τον κόπο να αναφέρεται την πηγή, είναι to έντιμο.  

Ο "Πυθαγόρας" αναβαθμίστηκε

ε την προτροπή και με την τεχνογνωσία του Πυθαγόρα δημιουργήθηκαν πάνω από είκοσι Blog, δίνοντας την ευκαιρία στους κατόχους τους να εκτονώνονται και παράλληλα να δικτυώνονται  στον κυβερνοχώρο. Αυτές τις ημέρες ο Πυθαγόρας αναβαθμίστηκε, προσφέροντας στους αναγνώστες του διάφορα καλούδια τα οποία θα απαριθμήσω.

Από το Blog του Πυθαγόρα Τόμος Β΄

Από το Blog του Πυθαγόρα Τόμος Β΄.

Συμπληρώθηκε κιόλας μια τριετία από την δημιουργία του Πυθαγόρα, του  Blog που ξεκίνησε για να πειράξω τον φίλο μου τον Αίαντα και επειδή είχε αρχαϊκό όνομα έβαλα και εγώ το Πυθαγόρας, το Σάμιος μπήκε για λόγους εντοπιότητας. Η εξέλιξη του ήταν απροσδόκητη. Περίπου 25 χιλιάδες φορές σε 80 χώρες προβλήθηκε από τον καιρό που σκέφτηκα να τον φυλλομετρήσω.

Η ενασχόληση μου αυτή με το διαδίκτυο ήταν πολλαπλά ενδιαφέρουσα, ήρθα σε επαφή με παλιούς γνώριμους από τα μαθητικά ακόμα χρόνια, ανθρώπους που αντάμωσα ύστερα από 45 και βάλε χρόνια. Άρχισα να γράφω σκέψεις, σχόλια και απόψεις, και συνέχισα με τις γνωστές ιστοριούλες που γίνανε διηγήματα και νουβέλες. Με την προτροπή αγαπητών φίλων εξέδωσα ένα βιβλίο, με επιλογή από τα περιεχόμενα ονομάζοντας το «Από το Blog του Πυθαγόρα» και παρασυρόμενος από τον ΠαπάΓιάννη, αυτάρεσκα και απερίσκεπτα έγραψα στο εξώφυλλο «Τόμος Α». Αυτονόητη υποχρέωση ήταν πως θα επακολουθήσαν και άλλοι τόμοι, αλλά φευ. Το υλικό του δευτέρου τόμου είναι έτοιμο από τον Νοέμβριο του 2011, αλλά αδυνατώ να το εκδώσω λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που μαστίζει την χώρα μας. Στο οπισθόφυλλο του προόριζα να τυπώσω το παρακάτω κείμενο

«Φίλε Αναγνώστη:

Ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να διαβάσεις όσα περιέχει αυτό το βιβλίο, εύχομαι να ικανοποιήθηκες.

Το τόμος Β΄. που αναγράφει στο εξώφυλλο ολοκληρώνει ή μάλλον συμπληρώνει το τόμος Α΄. που απερίσκεπτα μεν, παρακινούμενος δε, έβαλα στο πρώτο βιβλίο. Το σίγουρο είναι πως δεν θα υπάρξει τόμος Γ.

Δεν είμαι συγγραφέας ούτε πρόκειται ποτέ να γίνω. Σκόρπια θέματα και καταστάσεις σχολίασα και ανθρώπινους χαρακτήρες μέσα από τις ιστοριούλες έπλασα, αφήνοντας μου την φαντασία να καλπάσει. Τυπώθηκαν χάρη φιλίας και τα δύο και ευχαριστώ όσους βοήθησαν γι αυτό. Δεν είμαι λογοτέχνης ούτε ποτέ ένοιωσα έτσι, θεωρώ άδικο να δρέπω δάφνες που δεν μου ανήκουν.»

Βρήκα χθες τελείως απρόσμενα ένα εργαλείο που έψαχνα καιρό, για να το συμπεριλάβω στο Blog, εκείνο που θα μπορούσε κανείς να κατεβάσει στον υπολογιστή του αυτόματα τα κείμενα που επιλέγω, (έχοντας υπ’ όψιν μου το κείμενο της Καινή Διαθήκης, το οποίο αναρτήθηκε για πρώτη φορά μονοτονικό τότε τα Χριστούγεννα του 1999) και σε αυτό τοποθέτησα το περιεχόμενο του δευτέρου τόμου «Από το Blog του Πυθαγόρα». Επίσης το «Πάτερ Αβέρκιος» που γράφτηκε αφού είχε συμπληρωθεί ο τόμος.

Στην κάτω μεριά του  Blog και μετά τις αναρτήσεις υπάρχουν κουτάκια με τίτλους και δυνατότητα προβολής, εκτύπωσης, αποστολής και κατεβάσματος στο υπολογιστή του κάθε χρήστη.

Θεωρώ πως αυτόν τον τρόπο εκπληρώνω την υποχρέωση της εκδόσεως του δευτέρου τόμου, αφήνοντας στεναχωρημένους μόνος εκείνους του συνομήλικους και βάλε που ακόμα δεν έχουν εξοικειωθεί με την νέες τεχνολογίες.   

Και πάλι μπράβο στον Αρχηγό!

Φράγκος: Δεν το συζητώ! Με 3 εκατομμύρια ευρώ οχυρώνω τον Έβρο και τα νησιά!

Με άμεση παρέμβαση του υπουργού Εθνικής Άμυνας Φραγκούλη Φράγκου κόπηκε το σκανδαλώδες διαγωνιστικό πρόγραμμα διάθεσης 3 εκατομμυρίων ευρώ για την κατασκευή μιας ιστοσελίδας και εξοπλισμού ξενάγησης στο Πολεμικό Μουσείο!

Μάλιστα ο υπουργός ζήτησε να κατέβει το πρόγραμμα άμεσα και από την σελίδα της Διαύγειας, όπου είχε αναρτηθεί.

Σχολιάζοντας το γεγονός σε στενούς συνεργάτες του ο υπουργός και στρατηγός ανέφερε ότι «Με τρία εκατομμύρια ευρώ φτιάχνω δέκα οχυρωματικά έργα στα νησιά και στον Έβρο! Η πολιτική ηγεσία που θα ακολουθήσει μετά τις εκλογές ας αναλάβει τις ευθύνες της και σε ότι αφορά την αναθεώρηση της κοστολόγησης του έργου στο Πολεμικό Μουσείου που δεν θέλω να αμφιβάλω ότι πρέπει να γίνει. Από εμένα, όμως, δεν περνάει τέτοιο πράγμα»!

Ο κ Φράγκουλης Φράγκος αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους (νυν) συναδέλφους του!

Μακάρι να καθιερωθεί σε αυτή τη θέση! Την αρχή έκανε με τους Τούρκους, μετά οι Σκοπιανοί και τώρα η κατασπατάληση χρημάτων που δεν δέχτηκε!

Και πάλι μπράβο στον Αρχηγό!

Οι έφηβοι μεταναστεύουν στο Twitter γιατί οι γονείς τους έχουν Facebook!

Το κατεξοχήν κοινωνικό δίκτυο για τους εφήβους ήταν και είναι το Facebook...

Όλες οι έρευνες ως τώρα έδειχναν ότι το «τιτίβισμα» ήταν για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι λιγότεροι από 1 στους 10 εφήβους χρησιμοποιεί το Twitter.

Λίγο καιρό αργότερα όμως, συνέβη κάτι παράξενο. Μαμάδες, μπαμπάδες, θείοι, ξαδέρφια ακόμη και παππούδες έφτιαξαν προφίλ στο Facebook!

Οι νέοι έχασαν την ιδιωτικότητά τους και το προσωπικό τους χώρο και στράφηκαν στο Twitter, όπου «κρύβονται» σε κοινή θέα.

 «Λατρεύω το Twitter. Είναι το μόνο πράγμα που κρατάω για τον εαυτό μου, γιατί δεν το χρησιμοποιούν οι γονείς μου», ανέφερε η 17χρονη Britteny Praznik στην ερευνήτρια Mary Madden του οργανισμού Pew Internet & American Life Project.

Σε έρευνα που είχαμε δημοσιεύσει παλιότερα, αναφέρεται πως όχι απλώς έχουν πολλοί γονείς προφίλ στο Facebook, αλλά ότι «παρακολουθούν» τα παιδιά τους και μάλιστα γνωρίζουν και τους κωδικούς τους!

Αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες αλλαγές ασφαλείας στο Facebook, όπου πολλοί χρήστες δεν έχουν πια πλήρη εικόνα του τι βλέπει και ποιος από τους φίλους τους, ήταν αναμενόμενο να «μεταναστεύσουν» οι έφηβοι στο Twitter.

Όπως αναφέρει έρευνα του οργανισμού Pew Internet & American Life Project, στο Twitter οι έφηβοι μπορούν να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα που δεν εντοπίζονται από τους οικείους τους, αλλά και να κλειδώνουν τα προφίλ τους.

Η «μετανάστευση» γίνεται αργά αλλά σταθερά αναφέρει η έρευνα. Το 2011 ποσοστό 16% εφήβων ηλικίας 12-17 δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τακτικά το Twitter, ενώ το 2009 το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 8%.

 «Το Facebook είναι σαν να φωνάζεις σε ένα πλήθος. Το Twitter είναι σαν μιλάς σε ένα δωμάτιο» είπε ένας έφηβος που συμμετείχε στην έρευνα.

«Οι νέοι στο Facebook νιώθουν συχνά υποχρεωμένοι να κάνουν φίλους τους γονείς τους και άλλους συγγενείς, ενώ στην πραγματικότητα δε θέλουν να μαθαίνουν τίποτα για κείνους. Στο Twitter δεν χρειάζεται να μπαίνουν σε αυτήν την διαδικασία. Είναι ελεύθεροι», τονίζει η ερευνήτρια Mary Madden.

Το πείραμα: Η έννοια της "Αξιοκρατίας"

Ένας καθηγητής οικονομικών, σε ένα τοπικό κολέγιο, δήλωσε ότι δεν είχε αποτύχει ποτέ κάποιος σπουδαστής πριν, αλλά...

άφησε μετεξεταστέα πρόσφατα μια ολόκληρη τάξη.

Αυτή η τάξη επέμενε ότι ο σοσιαλισμός του Obama θα λειτουργούσε και ότι αν κανένας δεν ήταν φτωχός και κανένας δεν ήταν πλούσιος, το σύστημα θα λειτουργούσε ως ένας μεγάλος εξισωτής.

Ο καθηγητής έπειτα είπε «ο.κ., θα κάνουμε κι εμείς ένα πείραμα σε αυτήν την τάξη με το σχέδιο Obama».

Όλοι οι βαθμοί στα γραπτά διαγωνίσματα θα υπολογίζονται κατά μέσο όρο και ο καθένας θα λάβει τον ίδιο βαθμό - έτσι κανένας δεν θα αποτύχει αλλά και κανένας δεν θα πάρει Α (άριστα)..

Μετά από το πρώτο τεστ, οι βαθμοί υπολογίστηκαν κατά μέσο όρο και ο καθένας πήρε ένα Β (λίαν καλώς).

Οι σπουδαστές που μελέτησαν σκληρά στενοχωρήθηκαν και οι σπουδαστές που μελέτησαν λίγο ήταν ευτυχείς.

Καθώς το δεύτερο τέστ διεκπαιρεώθηκε, οι σπουδαστές που μελέτησαν ελάχιστα είχαν μελετήσει ακόμα λιγότερο και αυτοί που μελέτησαν σκληρά μελέτησαν λιγότερο.

Ο δεύτερος μέσος όρος των διαγωνισμάτων ήταν ένα Γ (βάση)!

Μετά το τρίτο τεστ, ο μέσος όρος ήταν ένα Δ (κάτω από τη βάση).

Κανένας δεν ήταν ευτυχής.

Καθώς τα τεστ προχωρούσαν, τα αποτελέσματα δεν βελτιώνονταν.

Ξεσπούσαν μικροκαυγάδες, οι μαθητές κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο και όλο αυτό το κακό κλίμα οδήγησε στο να μην διαβάζει κανένας για το όφελος του άλλου.

Προς μεγάλη τους έκπληξή, ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΕΤΕΞΕΤΑΣΤΕΟΙ και ο καθηγητής τους είπε ότι ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Όταν η ανταμοιβή είναι μεγάλη, η προσπάθεια των ανθρώπων να πετύχουν είναι μεγάλη, αλλά όταν η κυβέρνηση παίρνει όλη την ανταμοιβή, κανένας δεν θα προσπαθήσει ή θα θελήσει να πετύχει. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο απλό από αυτό.

Αυτές είναι ενδεχομένως οι 5 καλύτερες προτάσεις που θα διαβάσετε και είναι εφαρμόσιμες στο παραπάνω πείραμα:

1. Δεν μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία με το να θέσεις εκτός ευημερίας τους πλούσιους.

2. Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει κάποιο άλλο άτομο να εργάζεται χωρίς να λαμβάνει.

3. Για να δώσει κάτι η κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσεις από κάποιον άλλο.

4. Δεν μπορείτε να πολλαπλασιάσετε τον πλούτο διαιρώντας τον!

5. Όταν οι μισοί νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν γιατί θα τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, και όταν οι μισοί που δουλεύουν καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούν γιατί τον κόπο τους τον μοιράζονται με τους άλλους μισούς, τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.

Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι να τα απλοποιήσεις.

Ο ψηφιακός πόλεμος έφτασε και στην Ελλάδα

Οι Αnonymous «χτύπησαν» την ιστοσελίδα του υπ. Δικαιοσύνης στην Ελλάδα

"Έχετε 2 εβδομάδες να σταματήσετε το ACTA αλλιώς θα έρθετε αντιμέτωποι μαζί μας σε έναν κυβερνοπόλεμο με όλα τα sites τα ΜΜΕ και τα υπουργεία της χώρας"

Όσοι χρήστες του Διαδικτύου προσπαθήσουν να επισκεφθούν την ιστοσελίδα του υπουργείου Δικαιοσύνης θα παρακολουθήσουν ένα video από τους Αnonymous, οι οποίοι δίνουν το δικό τους μήνυμα.

Στο μήνυμά τους αναφέρουν χαρακτηριστικά: «Ξέρουμε τα πάντα, έχουμε τους κωδικούς σας, σας παρακολουθούμε. Ο επόμενος στόχος θα είναι όλα τα Media της χώρας .Έχουμε τα περισσότερα δεδομένα από τους administrators των ενημερωτικών site. Είμαστε Λεγεώνα...ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ.

Το Υπουργείο Δικαιοσύνης είναι απλώς το παράδειγμα από αυτό που είμαστε ικανοί να κάνουμε. Έχετε 2 εβδομάδες να σταματήσετε το ACTA αλλιώς θα έρθετε αντιμέτωποι μαζί μας σε έναν κυβερνοπόλεμο με όλα τα sites τα ΜΜΕ και τα υπουργεία της χώρας».

Στο βίντεο αναφέρεται χαρακτηριστικά, μεταξύ άλλων: "Καταστρέψατε το αγαθό που η χώρα σας γέννησε, τη δημοκρατία" και καταλήγει "Καταλήξατε να φοβάστε την κυβέρνησή σας, ενώ οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους πολίτες".

Να σημειωθεί πως στο πάνω μέρος της σελίδας γράφει: «Η Δικαιοσύνη Έρχεται».Τέλος, να αναφέρουμε πως στο τέλος του ιστότοπου αναγράφεται το εξής: «Αnonymous μέλη από την Ελλάδα και την Κύπρο».

Ο χαρακτήρας του Έλληνα

Αν και έχουν γραφτεί πολλά για την ψυχοπαθολογία του Έλληνα δεν συνάντησα ποτέ κάποιον που να μου δώσει μια ακριβή διάγνωση γι' αυτήν. Τον αναγνωρίζετε;

1. Έχει εξαιρετικά μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του - Είναι απόλυτος, δεν δέχεται τη διαφωνία και προσπαθεί πάντα να επιβάλει την άποψή του με κάθε τρόπο.

2. Φαντασιώνεται τον εαυτό του ισχυρό και επιτυχημένο - Αν ήταν πρωθυπουργός, Αν είχε εξουσία, Αν η τύχη του χαμογελούσε.

3. Θεωρεί ότι είναι τόσο ξεχωριστός που αξίζει να βρίσκεται μόνο ανάμεσα σε "Επώνυμους" - Συχνάζει στο μπαράκι που πηγαίνει ο τάδε, ονειρεύεται διακοπές εκεί που βρίσκεται ο δείνα και θα κάνει οποιαδήποτε θυσία αρκεί να βρεθεί κοντά στους πλούσιους, τους διάσημους και τους ισχυρούς.

4. Επιθυμεί να τον θαυμάζουν, να τον φροντίζουν και να τον κολακεύουν διαρκώς - Θέλει να είναι πάντα πρώτος, διεκδικεί συνεχώς από το κράτος και την κοινωνία (αλλά ξεχνάει να δίνει) και πιστεύει όποιον του πουλάει όμορφα λόγια ακόμη κι αν είναι κούφια (κυρίαρχος λαός με αλάνθαστο πολιτικό αισθητήριο όπως έλεγε και ο μέγας ψυχολόγος Ανδρέας Παπανδρέου).

5. Απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση, προτεραιότητα και απόλυτη υποταγή στις επιθυμίες του - Η δική του περίπτωση είναι πάντοτε "διαφορετική" από των άλλων, παρακάμπτει τις ουρές στα φανάρια και μπαίνει πρώτος αδιαφορώντας για όσους περιμένουν υπομονετικά, ενώ γκρινιάζει συνέχεια και για το παραμικρό.

6. Εκμεταλλεύεται χωρίς δισταγμό τους συνανθρώπους του όποτε του δοθεί η ευκαιρία - Οι "άλλοι" είναι τα κορόιδα και εκείνος ο "έξυπνος".

7. Αδιαφορεί για τα αισθήματα και τις ανάγκες όσων βρίσκονται γύρω του - "Και τι με νοιάζει εμένα; Να κόψεις το λαιμό σου."

8. Φθονεί διαρκώς τους άλλους και πιστεύει ότι κι εκείνοι αισθάνονται ακριβώς το ίδιο - Θεός: "Τέκνο μου θέλεις κι εσύ ένα γαϊδούρι όπως του γείτονά σου;" Έλληνας: "Όχι Θεέ μου, δεν χρειάζεται. Κάνε απλώς να ψοφήσει το δικό του."

9. Είναι εγωιστής, μεγαλομανής, με κρίσεις θυμού όποτε αμφισβητείται το αλάθητο ή η πρωτοκαθεδρία του - "Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε";

Αν και είναι άδικο να γενικολογούμε βάζοντας όλους τους Έλληνες "στο ίδιο τσουβάλι", είμαι βέβαιος ότι στα προηγούμενα αναγνωρίσατε πολλά από τα χαρακτηριστικά του λαού μας.

Με λύπη μου λοιπόν σας πληροφορώ ότι η παραπάνω λίστα δεν γράφτηκε για να περιγράψει τους Έλληνες. Πρόκειται για μια σειρά από κριτήρια που εξέδωσε το 2000 η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση για να περιγράψει όσους πάσχουν από NPD (Narcissistic Personality Disorder = Ναρκισσιστική Διαταραχή Προσωπικότητας).

Σύμφωνα με την Ένωση, ως ναρκισσιστική προσωπικότητα χαρακτηρίζεται όποιος άνθρωπος περιγράφεται από πέντε ή περισσότερα από τα παραπάνω κριτήρια. Εμείς όμως θεωρώ ότι καλύπτουμε με άνεση και τα εννέα.

Δεν είμαι βέβαια ο πρώτος που γράφω για την εθνική μας ψυχασθένεια και για την ανάγκη μαζικής θεραπείας. Ωστόσο, ο ακριβής κλινικός χαρακτήρας της περίπτωσής μας δεν είχε γίνει μέχρι σήμερα αντιληπτός και γι' αυτό σπεύδω να καλύψω το κενό, συμπληρώνοντας τις γνώσεις μας.

Αμφιβάλω όμως αν αυτό θα μας βοηθήσει σε τίποτε επειδή οι ναρκισσιστικές προσωπικότητες αποτελούν δυστυχώς τις δυσκολότερες μορφές ψυχασθενών. Αρνούνται κάθε μορφή θεραπείας, καθώς η παραδοχή ότι την έχουν ανάγκη θα γκρέμιζε το τείχος του εγωισμού που έχουν υψώσει για να κρύψουν τα συμπλέγματα κατωτερότητας, τους φόβους και τις ανασφάλειές τους.

Σωτηρία λοιπόν δεν υπάρχει. Μόνο ελπίδα για κατανόηση, προστασία και αντίσταση απ' όσους δεν έχουν "κολλήσει" ακόμη το "μικρόβιο".

Ή μας σώζεται ή βουλιάζουμε όλοι

Θα γίνω λίγο καχύποπτος προσπαθώντας να καταλάβω γιατί τώρα να γίνει δημοψήφισμα ενώ ήδη έχει παρθεί η απόφαση... και αποφάσισα να το τραβήξω λίγο πιο πέρα από τα προφανή. Όπως και να το δούμε σαν κράτος είμαστε τελειωμένοι (χρεοκοπημένοι) για τα επόμενα 10 χρόνια τουλάχιστον. Μήπως το δημοψήφισμα και η αναγγελία του είναι μια κίνηση πολύ καλά μελετημένη ώστε να δείξει και στην Ευρώπη ότι δεν αποφασίζει μόνη της. Κακά τα ψέματα μια τέτοια προοπτική δεν χρεοκοπεί την είδη χρεοκοπημένη Ελλάδα μόνο, αλλά και την Ευρώπη, είδη τα πρώτα δείγματα φάνηκαν με την αναγγελία του δημοψηφίσματος. Μήπως ο πρωθυπουργός σε μία απέλπιδα προσπάθεια να σώσει ότι μπορεί από την πολιτική του αλλά και ανθρώπινη υπόσταση έκανε μία κίνηση που μπορεί να μας ξαναβάλει στις διαπραγματεύσεις από διαφορετική θέση; Τελικά ακόμη αναρωτιέμαι αν τελικά το δημοψήφισμα απευθύνεται σε εμάς ή στην Ευρώπη, με τίτλο " Ή μας σώζεται ουσιαστικά ή βουλιάζουμε όλοι".

Η ψυχολογία της μάζας

Όλος ο μήνας Αύγουστος είναι αφιερωμένος στην Κυρία Θεοτόκο, ειδικά το πρώτο δεκαπενθήμερο με τις συνεχείς παρακλήσεις προς το Πρόσωπο Της. Προσπαθώ να δημιουργήσω κήπο και περβόλι εκ του μηδενός και παρά ταύτα περισσεύει χρόνος, επειδή εδώ δεν είναι το Κουρουντερέ. Κάνω την σύγκριση με αφορμή τον αέρα που φυσά από χθες ασταμάτητα, τα λουλούδια σφάκες, γεράνια και αγγελικές γέρνουν και ταπεινώνονται μπροστά του αλλά δεν σπάνε, αγωνιώ και περιμένω χαλάσουν αλλά δεν χαλούν επειδή εδώ δεν είναι η θάλασσα δίπλα και δεν έχει αλμύρα να τα καταστρέψει. Στον χρόνο που περισσεύει ασχολούμαι με το προσφιλές μου σπόρ (το διάβασμα). Αυτές τις ημέρες λοιπόν διαβάζω ένα βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη, του γνωστού θεωρητικού Κουμουνιστή με τίτλο «Ιστορία (κωμικοτραγική) του Νεοελληνικού Έθνους 1830-1974» του 1993. Όγδοη ανατύπωση του 2001, πιστεύω πως μέχρι σήμερα θα έχει κι άλλες ανατυπώσεις.

Ένα ενδιαφέρων και με πολλές αλήθειες για την αληλοφαγωμάρα του Ρωμιού στο πέρασμα των χρόνων και την συνήθεια του να ζει με δανικά. Δεν θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο του παρά σε ένα θέμα, κι αυτό επουσιώδες. Γράφει κάπου για την ψυχολογία της μάζας, πόσο καλά την χειρίζονται κάποιοι επιτήδειοι και η οποία δεν διδάσκεται στα Ελληνικά πανεπιστήμια.

Η ψυχολογία της μάζας ενδεχομένως να μην διδάσκεται σε πανεπιστήμιο στις στρατιωτικές σχολές διδάσκεται ως πρωτεύων μάθημα και αυτές οι σχολές είναι ανώτατες. (υποτίθεται). Με τη χρήση αυτής της επιστήμης μπορείς να μετατρέπεις το λαό σε όχλο και το αντίθετο, να του δίνεις την ευκαιρία να εκτονώνεται και να κάνεις την δουλειά σου. Κοινωνικό ον ο άνθρωπος δεν αντέχει την μοναξιά ούτε στις ιδέες του, ψάχνει απεγνωσμένα για το ομοϊδεάτη του και προσκολλάται και το φέρνω στα καθ’υμάς.

Με την χρήση της τηλεοράσεως πέρασαν στον πολύ κόσμο ως πρότυπο, έναν φανταστικό τρόπο ζωής. Καλοπέραση και οικονομική ευμάρεια δικαιούται ο κάθε άνθρωπος, αν δεν έχει την οικονομική δυνατότητα του την προσφέρει η τράπεζα με δάνεια. Οι διοικούντες τις τράπεζες είναι απόλυτοι γνώστες αυτής της επιστήμης, δεν διοικούν μόνο τις τράπεζες αλλά και τα κράτη που τις φιλοξενούν και μέσω των κυβερνήσεων των κρατών ελέγχουν τα πλήθη. Δίνουν για να πάρουν πολλαπλάσια, αυτός είναι ο κανόνας, το παραπάνω είναι όταν σε κάνουν να νοιώθεις και υποχρεωμένος που σου κάνουν κανονική αφαίμαξη. Ήρθε ο καιρός σαν κράτος αλλά και σαν ιδιώτες, ο κάθε ένας από εμάς που χρωστά να εξοφλήσει, υπάρχει όμως η δυνατότητα να εξοφλήσουμε ποτέ;

Αρχίζει εδώ μια άλλη παράγραφος, αυτήν των εισπρακτικών εταιριών. Σαν τον παλιό κοτζαμπάση προσπαθούν να μαζέψουν τα χρωστούμενα να τα αποδώσουν στο κεχαγιά (την τράπεζα). Δεν τα καταφέρνουν πάντα, όπως και ο κοτζαμπάσης δεν τα κατάφερνε πάντα, ποντάρουν και αυτοί στην ψυχολογία της μάζας, που θέλει αυτή την στιγμή τους οφειλέτες όλους με σκυμμένο κεφάλι, να μιλούν για κρίση για αναδουλειά και οικονομικές δυσκολίες, αλλά να οργανώνουν ταυτόχρονα τις καλοκαιρινές διακοπές.

Οι ειδήσεις και τα ΜΜΕ, είναι το ισχυρότερο εργαλείο για αυτήν την επιστήμη, κατευθύνουν το άνθρωπο να σκέπτεται όπως θέλουν ορισμένοι και διερωτώμαι πόσοι από εμάς έχουν την δύναμη να κλείσουν τη τηλεόραση; Μου είπε κάποιος προχθές: «-Εγώ βλέπω μόνο ειδήσεις» και χαμογέλασα, αυτός νομίζει πως είναι ενημερωμένος, είναι δυστυχής και δεν το ξέρει. Απλά επαναλαμβάνει όσα του σερβίρουν, δικαιολογεί την κατάντια του, την κατάντια της πατρίδας μας σαν γενικό φαινόμενο. Μοιάζει με εκείνον που επειδή έχει φίλο παπά, νομίζει πως κέρδισε τον παράδεισο. Αγώνα θέλει ο παράδεισος και ο επίγειος (ο πρόσκαιρος) και ο Ουράνιος.

Αύγουστος, είναι γεμάτες οι παραλίες κόσμο, ελάχιστα γεμάτες οι Εκκλησίες κι όμως σε κάθε περίσταση «Παναγία βόηθα» φωνάζουμε.   

Αγανακτισμένοι ή παγιδευμένοι; (ξανά) Β΄.

Δυστυχώς οι διαπιστώσεις μου όσο περνούν οι ημέρες της «Αγανακτήσεως» επαληθεύονται, εξελίσσεται δηλαδή ένας αγνός αγώνας σε εμποροπανήγυρη και μια ακόμη μεγάλη μπίσνα. Το ότι αυξηθήκανε τα αντίσκηνα δεν είναι δείγμα πως αυξήθηκαν οι αγανακτισμένοι,  αφού τα περισσότερα από αυτά είναι καινούργια, τα αγοράσανε τώρα για την συγκεκριμένη περίσταση, άλλωστε είναι γνωστό πως ο Ρωμιός δεν είναι φυσιολάτρης, δεν κατασκηνώνει προτιμώντας την άνεση του ξενοδοχείου, εκεί που μπορεί να νιώθει αφεντικό. Κάποιοι επωφελούνται, είναι αναμφισβήτητο, αυτό γίνεται σε κάθε αγώνα, κάποιοι παλεύουν για ορισμένα ιδανικά και άλλοι τα καπηλεύονται. Γιατί η συγκεκριμένη διαμαρτυρία να αποτελέσει εξαίρεση;

Συζητώντας και προσπαθώντας να καταλάβω το νόημα της κινήσεως, άκουσα τις εξηγήσεις που μου έδωσε ένας φίλος από τους μετέχοντας ανελλιπώς ίσαμε σήμερα.

-Πρέπει να γίνει δημοψήφισμα

-Ας πούμε πως γίνεται, απήντησα, -τι αποτέλεσμα βγαίνει;

-90% Όχι

-Και μετά;

-Θα οδηγηθούμε σε εκλογές μες’ το καλοκαίρι.

-Ωραία, συνέχισα να τον προκαλώ, -ποιους και τι θα ψηφήσουμε;

-Κανέναν, κανείς δεν θα πάει να ψηφήσει.

-Δηλαδή δεν θα έχουμε κυβέρνηση καθόλου;

-Ίδιοι είναι όλοι τους, δεν θέλουμε κανέναν.

Σε αυτό σημείο άλλαξα την κουβέντα γιατί δεν οδηγούσε σε κανένα συμπέρασμα. Έβαλα πάλι την λογική να δουλέψει και ψύχραιμα κατέληξα στο παρακάτω συμπέρασμα.

Όλο το κίνημα αυτό χρειάζεται απλά για εκτονωθεί η οργή του κόσμου και είναι απόλυτα ελεγχόμενο για να μην το ονομάσω κατευθυνόμενο από εκείνους που κινούν τα νήματα αλλά ποτέ δεν φαίνονται. Όσο είναι ελεγχόμενο δεν θα υπάρξει καταστολή κι ας στήνονται κάγκελα και ας παρατάσσονται οι διμοιρίες των ΜΑΤ.

Αν χαθεί ο έλεγχος τότε θα αρχίσουν τα δύσκολα.

Η δημοσιότητα δεν σημαίνει νίκη σε καμία απολύτως περίπτωση, γιατί τα φώτα κάποια στιγμή σβήνουν και ο απολογισμός είναι φοβερός.

Θυμάμαι και παλαιότερα όταν οι αγρότες με τα τρακτέρ απέκλειαν τους δρόμους, όσο ελέγχονταν από τους κομματικούς εγκάθετους και λέγανε διάφορα, δεν επενέβαιναν τα ΜΑΤ, ούτε χρειάζονταν καταστολή, όταν όμως ξέφυγε ο έλεγχος, σε μια νύχτα τους σκάσανε τα λάστιχα και σκορπίσανε.

Ακόμη παλαιότερα όταν κάψανε την Νομαρχία του Ηρακλείου εξεγερμένοι αγρότες, έγιναν δικαστήρια τρία και τέσσερα χρόνια αργότερα όταν κόπασε η δημοσιότητα και κάποιοι από αυτούς πουλήσανε τρακτέρ και σπίτια για να μην πάνε φυλακή. Οι πρωταίτιοι όμως αλλάξανε και πήρανε μεγαλύτερα τρακτέρ.

Κοντά στους εξεγερμένους βρέθηκε χωρίς τυμπανοκρουσίες και προαγγελίες και ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, με την ευαισθησία που τον διακρίνει περπάτησε στο πεζοδρόμιο όπως κάθε μέρα, χωρίς συνοδεία χωρίς ασφάλεια, δεν την χρειάζεται. Ένας από τους ομιλητές άρπαξε την ευκαιρία και άρχισε να κατηγορεί την Εκκλησία λέγοντας πως αυτό που φορά στο λαιμό του (το αρχιερατικό εγκόλπιο), θα μπορούσε να θρέψει πλήθος λαού, και ο Αρχιεπίσκοπος παίρνοντας ένα μικρόφωνο, τον κάλεσε να του δώσει εκείνη την ώρα να θρέψει αυτός το πλήθος του κόσμου, φυσικά δεν ήρθε, πήγε λίγο παρακάτω και συνέχισε με την ντουντούκα να λέει τα δικά του, και ερωτώ αυτός είναι αγανακτισμένος; Ή μήπως βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία;

Δείτε το βίντεο παρακάτω, όπου καλεί ο Ιεράρχης όποιον θέλει και όποια ώρα θέλει να τον επισκεφτεί, η πόρτα του είναι πάντα ανοικτή.

Με την ευκαιρία αυτή θέλω να αναφέρω και κάποια άλλη περίπτωση που έχω ιδίαν αντίληψη, δεν θα καταδείξω τον τόπο και τον χρόνο για ευνόητους λόγους.

Ένας εύπορος ομογενής, που δεν είχε καλή σχέση με την Εκκλησία, διέθεσε το ποσό που χρειάζονταν για να κτίσει ο Δήμος γεροκομείο στην γενέτειρα του, άλλο ποσό έδωσε σε ένα σύλλογο φιλάνθρωπων Κυριών συγγενών του, για να φροντίζουν την λειτουργία του. Έγινε το Γεροκομείο πήρε και τον τίτλο του ευεργέτη και φιλοξενούσε 40 ηλικιωμένα άτομα. Όσοι μπαίνανε τρόφιμοι στο ίδρυμα παραιτούνταν από την σύνταξη για όσο διάστημα θα περιθάλπονταν. Με αυτά τα χρήματα ο Δήμος θα πλήρωνε το προσωπικό του ιδρύματος και θα φρόντιζε την συντήρηση του. Οι Κυρίες του συλλόγου φρόντιζαν με τα χρήματα που είχαν να παρέχουν στο γεροκομείο όσα περισσότερα και καλλίτερα αγαθά μπορούσαν, κάνανε εράνους και εκδηλώσεις για να μαζεύουν χρήματα, αλλά κάποιες φορές τέλειωναν τότε ειδοποιούσαν το δωρητή και αυτός έστελνε. Επειδή όλοι μια μέρα φεύγουμε από τον μάταιο κόσμο, έφυγε και ο δωρητής. Τον θάψανε στο εξωτερικό, εδώ έγιναν φιλολογικά μνημόσυνα και τελετές για χάρη του.

Τα χρήματα που είχαν οι κυρίες του συλλόγου μαζί με εκείνα που μαζεύανε από τις εκδηλώσεις δεν επαρκούσαν για την συντήρηση των γερόντων. Δεν αδιαφορούσαν για τους συνανθρώπους τους και κατέφυγαν στην Μητρόπολη να βρουν λύση πριν υποχρεωθούν να κλείσουν τον σύλλογο. Ο Δεσπότης συμμεριζόμενος την αγωνία τους, πρότεινε να στείλει έναν έμπιστο διαχειριστή για να σχηματίσει προσωπική αντίληψη, ενώ σε πρώτη ευκαιρία ήθελε να γίνουν αρχαιρεσίες στον σύλλογο να αναδειχθεί νέο προεδρείο, αφού το παλαιό δεκαεπτά χρόνια δεν είχε αλλάξει ποτέ, επειδή ακριβώς δεν έκανε και ποτέ εκλογές.

Το ζητούμενο είναι, τι βρήκε ο διαχειριστής όταν πήγε στον σύλλογο;  

Μία μεγάλη κούτα του ΟΜΟ γεμάτη αποδείξεις και τιμολόγια, αρχίζοντας την ταξινόμηση έβλεπε πως οι αγορές όλες αφορούσαν προϊόντα που χρειάζονταν οι τρόφιμοι του γηροκομείου, όχι μόνο τρόφιμα, αλλά και ρούχα και κουβέρτες, οι Κυρίες δεν είχαν γνώσεις και δεν θεωρούσαν πως πρέπει να λειτουργεί και λογιστήριο, επειδή ήταν φιλανθρωπικό σωματείο. Φυλάγανε επιμελώς όμως τις αποδείξεις στην μεγάλη κούτα για να είναι ήσυχες με τις συνειδήσεις τους. Το επόμενο βήμα του διαχειριστή ήταν το ίδρυμα. Ο Δήμαρχος που επισκέφτηκε αρχικά προσπάθησε με πολλούς τρόπους να του αλλάξει γνώμη, εκείνος επέμενε πως πρέπει να έχει ιδίαν αντίληψη και επειδή δεν του έδινε την άδεια επενέβηκε ο Μητροπολίτης. Όταν πήγε στο ίδρυμα τα έχασε.

Έψαχνε για κουβέρτες ή πιτζάμες που είχαν αγοραστεί από τον σύλλογο και δεν εύρισκε πουθενά. Δέκα τηλεοράσεις είχε χαρίσει ο σύλλογος, υπήρχε μόνο μία στο μεγάλο σαλόνι. Κατέβηκε κάτω στα μαγειρεία και εκείνη την ώρα φόρτωνε ένα αυτοκίνητο γάλατα στο πορτμπαγκάζ, μόλις τα είχε στείλει ο σύλλογος. Από τα είκοσι κουτιά τα δύο μείνανε στο ίδρυμα τα άλλα φεύγανε. Η λάντζα γεμάτη άπλυτα πιάτα η λαντζέρησα είχε πάει να ψωνίσει παπούτσια. Τέσσερεις νοσοκόμες δικαιολογούσε ο σχεδιασμός και τόσες πληρωνόντουσαν, μια υπήρχε σε κάθε βάρδια. Περιττό είναι να αναφέρω την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στα δωμάτια των φιλοξενουμένων ή την συμπεριφορά του προσωπικού προς τους παλαίμαχους της ζωής.

Η διάθεση του δωρητή υπήρχε, τα χρήματα υπήρχαν και οι Κυρίες αφιλοκερδώς και φιλανθρώπως δούλευαν, αλλά το ίδρυμα ήταν ΔΗΜΟΤΙΚΟ, με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η Μητρόπολη δεν ανέλαβε καμία ευθύνη μετά από την εκτίμηση αυτή, ο Δήμαρχος όμως άρπαξε την ευκαιρία να κατηγορήσει την Εκκλησία για την αδιαφορία στον πόνο του ανθρώπου και αναλγησία της. Στις επόμενες εκλογές ξαναβγήκε με αυξημένο ποσοστό για τέταρτη συνεχή θητεία με κυρίαρχο σύνθημα «φροντίδα για τους ηλικιωμένους».  

Ξέχασες τα δικά σου; Όχι βέβαια

Μαζεύοντας υλικό για τον δεύτερο τόμο του βιβλίου  από το Blog του Πυθαγόρα έφτασα στην Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010 και έγραφα τότε

http://pythagorass151.blogspot.com/2010/01/blog-post_270.html

Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Ξέχασες τα δικά σου

Με δύο μηνύματα που χρήζουν απαντήσεως ασχολούμαι σήμερα. Το πρώτο αφορά ένα σχόλιο, στον Παπαγιάννη, που ήρθε ολιγόλογο και λιγάκι περιπαιχτικό, αλλά σίγουρα καλοπροαίρετο, αφού ο αποστολέας του είναι πολλά χρόνια συνοδοιπόρος. Γνωρίζοντας την αίσθηση του χιούμορ που τον διακρίνει, ήθελε να με πειράξει. Γράφει λοιπόν, «Καημένε, ξέχασες τα δικά σου;». Αυτό είναι το δεύτερο θέμα για απόψε, (Ξέχασες τα δικά σου;). και να θέλω μπορώ να ξεχάσω;. Επειδή αναφέρεται στο θέμα Παπαγιάννης, θέλει να μου θυμίσει την πλημύρα την δικιά μου. Εκτός από το περιστατικό που αναφέρω στην ανάρτηση ο σκύλος, http://pythagorass151.blogspot.com/2009/10/blog-post_6067.html

έχω άλλες δυο φορές έρθει αντιμέτωπος με την κακοκαιρία.

Για να καταλήξω έτσι

Υπάρχει και άλλη μια περιπέτεια με τα στοιχεία της φύσεως, την παραλείπω όμως επειδή είναι σχετικά πρόσφατη. Θα έρθει όμως η ώρα της.

Σήμερα

Με την ευκαιρία αυτή περιγράφω την περιπέτεια αυτή με την οποία πρώτη φορά ίσως και μοναδική θύμωσα με τα καιρικά φαινόμενα:

Ημέρα του Αγίου Φανουρίου 28 Αυγούστου 2003, ήταν όταν εγκαταστάθηκα στο Κουρουντερέ, ένα μοναστηριακό κάθισμα που ήταν ακατοίκητο 160 χρόνια και σήμερα μετά από την δική μου αναχώρηση εξακολουθεί να είναι ακατοίκητο. Χρειάζεται ηρωισμός για να ανταπεξέλθεις στα καιρικά φαινόμενα που επικρατούν εκεί. Κουρουντερέ στα τούρκικα σημαίνει ξεροπόταμος  και αυτό είναι κτισμένο ανάμεσα σε δύο ξερά ρέματα. Στις δόξες του κατοικούσαν επτά Μοναχοί με εργόχειρο  την παραγωγή κάρβουνου, υπήρχε κοντά ένα πυκνό δάσος και βρίσκανε εύκολα την ξυλεία που χρειάζονταν. Όταν έγινε η μεγάλη κατολίσθηση απόμεινε μόνο το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου χωμένο κάτω από τον δρόμο. Τα τελευταία χρόνια ο Νικόλαος Παριανός μαζί με άλλους οδηγούς λεωφορείων προσπάθησαν την αναστήλωση του και δημιούργησαν στοιχειώδεις υποδομές που βρήκα εγώ. Δεν ήταν στα σχέδια τους ή ακόμα στην φαντασία τους πως μπορεί να ξανανοίξει το κάθισμα αυτό. Όταν ο Βαγγέλης ο γιός του Νικόλα Παριανού μου παρέδωσε τα κλειδιά με ειδοποίησε ότι τα κεραμίδια στάζουν. Οι λέξη στάζουν δεν ήταν η αρμόδια αλλά κομμάτια να γίνει, στο εσωτερικό του καταλύματος κρεμότανε ένα νάιλον χοντρό, διπλωμένο σαν νεροχύτης, που κατέληγε σε ένα πλαστικό βαρέλι, το θεώρησα  υπερβολικό και το ξήλωσα.

Ανέβηκα στην στέγη και επιθεώρησα τα κεραμίδια, τα είδα σε πολλή καλή κατάσταση και ηρέμησα. Το κατάλυμα με τον Ναό είχαν κοινό τελείωμα, στρωμένο με τσιμέντο και στην μπροστινή πλευρά ένα φράγμα για να μην πέφτουν τα νερά στην μπροστινή αυλή.

Από τις πρώτες ανάγκες που παρουσιάστηκαν και ήταν επιτακτικές η διάνοιξη βόθρου η κατασκευή μαγειρείου και αφοδευτηρίου. Ώσπου να δικτυωθώ να βρω υλικά και ανθρώπους ο καιρός περνούσε και φτάσαμε στον Νοέμβριο. Στα μισά χωρίς να μπορώ σήμερα να προσδιορίσω με ακρίβεια την ημέρα, άρχισε ο χειμώνας που εκείνη την χρονιά ήταν βαρύς. Κρύο και αέρας με κούραζαν, ένας λόγος παραπάνω το αφοδευτήριο στην ήταν στην αυλή και τα νάιλον που χρησιμοποιούσα για τοίχος προστασίας, ακόμα τα υλικά που σκορπούσαν με το άνεμο. Μια μέρα μόλις άρχισε να σουρουπώνει άρχισε η βροχή, μπήκα μέσα στο κατάλυμα να ελέγξω την κατάσταση. Κοίταζα την οροφή ήταν στεγνή,  με τον λογισμό μου κακόβαλα πως με κοροΐδεψε ο Βαγγέλης, αλλά για λίγο. Η βροχή δυνάμωνε, άρχισαν οι πρώτες σταγόνες να πέφτουν, έβαλα μια λεκάνη εκεί που έσταζε και σε λίγο άρχισε πιο πέρα και πιο πέρα και πιο πέρα και δεν είχα άλλες λεκάνες. Έπιασα την σκούπα να σπρώχνω το νερό προς την πόρτα, η βροχή εν τω  μεταξύ όλο και δυνάμωνε, το κρύο τσουχτερό είχε σκοτεινιάσει καλά, στο δρόμο δεν κυκλοφορούσαν αυτοκίνητα επειδή λόγω κατολισθήσεων είχε αποκλεισθεί ο δρόμος από το Βαθύ. Το νερό που έπεφτε μέσα στο κατάλυμα τολμώ να πω, πως ήταν περισσότερο από της αυλής ή έτσι μου φαινότανε. Μουσκεμένος και αγχωμένος ανέβηκα στην στέγη και κατάλαβα τι συνέβαινε. Το τσιμεντένιο φράγμα στην μπροστινή πλευρά εμπόδιζε το νερό να μην φύγει, μαζεύοντας το, το ξεχείλιζε πάνω στα κεραμίδια, με αυτόν τον τρόπο όλο το νερό της βροχής έμπαινε υποχρεωτικά μέσα στο κατάλυμα. Ενώ ήταν καλή σαν ιδέα στην σύλληψη, στην κατασκευή έγινε το λάθος, η κλίση του νεροχύτη ήταν ανάποδη. Κατέβηκα πήρα την βαριά και το κασμά και ξανανέβηκα να σπάω μέσα στην κρύα και βροχερή νύχτα με τον φακό στο στόμα το τσιμεντένιο φράγμα. Είχα μουσκέψει μέχρι τα εσώρουχα, έτρεμα από το κρύο αλλά έπρεπε να σπάσει το φράγμα για να βρει το νερό διέξοδο. Όταν επετεύχθη ο στόχος θέλησα να κατέβω από την στέγη, αλλά μέσα στην νύχτα δεν αντιλήφθηκα το τελείωμα των κεραμιδιών και βρέθηκα στο έδαφος απότομα. Τότε θύμωσα πολύ. Με τα πόδια να πονάνε και το κορμί βρεγμένο μέχρι το κόκαλο, μπήκα στο κατάλυμα να αλλάξω ρούχα. Τι έκπληξη με περίμενε; Πλημμυρισμένο το οίκημα όλο, οι βαλίτσες με τα ρούχα πλέανε, ακόμα δεν είχα ντουλάπες, τα κρεμασμένα στο τοίχο μουσκεμένα και το ντιβάνι που κοιμόμουν σε απελπιστική κατάσταση. Κοιτάω το ρολόι και έδειχνε μιάμιση την νύχτα. Ο Ναός δίπλα δεν είχε σταγόνα αλλά ήταν παγωμένος, η μοναδική εστία θερμάνσεως μια σόμπα ηλεκτρική, φοβήθηκα το βραχυκύκλωμα και δεν την έβαλα στην πρίζα καθόλου. Βγήκα στην αυλή παρότι έβρεχε με την σκέψη πως βρέχομαι λιγότερο και κοίταξα στον ουρανό θυμωμένα, «-Πότε επιτέλους θα σταματήσεις;» φυσικά δεν μου απάντησε. Κρύωνα και απελπισμένος τηλεφώνησα στον Βαγγέλη, τον μοναδικό άνθρωπο που θα με καταλάβαινε εκείνη την ώρα.

-Ετοίμασε μου χώρο να κοιμηθώ και έρχομαι.

Το σπίτι του στο Καρλόβασι απείχε 6 χιλιόμετρα. Τρόμαξε ο φουκαράς μόλις με είδε μες στη νύχτα σε τέτοια χάλια, μού έδωσε ρούχα να αλλάξω με κέρασε κονιάκ και με έβαλε στο κρεβάτι του γιού του, που σπούδαζε στο εξωτερικό, να κοιμηθώ. Την άλλη μέρα το πρωί σταμάτησε η βροχή.

Την ώρα που πίναμε καφέ μου λέει ο Βαγγέλης «-Εγώ στα είπα» και εγώ απήντησα «Εσύ τα είπες, εγώ δεν άκουγα». Παρά τις επίμονες προσπάθειες του δεν με έπεισε να μείνω εκείνη την ημέρα στο σπίτι του, επέστρεψα στο Κουρουντερέ να νοικοκυρέψω ότι μπορούσα, αλλά απογοητεύτηκα όταν είδα την κατάσταση τα υλικά είχαν σκορπίσει, κομμάτια από δέντρα είχαν γεμίσει την αυλή, το πεζοδρόμιο είχε γεμίσει πέτρες και ξύλα, αλλά, για άλλη μια φορά σήκωσα τα μανίκια και άρχισα τις επισκευές με πρώτο μέλημα την στέγη, η οποία τελικά στεγανοποιήθηκε χάρη στο φιλότιμο και την εργασία του Γιάννη. Περιττό να αναφέρω πως το Κουρουντερέ ξετέλεψε  ένα αξιοζήλευτο μικρό ανάκτορο.

Ο καπετάν Ανδρέας

Πάει και αυτός ο Θεός να του συγχωρέσει.

Από τους καλούς αφηγητές ήταν και ο Καπετάν Ανδρέας, έφυγε πλήρης ημερών.

Το κανονικό όνομα του ήταν Λάκας Ανδρέας και είχε ρίζες σε κάποιο χωριό κοντά στην Τρίπολη, βρέθηκε να υπηρετεί την θητεία του στον τελευταίο πόλεμο υπερασπίζοντας τα οχυρά του Ρούπελ.  Τον πειράζανε οι συνάδελφοι του για το επώνυμο του βάζοντας μπροστά άλλοτε ένα Β και άλλοτε το Μα και αυτός θύμωνε αλλά δεν είχε τρόπο να το αλλάξει.

Μετά την συνθηκολόγηση οργανώθηκε στο ΕΑΜ με το Άρη και εξελίχτηκε σε καπετάνιο. Ήταν από τους τελευταίους που παραδόθηκαν στο Βίτσι. Υπέγραψε δήλωση μεταμέλειας και με την ευκαιρία άλλαξε ταυτότητα, πήρε καινούργιο όνομα και λεγόταν πλέον Καπετάνιος Ανδρέας, επέλεξε αυτό το επίθετο επειδή όπως έλεγε του έδινε κύρος.

Δεν ξαναπήγε ποτέ στο χωριό του, εγκαταστάθηκε αρχικά στα Ταμπούρια και αργότερα στη Καισαριανή. Έπιασε δουλειά στα Φέριμποτ Σαλαμίνα Πέραμα και δεν άργησε να παντρευτεί. Είχε την απαίτηση να λένε την γυναίκα του καπετάνισσα και επειδή δεν συμμορφωνόντουσαν στην γειτονιά με την άποψη του μετακόμισε στην Καισαριανή. Εκεί απέκτησαν τρία αγόρια, με τον μεσαίο τον Αντώνη κάναμε παρέα κάποια χρόνια μέχρι που μετακόμισε για την Ηγουμενίτσα και απολάμβανα τον πατέρα του να διηγείται ιστορίες που δεν ήταν όλες αλήθεια αλλά με τον τρόπο που τις παρουσίαζε σε καθήλωνε. Μου θύμιζε πολλές φορές εκείνο το ανέκδοτο (όπου ο πιτσιρικάς μετά την διήγηση του παππού για τον πόλεμο τον ρωτά, -Καλά παππού οι άλλοι στρατιώτες τι χρειαζόντουσαν;) Είναι τελικά χάρισμα να ξέρεις να διηγείσαι χωρίς να γίνεσαι βαρετός, και ο Καπετάν Ανδρέας το είχε.

Τα τρία του παιδιά τα ονόμασε Ανδρέα το πρώτο Αντώνη το δεύτερο Ανέστη το τρίτο, έλεγε τα αγόρια μου είναι τρία Α. Καημός του μεγάλος ήταν πως ήθελε τα παιδιά του να τιμήσουν το όνομα του να γίνουν Καπεταναίοι όνομα και πράγμα, η καπετάνισσα είχε διαφορετική αντίληψη τους ήθελε στεριανούς.

Θυμάμαι όταν γυρνούσε με το μηχανάκι το βραδάκι στον συνοικισμό λέγανε τα παιδιά ήρθε ο καπετάνιος  σταματάγανε το παιχνίδι μέχρι να περάσει να τον χαιρετίσουν παρατεταγμένα στρατιωτικά, για να σύρει αυτός μερικές βρισιές του λιμανιού και μετά συνέχιζαν το παιχνίδι. Όταν πήγαινε στο καφενείο, αν έβγαζε το καπέλο και το ξαναφόραγε ο καφετζής έφερνε καφέ αν το ακουμπούσε στο τραπέζι ερχόταν το καραφάκι με το ούζο.

Τα παιδιά του δεν του χάλασαν χατίρι, αλλά ούτε και της μάνας τους, γίνανε ναυτικοί, όχι καπεταναίοι αυτό το είχαν στο όνομα μόνο. Ακολουθήσανε το επάγγελμα του πατέρα τους, ο μικρός Ρίο Αντίρριο, ο Αντώνης Ηγουμενίτσα Κέρκυρα και ο μεγάλος Κυλλήνη Ζάκυνθο. Καμάρωνε ο καπετάνιος πως έβγαλε καπεταναίους που ταξιδεύουν σε όλη την Ελλάδα. Όταν τον ρωτούσαν που είναι τα παιδιά, φούσκωνε και καμαρωτά απαντούσε «-Στα καράβια».

Έφυγε από αυτήν την πρόσκαιρη ζωή αφού την έζησε έντονα, και όσα δεν τα έζησε τα φαντάστηκε με την ίδια ένταση κι αλλοίμονο σε εκείνον που το αμφισβητούσε, τώρα πήρε το καράβι για το τελευταίο του ταξίδι.

Αιωνία του η μνήμη. 

Αγανακτισμένοι ή παγιδευμένοι; (ξανά)

Ως παλιός χρήστης του διαδικτύου μπορώ σχετικά εύκολα να διακρίνω την εικονική πραγματικότητα που προσφέρει σε αντιδιαστολή με την σκληρή καθημερινότητα. Η κοινωνική δικτύωση ενώ φαίνεται εξ αρχής αθώα, δεν είναι καθόλου. Είναι ευκαιρία για κάποιους να «φακελώσουν» και κατηγοριοποιήσουν όλους εκείνους που πρόθυμα δηλώνουν τα στοιχεία τους και δημοσιεύουν το προφίλ που τους εκφράζει. Στο όνομα της ελευθερίας της δικτύωσης γινόμαστε εθελούσιοι σκλάβοι της. Έχω και άλλοτε γράψει πως το μαχαίρι το χρησιμοποιείς να κόψεις ψωμί αλλά και να σκοτώσεις, η προαίρεση είναι εκείνη που το καθιστά φονικό εργαλείο, έτσι είναι και το διαδίκτυο. Υπάρχουν εικονικά παιχνίδια που καλούν να γίνεις ότι φαντάζεσαι, αγρότης, στρατηγός, αρχιτέκτονας, γιατρός κλπ, μπορείς να στείλεις φιλιά, ποτά, γλυκά και λουλούδια στην άκρη του κόσμου με ένα κλίκ, αλλά θα είναι εικονικά. Δεν θα έχουν άρωμα γεύση και όγκο, γιατί τελικά είναι ανύπαρκτα. Ίσως νομίζεις πως είναι και ανέξοδα, λάθος και αυτό, συνδρομή πληρώνεις για να έχεις την πρόσβαση στο διαδίκτυο, στο οποίο όχι λίγες φορές σε πνίγουν οι διαφημίσεις. Μεγάλη η εισαγωγή σήμερα για το θέμα μας που είναι η επιχειρούμενη αυτές τις ημέρες «εικονική επανάσταση» των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα, αλλά μεγάλο είναι και το θέμα μας.
Όλοι οι πόλεμοι στην ιστορία της ανθρωπότητας στο βάθος τους γινόταν για οικονομικά συμφέροντα. Σε διάφορες εποχές και με διαφορετικά ονόματα επιχειρήθηκε η παγκοσμιοποίηση που και σήμερα είναι το επιδιωκόμενο. Ένα πράγμα είναι σίγουρο, πως και αυτή την φορά θα αποτύχει, επειδή στους λογαριασμούς τους οι ισχυροί του κόσμου αυτού άφησαν τον Θεό απ’ έξω.
Χρειάζονταν όλοι οι πόλεμοι ένα ηθικό υπόβαθρο και φτιάχτηκαν διάφορες θεωρίες και ιδεολογίες, αλλά το κοινό σημείο σε όλους τους πολέμους ήταν η επικράτηση του ισχυρότερου και το πλιάτσικο, αυτό γίνεται μέχρι σήμερα. Σε αυτό το ηθικό υπόβαθρο στηρίζονταν οι κρατούντες και χειραγωγούνταν λαοί και στρατοί, ελπίζοντας με την επικράτηση να δικαιωθούν και να ζήσουν καλλίτερα.
Το ηθικό υπόβαθρο σήμερα είναι η δικτύωση. Στην προσπάθεια της παγκοσμιοποίησης καταργηθήκαν γλώσσες, μουσικές, ενδυμασίες, φαγητά και ένα σωρό άλλα πράγματα που χαρακτήριζαν την φυσιογνωμία του κάθε λαού, κάνοντας όλους τους ανθρώπους να μιλούν να ντύνονται να τρώνε ίδια. Η μεγάλη προσπάθεια είναι να σκέφτονται και ίδια, αλλά και αυτή είναι καταδικασμένη, επειδή ο άνθρωπος δεν είναι άλογο ζώο.
Το διαδίκτυο ενώ προσφέρει πάρα πολλά και χρήσιμα, για κάποιους είναι μόνο δικτύωση, δεν θέλω να ονομάσω τα δίκτυα αυτά αλλά είναι γνωστά σε όλους μας. Μέσα από μια τέτοια δικτύωση και με ανταλλαγή μηνυμάτων ξεκίνησαν οι αγανακτισμένοι την επανάσταση τους, είναι όμως επανάσταση «εικονική». Μας την σερβίρουν οι δημοσιογράφοι με ωραία λόγια όπως τα παρακάτω:

(Το εορταστικό κλίμα ξεκινά από τις αποβάθρες του μετρό, υπάρχει ρυθμός, πολλοί χορεύουν, άλλοι χτυπούν κατσαρόλες και φωνάζουν μέτρα κατά της λιτότητας. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες είναι νέοι, ενώ στη συγκέντρωση δίνουν το «παρών» και μικρά παιδιά μαζί με τους γονείς τους.)

Δηλαδή τα παιδιά πήραν μαζί τους γονείς τους; όχι το αντίθετο και που πήγανε στην παιδική χαρά;
Άλλη άποψη ανώνυμη είναι η παρακάτω.

(Αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα ή πανηγύρι;
Θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι που δεν μου άρεσε στη συγκέντρωση. Ειδικότερα χθες με το που πήγα στο Σύνταγμα...
ο ένας με φώναζε να αγοράσω βρώμικο, ο άλλος καλαμπόκι, μαλλί της γριάς, ποπ-κορν, μπύρες, γυαλιά, κινητά ότι ήθελες. Ο κόσμος αγόραζε αβέρτα και αυτοί που υποτίθεται ότι δεν έχουν να φάνε πρέπει ο καθένας να ξόδεψε τουλάχιστον 15 με 20 ευρώ. Η εικόνα ήταν γελοία. Θύμιζε χωριό που γιορτάζει κάποιον άγιο, παρά διαμαρτυρία. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι σωστά; Όλα στο χαβαλέ και στο τσίρκο πια; Εγώ κατέβηκα για εμένα και όχι επειδή πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει κάτι με συγκεντρώσεις. Αν αρχίσουμε να ψηφίζουμε ικανούς και όχι αυτούς που θα μας <<βολέψουν>> τότε θα αλλάξει κάτι. Η εικόνα όμως που αντίκρισα χθες δεν με εκφράζει πλέον. Πιο πολύ χαβαλέ βλέπω, παρά πίστη. Παράκληση σε όλους λοιπόν να κρατήσουμε ένα επίπεδο. Δεν μας τιμά αυτή η κατάσταση.)

Ασφαλώς και ΔΕΝ μας τιμά, σκέφτηκε κανείς μήπως όλη κινητοποίηση οργανώθηκε για δώσει μεροκάματο στους μετανάστες νόμιμους και μη, και για ξεπουλήσουν οι μεγαλέμποροι τα προϊόντα μαϊμού, προτού εφαρμοστεί η νέα οδηγία που θα καταστρέφει τα προϊόντα με σπρέι μόλις διαπιστώνεται η παράβαση. Με το ηθικό υπόβαθρο της ειρηνικής επανάστασης οδηγούμε τα παιδιά σε ένα πανηγύρι και τελικά χρηματοδοτούμε τον απατεώνα εκείνον που εκμεταλλεύεται απάτριδες συνανθρώπους μας.
Το τρίτο σχόλιο είναι πιο καυστικό, αλλά περιέχει και περισσότερες αλήθειες.

(Προς όλους τους αγανακτισμένους ψευτοεπαναστάτες του facebook
Ανήκω και εγώ στην μερίδα αυτή των ελλήνων - 35 χρονών άνεργος πλέον- που για πρώτη φορά άφησαν τον καναπέ και κατέβηκαν... στο κέντρο της Πάτρας, για να εκφράσουν την αγανάκτηση τους για το οικονομικό ιμπεριαλισμό του ΔΝΤ και το ξεπούλημα της πατρίδα μας που διενεργείται εδώ και πολύ καιρό τώρα (μας πήρε λίγο χρόνο παραπάνω να το καταλάβουμε). Συναισθήματα; Ανάμεικτα. Περισσότερο απογοήτευση και τίποτα παραπάνω. Αυτό που αντίκρισα ήταν μια φιέστα, ένας αχταρμάς, ένα παραμάζωμα γραφικών ζογκλέρ, απολιτικοποίητων χωρίς όραμα, χωρίς καμιά ουσία. Πρόβατα πριν, πρόβατα ακόμη και τώρα. Επαναστάτες της καφετέριας, της γιγαντοοθόνης του championsleague. Μόνο τα καρώ τραπεζομάντιλα για πικ-νικ στο γρασίδι στο κέντρο της πλατείας έλειπαν. Και όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή οι Ισπανοί μας έθιξαν το Ελληνικό φιλότιμο, την Ελληνική μαγκιά με το "σσστ κάντε ησυχία μην ξυπνήσουν οι Έλληνες". Γιατί αυτή η ετεροχρονισμένη κινητοποίηση; Θα σας πω εγώ γιατί. Γιατί ως γνήσιοι Έλληνες φραπεδολάγνοι δεν μας ένοιαζε τίποτα άλλο πέρα απο την βόλεψη-διορισμό μας δηλώνοντας αέναη υποταγή στους απατεώνες λαμόγια πολιτικούς βρικόλακες και στις πολιτικές τους παρατάξεις ως αμετανόητοι ψηφοφόροι ανταλλάσσοντας θερμές χειραψίες και σαρδόνια χαμόγελα. Γιατί το μόνο μας μέλημα ήταν πώς θα γίνουμε πιο "γυαλιστεροί" από τον φλωροέλληνα βλάχο γείτονά μας που μας έχει μπει στο μάτι με την καινούργια του πανάκριβη κουρσάρα.
Χαϊδευόμαστε...Ελάχιστα συνθήματα, παλαμάκια και διάφοροι περίεργοι τύποι με αυτοσχέδια όργανα που τους καταχειροκροτούσαν. Ποιά είναι η θέση μας τελικά; Αναζητάμε μια καλύτερη δημοκρατία λέγοντας ότι κάποιες χώρες έχουν "κακή" δημοκρατία όπως η Ελλάδα και η Ισπανία. Όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια άσκηση ελέγχου της αγανάκτησης και μαζικού αποπροσανατολισμού καθεστώς κάνει επίδειξη δύναμης διαχείρισης της αγανάκτησης πραγματική επανάσταση δεν περιμένει μια μοδάτη μαζική λαϊκή συγκέντρωση για να εκφραστεί. Εκφράζεται στην πρώτη ευκαιρία που της δίνεται και δεν είναι ειρηνική. Η αγανάκτηση δεν αντέχει να είναι ειρηνική έχει ξεπεράσει αυτό το στάδιο, γι αυτό και είναι αγανάκτηση. Άλλα όταν η πραγματική αγανάκτηση ξεσπάσει δεν θα έχει που να κρυφτεί. Τα κινήματα αυτά είναι καταδικασμένα να ξεφουσκώνουν αργά ή γρήγορα. Γιατί? Γιατί δεν υπάρχει καμία πολιτική στόχευση. Ένα ετερόκλητο πλήθος που ουσιαστικά δεν ξέρει τι θέλει και πού οδεύει. Τέτοιου είδους κινήματα το κράτος επιζητάει να εμφανίζονται για τον πλήρη "αφοπλισμό" των εξεγερσιακών διαδικασιών...
Αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο διαχείρισης της ζωής μας, αν δεν ανακαλύψουμε την πραγματική ουσία και αξία των ανθρώπινων σχέσεων και δεν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι ακριβώς μας συμβαίνει, είμαστε καταδικασμένοι να οδηγηθούμε με μαθηματική ακρίβεια στον αφανισμό. Μαγικές έτοιμες συνταγές δεν υπάρχουν. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και θα συνεχίσει...Απλά η φόρμουλα και η εξίσωση του καπιταλισμού πλέον δεν βγαίνει. Είναι κάτι που το βιώνουμε όλοι καθημερινά στο πετσί μας με τον πιο βάρβαρο και απάνθρωπο τρόπο. Και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει. Έχει και άλλο...
Αφύπνιση, αφύπνιση.........τώρα αρχίζουν όλα. Ίσως η τελευταία μας ευκαιρία...)

Το συμπέρασμα που εξάγει κανείς συνοψίζεται ως εξής

(Αφήστε τις ανοησίες. Κινήματα του facebook χωρίς ξεκάθαρο πολιτικό στόχο είναι σαν καράβι ακυβέρνητο.)

Βρισκόμαστε πάλι σε αναζήτηση κυβερνήτη; Του καταλληλότερου, σε σχέση με τον άλλο που νομίζαμε καταλληλότερο του προηγούμενου; Και πάει λέγοντας. Μερικά πράγματα αυτονόητα θέλουμε εσκεμμένα να τα παραβλέπουμε. Όταν πάμε με το παιδί μας και φασκελώνουμε την βουλή, στην ουσία φασκελώνουμε την ίδια την δημοκρατία και μαθαίνει το παιδί να μην πιστεύει στο θεσμό της Δημοκρατίας. Με τα αγανακτισμένα πηγαδάκια στο σύνταγμα σίγουρα δεν λύνεται το πρόβλημα απλά εκτονώνεται και θα βρεθούν οι επιτήδειοι που θα το καπελώσουν. Ήδη κάποιος από τους αρχηγούς μιλά για την εκκλησία του λαού, άλλος συμπάσχει και δηλώνει αγανακτισμένος, έτερος αναγγέλλει την έλευση νέων κομματικών πρακτικών, επειδή έκλισε η μεταπολιτευτική περίοδος και ο καθένας κοιτάζει πως θα εκμεταλλευτεί προς όφελος του την κατάσταση. Ο λαός είναι μαθηματικά βέβαιο, πως θα πέσει πάλι στην παγίδα που του ετοιμάζουν, ακριβώς επειδή είναι πάντα λαός και ως εκ τούτου πάντα άμοιρος. (Οι ισχυροί έχουν εξασκηθεί στην διαχείριση και κατεύθυνση μαζών, βλέπε στην Αίγυπτο το αποτέλεσμα)

Το ερώτημα επιτακτικό στο τέλος είναι «-Λοιπόν τι κάνουμε;»
Κατ’ αρχάς, επιστροφή και πίστη στον Θεό, κλείνουμε την τηλεόραση και μετά κάνουμε αγώνα στην καθημερινότητα μας περιορίζοντας τις απαιτήσεις μας και τις απολαύσεις μας, να μην επιλέγομε το μεροκάματο, αλλά να το κυνηγάμε όπου βρεθεί, να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς κι’ ας χρειαστεί να στηθούμε ουρά στην στάση, να μπαλώσουμε ρούχα να μαντάρουμε κάλτσες να επισκευάσουμε παπούτσια. Ένα αυτοκίνητο σε κάθε σπίτι είναι αρκετό και ας απαιτεί ανάλογη προσαρμογή και τέλος ένα τηλέφωνο για κάθε άνθρωπο αρκεί. Αυτά τα λίγα για να μην αναφερθώ εκτενέστερα σε φροντιστήρια, κολυμβητήρια, μπαλέτα κλπ που μάθαμε στα παιδιά μας πως είναι εκ των ουκ άνευ απαραίτητα.

Καλή Υπομονή

Τα αποτελέσματα

Στο Φάληρο εχθές Κυριακή μεσημέρι ήταν  η τελευταία επαφή με τους παλιούς συμπατριώτες μας γύρω από ένα τραπέζι που τελείωσε με το κέρασμα του Ζιμπίπ, το οποίον δεν τιμήθηκε όσο του άξιζε παρά τα παγάκια που περιείχε. Η συγκινήσεις του αποχαιρετισμού αυτή τη φορά ήταν λιγότερο φορτισμένες επειδή συντομεύεται ο χρόνος που σμίγουμε και τα λέμε, εύχομαι και ελπίζω να μην φτάσουμε στο άλλο άκρο και να καταντήσει ρουτίνα, τότε θα έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Όταν επιβιβάστηκα στο καράβι συνειδητοποίησα πως η πραγματικότητα σε προσγειώνει  στο σήμερα. Επιστροφή αλλά παράλληλα και αποτίμηση για οφέλη και ζημιές, σκέψεις που δεν ολοκλήρωσα στην καμπίνα διότι ο ύπνος είχε απαιτήσεις και μάλιστα επιτακτικές. Τώρα βραδάκι της επόμενης μέρας, αναπολώντας τις όμορφες ώρες που πέρασα και τα περίφημα εδέσματα που γεύτηκα, Αιγυπτιακά, Σαμιώτικα, Πολίτικα και Λιβανέζικα, έκατσα εμπρός στο πληκτρολόγιο για να εκφράσω τις ευχαριστίες μου σε όλους εκείνους  που με περίμεναν, με φιλοξένησαν και με τίμησαν, γράφοντας  ότι έλεγα και στην Σάμο, «-ΕΛΑΤΕ, με χαρά ΣΑΣ φιλοξενώ, τώρα πια στην Κρήτη και στα Αστερούσια όρη».  

 Δημοσίευση ανάρτησης

Η παρουσίαση στην πράξη

 Η παρουσίαση στην πράξη

Βρέθηκα στην φιλόξενη αίθουσα του ΣΑΕ, για την εκδήλωση της παρουσιάσεως του βιβλίου από τον ΣΕΚ, λιγάκι απορημένος αλλά όχι τρακαρισμένος, επειδή μου περισσεύει το θράσος. Δεν γνώριζα πώς να ανταποδώσω την τιμή που μου γινότανε, αλλά τελικά βρήκα την λύση, εκείνη την ημέρα δεν έφαγα καθόλου και τίμησα ανάλογα και με το παραπάνω τα προσφερθέντα εδέσματα. Ο εκλεκτός φίλος μας Νικόλας Στρατής ανέλαβε να κάνει την παρουσίαση αφού η Κυρία Χρύσα εκτάκτως έπρεπε να ταξιδεύσει για την Κύπρο. Παραθέτω παρακάτω το κείμενο του και τον ευχαριστώ δεόντως 

Πρόλογος

Κυρίες και κύριοι

Η σχέση μου με τον συγγραφέα του βιβλίου ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ είναι η πιο αρμόζουσα για να παρουσιάσει κανείς το έργο ενός συγγραφέα με τόσο πλατειά και βαθειά γνώση της ζωής και της ανθρώπινης ψυχής.

Ο συγγραφέας και εγώ είμαστε φίλοι από παιδιά. Η παρουσίαση γίνεται από εμένα όχι ως φίλο του συγγραφέα, αλλά ως φίλο και θαυμαστή του συγκεκριμένου βιβλίου, το οποίο  θέλω να το συστήσω σε όσους μπορώ για να το απολαύσουν και να το θαυμάσουν και αυτοί. Υποχρέωσα φυσικά τον εαυτό μου να δείξει  περισσή αντικειμενικότητα, αλλά όπως και να το κάνουμε αυτά που θα σας πω απόψε στηρίζονται σε όσα επί χρόνια αντιλαμβάνομαι και εισπράττω από την όλη προσωπικότητα αλλά και τα κείμενα του συγγραφέα.

Αν υποθέσετε ότι επιστράτευσα τις άριστες των δυνατοτήτων μου για να αποδώσω την αλήθεια για τον συγγραφέα και το έργο του, θα πέσετε έξω.

Αντιθέτως, ενήργησα με συνεχή αυτοέλεγχο και με προσοχή να μην υπερβάλω πουθενά παρόλο που θα έλεγα μόνον αλήθεια. Διότι κινδύνευα να κάνω αυτό που ο ίδιος ο συγγραφέας δεν θέλει ποτέ να γίνεται από πλευράς του. Δηλαδή πρόσεξα πάρα πολύ να μην επιτρέψω στον εαυτό μου υπέρμετρους επαίνους και εξυψώσεις της αξίας των κειμένων του συγγραφέα.

Πρόσεξα επίσης  να μην τολμήσω να υμνήσω έστω και στο ελάχιστο την προσωπικότητα του.

Μετά από ένα σύντομο βιογραφικό που ξεκινά έτσι

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το1954 όπου έζησε μόλις 4 χρόνια και ορφάνεψε από πατέρα το 1961 στο Χελουάν ένα προάστιο του Καΐρου.. . . . . . .

Συνεχίζει:

Στον πρόλογο του εξηγεί πώς γεννήθηκε ένα βιβλίο ΜΕΤΑ και όχι ΠΡΙΝ από τα ψηφιακά του έργα.

 «Άκουσα,» γράφει, «λίγα παράπονα από φίλους συνομήλικους που δεν έχουν καθόλου καλές σχέσεις με την τεχνολογία και τους υπολογιστές. Μια κυρία ειδικά μου έλεγε πως εκτός από το διάβασμα μερακλώνεις ακόμα και με από την μυρουδιά του τυπωμένου χαρτιού.»

Και συνεχίζει «Οφείλω να ευχαριστήσω δεόντως εκείνους τους φίλους που με παρότρυναν να εκδώσω αυτό το έργο, αρχίζοντας από τον Αίαντα κλπ. κλπ.»

Στα χέρια μας λοιπόν αυτό το βιβλίο έφτασε ως χάρτινη ενσάρκωση ψηφιακών pixels από οθόνες ανοιγμένες στο blog του Πυθαγόρα.

Ας ευχαριστήσουμε κι εμείς με την σειρά μας τον Θεό που έκαμψε την εκ ταπεινοφροσύνης αντίσταση του συγγραφέα και δέχθηκε εν τέλει να «δέσει» σε βιβλίο μερικά από τα κείμενα του, που κυκλοφορούσαν τελείως ελεύθερα και ανεξάρτητα το ένα από το άλλο μέσα στον κυβερνοχώρο.

Η Βασική αγωνία του συγγραφέα

Όταν θα αρχίσετε με την σειρά σας κι εσείς που με ακούτε απόψε να διαβάζετε το βιβλίο αυτό, θα διαπιστώσετε πόσο ακατάπαυστη είναι η αγωνία του συγγραφέα μήπως ξεπηδήσει μέσα από τους σχοινοτενείς ειρμούς του κάποιος σχηματισμός γνώμης εκ μέρους των αναγνωστών του, ότι δεν είναι επαρκώς ταπεινόφρων. Εξ αιτίας αυτής της αγωνίας δεν διστάζει κάθε τόσο να τους διακόψει τους ειρμούς του, προκειμένου να ανοίξει μια ηθικής φύσεως παρένθεση ώστε να ξεκαθαρίσει τα κίνητρα του επί της συγκεκριμένης γραφής, και εν συνεχεία να κλείσει αυτήν την παρένθεση άνευ απολογίας που διέσπασε την προσοχή μας με κάτι που το ξέραμε ήδη για αυτόν. Αμέσως μετά, ξαναπιάνει το νήμα και μας οδηγεί μέχρι την έξοδο από το σπήλαιο της πραγματικότητας, την οποίαν σχολίαζε προ της διακοπής και μας είχε προσκαλέσει να συλλογιστούμε άλλοτε την ασχήμια της, άλλοτε τους κινδύνους της, άλλοτε την ομορφιά της και άλλοτε τις απολαύσεις της.

Επιλεκτική παράθεση μερικών από τα πολλά και σημαντικά κείμενα του βιβλίου

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο μέσα στον σύντομο χρόνο που μου παρέχεται να αναπτύξω «νοήματα, συμπεράσματα, διδάγματα» από τα γραφόμενα του συγγραφέα.

Διότι είναι τόσα πολλά - μα και τόσο σημαντικά - που φοβάμαι μήπως κάτι παραλείψω και τον αδικήσω...

Θα επιλέξω όμως μερικά να σας παραθέσω, γιατί θεωρώ πως είναι κίνητρο  για να αποκτήσετε και εσείς αυτό το βιβλίο, του οποίου η ανάγνωση μας δίνει μάθηση, εξερεύνηση, προβληματισμούς και συμπεράσματα.

Η τεράστια σημασία του Πάζλ, του πρώτου του, κειμένου στο βιβλίο.

Στο πρώτο κείμενο του με τίτλο ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΟΜΑΙ ΣΤΟ ΠΑΖΛ στην σελίδα 5, αιφνιδιάζει ως θεολόγος, αφού υποκρίνεται ότι μιλάει αλαζονικά χωρίς να έχει εξασφαλίσει την έγκριση μας να κάνει κάτι τέτοιο.

Δικαιολογείται όμως διότι τον συγχωρούμε στις αμέσως επόμενες γραμμές του. Ας πούμε ότι μπλοφάρισε στις πρώτες γραμμές, για να μας κάνει πολύ σοφότερους στις επόμενες.

Αρχίζει το κείμενο του προκλητικά

«Αυτός που είμαι, είμαι, και πρέπει να προσπαθώ να βελτιωθώ προς όφελος δικό μου. Όμως νομίζω πως είμαι το κάτι άλλο, είμαι σπουδαιότερος από ό,τι μου αναγνωρίζουν οι άλλοι.»

Στην συνέχεια ανατρέπει την ΠΡΟΚΛΗΣΗ με ΥΠΟΚΛΙΣΗ ενώπιον όλης της κοινωνίας.

 «Μου διαφεύγει μια λεπτομέρεια. Η κοινωνία είναι ένα πάζλ, και εγώ ένα κομματάκι αυτής της κοινωνίας που η θέση του είναι καθορισμένη μέσα στο σύνολο, ακόμα και γωνία να είμαι συνολικά υπάρχουν τέσσερις.»

Δεν είχα διαβάσει ακόμα την νουβέλα του Η ΗΡΩ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ που εκτίθεται στις σελίδες 104 – 146 του βιβλίου του, την στιγμή που υπέστην τον αιφνιδιασμό από την μπλόφα του ΠΑΖΛ.

Εκ των υστέρων συνέλαβα ότι ο συγγραφέας  ειδοποιούσε τους αναγνώστες του από το ΠΡΩΤΟ του κείμενο, το ΠΑΖΛ, ότι το ΥΣΤΕΡΟ και σημαντικότατο κείμενο του, η νουβέλα του για την Ηρώ και τον Βασίλη, έδειχνε ακριβώς αυτό.

Δηλαδή το κάθε πρόσωπο της νουβέλας να χάνει κάποια στιγμή την ισορροπία της ζωής του, ακριβώς επειδή αργά ή γρήγορα του διέφευγε η  λεπτομέρεια του ΠΑΖΛ.

Ότι ήταν και αυτός ή αυτή, ως πρόσωπο, ένα κομματάκι αυτής της κοινωνίας, που η θέση του είναι καθορισμένη μέσα στο σύνολο.

Το Πάζλ της Ελληνικής Παροικίας

Θα αναφερθώ μόνον σε ένα από τα πρόσωπα της νουβέλας, τον Κυριάκο Μπαλωμένο (σελ. 104) προύχοντα της Ελληνικής Παροικίας που άλλαξε το ριζικό του ορφανού Βασίλη στην αρχή της νουβέλας.

 Προς το τέλος της νουβέλας (σελ. 136) διαβάζουμε:

«ο Μπαλωμένος γύρισε προς τον Βασίλη και άρχισε να του εξιστορεί τα διατρέξαντα. Μετά την φυγή της κόρης του Ηρώς δεν είχε πρόσωπο να κυκλοφορεί στην κοινωνία και αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα με δύο στόχους, ο ένας να μπορέσει ευκολότερα το κορίτσι του να επιστρέψει στο σπίτι του και ο δεύτερος, να τακτοποιηθεί ο γιός του ο Άρης, που δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυής και τσακωνότανε συνέχεια με τον άλλο γιό του τον Αλέξανδρο».

Τότε μόνον αντιλαμβανόμαστε γιατί προέταξε το ΠΑΖΛ ο συγγραφέας.

Μολονότι αποδεικνύει ως Πυθαγόρας, προετοιμάζει ως Ευκλείδης την ισχύ της αποδείξεως του.

Πρώτα διετύπωσε ένα αξίωμα:

«Η κοινωνία είναι ένα πάζλ, και ο καθένας μας ένα κομματάκι αυτής της κοινωνίας που η θέση του είναι καθορισμένη μέσα στο σύνολο, ακόμα και γωνία να είναι συνολικά υπάρχουν τέσσερις.»

Μετά, στην νουβέλα του, έλυσε μια άσκηση – ας την ονομάσουμε – για κάθε πρόσωπο χρησιμοποιώντας την ιστορία του ως παράδειγμα, προκειμένου να γίνει κατανοητό το αξίωμα του.

Έδειξε π.χ. το γιατί ο πολύς Κυριάκος Μπαλωμένος έχασε και τον δικό του εαυτό του, όταν έφυγε από την θέση του προύχοντα που του αναλογούσε στο πάζλ της κοινωνίας της Ελληνικής Παροικίας, ντρεπόμενος να είναι μέλος της μετά την φυγή της κόρης του από το δική της θέση στο πάζλ της ίδιας αυτής κοινωνίας.

Υπέθεσε ο Μπαλωμένος ότι προύχοντας ων στο ένα πάζλ, αυτό της Ελληνικής Παροικίας, θα κατελάμβανε αυτομάτως κάποια ανάλογη θέση και στο πάζλ της κοινωνίας της Ελλάδας. Πόσο είχε πλανηθεί...

Αλλά και να μην είχε λαθέψει σε αυτήν του την ιδέα, είχε λαθέψει πολύ στον άλλο συλλογισμό και στόχο του για την Ηρώ.

Η κόρη του ήταν κάτι σημαντικό για την κοινωνία της Παροικίας, όσο ήταν κόρη του προύχοντα.

Όταν ήρθε στην Ελλάδα και έγινε ένα από τα πολλά μοντέλα που χρησιμοποιούσαν οι διαφημιστές, μεταμορφώθηκε σε κάτι ασήμαντο και αναλώσιμο για την κοινωνία της Ελλάδας.

Προσερχόμενος εν συνεχεία και ο ίδιος ο Μπαλωμένος στην κοινωνία αυτή της Ελλάδας και αυτο-υποβιββαζόμενος στο νέο αυτό πάζλ, τι ελπίδες είχε να αλλάξει την μοίρα της κόρης του, αφού εκείνη είχε εκμηδενίσει το όνομα της και αφού το δικό του όνομα ήταν άγνωστο στην κοινωνία της Ελλάδας;

Σκέπτομαι ότι και εγώ και πολλοί από εσάς στο ακροατήριο, έχουν προσωπικά βιώματα σαν αυτά του ήρωα της νουβέλας Κυριάκου Μπαλωμένου.

Σκέπτομαι ακόμα ότι κατά την δική σας προσωπική ανάγνωση της νουβέλας Η ΗΡΩ ΚΑΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ, θα επισημάνετε ζητήματα μεγάλης σημασίας για εσάς τους ίδιους και καλό είναι να μην επεκταθώ άλλο εγώ εδώ στην παρουσίαση μου επ’ αυτής.

Ποιητική παραίνεση του συγγραφέα να ξεφορτωθούμε τον εγωισμό μας.

Το αμέσως επόμενο – δεύτερο – κείμενο του με τίτλο ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ στην σελίδα 5 αντί του αιφνιδιασμού χρησιμοποιεί υπόδειξη συγκρίσεων για να αναφερθεί και πάλι στο θέμα της αλαζονείας.

Εδώ η ποίηση αναγομώνει τα πυρά της λογικής του προηγουμένου κειμένου και ο θαυμασμός που αισθανόμαστε για την εικόνα της φύσης και της ζωής που μας φιλοτεχνεί με 155 τέλεια διαλεγμένες λέξεις από όλες της γειτονιές της ελληνικής γλώσσας, μας εκβιάζει τρόπον τινά να εγκαταλείψουμε άπαξ δια παντός τον δικό μας εγωισμό στην μέση του δρόμου που έχουμε διανύσει έως τώρα και να συνεχίσουμε όλη την υπόλοιπη πορεία μας χωρίς αυτόν...

Απόπειρα ερμηνείας της συμβουλής «Φύλαξε το παραμικρόν»

Συνεχίζω με το τρίτο κείμενο με τίτλο ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟΝ στην σελίδα 6.

Δεν αισθάνομαι καμία βεβαιότητα ότι έχω συλλάβει το νόημα της απαντήσεως του ετοιμοθάνατου Γέροντα «φύλαξε το παραμικρόν».

Χάρις στις ικανότητες του συγγραφέα όμως να κάνει τα πολύ δύσκολα σχεδόν εύκολα, η κατάληξη του κειμένου μίλησε μέσα στην ψυχή μου:

Και ο θεολόγος συνέχισε. «Δεν μπορείς να φτάσεις στην Θέωση με τον εγωισμό σου», ΧΑΡΗ στην δίνει ο Θεός όταν Εκείνος κρίνει και όταν φτάσεις φύλαξε το παραμικρόν μην τυχόν και φθάσεις στην ύβρη και στην οίηση και σε καταλάβει ο διάβολος».

Ξεφόρτωσε ξανά τα πράγματα και συνέχισε μέσα στο κελί του να φυλάει το παραμικρόν.

Ας αποτολμήσω να ερμηνεύσω τώρα την έννοια αυτή.

Φυλάω το παραμικρόν σημαίνει προσέχω το παραμικρό και φυλάγομαι από το παραμικρό, μην τυχόν σταθεί η αιτία υιοθέτησης αλαζονικής συμπεριφοράς από εμένα.

Επικαιρότητα εσωτερικότητα αμεσότητα

Στο σημείο αυτό, θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος ένας από εσάς – ή και όλοι μαζί – να διαμαρτυρηθείτε, επειδή αναλύω σε υπερθετικό βαθμό έννοιες ενός βιβλίου που δεν γράφτηκε για να διδάξει είτε θεολογία είτε φιλοσοφία, αλλά για να συγκεντρώσει απλώς κείμενα γραμμένα σε ένα blog μέσα στον κυβερνοχώρο.

Σίγουρα ο όρος blog παραπέμπει στην έννοια της ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΟΣ. Τι άλλο κάνουν οι συμμετέχοντες στα social networks του Διαδικτύου από το να μοιράζονται τις καθημερινές επικαιρότητες τους;

Σχεδόν απαγορεύεται να γράψει κανείς σε ένα blog σήμερα κάτι που να αφορά θέμα που ήταν επίκαιρο προ ενός ας πούμε μηνός.

Αν τυχόν το κάνει, αποσυντονίζει τον βηματισμό της στρατιάς των χρηστών του Internet, οι οποίοι βαδίζουν προς το αύριο καθισμένοι μπροστά στην οθόνη τους και εξαντλώντας κάθε προσφερόμενο ίχνος πληροφορίας για το σήμερα.

Θέλω λοιπόν να σας απαντήσω με ένα παιχνίδι λέξεων και ορολογίας:

Ναι, αλήθεια είναι ότι τα blogs έχουν σκοπό και πρόθεση να ενημερώσουν τον εσωτερικό μας κόσμο πώς αντιμετωπίζουν οι υπόλοιποι που ζουν στον εξωτερικό μας κόσμο κάποια δεδομένα της πραγματικότητας.

Επιγραμματικά, παραδέχομαι ότι τα blogs ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΟΥΝ την ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ.

Έχω όμως να σημειώσω ότι αυτό δεν ισχύει καθόλου από ό,τι διαπίστωσα διαβάζοντας το βιβλίο του συγγραφέα, για το blog στο οποίο παρουσιάζει τα κείμενα του. Ισχύει το αντίστροφο.

Τα κείμενα του συγγραφέα ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΟΥΝ την ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ του αναγνώστου του.

Τα κείμενα του συγγραφέα έχουν την τεράστια αρετή της ΑΜΕΣΟΤΗΤΑΣ.

Αζημίως τον προσκαλούν τον αναγνώστη σε ένα ΑΜΕΣΟ, σύντομο, καθόλου κουραστικό ή απαιτητικό,  ταξίδι σκέψης ή και αναπόλησης παλιότερων ιδεών του για εσωτερικά του θέματα και διλήμματα, και τον παρασύρουν να διαβάσει ως ΕΠΙΚΑΙΡΟ κάτι που ίσως έχει αφήσει στην άκρη και δεν έχει ξανασχοληθεί επί πολλά χρόνια ή και δεκαετίες.

Έχει το χάρισμα και την «ευρεσιτεχνία» να αρχίζει εκεί που ενδιαφερόμαστε να βρισκόμαστε και να προχωράει προς τα εκεί που είχαμε κάποτε αποφασίσει να μην ξαναπλησιάσουμε, επειδή κάποτε είχαμε αισθανθεί άβολα και μας φαινόταν ανεπίτρεπτη πολυτέλεια να προβληματιζόμαστε για τα μεγάλα ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει τα εφόδια για την αντιμετώπιση των ούτως ή άλλως μικρών καθημερινών αναγκών μας διαβίωσης και συνέχισης της επαγγελματικής μας πορείας και της κοινωνικής μας εξέλιξης.

Αν κρατήσετε στον νου σας αυτή την διαπίστωση, θα βρείτε και εσείς διαβάζοντας το βιβλίο πλήθος «πατέντες» του συγγραφέα – για να δανεισθώ τον αγαπημένο όρο του ήρωα Βασίλη της νουβέλας του – με τις οποίες καταφέρνει να μας περιστρέφει περί τον εαυτό μας και χωρίς να το καταλάβουμε, να κοιτάμε με πολύ περιέργεια προς το εσωτερικό μας γίγνεσθαι ενώ λίγο πριν η περιέργεια μας εξαντλείτο στο τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας και πόσο μας αφορά.

Όνειρα

Το πιο αριστοτεχνικό σε στρατηγική αλλαγής σημείων αναφοράς είναι το κείμενο του ΟΝΕΙΡΑ, στην σελίδα 55.

Ξέρει πως η λέξη ΟΝΕΙΡΟ μιλάει στην ψυχή μικρών και μεγάλων.

Αρχίζει ένα εγκυκλοπαιδικό οδοιπορικό στις διαστάσεις και ερμηνείες που έχουν δοθεί στον μηχανισμό του ονείρου για τον άνθρωπο, αλλά τις αντιπαραβάλει έτσι ώστε να ακυρωθούν οι εξ αυτών επικίνδυνες για τον υποκύπτοντα στην τάση να ονειρεύεται.

Ξαφνικά διατυπώνει την θέση:

Είναι λάθος η έκφραση «κάνω όνειρα». Αυτή επιβλήθηκε από τους ισχυρούς στους αδύναμους.

Προς στιγμήν μας αιφνιδιάζει. Η κοινώς επικρατούσα άποψη ισχυρίζεται το αντίθετο. Ότι οι ισχυροί κάνουν το παν για να μην κάνουν όνειρα οι αδύναμοι και να αρκούνται σε ό,τι τους προσφέρει η αγορά εργασίας π.χ.

Ευτυχώς ξεκαθαρίζει αμέσως μετά τι εννοεί:

«Καταστρώνω σχέδια για το μέλλον, ευελπιστώ να καλυτερεύσω την ζωή μου, να αναρριχηθώ οικονομικά και να καταξιωθώ κοινωνικά. Αυτοί οι στόχοι είναι θεμιτοί, και κάθε νέος άνθρωπος θα πρέπει να επιδιώξει την επιτυχία.

Οι μεγάλοι και οι δυνατοί με μια κουβέντα σου λένε πως κυνηγάς το όνειρο, και το όνειρο είναι πάντα άπιαστο.

Έτσι σου σπάνε το ηθικό, αφού σε έχουν χτυπήσει στο υποσυνείδητο, κάνοντας σε ευάλωτο.»

Ησυχάζουμε ότι τελικώς έχει δίκιο έτσι που το εννοούσε και συνεχίζουμε την ανάγνωση.

Δυστυχώς καταλήγει σε κάτι τόσο ωμό, που ενώ ξέρουμε ότι είναι αληθινό, ευχόμαστε να μην το είχαμε ακούσει από τον συγγραφέα αυτόν που σε άλλα του κείμενα αγωνίζεται να ομορφύνει την ασχήμια που έχουμε όλοι μας κληρονομήσει σε αυτήν την κοινωνία που ζούμε, προκειμένου να μας πείσει ευγενικά και χωρίς να μας προσβάλει να την ξεφορτωθούμε με δική μας απόφαση.

«Εκείνος ο άνθρωπος που ζει με όνειρα, ζει εκτός πραγματικότητας, είναι ονειροπόλος. Έτσι εξηγείται γιατί η πλειοψηφία των καλλιτεχνών που ζουν με όνειρα και ιδανικά, τελικά πεθαίνουν στην ψάθα.»

Εάν και εφ’όσον

Το πιο σκληρό του κείμενο σε πολιτικό-κοινωνική κριτική είναι το ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ, στην σελίδα 61.

Παίρνει αφορμή από την ταινία του 1971 ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ, την οποία είδε πρόσφατα.

Τρεις κινήσεις κάνει στην σκακιέρα της αφήγησης και στο τέλος ο διαχρονικός Έλληνας πολιτικός βγαίνει ματ, με την πάγια ροπή του να χρησιμοποιεί το ΕΑΝ και το ΕΦΟΣΟΝ.

Κίνηση πρώτη. Παρατήρηση της συμπεριφοράς του Υψηλάντη, ο οποίος χρησιμοποιείς αυτό ακριβώς το ΕΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ. Κίνηση δεύτερη, οργή του Παπαφλέσσα για αυτά τα ΕΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ του Υψηλάντη. Κίνηση τρίτη, υιοθέτηση του ΕΑΝ και ΕΦΟΣΟΝ από τον ίδιον τον Παπαφλέσσα, όταν πια έχει να λάβει αποφάσεις ο ίδιος.

Ο συμβιβαστής

Διάλεξα για τελευταίο κείμενο του να σχολιάσω το Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΣ – ΔΥΟ ΚΟΥΤΕΣ ΤΣΙΓΑΡΑ στην σελίδα 73.

Εδώ, αν και δεν το επιδιώκει κατ’ ουδένα τρόπο ο συγγραφέας, αποκαλύπτεται η έκταση της «τεχνογνωσίας» του για τα της οικονομικής ζωής.

Και αυτό μοιραίως μας καθιστά πολύ προσεκτικότερους, όταν διερωτώμεθα μήπως διαβάζουμε έναν συγγραφέα ο οποίος καλώς ή κακώς δεν γνωρίζει την ζωή, αφού π.χ. μας καλεί να παραιτηθούμε εμείς από τον δικό μας εγωισμό ενώ τον διατηρούν όλοι οι υπόλοιποι, κλπ. κλπ.

Την γνωρίζει την ζωή άριστα ο συγγραφέας. Ξέρει τους μηχανισμούς της. Ξέρει να  ερμηνεύσει γιατί αποτυγχάνει το Α ενώ επιτυγχάνει το Β. Ξέρει γιατί διεξάγεται με τον τρόπο που διεξάγεται, και όχι πολύ καλύτερα. Ξέρει πόσοι και ποιοί, αναγκάζουν όλους τους υπόλοιπους να ζουν την ζωή που ζουν, εν ονόματι της επιβίωσης ή εν ονόματι εκπλήρωσης ονείρων.

Αλλά ξεκαθαρίζει πολλές φορές μέσα στα κείμενα του βιβλίου του ότι η διαδικασία «κοινωνικό-οικονομική ζωή», την οποία όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, δεν έχει την δύναμη ή το δικαίωμα (εν ονόματι της επιβίωσης μας ή της εκπλήρωσης των ονείρων μας) να διακόψει ή να ακυρώσει την διαδικασία «μίμησης της θέωσης, έστω και σε κοσμοπολίτικη διάσταση».

Προσωπικώς πιστεύω ότι το γενικότερο μήνυμα του συγγραφέα, σε όλο του το βιβλίο, είναι το ακόλουθο:

Εγώ ο συγγραφέας, καλώς ή κακώς παράτησα τα πάντα και κατέφυγα εκεί που κατέφυγα και ζω όπως ζω, είτε το εγκρίνεις εσύ που διαβάζεις το βιβλίο μου είτε όχι.

Εσύ όμως αναγνώστη, που δεν παρατάς τίποτε.

Εσύ που δεν καταφεύγεις σε τίποτε άλλο, παρά στο να ξαναξυπνάς κάθε μέρα σκεπτόμενος πώς να παλέψεις σήμερα νικηφόρα στον στίβο της οικονομίας και πώς να βρεθείς αύριο σε καλύτερη κοινωνική κερκίδα.

Εσύ λοιπόν, που «διατηρείς το παραμικρόν» που έχεις καταφέρει να αποθησαυρίσεις, αντί να «φυλάσσεις το παραμικρόν» με την έννοια που προ-περιγράψαμε, δεν απαλλάσσεσαι του έργου τουλάχιστον κάποιας «μίμησης της θέωσης» μέσα στα κοσμοπολίτικα βεβαίως πλαίσια που θεωρούνται αυτονόητα για τους πολλούς.

Έτσι πιστεύω ότι θέλει και εύχεται ο συγγραφέας να σκεφτούμε  όλοι εμείς οι πολλοί, οι οποίοι ούτε διαβάσαμε βιβλία σαν το «Μια βραδιά στην έρημο του Όρους», ούτε τα παρατήσαμε όλα κάποια στιγμή για να ζήσουμε καθαρά πνευματική ζωή, αλλά εν πάση περιπτώσει τόφερε τώρα ο χρόνος να έχουμε μπροστά μας ένα άλλο βιβλίο να διαβάσουμε με τίτλο ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ, το οποίο αφορά η αποψινή παρουσίαση.

Επίλογος

Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η ευκαιρία που συμπτωματικά μου παρουσιάστηκε να παρουσιάσω ένα βιβλίο που έχει γράψει ένας φίλος του συζύγου μου, θυμίζει την πασίγνωστη ρήση του Άντυ Γουώρχολ «όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται στην ζωή τους 15 λεπτά δημοσιότητας», αποφάσισα να σας παρουσιάσω σήμερα ουκ ολίγα παραδείγματα της τέχνης του λόγου, της τεχνικής της υπόδειξης και της στρατηγικής της μετάλλαξης πεποιθήσεων που χαρακτηρίζουν τον συγγραφέα.

Το έκανα αυτό, φοβούμενος ότι είναι αρκετά πιθανόν αρκετοί από εσάς να προμηθευτείτε το βιβλίο για τους δικούς σας λόγους, αλλά από την στιγμή που θα το αφήσετε σε ένα ράφι της βιβλιοθήκης σας να μην το ξαναπάρετε στα χέρια σας και να μην το διαβάσετε ποτέ.

Μετέφερα όλα αυτά τα παραδείγματα από το βιβλίο, για να σιγουρέψω ότι θα το ανοίξετε και ότι θα το διαβάσετε με πραγματικό ενδιαφέρον, αναζητώντας μέσα σε αυτό αλήθειες που θα έχουν ζωτική σημασία για τον καθένα σας.

Κάλυψα όλον τον χρόνο της παρουσίασης μου με εξαιρετικώς ενδιαφέροντα κείμενα από το βιβλίο, γνωρίζοντας ότι, αν περιοριζόμουν σε γενικότητες, θα σας οδηγούσα ταχύτατα σε πλήξη, σε αδιαφορία, και σε αναμονή να τελειώνω με την παρουσίαση αυτή.

Ξέρετε, θα ήταν πολύ άδικο να υποθέσει οποιοσδήποτε από τους αποψινούς παρισταμένους ότι το βιβλίο ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ είναι ΚΑΠΟΙΟ βιβλίο που ΚΑΠΟΙΟΣ έγραψε και για ΚΑΠΟΙΟ λόγο του γίνεται ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΠΩΣ επίσημη παρουσίαση.

Τα εντελώς αντίθετα είναι αυτά που αληθεύουν για την συγκεκριμένη περίπτωση.

Ο κάποιος που έγραψε το βιβλίο ξέρει και την ζωή και εσάς που την ζείτε και πώς την σκέπτεστε όταν την ζείτε.

Οι κάποιοι του Αγίου Όρους, στους οποίους κατέφυγε και οι οποίοι είχαν την γνώση να τον φέρουν στην θέση που είναι τώρα να σας μεταλλάσσει τις πεποιθήσεις σας με τα κείμενα του, χωρίς να σας ενοχλεί με τον τρόπο που χρησιμοποιεί τον λόγο, όπως και να το κάνουμε είναι αρκετά σημαντικότεροι σε σοφία ανθρώπινη και θεολογική από τους συνήθεις κάποιους, που π.χ. ακούμε στην τηλεόραση να λογομαχούν για τα θέματα που μας ταλανίζουν όλους.

Όταν ξεκίνησα να ερευνώ το βιβλίο για να ετοιμάσω το κείμενο της παρουσίασης, δεν γνώριζα τι βιβλίο είχε πέσει στα χέρια μου.

Τώρα που το ξέρω, λέω σε όλους σας με σιγουριά, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Σας αφορά όλους, όσον κι αν διαφέρετε και από εμένα που το παρουσίασα και μεταξύ σας.