ΤΕΛΟΣ

ΤΕΛΟΣ

Η σημερινή ανάρτηση του Πυθαγόρα είναι η τελευταία, θεωρώ πως αυτός ο κύκλος έκλεισε. Επέλεξα να ξαναδημοσιεύσω την προσευχή του π. Ευσεβίου Βίτη που κυριολεκτικά με έχει συνεπάρει.

*Κύριε, το ξέρεις πως μπήκα ήδη στα γηρατειά. Βοήθησέ με να συνειδητοποιώ όλο και βαθύτερα αυτήν την πραγματικότητα, ώστε να μη γίνωμαι τυραννικός ή βαρετός ή επαχθής ή ασυμπαθής και σιχαμερός στους γύρω μου και ιδιαίτερα στους τυχόν συνεργάτες μου.

* Απάλλαξέ με από το να επιμένω στις παλαιωμένες ιδέες μου με πείσμα γεροντικό. Δεν σου ζητώ να βελτίωσης την κρίση ή τη μνήμη μου. Μου έδωσες τα ανεκτίμητα αυτά δώρα σ' ένα βαθμό στη γόνιμη ηλικία μου. Σε ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο της αγαθωσύνης Σου.

Τώρα πια καθώς υποβαθμίζεται η όλη μου βιολογική, ψυχολογική και πνευματική ύπαρξη, συνακολουθεί νομοτελώς και της κρίσης και της μνήμης μου η υποβάθμιση. Συχνά αυτή η κατάσταση με μειώνει, με λυπεί, με ταπεινώνει αφάνταστα και όχι σπάνια με εξευτελίζει στα ίδια μου τα μάτια αναγκάζοντάς με να ζητώ ολοένα συγγνώμη για τις μικρές ή τις μεγάλες γκάφες μου.

Δεν κατανοώ βέβαια πλήρως αυτήν την αλλοίωση. Όμως Εσύ, Κύριε, ξέρεις πόσο και η σμίκρυνση και συρρίκνωση μου και στο σημείο αυτό μου χρειάζεται. Την αποδέχομαι ταπεινά, γιατί Εσύ ξέρεις. Και αφού Εσύ ξέρεις, δεν χρειάζεται να ξέρω εγώ το βαθύτερο γιατί. Άλλωστε δεν μπορώ να την κατανοήσω. Γιατί λοιπόν να θλίβωμαι και να πονώ και γι' αυτό; Δεν πρέπει να αποδέχωμαι ταπεινά τη φθαρτότητα της φύσης μου; Και δεν πρέπει να υποτάσσομαι κι εγώ ταπεινά στην τάξη, που Εσύ με τόση αγαθότητα για τα πλάσματά Σου, επομένως και για μένα, καθώρισες;

* Σφράγισε με απαραβίαστη σφραγίδα τα φλύαρα χείλη μου για να μην καταπονώ τους άλλους με βαρετές, ανούσιες και χωρίς κανένα ενδιαφέρον ή νόημα πια χιλιοειπωμένες διηγήσεις παρωχημένων γεγονότων κάποιων μακρινών και λησμονημένων

χρόνων μιας ασήμαντης εποχής. Παράλληλα όμως απάλυνε τις αντιδράσεις και τις κρίσεις μου για την κρίση και τη μνήμη των άλλων. Και μην επιτρέψεις ποτέ να νιώσω νυγμούς ζήλειας για τη φρεσκάδα της μνήμης και τη δύναμη της κρίσης των άλλων. Κάνε, αντίθετα, να χαίρωμαι γι' αυτό και να Σε ευχαριστώ ολόψυχα για τα άνθη της νεότητος, όταν τυχαίνη να βρίσκωμαι ανάμεσά τους και να οσφραίνομαι το άρωμά τους.

* Δίδαξέ με τη σημασία των λόγων του Αποστόλου Σου: «Ει και ο έξω ημών άνθρωπος διαφθείρεται, αλλ' ο έσωθεν ανακαινούται ημέρα και ημέρα» (Β' Κορ. δ' 16). Και να αγωνίζωμαι να ζω αυτήν την πραγματικότητα.

* Τέλος στήριξε τα παραπαίοντα και ασταθή βήματά μου με τον «βραχίονά Σου τον υψηλόν», ώστε να μην κυλιέμαι πια στη γη και να φρονώ τα «γεώδη», αλλά αντίθετα να έχω στραμμένα τα βλέμματά μου στον ουρανό και να φρονώ τα ουράνια, έως ότου αναπαυθώ στη στοργική Σου θεία αγκάλη.

περισσότερα εδώ 

ΑΙΔΩΣ ή ΝΤΡΟΠΗ

Παλαιότερα η νεολαία είχε σεμνή συμπεριφορά, τόσο στους τρόπους όσο και στο ντύσιμο. Εξαιρέσεις βέβαια ανάμεσα στους νέους πάντοτε υπήρχαν, αφού κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του. Κάποιοι ζούσαν και ντυνόντουσαν προκλητικά. Αλλά αυτοί ήταν μία χούφτα ατόμων μετρημένοι στα δάκτυλα ενός χεριού και θεωρούνταν κοινωνικά περίεργοι και εκκεντρικοί.

Σήμερα δυστυχώς τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ. Η εξαίρεση έγινε ο κανόνας. Το προκλητικό και επιτηδευμένο ντύσιμο, η άγρια και άξεστη συμπεριφορά πήρε τη θέση της ευπρέπειας. Το χάρισμα της ευπρέπειας που είναι δείγμα της αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας φαίνεται να είναι κάτι σπάνιο και εξωτικό, για να μην πω παράλογο…

Νέοι, αγόρια και κορίτσια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, δείχνουν με το ντύσιμό τους και το φέρσιμό τους πως δεν έχουν καμιά ντροπή και δεν έχουν κανένα σεβασμό για τους διπλανούς τους, ούτε για τον εαυτό τους. Η ντροπή ή όπως την έλεγαν οι αρχαίοι, η αιδώς, δεν είναι δείγμα μειονεξίας και κατωτερότητας ή δειλίας, αλλά αντίθετα αξιοπρέπειας, ευαισθησίας,  πνευματικής και ψυχικής ανωτερότητας. Δείχνει δυνατό χαρακτήρα που σίγουρα θα οδηγήσει το άτομο αυτό σε σωστό και εποικοδομητικό δρόμο στη ζωή του, χωρίς να υποστεί τις εξωτερικές και παραπλανητικές επιδράσεις των λεγόμενων «προοδευτικών» και «εκσυγχρονιστών», που διατυμπανίζουν την απελευθέρωση του ατόμου από κάποιες δήθεν προκαταλήψεις και ταμπού. Φυσικά τέτοια απελευθέρωση είναι ψεύτικη και παραπλανητική, και οδηγεί το άτομο σε πρωτόγονη και ζωώδη κατάσταση, ξεριζώνοντάς του  κάθε αίσθημα ντροπής και ενοχής. Η αιδώς είναι, καθαρά και αποκλειστικά, συναίσθημα του ανθρώπου. Και κατά τον Αριστοτέλη είναι ο φρουρός της νεανικής ψυχής. 

Περί φτώχειας (συνέχεια)

Ένα κόσμιο και καλογραμμένο σχόλιο πλην ανώνυμο όμως, για την χθεσινή ανάρτηση περί φτώχιας, το οποίο θεωρώ πως δεν απευθύνεται προσωπικά σε μένα το δημοσιεύω αυτούσιο παρακάτω:

«Δε θα διαφωνήσω μαζί σας στο γεγονός, ότι η σημερινή φτώχεια μας δε συγκρίνεται με τη φτώχεια άλλων δεκαετιών. Σύμφωνα με την Οικονομική Επιστήμη, υπάρχει η Απόλυτη Φτώχεια και η Σχετική Φτώχεια. Απόλυτη φτώχεια υπάρχει όταν μια οικογένεια δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές της ανάγκες για επιβίωση. Δηλαδή για τροφή ένδυση και στέγη. Σήμερα οι περισσότεροι βιώνουν τη λεγόμενη Σχετική φτώχεια. Δηλαδή μια οικογένεια δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σύμφωνα με τα σημερινά καταναλωτικά πρότυπα. Αδυνατούν οι γονείς να στείλουν τα παιδιά τους φροντιστήριο να μάθουν μια ξένη γλώσσα, να πάνε φροντιστήριο για τις Πανελλαδικές, να ασχοληθούν με ένα άθλημα, να μάθουν ένα μουσικό όργανο, ακόμη και να αγοράσουν ένα 2ο ζευγάρι παπούτσι για τα παιδιά τους. Δεν ξέρω τι γίνεται στην επαρχία, πάντως στην Αθήνα το πρόβλημα είναι ορατό ιδιαίτερα στα δημόσια σχολεία που όπως αναφέρετε δεν φορούν πλέον ποδιές. Όταν τα παιδιά θέλουν διακοπές το καλοκαίρι όπως οι φίλοι τους και δεν έχουν πάει τα τελευταία 3 χρόνια. Οι τελευταίοι θεωρούνται σχετικά φτωχοί, συγκρινόμενοι με τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Σας ευχαριστώ πολύ για το άρθρο.»

Ευχαριστώ τον αναγνώστη του Πυθαγόρα για τις παρατηρήσεις του και εγώ με την σειρά μου, θα κάνω και λόγω των ημερών τον πολιτικάντη, απομονώνοντας μια έκφραση και ερμηνεύοντας την όπως μου αρέσει κι ελπίζω να μην παρεξηγηθεί.

«Δηλαδή μια οικογένεια δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες σύμφωνα με τα σημερινά καταναλωτικά πρότυπα».

Ακριβώς εδώ πρέπει να εστιάσουμε όλοι μας το ενδιαφέρον. Τα πρότυπα σήμερα είναι καταναλωτικά, ε! αυτό κι αν είναι φτώχια. Οι αξίες όλες έχουν τίμημα που μετριέται με χρήμα. Φθάσαμε να κάνουμε βίωμα αυτό που λένε οι Αμερικάνοι «ότι δεν αγοράζεται με λεφτά, αγοράζεται με πολλά λεφτά». Δεν αμφισβητώ την επιστήμη, αλλά σχολιάζω τις υπερβολικές πάντα και για όλα τα θέματα αντιδράσεις του Ρωμιού.

Στις δεκαετίες εκείνες σε κάθε σπίτι υπήρχε κάποιος που πολέμησε είτε στην Μικρά Ασία είτε στο Αλβανικό είτε στο Αντάρτικο και έλεγε ιστορίες που γαλουχούσαν τα νεώτερα μέλη της οικογένειας. Ακόμα και οι ξενιτεμένοι και οι ναυτικοί θεωρούνταν κατά κάποιο τρόπο ήρωες, αφού οι επαφές δι αλληλογραφίας ήταν εξαιρετικά αραιές. Είχανε ιδανικά και πρότυπα. Τα ιδανικά αυτά που εξέλειπαν, συντηρούσαν τους ανθρώπους ακόμα κι όταν πεινούσαν.

Τα ιδανικά αυτά δεν τα εξετάζω και δεν τα κατηγοριοποιώ, ήταν όλα ιδανικά. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν κατεδαφίστηκαν και δημιουργήθηκαν τα «καταναλωτικά πρότυπα». Προσωπική μου άποψη είναι πως δύο είναι οι αφετηρίες για την σημερινή πνευματική πρωτίστως φτώχια. Α) η επικράτηση του μονοτονικού συστήματος γραφής και Β) νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Αυτά καταστρέψανε τον κοινωνικό ιστό και την ιδιαιτερότητα που χαρακτήριζε το Ελληνικό ανάδελφο γένος.

Εάν θεωρούμε ότι στις υποχρεώσεις του γονέα είναι να στέλνει το παιδί του στα φροντιστήρια και στις ξένες γλώσσες, το χάσαμε το παιχνίδι. Υποχρέωση και καθήκον του γονέα είναι να δώσει στο παιδί του ήθος. Με αγώνες κατακτήθηκε η δωρεάν παιδεία και τώρα οικονομάνε κάποιοι, από την επί πληρωμή παραπαιδεία. Να μάθει το παιδί πέντε ξένες γλώσσες και δυο μουσικά όργανα αν δεν θα μάθει να μιλά την γλώσσα των προγόνων του, θα ζει στην φτώχεια.

Φτώχεια ακόμα είναι αναντίρρητα με τα σημερινά δεδομένα, να μην έχει δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, αλλά το να μην πάει διακοπές δεν είναι δείγμα φτώχειας.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, όλες οι Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος λειτουργούν κατασκηνώσεις στις θερινές περιόδους, αυτές δεν είναι πρόσφορες διακοπές; Ακόμα στα αστικά και στα ημιαστικά κέντρα λειτουργούν πνευματικές εστίες που προσφέρουν στα παιδιά διέξοδο στις ανησυχίες τους και ευκαιρίες για δημιουργικότητα, μάθηση παραδοσιακών οργάνων και χορών, ακόμα σχολές βυζαντινής μουσικής και παραδοσιακού τραγουδιού και είναι όλα δωρεάν. Ποιος ο λόγος να πληρώνουμε;

Η έλλειψη ιδανικών και προτύπων είναι η αληθινή φτώχια που καταντάει μάστιγα.

Ποια φτώχια;

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως οικονομικά η Ελλάδα δεν πάει καλά. Οι πρόσφατες εκλογές και η επικείμενη επανάληψη τους διογκώνουν τις δυσκολίες. Δεν εξετάζω το ποιος φταίει ή ακόμα το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, σταματώ σε μια άλλη παράμετρο που έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του Ρωμιού και την τάση του να είναι πάντα υπερβολικός. Συγκρίνουν πολλοί την σημερινή κατάσταση με τις δεκαετίες του 50 και του 60, είναι όμως δίκαιο;

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία που ζήσανε εκείνη την εποχή δεν έχουν καλές σχέσεις με τις νέες τεχνολογίες και έτσι είναι σίγουρο πως δεν διαβάζουν τον Πυθαγόρα, για να του δώσουν εύσημα, οι νεώτεροι πάλι είναι βέβαιο πως θα ειρωνευτούν, «-Πάλι γκρινιάζει αυτός;»

Ας συγκρίνουμε λοιπόν τις δυο εποχές για να γίνω αντιληπτός.

Πόσα σπίτια είχαν εκείνη την εποχή ηλεκτρικό ρεύμα; Σήμερα θεωρούμε δεδομένο ακόμα και το πλυντήριο πιάτων. Πόσα σπίτια σήμερα ακόμα και στα χωριά διαθέτουν εναλλακτική λύση, μια φιάλη υγραερίου ας πούμε. Πόσοι κάτοικοι στις πόλεις ανεβαίνουν από τις σκάλες στον πρώτο όροφο, όταν υπάρχει διαθέσιμος ανελκυστήρας;

Θεωρώ περιττό να αναλύσω περισσότερο αυτήν την πρώτη φράση. Εγώ τουλάχιστον χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα δεν ζω, επειδή κοιμάμαι με αναπνευστήρα, και περιοδικά κάθομαι και στον νεφελοποιητή τρείς φορές την ημέρα.

Συνηθισμένη είναι η φράση «-Δεν έχω λεφτά για καύσιμα», εκείνη την εποχή δεν είχαν αυτοκίνητα, όχι καύσιμα. Τα λεωφορεία τα τραίνα και τα καράβια ήταν τα μέσα μεταφοράς, σήμερα τα αεροπλάνα μεταφέρουν περισσότερους από τα πλοία. Μόνιμο κυκλοφοριακό πρόβλημα έχουν όλες οι πόλεις, αυτό λέγεται άραγε φτώχια συγκρίσιμη με εκείνες τις εποχές;

Πόσα παιδιά σήμερα ακόμα και του δημοτικού διαθέτουν φορητό τηλέφωνο; Πόσα από αυτά είναι και συνδεδεμένα στο διαδίκτυο; Καθιστώντας μάλιστα τα παιδιά εξαρτημένα άτομα.  Για να τηλεφωνήσει κάποιος έπρεπε να πάει από το περίπτερο να αγοράσει κέρμα και μετά να πάει στον τηλεφωνικό θάλαμο, αν ήθελε να πει κάτι χωρίς να τον ακούει η γειτονιά.

Ακούω κάποιες φορές από γεροντότερους πως αν γίνει πόλεμος θα χαθούν οι νέοι γιατί δεν θα μπορέσουν να επιβιώσουν και δεν είναι λανθασμένη η σκέψη. Μήπως η κατάσταση που ζούμε δεν είναι εμπόλεμη; Αν και δεν κτυπούν οι σειρήνες και δεν γίνονται συσκοτίσεις, θα έπρεπε να γίνονται διακοπές παροχής του διαδικτύου, για να μάθουν τα παιδιά να ζουν και χωρίς αυτό, δυστυχώς όμως είναι ανέφικτο. Χωρίς διαδίκτυο δεν δουλεύει τίποτα ή σχεδόν τίποτα και δεν αναφέρομαι μόνο στον δημόσιο τομέα και τις τράπεζες, αλλά σε όλες τις επιχειρήσεις που είναι πλέον διαδικτυομένες.

Η ποδιά ήταν υποχρεωτική τότε στα σχολεία, έκρυβε την φτώχια αφού εξίσωνε την εμφάνιση όλων των παιδιών. Σήμερα γίνεται θέμα κάθε πρωί τι θα φορέσουν τα παιδιά για να πάνε σχολείο.

Η νοικοκυρά φρόντιζε το φαγητό της ημέρας που ήταν το ίδιο μεσημέρι και βράδυ, ούτε σκέψη για το γνωστό σήμερα delivery. Στα χωριά ο κήπος ήταν απαραίτητη προϋπόθεση και  μαγείρευε ότι υπήρχε εποχιακό. Δυστυχώς σήμερα ο κήπος σπανίζει και περνά ο μανάβης και ο φούρναρης, ε! ε! αυτό δεν είναι φτώχια.

Οι οικογένειες ζούσαν σε μικρότερα σπίτια και το κάθε άτομο δεν διεκδικούσε δικό του δωμάτιο. Αντέχανε ό ένας τον άλλο, λόγω της φτώχιας, δεν είχαν βέβαια κι άλλη επιλογή. Οι νέοι λαχταρούσαν όσο γινόταν νωρίτερα να βγουν στο μεροκάματο, να συνεισφέρουν στον οικογενειακό προϋπολογισμό, ένοιωθαν πως είχανε υποχρεώσεις στους γονείς τους, που πέρασαν τον πόλεμο και θέλανε να τους δουν να χαμογελούν, πολλές φορές ξενιτευόντουσαν κι όλας. Δεν φταίνε οι νέοι που έχουνε σήμερα μόνο «δικαιώματα», εμείς τους μάθαμε έτσι.

Εργάτες στα εργοστάσια ή υπάλληλοι στις επιχειρήσεις, σεβόντουσαν τότε τον εργοδότη και τον προσφωνούσαν αφεντικό, αναγνωρίζοντας πως τους έδινε μεροκάματο, σήμερα την εποχή της ισοπέδωσης είναι τελείως διαφορετικά. Αποτέλεσμα να φεύγουν για άλλους τόπους τα εργοστάσια και να μένουν οι εργάτες με τις διεκδικήσεις τους. Τι φταίει άραγε; Ο αρρωστημένος συνδικαλισμός, γιατί ο υγιής πάντα άφηνε περιθώρια συνεννοήσεως με την εργοδοσία.  Αυτό φέρνει φτώχια.

Γνώρισα κτηνοτρόφο πρίν μερικά χρόνια που απασχολούσε αλλοδαπούς για την φύλαξη των προβάτων του και αυτός καθόταν όλη την ημέρα στο καφενείο, λογαριάζοντας πόσα δικαιούτανε από την επιδότηση. Σε κάποιο χωριό από τα 98 σπίτια τα 97 παίρνανε σύνταξη αγωνιστή, είχαν δικαίωμα καμία υποχρέωση. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας.

 Όλοι έχουμε δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις.

Τελειώνοντας λέγω, πως μπορεί να περνάμε οικονομικά δύσκολα, δεν μπορούμε όμως να συγκριθούμε με εκείνη την γενιά που γνώρισε την πραγματική φτώχια.  

πάρτε κουράγιο 

Και κουφός

Τα συναισθήματα έχουν κατηγορίες και ονόματα και ευτυχής είναι εκείνος που μπορεί να τα διακρίνει.  Αυτήν την ώρα δεν μπορώ να διακρίνω το συναίσθημα που με διακατέχει και είναι λυπηρό.

Πριν από δυόμιση χρόνια περίπου, άρχισα να χρησιμοποιώ ακουστικό βοήθημα, επιλέγοντας να ενισχύσω το δεξί αυτί του οποίου η ζημιά αγγίζει το 85%, στο αριστερό οι επιδόσεις πλησίαζαν το 55%. Δόξασα τον Θεό για την λύση που βρέθηκε με την βοήθεια της τεχνολογίας. Ποτέ δεν με ενόχλησαν τα πειράγματα από γνωστούς και φίλους για την κουφαμάρα μου ή την στραβομάρα μου, είμαι και εγώ άλλωστε πειρακτήρι. Μπορεί όμως να μην ενοχλούσαν τα πειράγματα επειδή ακριβώς δεν γνώρισα την πραγματική κουφαμάρα.

Την Κυριακή των Βαΐων κατά την διάρκεια της λειτουργίας άκουσα ένα τακ στο (καλό τάχα) αυτί και γέμισε υγρά, από τότε δεν λειτουργεί. Ευτυχώς υπάρχει το άλλο και συνεννοούμαι, μόλις όμως κλείσω το ακουστικό ταξιδεύω σε άλλους κόσμους.

Θυμάμαι τότε κάποιον Γιώργο χοιροβοσκό. Διακονούσα στο μαγειρείο πριν από περίπου 25 χρόνια και ο συγκεκριμένος Γιώργος που δεν ζει πλέον, είχε την φροντίδα του χοιροστασίου της Μονής. Μόνιμος θαμώνας στο μαγειρείο, όποτε δεν είχε δουλειά, καθότανε σε μια άκρη χωρίς να ενοχλεί και ταξίδευε. Τον άκουγα στα καλά καθούμενα να φωνάζει «-Πυρ, Μπούμ» και μετά από λίγο «-κύριε Πλατανιώτη μην κτυπήσουμε τα δέντρα», τότε τον σκουντούσα και επανερχότανε, δεν ήταν παλαβός, ήταν κουφός σχεδόν τελείως, είχε πολεμήσει στο αλβανικό  μέτωπο ως πυροβολητής και ο Πλατανιώτης ήταν ο λοχαγός του. Τότε είχε κουφαθεί μετά βρήκε καταφύγιο στο Μοναστήρι και έμεινε μέχρι τον θάνατο του.  Τότε τον πείραζα αλλά αγαθός και ανεξίκακος δεν θύμωνε ποτέ, κάποιες φορές μόνο απειλούσε «-Τώρα θα βάλλω με το βαρύ, Μπουουμμμμμμμμ».

Είναι πολύ δύσκολο να κουδουνίζει το τηλέφωνο και ώσπου να το αντιληφτείς να τελειώνει η κλήση ή ακόμα να βάζεις το ακουστικό στο αυτί σου από συνήθεια και να φωνάζεις λες και τσακώνεσαι, μέχρι να αντιληφθείς πως εσύ δεν ακούς και ο άλλους ξεκουφαίνεται, θα πρέπει να αλλάξεις αυτί και πρέπει να κεντράρεις το τηλέφωνο στο βοήθημα για να μπορείς να ακούσεις. Ας ελπίζω πως είναι προσωρινό αλλά σε τελευταία ανάλυση καλλίτερα να είσαι κουφός παρά κούφος.  
Κοιτάξτε κι αυτούς του ήρωες

Ντροπή

Άνθρωποι πεθαίνουν από το μονοξείδιο του άνθρακα στην προσπάθεια τους να ζεστάνουν τα σπίτια τους με οτιδήποτε καίγεται. Άλλοι "δολοφονούνται" στο δρόμο γιατί δεν έχουν πια χρήματα να αλλάξουν λάστιχα και να κάνουν σέρβις. Άλλοι δίνουν μόνοι τέλος στις ζωές τους γιατί δεν μπορούν να φροντίσουν τις οικογένειες τους ή γιατί δε βλέπουν πια κάτι που να αξίζει να ζεις.. Δεν έχει να κάνει με αριστερούς και δεξιούς, με βολεμένους και μη βολεμένους το μόνο δίλημμα είναι άνθρωπος ή κάτι άλλο! Ντροπή!

Οι έφηβοι μεταναστεύουν στο Twitter γιατί οι γονείς τους έχουν Facebook!

Το κατεξοχήν κοινωνικό δίκτυο για τους εφήβους ήταν και είναι το Facebook...

Όλες οι έρευνες ως τώρα έδειχναν ότι το «τιτίβισμα» ήταν για άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι λιγότεροι από 1 στους 10 εφήβους χρησιμοποιεί το Twitter.

Λίγο καιρό αργότερα όμως, συνέβη κάτι παράξενο. Μαμάδες, μπαμπάδες, θείοι, ξαδέρφια ακόμη και παππούδες έφτιαξαν προφίλ στο Facebook!

Οι νέοι έχασαν την ιδιωτικότητά τους και το προσωπικό τους χώρο και στράφηκαν στο Twitter, όπου «κρύβονται» σε κοινή θέα.

 «Λατρεύω το Twitter. Είναι το μόνο πράγμα που κρατάω για τον εαυτό μου, γιατί δεν το χρησιμοποιούν οι γονείς μου», ανέφερε η 17χρονη Britteny Praznik στην ερευνήτρια Mary Madden του οργανισμού Pew Internet & American Life Project.

Σε έρευνα που είχαμε δημοσιεύσει παλιότερα, αναφέρεται πως όχι απλώς έχουν πολλοί γονείς προφίλ στο Facebook, αλλά ότι «παρακολουθούν» τα παιδιά τους και μάλιστα γνωρίζουν και τους κωδικούς τους!

Αν αναλογιστούμε και τις πρόσφατες αλλαγές ασφαλείας στο Facebook, όπου πολλοί χρήστες δεν έχουν πια πλήρη εικόνα του τι βλέπει και ποιος από τους φίλους τους, ήταν αναμενόμενο να «μεταναστεύσουν» οι έφηβοι στο Twitter.

Όπως αναφέρει έρευνα του οργανισμού Pew Internet & American Life Project, στο Twitter οι έφηβοι μπορούν να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα που δεν εντοπίζονται από τους οικείους τους, αλλά και να κλειδώνουν τα προφίλ τους.

Η «μετανάστευση» γίνεται αργά αλλά σταθερά αναφέρει η έρευνα. Το 2011 ποσοστό 16% εφήβων ηλικίας 12-17 δήλωσε ότι χρησιμοποιεί τακτικά το Twitter, ενώ το 2009 το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 8%.

 «Το Facebook είναι σαν να φωνάζεις σε ένα πλήθος. Το Twitter είναι σαν μιλάς σε ένα δωμάτιο» είπε ένας έφηβος που συμμετείχε στην έρευνα.

«Οι νέοι στο Facebook νιώθουν συχνά υποχρεωμένοι να κάνουν φίλους τους γονείς τους και άλλους συγγενείς, ενώ στην πραγματικότητα δε θέλουν να μαθαίνουν τίποτα για κείνους. Στο Twitter δεν χρειάζεται να μπαίνουν σε αυτήν την διαδικασία. Είναι ελεύθεροι», τονίζει η ερευνήτρια Mary Madden.

Ο άνθρωπος και η κινητή τηλεφωνία

Όταν ακόμα και οι πιο ευσυνείδητοι άνθρωποι, εκείνοι από τους οποίους αναμένει κανείς την έμπρακτη και συνεπή αντίσταση στην ολέθρια λησμοσύνη, αντίσταση όχι υστερική ή υποκριτική, αλλά φυσική, ευλογημένη σαν των ινδιάνων που τους υλοτομούν αυθαίρετα το δάσος· αντίσταση στην αδιαφορία, την αποχαύνωση και την αποκτήνωση. Όταν, λοιπόν, εκείνοι που θέλουμε να λέμε «οι δικοί μας» υπέκυψαν, παραδόθηκαν, αυτομόλησαν, όταν οι συγκατήγοροι της προϊούσης διαβρώσεως αποσύρονται κάποια στιγμή για να πούνε «έλα, που είσαι;», δεν απομένει πια καμία ελπίδα.

Δεν φαίνεται οι κάτοχοι να έχουν αληθινή συνείδηση των επιπτώσεων του κινητού τηλεφώνου. Των κοινωνιολογικών, πολιτικών, ανθρωπολογικών και πνευματικών επιπτώσεων. Και όταν λέμε συνείδηση επιπτώσεων, δεν εννοούμε υποψία, πόσο μάλλον φαντασίωση, μακρινών-επικείμενων δεινών. Τι «υποψία» και τι «φαντασίωση»; Και τι «επικείμενων»; Απλή επίγνωση. Εξάλλου, μέχρι και «προφητεία» θα πει μάλλον «διαισθάνομαι το ρυθμό του παρόντος» παρά (εξ΄ ου και) «προβλέπω το μέλλον». Και ήδη υφιστάμεθα τις πρώτες επιπτώσεις, χωρίς να χρειάζεται αυξημένη εγρήγορση για να τις αναγνωρίσουμε.

Τον καιρό της αποξένωσης, προμηθευόμαστε συσκευές τηλεφωνίας· τον καιρό της γλωσσοπενίας, κληροδοτούμε στα παιδιά μας τα ες εμ ες· τον καιρό του καρκίνου, πλέουμε εν μέσω ασύλληπτης ακτινοβολίας· τον καιρό του θορύβου, μια καινούρια όχληση.

Εντάξει εμείς, αλλά οι ερχόμενες γενιές; Η αφέλεια φτάνει σε τέτοιο σημείο, ώστε πολύ συχνά οι ενήλικες γονείς (μανιώδεις κάτοχοι και αγοραστές) να εκνευρίζονται στη θέα του πιτσιρίκου τους που ασχολείται μανιωδώς μ΄ ένα τηλέφωνο. Θα σου πουν αγανακτισμένοι «μας πίεσε να του το αγοράσουμε». (Ο βιαστής όμως δεν μπορεί ποτέ να νουθετήσει το θύμα του). Όλοι ξέρουμε πόσο αδύνατο είναι να στερήσουμε σ΄ ένα παιδί την απαίτηση ενός πράγματος που εμείς οι ίδιοι καθιερώσαμε.

Με λίγο νερό στο κρασί θα μπορούσαμε να δεχθούμε τη μερική επαγγελματική χρήση. Ομολογουμένως, υπάρχουν επαγγέλματα στα οποία το κινητό τηλέφωνο ήταν εκείνο που έλειπε. Ή για κάποια χόμπι, όπως η ορειβασία· ίσως ακόμα και για ορισμένες κατηγορίες ανθρώπων (κυρίως ασθενείς ή ηλικιωμένους, για ώρα ανάγκης). Σε καμία περίπτωση, όμως, για τη γενική (δηλαδή καθολική) χρήση, όπως ήταν μοιραίο να γίνει κι έγινε σήμερα.

Οι υπέρμαχοι της τεχνολογίας και της νεωτερικότητας θα χλευάσουν αυτή την «αντιδραστική» στάση. Θα αναφέρουν ιστορικά παραδείγματα κολοσσιαίων επιστημονικών εφευρέσεων που έγιναν βασικές ανάγκες και, ειλικρινά, δύσκολα θα έβρισκε κανείς λογικά αντεπιχειρήματα. Εφόσον αναγνωρίζουμε το τηλέφωνο ως βασική (όχι πρώτη) ανάγκη, δύσκολα μπορούμε να πείσουμε κάποιον ότι το κινητό είναι μια ολέθρια ψευδοανάγκη. Το δε καταπληκτικό με την εν λόγω συσκευή είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως έχουν την πεποίθηση πως τους είναι απαραίτητη. Το ίδιο ο καρδιοπαθής με την εννιάχρονη μαθήτρια. Και όλοι ότι κάνουν ορθή χρήση «παρά τις υπερβολές». Σου λεν «εγώ δεν το χρησιμοποιώ σχεδόν καθόλου» ή «πες ότι σου τυχαίνει κάτι απρόοπτο», και τα συναφή. Και όλοι ξαφνιάζονται ή σπεύδουν σαν από επείγον καθήκον να απαντήσουν σε μια οποιαδήποτε κλήση, να διακόψουν οποιαδήποτε δραστηριότητα, σαν αυτή η διακοπή να ήταν κάτι αυτονόητο. Ή να μιλήσουν ταυτόχρονα, αν τυχαίνει να οδηγούν αυτοκίνητο! Κυρίως εκείνο του απροόπτου αποτελεί το δεσπόζον επιχείρημα. Και πράγματι, έτσι είναι, αφού η πρόληψη ή η έγκαιρη αντιμετώπιση ενός έκτακτου συμβάντος συνιστά το μοναδικό ίσως «καλό» της φορητής τηλεφωνικής συσκευής απέναντι στα ευάριθμα «κακά» της.

Δεν υποψιάζονται, όμως, πως το να γυρίζεις μ΄ ένα τηλέφωνο στην τσέπη αποτελεί από μόνο του υπερβολή. [Βέβαια, το κινητό τηλέφωνο δεν είναι πλέον μόνο τηλέφωνο αλλά και φορητός υπολογιστής, ατζέντα, φωτογραφική μηχανή, κ.α.] Φανταστείτε μια παραλία όπου ο κάθε λουόμενος έχει δίπλα του ένα μαύρο - από τα παλιά - τηλέφωνο να κάνει κάθε τρεις και λίγο «ντρριιιιινννν». Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, μ΄ όλο που το παλιό, βαρύ, μεγάλο, μαύρο τηλέφωνο έχει μια σπιθαμή μέγεθος και μερικά γραμμάρια βάρος· και μ΄ όλο που αντί για έναν τυποποιημένο ήχο, κελαηδά ποικιλοτρόπως διαπερνώντας τα εγκεφαλικά μας κύτταρα με πολύ βλαβερή ακτινοβολία.

Και όμως. Κάποια αναλογία θραύεται. Η συγκεκριμένη συσκευή δεν συνιστά απλή εξέλιξη της προηγούμενης, αλλά επικίνδυνη μετάλλαξή της. Με την έλευσή της (που ήρθε να αποτελειώσει το έργο της τηλεόρασης) αλλοιώνεται ριζικά η υπαρξιακή (χωροχρόνος), μεταφυσική (πραγματικότητα), ειδολογική (άνθρωπος) και διαπροσωπική (συνάνθρωπος) αφετηρία. Πια, η φυσική παρουσία και συνεύρεση των ανθρώπων αντικαθίστανται από τη μόνιμη ακουστική διαθεσιμότητα του άλλου. Έτσι, έχουμε το παράδοξο, παρά τη φρενίτιδα της επικοινωνίας που ξεσήκωσε η συσκευή, ο άλλος, το πρόσωπο δηλαδή, να απομακρύνεται ολοένα. Υπονομεύεται η ευεργετική μοναξιά κι εμπεδώνεται μια αναπόδραστη μόνωση. Η λέξη «περιμένω» θα πει «χάνω το χρόνο μου». Η σιωπή ταυτίζεται με την αμηχανία, η πλήξη αίρεται με την κουβέντα, η ματαιοδοξία εκπληρώνεται με τη συχνή λήψη τηλεφωνημάτων και τη δημόσια αναίσχυντη χαζοσυνομιλία. Εδώ η νεοελληνική αγένεια, αναίδεια, απαιδευσιά, μειονεξία, ο επαρχιωτισμός και ο νεοπλουτισμός οργιάζουν.

Η καθημερινότητα φιλτράρεται ψηφιακά, ο κόσμος εμφανίζεται απόμακρος, «τηλε-κόσμος». Ότι τελικά απέμεινε από την τρομερή αλλοίωση του περιβάλλοντος, δηλαδή οι ανθρώπινες σχέσεις ως ύστατη δυνατότητα αντίστασης στην αλλοτρίωση, υποσκάπτεται με τον πιο εγκληματικό τρόπο από μια συσκευή. Ναι, από μια συσκευή! Διότι εκτός από το να απεικονίζει την παρακμή (συνέπεια), το κινητό τηλέφωνο αποτελεί οργανικό παράγοντά της (αίτιο). Μεταξύ των αλλοιώσεων, ίσως η πιο ύπουλη να΄ ναι η σχετική με το «αύριο των παιδιών μας», για το οποίο όλοι μεν κόπτονται και ανησυχούν, αλλά ελάχιστοι μεριμνούν. Δεν φαίνεται, δηλαδή, να έχει γίνει σαφές ότι σήμερα οι ποσοτικές και ρυθμικές συνισταμένες της ιστορίας καθιστούν μάταιη κάθε δυνατότητα παλινόρθωσης: ότι παγκοσμιοποιείται, κυριαρχεί, γίνεται «φύση».

Χτίζουμε έναν κόσμο με βάση την οικονομική ευμάρεια, που για να επιζήσει πρέπει να παράγει και να επιβάλλει διαρκώς νέες ανάγκες. Η οικονομική ανάπτυξη εξαρτάται από την ανάπτυξη των επικοινωνιών και συγκοινωνιών· βασικά τέτοιας φύσεως αναγκαιότητα γέννησε το κινητό τηλέφωνο. Ωστόσο, άλλο αναγκαιότητα και άλλο ανάγκη. Και «νέες» ανάγκες δεν υπάρχουν. Όλες οι ανάγκες είναι παλαιές, παλαιότατες. Μ΄ όλο που λείπει πια η καθιερωμένη τους ιεράρχηση και διάκριση, γι΄ αυτό και μεταμφιεσμένες μας εξαπατούν.

Μήπως άραγε, και η μετάλλαξη δεν συνιστά φυσικό φαινόμενο; Υπάρχει τίποτε ανθρώπινο που να μην είναι φυσική ανθρώπινη επιλογή; Όπως εξελίσσονται και μεταλλάσονται οι αρετές, έτσι εξελίσσονται και μεταλλάσσονται οι ατέλειες, και οι δύο εξίσου έμφυτες. Όμως το πνεύμα καθιστά τον άνθρωπο άνθρωπο, και μονάχα το πνεύμα - ως φυσικό - μπορεί να ορθωθεί στη φύση. Έχει έρθει προ πολλού η εποχή να αμφισβητήσουμε το αλάθητο του ενστίκτου. Να ορθωθούμε στην ίδια μας τη φύση έτσι όπως αυτή αντανακλάται στις κοινωνίες μας. Να αντισταθούμε στην φυσική μας τάση (ένστικτο ή έθος;) προς την απλοποίηση και την αυτοματοποίηση, το ιδανικό της μέγιστης ευκολίας, συντόμευσης και άνεσης, στο προπατορικό αίτημα της αμεριμνησίας. Φαντάζει εξωφρενικό ο σύγχρονος δυτικός άνθρωπος να υπερασπίζεται το δικαίωμά του «να ξεχαστεί», ενώ εκείνο που επείγει είναι ακριβώς το αντίθετο: «να θυμηθεί». Κάπου είπε ο Bossuet πως ο άνθρωπος είναι υπερβολικά διεστραμμένος για να του αξίζει η ελευθερία του. Η ιστορία της ανθρωπότητας βρίθει απάνθρωπων λαθών, αδικιών κι εγκλημάτων. Πιθανόν να ηχούν υπερβολικές αυτές οι θεωρητικές παρεκκλίσεις, μα το θέμα είναι υπερβολικά σοβαρό. Βρισκόμαστε παγιδευμένοι σ΄ ένα πλέγμα «πρώτων» υλικών αναγκών και ηδονών. Παγιδευμένοι σ΄ ένα κόσμο όπου η ηδονή είναι πρώτη ανάγκη. Ανυποψίαστα ή και υποψιασμένα θύματα ενός αυτοταπεινωτικού και αυτοκαταστροφικού σύμπαντος αξιών. Ενεστώτες και μέλλοντες ναυαγοί στη δίνη του ίδιου μας του πολυτελούς υπερωκεανίου. Μόνοι, απομονωμένοι, ο καθένας βασιλιάς στο καταναλωτικό του βασίλειο. Μέσα σ΄ ένα τέτοιο πλαίσιο (ναυάγιο) αναδύεται η νέα υπέροχη εφεύρεση του κινητού τηλεφώνου: της καπιταλιστικής επιτηδειότητας και της αψήφιστης συγκατάνευσης, της έλλειψης συλλογικής ευαισθησίας και της κοντόθωρης επιβίωσης, της λυσσαλέας αναζήτησης και της δημιουργίας νέων καταναλωτών και της ψευδαίσθησης αυτοδιάθεσης.

Ο φίλος πλέον δεν συναντά τον φίλο, δεν του γράφει χριστουγεννιάτικη κάρτα, αλλά του στέλνει γραπτό μήνυμα. Το κορίτσι φονεύει την ανία και την αμηχανία του περιεργαζόμενο με στοχαστικό ύφος το τηλέφωνό του. Ο πολυάσχολος δεν χάνει καιρό, δεν περιμένει λεπτό, έχει πάντοτε δουλειά και τούτο φαίνεται. Οι αδιάκριτοι αυθαδιάζουν, μας αναγκάζουν να ακούμε τις συνδιαλέξεις τους, την ώρα που οι διακριτικοί μιλούν σιγά και ντρέπονται για λογαριασμό τους. Οι μαθητές χαζολογούν στην τάξη και στα διαλείμματα ασχολούμενοι με το τηλέφωνό τους. Οι οδηγοί κάνουν ζιγκ-ζαγκ και φρενάρουν απότομα. Οι διαφημίσεις μιλάνε για ελευθερία, δύναμη, επικοινωνία. Ο αργόσχολος βρήκε και αυτός επιτέλους μια απασχόληση. Ο αναρχικός, ο πολέμιος του καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης, μιλάει και εκείνος στο κινητό του... Όπου και αν σταθούμε, σε κάθε διάδρομο, στο λεωφορείο, στην εξοχή, στο θέατρο, στο νεκροταφείο, η ίδια εφιαλτική πραγματικότητα: παντού άνθρωποι να μιλάνε σ΄ ένα τηλέφωνο! Και το χειρότερο: να μην ξενίζει τούτο κανέναν!

Ωστόσο, η παρανοϊκή συμμόρφωση με τη μόδα και τις επιταγές των αδίστακτων πολυεθνικών, επιτεύχθηκε με τόσο χειμαρρώδη τρόπο, τόσο πρόθυμα, τόσο αστόχαστα που η χρήση ήδη προκαλεί κάποια δυσαρέσκεια σε πολλούς κατόχους του. Εντούτοις, έχουμε το τραγελαφικό και σύνηθες φαινόμενο να παραπονιόμαστε για κάτι που μας βλάπτει, ενώ την ίδια στιγμή να μη διανοούμαστε την παύση της χρήσης του. Δεν αρκούν οι ευσυνείδητοι χρήστες, ευσυνειδησία εν προκειμένω είναι μόνο η μη χρήση. Όμως η κατάσταση είναι πλέον μη αναστρέψιμη και αυτό το ξέρουμε όλοι.

Όταν, σ΄ ένα έγκλημα - όπως το συγκεκριμένο, π.χ. κατά της δημόσιας υγείας (ανάλογο μ΄ εκείνο των καπνοβιομηχανιών) - θύματα και θύτες ταυτίζονται, ποιο δειλό κράτος περιμένουμε να κάνει κάτι; Όταν, για να΄ μαστε ειλικρινείς κι επίκαιροι, απεμπολούμε καθημερινά την ιδιωτικότητα, γιατί εξεγειρόμαστε τόσο όταν αυτή παραβιάζεται άνωθεν;

Κανείς δεν θέλει το κακό της ανθρωπότητας, ούτε και των παιδιών του. Όμως, όλοι με τον τρόπο μας εργαζόμαστε για το κοινό κακό. Το κακό είναι μια περιρρέουσα κατάσταση που δεν τρέφεται από την κακία, αλλά την επιπολαιότητα. Πολλές φορές συμβαίνει δέκα ενάρετοι με καλές προθέσεις να συνεισφέρουν τις μικρές και μεγάλες τους πλάνες και ν΄ αποφασίζουν ή να εμπνέουν κάτι εντελώς επιζήμιο. Ο Σωκράτης είχε απόλυτο δίκιο. Ο Αδάμ και η Εύα δεν ήταν κακοί αλλά επιπόλαιοι, ασυνείδητοι. Δεν σκεφτόμαστε σε βάθος χρόνου, επειδή ακριβώς μας διαφεύγει το αυτονόητο: πως είμαστε έγχρονοι κι εφήμεροι.

Σε πέντε χρόνια σχεδόν όλοι οι Έλληνες έτρεξαν - ο ένας «λόγω δουλειάς», ο άλλος «γιατί υποχρεώθηκε», γιατί «του το΄ καναν δώρο», κ.τ.λ. - να αγοράσει κινητό τηλέφωνο. Και από μόνο του αυτό φανερώνει μια πρωτοφανή παθολογία. Ακόμα και αν επρόκειτο για ελιξίριο, τόσος λίγος χρόνος για τόσο μαζική ανταπόκριση, θα έπρεπε να προκαλεί τουλάχιστον καχυποψία, αν όχι ρίγος. Μα σήμερα (και πάντοτε) η μαζικότητα αποτελεί κριτήριο ορθότητας και όχι ένδειξη παθογένειας. Αντιθέτως, λοιπόν, έκπληξη προκαλεί εκείνος που δεν έχει κινητό τηλέφωνο και που δεν θέλει να αγοράσει γιατί δεν το χρειάζεται και το αντιπαθεί.

Μοίρα ή Ελεύθερη βούληση;

Για να απαντήσουμε σ’ αυτήν την ερώτηση είναι απαραίτητο να δούμε τι είναι η μοίρα, τι είναι αναγκαιότητα, τι είναι πρόνοια και τι αφορούν.

Η μοίρα αφορά το σώμα, η αναγκαιότητα αφορά το μέρος του νου που δουλεύει μόνο με το σώμα και η πρόνοια αφορά το μυαλό που έχει πλήρη συνείδηση.

Υπάρχει μοίρα, που οφείλεται στο ότι είμαστε υλικά όντα ενός συγκεκριμένου είδους. Όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουμε, καμία ποσότητα ελεύθερης βούλησης δεν θα μας μετατρέψει ποτέ σε σκύλο ή πουλί σ’ αυτή τη ζωή. Δεν μπορούμε να πετάξομε χωρίς αεροπλάνο, να περπατήσουμε πάνω σε νερό ή να περάσουμε μέσα από τοίχους. Περιοριζόμαστε από το φυσικό νόμο.

Αυτό είναι το θεμελιώδες νόημα της μοίρας στην αρχαία Ελληνική φιλοσοφία - ο φυσικός νόμος.

Μετά έρχεται το πραγματικά μεγάλο μέρος της μοίρας: η μοίρα που οφείλεται στην άγνοια, η οποία ονομάζεται αναγκαιότητα. Βρισκόμαστε παγιδευμένοι σε καταστάσεις στις οποίες απλώς δεν μπορούμε να συλλάβουμε μια εναλλακτική. Ο λόγος είναι, ότι έχουμε όλες αυτές τις θεωρήσεις σχετικά με το πως πρέπει να είναι ή να μην είναι κάτι, και είμαστε αποφασισμένοι με βάση τις συνέπειες προηγούμενων αποφάσεων και τωρινών ανοησιών.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο μέρος εκείνου, το οποίο αποτελεί τη μοίρα μας.

Τέλος υπάρχει και η άλλη μοίρα, που είναι τελείως ανέκκλητη κι ονομάζεται πρόνοια. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να είμαστε αυτό που είμαστε.

Η επιλογή μας είναι ή να είμαστε αυτό που είμαστε στο υψηλότερο σημείο ή να μην είμαστε. Αυτό που πραγματικά είμαστε αυτή τη στιγμή μας κάνει να έλκουμε ότι δονείται στην αντίστοιχη συχνότητα, κι αυτή η έλξη είναι αναπόφευκτη. Το να θελήσουμε να κάνουμε όλο το δρόμο για να φτάσουμε να γίνουμε όντα με πλήρη συνείδηση, δεν είναι αναπόφευκτο. Περιστάσεις, ατυχήματα, η πανταχού παρούσα ανοησία ή ασυναισθησία - όπως θέλετε πείτε το - μας αποτρέπουν σε διάφορους βαθμούς να φθάσομε σε αυτή την τέλεια αυτοαντίληψη.

Ο άνθρωπος δεν αλλάζει, αλλά εξελίσσεται, και όσο πιο ψηλά ανεβαίνει τόσο μεγαλύτερο ορίζοντα έχει.

Αν αλλάξουμε λοιπόν τον τρόπο της σκέψης μας, τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας, μπορούμε ν’ αλλάξομε το μέλλον μας.

Πως θα ξαναβρούμε τις χαμένες ελπίδες μας;

Από χρόνια παρακολουθούμε με ανησυχία τον κατήφορο του έθνους μας ανήμποροι να τον αναστρέψουμε και ξαφνικά έρχεται η οικονομική κρίση της χώρας μας.

Πριν της οικονομικής μας κατάρρευσης προηγήθηκε η πνευματική μας αποδυνάμωση η οποία είναι συνδεδεμένη με την αποδυνάμωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας κύριο συστατικό της οποίας είναι η ορθοδοξία.

Το κύκλωμα των άθεων πολιτικών με το να ψηφίζουν τόσα αντίχριστα νομοσχέδια οδήγησαν την χώρα στη καταστροφή. Και δυστυχώς γι’ αυτή την κατάσταση μεγάλη ευθύνη φέρνει και ο λαός, που όχι μόνο τους ψηφίζει, αλλά δέχεται αδιαμαρτύρητα την προπαγάνδα της Αθεΐας και του αντιεκκλησιαστικού μένους των απίστων και υπονομευτών του ελληνορθόδοξου ήθους μας.

Ο μηδενισμός των δήθεν προοδευτικών δυνάμεων κατακτούσε έδαφος μεταξύ των νέων, οι οποίοι αποδέχονταν εύκολα φλύαρες αερολογίες και κάτω από τον καταιγισμό συνθημάτων των πολιτικών, οι νέοι φόρεσαν κουκούλες, επιδόθηκαν σε καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών, έκτιζαν καθηγητές των ΑΕΙ στα γραφεία τους, κατήργησαν κάθε σεβασμό και αξιοπρέπεια. Μάθανε από την άρχουσα τάξη ότι όλα επιτρέπονται, ότι η αυθαιρεσία είναι δημοκρατικός τρόπος ζωής, ότι οι καταχραστές δημοσίου χρήματος μένουν ατιμώρητοι, διότι κάνουν απλώς μερικά δωράκια στους εαυτούς τους. Και με την γενική αποδοχή όλων των αυθαιρεσιών πετύχαμε την διαγραφή των διαχρονικών αξιών, αρετών, ιδανικών και παραδόσεων της ορθοδοξίας μας.

Πως συμβιβάζεται σε μία χώρα που ο λαός της ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας, οι άρχοντες να μην γνωρίζουν τι έχουν;

Που είναι η αγάπη που έχουν προς τον λαό;

Η αγάπη όπως έλεγε ο Άγγλος ιστορικός και φιλόσοφος Άρνολντ Τόινμπυ είναι το κλειδί για την δημιουργία του μέλλοντος και ότι οι άνθρωποι που ακολουθούν την οδό της αγάπης να είμαστε βέβαιοι ότι είναι οι απόλυτα ολοκληρωμένοι.

Ο Μέγας Αλέξανδρος έδειξε την αγάπη του προς τους στρατιώτες του, όταν βρήκαν λίγο νερό και του έδωσαν να πιει, εκείνος το έχυσε όταν διαπίστωσε ότι δεν έχουν να πιούν οι στρατιώτες του.

Αυτό σημαίνει αρχηγός κράτους, η πρωθυπουργός, η ανώτατος άρχων.

Ρώτησε κανείς από τους μεγάλους που ελέγχουν τον κόσμο, τι είναι σπουδαιότερο; Να πάμε στο φεγγάρι η να καταργήσουμε την μόλυνση του περιβάλλοντος πάνω στη γη, να κατασκευάσουμε υπερηχητικά επιβατηγά αεροπλάνα η να εξαφανίσουμε την φτώχεια;

Tι μας απομένει;

Να βρούμε την πολιτιστική μας ταυτότητα, να επιστρέψουμε στις ρίζες των προγόνων μας, στις ελληνορθόδοξες παραδόσεις μας και στη πίστη μας προς τον Θεό.

Τότε θα διαπιστώσουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε με ποιότητα. Τότε και μόνο θα ξαναβρούμε τις χαμένες μας ελπίδες.

Ο δρομαίας

«Αγωνίσου να πετύχεις» Μια πολύ διαδεδομένη ρήση που οι μεγαλύτεροι σε ηλικία προτρέπουν τους νεώτερους να αγωνιστούν στην ζωή. Μια φράση που επιδέχεται πολλών ειδών ερμηνείες. Είμαι και εγώ μιας κάποιας ηλικίας με αρκετές εμπειρίες στην ζωή, αλλά αυτήν την φράση δεν την συνηθίζω. Η οικονομική κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια θα έλεγα σε αλλοτινές εποχές που οι νεώτεροι άνθρωποι δεν έχουν γνωρίσει και δεν μπορούν να φανταστούν, περισσότερο δε τις ζήσουν. Δεν μπορεί να φανταστεί ο νέος σήμερα πως μπορεί να υπάρχει ζωή και χωρίς φορητό τηλέφωνο, όχι το τυχαίο αλλά εκείνο που παρέχει πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Ο αγώνας της ζωής διαφέρει κατά πολύ από εκείνον που οι αθλητές καλούνται να δώσουν. Στον αθλητισμό υπάρχουν λογής-λογής αγωνίσματα, είτε ομαδικά είτε ατομικά όλα όμως με κανόνες, αντίθετα στη ζωή δεν υπάρχουν κανόνες και αν υπάρχουν δεν εφαρμόζονται επειδή δεν υπάρχει διαιτητής να επιβάλει την τάξη με το κύρος του. Τα ομαδικά παιχνίδια όσο περνούν τα χρόνια εξαφανίζονται. Στην αρχή η διάλυση των χωριών με την αστυφιλία της δεκαετίας του 50 και την μετανάστευση του 60 και 70 και η διάλυση της οικογένειας με την εικονική πραγματικότητα των δανείων του 80 και 90 μας έκαναν όλους αθλητές ατομικών αθλημάτων. Δεν είμαι εναντίων του αθλητισμού, κάθε άλλο μάλιστα, άλλωστε και εγώ παιδί υπήρξα αθλητής έστω και αν δεν είχα ποτέ τις επιδόσεις που επιθυμούσα.

Επανέρχομαι στο θέμα ατομικά αγωνίσματα και στον βασιλιά των αθλημάτων που είναι ο στίβος. Καλούμαστε να τρέξουμε στην ζωή. Η ώρα που γεννιόμαστε είναι η αφετηρία, ο τερματισμός του καθενός διαφέρει και το σημαντικότερο είναι άγνωστος. Τρέχουμε με τι κανόνες; Απλά τρέχουμε. Άλλη διαδικασία ακολουθεί ένας κατοστάρης και τελείως διαφορετική ο μαραθωνοδρόμος, στην διπλανή γραμμή τρέχει ό μεσαίων αποστάσεων και στη παραδίπλα ο εμποδιστής. Τρέχουν όλοι και παρασύρονται από τους διπλανούς τους, και βλέπουμε τον κατοστάρη να κρατεί δυνάμεις και τον μαραθωνοδρόμο να σπινάρει, κανείς δεν βλέπει και αν βλέπει δεν καταλαβαίνει εκείνους του αθλητές που αλλάζουν τις σκυτάλες, γιατί ακόμα και στον στίβο υπάρχουν ομαδικά αθλήματα και πριν κουραστεί ο ένας παραλαμβάνει ο άλλος. Η ομάδα, η κάθε είδους ομάδα είναι πάντα πιο παραγωγική από την μονάδα.  

Ο κριτής και η κριτική

Από τα πλέον διαδεδομένα σπορ που εξασκείται ο ρωμιός είναι αυτό της κριτικής. Έχει για όλα τα πράγματα και τις καταστάσεις άποψη που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Σύμφωνα με μια έρευνα η Χώρας μας είναι εκείνη που έχει τα περισσότερα καφενεία στον κόσμο, τα οποία είναι τόπος συναντήσεως όχι μόνο των αργόσχολών, αλλά και νοικοκυραίων που θα περάσουν να δώσουν το παρόν πίνοντας το καφεδάκι τους, εκείνη ακριβώς η ώρα είναι της κριτικής όλων των άλλων που δεν είναι παρόντες, μέχρι να φύγουν για να τους σχολιάσουν οι εναπομείναντες μαζί με τους νεοεισερχόμενους. Ειδικά τον χειμώνα με τις πόρτες κλειστές και το ντουμάνι από τα τσιγάρα, δημιουργείται μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, που δεν έχει να κάνει καθόλου με τις σχολές φιλοσοφίας της αρχαιότητας, των οποίων διατείνονται πως είναι απόγονοι. Τα επίκαιρα θέματα είναι κυρίως τα συζητούμενα θέματα.

Αυτήν την εποχή με την οικονομική κρίση αποδεικνύεται εν ολίγοις πως η βουλή των Ελλήνων αποδεικνύεται αδύναμη να δώσει λύσεις, επειδή τα μεγάλα κεφάλια και οι σοφές εισηγήσεις γίνονται μέσα στα καφενεία, στα οποία δεν δίνει σημασία, αντιθέτως συνδιαλέγεται στο δικό της καφενείο, έστω κι αν το ονομάζει  εντευκτήριο «και το ξύδι γλυκάδι το λέμε αλλά είναι ξινό». Πόσες φορές δεν είναι περισσότεροι οι συζητούντες στο εντευκτήριο από όσους βρίσκονται μέσα στην αίθουσα; Δεν είναι αυτό το θέμα μας, αυτοί την δουλειά τους κάνουνε, ασχολούμαστε με την κριτική του σύγχρονου ρωμιού.

Τα Μ.Μ.Ε. είναι ένα πανίσχυρο μέσον προπαγάνδας και κατευθύνουν τον κόσμο να σκέπτεται όπως βολεύει εκείνους που τα διαχειρίζονται και λέει ο ρωμιός και νομίζει πως ότι λέει είναι δικές του σκέψεις, τόσο ευκολόπιστος και αφελής είναι. Μετατρέπεται και μεταμορφώνεται κάθε μέρα και την μία είναι οικονομολόγος, την επόμενη σεισμολόγος, την μεθεπόμενη πολεμικός αναλυτής και κάθε μέρα έχει την λύση στο τσεπάκι του.

Υπάρχουν και κάποιοι που κάνανε την κριτική επάγγελμα και στα διάφορα κατ’ ευφημισμό παιχνίδια και διαγωνισμούς κρίνουν παίκτες και διαγωνιζόμενους. Θυμάμαι την Ρωζίτα Σώκου να λέει κάποτε πως οι αποτυχημένοι της ζωής είναι οι κριτές της και διευκρίνιζε πως ο καλλιτέχνης που ξέρει πως πρέπει και δεν μπορεί να καταφέρει αυτό που κάνει είναι αυστηρότερος. Εκείνος που έχει γνώσεις ζωγραφικής για παράδειγμα, θα εντοπίσει τις λάθος πινελιές του ζωγράφου, θα τις επισημάνει αλλά δεν θα μπορούσε να κάνει το έργο έστω και σε αυτό το επίπεδο που κρίνει.

Εάν η κριτική αυτού του είδους περιοριζότανε στις τέχνες θα ήταν ευχής έργον, δυστυχώς όμως αυτό ισχύει παντού και στην πολιτική και στην επιστημονική και στην οικονομική ζωή του τόπου. Είναι ένα από τα δύο κατά την ταπεινή γνώμη που χαρακτηρίζουν τον Έλληνα και τον κάνουν μοναδικό, το άλλο είναι το φιλότιμο, η ΕΛΛΗΝΙΚΗ λέξη που δεν μεταφράζεται σε καμία γλώσσα του κόσμου, σε τελευταία ανάλυση αυτός είναι ο ρωμιός και οποιανού αρέσει.   

  

Τα βιβλία

Πολύς λόγος γίνεται αυτές τις ημέρες για τα σχολικά βιβλία, αν θα είναι εγκαίρως έτοιμα να διανεμηθούν στους μαθητές. Το κόστος των βιβλίων είναι εξαιρετικά μεγάλο και με δεδομένο την καταστροφή τους στο τέλος της σχολικής χρονιάς σε περίοδο φτώχειας του κράτους το θεωρώ δυσβάστακτο.

Τα παιδιά μας δεν δικαιούνται δωρεάν παιδείας;

Εύλογο και επιτακτικό ερώτημα και η απάντηση όμως είναι εξ ίσου εύκολη. Παιδεία δωρεάν από παιδαγωγούς, έχουμε όμως τέτοιους; Ή έχουμε απλά υπαλλήλους βάρδιας; Οι δάσκαλοι μας σήμερα είναι παιδαγωγοί; Τους άφησε η σύγχρονη κοινωνία να είναι; Η υπερπροστασία των παιδιών από τους γονείς και τα παράλογα για την ηλικία τους δικαιώματα ώθησαν την ευθύνη του παιδαγωγού στην άκρη. Σκάφτεται ο κάθε δάσκαλος αν αξίζει τον κόπο να μπλέξει ή να κάνει την βάρδια του και να πάει σπίτι του και επειδή ζούμε σε εποχή ανευθυνότητας προτιμά το δεύτερο. Υπάρχουν και στα σχολεία οι σύλλογοι των γονέων που ελέγχουν κατά κάποιο τρόπο την διαδικασία και επιβάλουν τις απόψεις τους στους συλλόγους των διδασκόντων.

Σε λίγες ημέρες θα ανοίξουν τα σχολεία και όπως πληροφορούμαι σπεύδουν γονείς να αγοράσουν βιβλία από τα βιβλιοπωλεία, ευκαιρία να ενισχυθούν τα μαγαζιά του είδους. Περιμένουν την περίφημη λίστα που θα δώσει ο δάσκαλος στα παιδιά με το τι ακριβώς πρέπει να προμηθευτούν και ο οικογενειακός προϋπολογισμός στενάζει. Το κράτος θα μοιράσει βιβλία με όποιο καλλίτερο τρόπο μπορεί, αυτά τα βιβλία είναι δημόσιο υλικό, δεν πρέπει να τα χαρίζει. Στον στρατό τον καιρό που υπηρετούσα υπήρχε ένα έγγραφο με αριθμό 108, με αυτό χρεωνόταν ο στρατιώτης τα είδη της υπηρεσίας, τα οποία ονομάζονταν δημόσια είδη, στο τέλος της θητεία έπρεπε να τα επιστρέψει, φθαρμένα ίσως αλλά, όλα τα είδη. Εάν κάποιο είδος έλειπε στην απόλυση, η εφορία έστελνε το λογαριασμό στο σπίτι του απολυμένου, χώρια που, υπήρχε η εβδομαδιαία τακτοποίηση δημοσίων ειδών, γνωστή ως η «επιθεώρηση του Σαββάτου».

Φρονώ λοιπόν πως κάτι αντίστοιχο πρέπει να γίνεται και με τα βιβλία, να παραχωρούνται στους μαθητές με την υποχρέωση να τα επιστρέψουν, να παραχωρείται δηλαδή μόνο η χρήση τους. όποιο παιδί το καταστρέφει θα καλείται ο κηδεμόνας του να καταβάλει στην εφορία το αντίτιμο. Είναι όμως αυτή η ιδέα ουτοπία και το γνωρίζω, επειδή απαιτεί μια καινούργια υπηρεσία και μια στρατιά ακόμη δημοσίων υπαλλήλων να την στελεχώσουν με έξοδα παραπάνω από το κόστος των βιβλίων, χώρια που δεν γνωρίζουμε κάθε πότε αλλάζει η διδακτέα ύλη. Αυτά σκέπτονται και οι αρμόδιοι και δεν την εφαρμόζουν.

Όμως αυτό που δεν ακούγεται καθόλου και μου δημιουργεί έντονη ανησυχία είναι πως τα βιβλία εσκεμμένα δεν θα είναι έτοιμα γιατί οδηγούμαστε σε άλλου είδους σχολείο. Έχω υπ όψιν κάποια σχολεία στο εξωτερικό που τα παιδιά δεν έχουν βιβλία τετράδια και ότι άλλο χρειάζονται στο σπίτι τους, εξαντλούν την εκπαίδευση μέσα στο σχολείο. Μαθαίνουν έτσι περισσότερα γράμματα επειδή είναι μαζί τους συνέχεια ο δάσκαλος ή δασκάλα και δεν ρωτούν το γονιό τους που οι απαντήσεις του θα είναι καλοπροαίρετες αλλά την περασμένης γενιάς.

Θα φτάσουμε σε αυτού του είδους τα σχολεία, όταν πρώτα οι γονείς εμπιστευθούν τα σχολεία αφήνοντας τα φροντιστήρια και την εν γένει παραπαιδεία στο περιθώριο. Σε τελευταία ανάλυση και τα φροντιστήρια μαγαζιά είναι. Εκείνο το παιδί που διαθέτει τα προσόντα να αναδειχθεί θα τα καταφέρει και χωρίς ενισχύσεις. 

Χειραφέτηση στα χρόνια τα φοιτητικά

Χειραφέτηση

Με την πάροδο του χρόνου η αυλή αρχίζει να γίνεται ελκυστική, εξελίσσεται σε κήπο και περβολάκι, την θέα του οποίου απολαμβάνω πίνοντας τον απογευματινό καφέ, δεν συγκρίνεται καθόλου με το μπαλκονάκι της Σάμου αλλά έχει την δική της χάρη. Αυτά σκεπτόμουνα σε συνδυασμό με το κυρίαρχο θέμα της ημέρας, την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των ανωτάτων σχολών, αφαιρέθηκα, όταν ο κτύπος του τηλεφώνου με προσγείωσε απότομα.

Πληροφορήθηκα πως η Σάμος έχει την στην πτώση των βάσεων με 3600 μόρια και βάλε. Δεν τα καλοκαταλαβαίνω αυτές τις μετρήσεις, ούτε τις πολλαπλές επιλογές των υποψηφίων φοιτητών, απλά όμως αναλογίζομαι κάποιες καταστάσεις πρόσφατες.

Στο μπαλκονάκι του Κουρουντερέ είχε έρθει κάποιος να τον κεράσω επειδή τότε είχε χρόνο, μέχρι να φύγει το καράβι που θα τον μετέφερε στην Θεσσαλονίκη για να πάει από εκεί στη Δράμα, είχε έρθει με αυτοκίνητο. Μου ανέφερε πως ήρθε μέχρι την Σάμο να γράψει το παιδί του στο πανεπιστήμιο και στην σχολή που είχε περάσει, όταν το ρώτησα γιατί δεν ήρθε ο ίδιος ο φοιτητής να γραφτεί και να κανονίσει τα της διαμονής του στο νησί, μου απήντησε πως είναι ακόμα παιδί. Βέβαια  είναι περιττή κάθε σοβαρή συζήτηση μετά από αυτήν την αντίληψη. Αυτήν την χρόνιά εδώ πάνω στα Αστερούσια όρη δεν θα κάνω τέτοιου είδους συζητήσεις και έτσι σκέφτηκα να γράψω λίγα πράγματα εδώ.

Στην υπέρ προστασία θα αναφερθώ άλλη μια φορά, απευθυνόμενους στους γονείς, αφού κυρίως αυτοί είναι οι αναγνώστες μου, αλλά και σε όσους νέους έχουν το κουράγιο να δουν κατάματα την αλήθεια.

Ο νέος ή η νέα που πέρασε στην ανώτατη σχολή, έχει οπωσδήποτε τελειώσει το Λύκειο και άρα είναι δεκαοκτώ χρονών, με δικαίωμα ψήφου. Είναι δηλαδή ώριμο και υπεύθυνο άτομο, γι αυτό και η Πολιτεία τον ονόμασε ακαδημαϊκό πολίτη.  Η είσοδος του στο πανεπιστήμιο του δίνει ίσως για πρώτη φορά την δυνατότητα αλλά και την ευκαιρία να ζήσει μακριά από την πατρική στέγη. Οι φοιτητικές εστίες δεν επαρκούν για όλους, έτσι στήνεται μια μεγάλη επιχείρηση για την στέγαση των παιδιών. Και αρχίζουν οι αγωνίες των γονέων, τρέχουν να βρουν που θα στεγαστεί το παιδί τους και να του εξασφαλίσουν το καλλίτερο δυνατόν, στερώντας του άλλη μια φορά το δικαίωμα να διαχειριστεί την ζωή του. Αναλαμβάνουν τα έξοδα και την συντήρηση του νέου νοικοκυριού που προστίθεται στον οικογενειακό προγραμματισμό αρκούμενοι μόνο να φέρνει καλούς βαθμούς. Είναι λάθος.

Το παιδί σε αυτήν την ηλικία έχει πάψει να είναι παιδί. Είναι ενήλικο άτομο με ολοκληρωμένη προσωπικότητα που πρέπει να αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις του. Πολλά παιδιά βρίσκουν την ευκαιρία να χειραφετηθούν (όπως νομίζουν), αλλά απατώνται. Χειραφέτηση δεν σημαίνει πως επειδή είμαι μακριά από το πατρικό σπίτι κάνω ότι θέλω. Δεν μπορεί κανείς να είναι χειραφετημένος και οικονομικά εξαρτώμενος από τους γονιούς του. Ο φοιτητής ή φοιτήτρια πρέπει να αρχίσει να οργανώνει την ζωή του μεθοδικά, κοιτάζοντας παράλληλα με τις σπουδές και την οικονομική τους αυτοτέλεια. Σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού, δίνονται και υποτροφίες στους καλούς φοιτητές, αλλά και ευκαιρίες για δουλειά μέσα στα ίδια τα ιδρύματα, εδώ στερούμε ακόμα αλλά με το νέο πανεπιστήμιο που εξαγγέλθηκε και υπερψηφίστηκε αισιοδοξώ. Ακόμα δεν επιτρέπεται σε μια σχολή τετραετούς φοιτήσεως να υπάρχουν φοιτητές δέκα χρονών και βάλε. Αυτό δείχνει την ανωριμότητα του ανθρώπου.

Εγείρεται το ερώτημα, «-Να το αφήσω το παιδί μου έτσι;» και η απάντηση είναι τόσο απλή για όσους θέλουν να την καταλάβουν. «-Όταν το παιδί είναι μικρό ο γονιός πάει μπροστά και το παιδί ακολουθεί, όταν μεγαλώσει στέκεται πλάι του και βοηθάει όποτε του ζητηθεί».

Μια άλλη παράμετρος είναι αυτή της ποικιλίας των σχολών. Άκουσα παράπονο στο τηλέφωνο, «-πέσανε οι βάσεις εφέτος ενώ πέρυσι η εγγονή  μου πέρασε με την αξία της».  Καμαρώνει η γιαγιά για το βλαστάρι της και θεωρείται περίπου αυτονόητο. Δεν εξετάζουμε σε ποια σχολή και με ποια επιλογή πέρασε αρκεί που πέρασε το παιδί στο πανεπιστήμιο. Πρέπει να αναρωτηθούμε κάποια φορά, πόσες σχολές και τμήματα γίνανε για ψηφοθηρικούς λόγους, ή ακόμα για να ενισχύσουν οικονομικά κάποιες επαρχίες. Παραπονιόμαστε ακόμα και για κάποια στρατόπεδα που κλείνουν αφού δεν έχουν λόγο ύπαρξης και αυτά γίνανε για τον ίδιο λόγο, να δώσει τι κράτος οικονομικά οφέλη σε συγκεκριμένες περιοχές. Άραγε οι απόφοιτοι αυτών των σχολών θα βρουν εργασία; Πόσοι από αυτούς θα προστεθούν στους καταλόγους των πτυχιούχων ανέργων; Ένας μεγάλος αριθμός από αυτούς δεν θα δουλέψουν καθόλου για όσο καιρό θα ζει ο γονιός τους, επειδή και ως φοιτητές δεν δούλεψαν.

Μοιάζει να είναι απαισιόδοξο το μήνυμα δεν έχω αυτήν την πρόθεση, καλά τα πτυχία αλλά δεν εξασφαλίζουν την προκοπή. Ας θυμηθούμε τη κινέζικη παροιμία που λέει «πως αντί να σου δώσω το ψάρι να φάς θα σε μάθω να ψαρεύεις».

    

Απεργία

Απεργία

Ένα από τα πλέον αξιόμαχα όπλα των εργαζομένων κατά της εργοδοσίας είναι η απεργία. Όταν όμως φτάσει η στιγμή που ο εργοδότης και ο εργαζόμενος πολεμούν μεταξύ τους έχει χαθεί το παιχνίδι της παραγωγικής διαδικασίας. Ο εργοδότης είναι εκείνος που πληρώνει τις υπηρεσίες του εργαζόμενου, αν οι αμοιβές είναι ικανοποιητικές ή όχι αφορά την μεταξύ τους συμφωνία. Η πολιτεία έχει θεσπίσει νόμους που ασφαλίζουν τους εργαζόμενους από τις καταχρήσεις των εργοδοτών και αντίστοιχα τις επιχειρήσεις  υπερβολικές απαιτήσεις των εργατών.

Όταν όμως η ίδια η πολιτεία είναι ο εργοδότης τι γίνεται;

Ας δούμε κατ΄αρχάς την ετοιμολογία της απεργίας. Ένα Α στερητικό δίνει το νόημα πως δεν εργάζομαι. Απεργώ επομένως σημαίνει δεν εργάζομαι για όσο καιρό διεκδικώ κάτι. Δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως παρακωλύω ή εμποδίζω την ομαλή λειτουργία του συνόλου ή ακόμα περισσότερο εκβιάζω με την στάση μου.

Παλαιότερα αγανακτούσα με εκείνους του κλείνανε τους δρόμους διεκδικώντας κάτι, σήμερα αγανακτώ με τους απεργούς της ΔΕΗ. Είναι δημόσιο αγαθό η ηλεκτροδότηση. Η πρόοδος της επιστήμης έχει εφεύρει πολλούς αυτοματισμούς και η ηλεκτροδότηση της Ελλάδα γίνεται απρόσκοπτα, χωρίς να υπεισέρχομαι στα πόσα πληρώνει ο κάθε ένας από εμάς.

Απεργούν οι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ, είναι αναφαίρετο δικαίωμα τους, γιατί όμως κόβουν την παροχή ρεύματος; Για να αγανακτήσουμε ως λαός εναντίον του εργοδότη; Μάλλον το αντίθετο καταφέρνουν, αγανακτούμε εναντίον των συνδικαλιστών εκείνων που δεν μπορούν να κατανοήσουν την έννοια της λέξεως απεργώ.  Επαναλαμβάνω απεργώ δεν σημαίνει παρακωλύω την ομαλή εξέλιξη, σημαίνει δεν εργάζομαι, θα ήταν συγχωρητέο ίσως να μην επισκευάζουν μια ενδεχόμενη ζημιά, αφού απεργούν,  δεν είναι συγχωρητέο να κατεβάζουν τους διακόπτες επιλεκτικά και προγραμματισμένα, αυτό δεν είναι απεργία είναι σαμποτάζ.

Γράφω αυτό το κείμενο επειδή εχθές το βράδυ είχε διακοπεί το Ηλεκτρικό ρεύμα σε μια στιγμή που βρισκόμουν στον νεφελοποιητή. για όσους αγνοούν είναι ένα μηχάνημα που σπρώχνει στα πνευμόνια με μορφή νέφους το φάρμακο. Τρείς φορές την ημέρα σε τακτά διαστήματα υφίσταμαι αυτήν την θεραπεία. Στα μισά της χθεσινοβραδινής δόσης κόπηκε το ρεύμα μετά  από ένα σκαμπανέβασμα της τάσεως, αποτέλεσμα πρώτον να σταματήσει η θεραπεία και δεύτερον να καεί ο νεφελοποιητής, η αξία του περίπου 300 ευρώ. Και διερωτώμαι;

Τι φταίω εγώ να πληρώσω τις διεκδικήσεις αυτές με αυτόν τον τρόπο;

Εάν εγώ έχασα έναν νεφελοποιητή, ποιος μπορεί να πεί με βεβαιότητα πως κάποιος άλλος συνάνθρωπος μας δεν ήταν εκείνη την ώρα σε κάποιο άλλο μηχάνημα υποστηρίξεως της αναπνοής ή της καρδιάς ή ότι βάλει καθείς με τον νού του, δεν έχασε την ζωή του;

Τελειώνω με ένα ερώτημα που απευθύνω κυρίως σε μένα, τι κάθεσαι  γράφεις, θα ενδιαφερθεί κανείς να ακούσει μια ακόμα ασήμαντη διαμαρτυρία; Απλά εκτονώνομαι         

Η ηλικία των παιδιών από άλλη θεώρηση.

Στο πνεύμα των ημερών με του γονείς να ανησυχούν και τα παιδιά να πελαγοδρομούν οφείλω να κάνω μια παρέμβαση επισημαίνοντας κάποιες λεπτομέρειες που ηθελημένα ή αθέλητα αγνοούν οι γονείς και μάλιστα επιδεικτικά.

Η ωριμότητα του σώματος δεν συμβαδίζει πλέον στα παιδιά με την ωριμότητα του νου. Στην μεταπολεμική εποχή και λίγο αργότερα τα παιδιά ήταν υπεύθυνα άτομα από νεαρή ηλικία και ο όρος ξεσκολισμένος σήμαινε πως είχε τελειώσει κάποιος το δημοτικό, αυτό ήταν το σχολείο, αυτές ήταν οι γνώσεις που επαρκούσαν για να επιβιώσει το παιδί. Πολλές φορές εργαζότανε κι όλας προτού τελειώσει καν το δημοτικό. Ήταν τα χρόνια της φτώχιας και της δημιουργίας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Τα κορίτσια ειδικά με την ωριμότητα της σωματικής διάπλασης ήταν και νοητικά έτοιμα να κάνουν οικογένεια και να αναλάβουν τα καθήκοντα της Μάνας και της νοικοκυράς, όταν δε, ξεπερνούσαν τα είκοσι ανησυχούσαν υπέρμετρα μήπως και δεν αξιωθούν να βάλουν στεφάνι στο κεφάλι τους.

Τι διαφορά με τα σημερινά δεδομένα!

Σήμερα η σωματική διάπλαση και ωριμότητα έρχεται όπως πάντα στην ώρα της και το κορμί έχει τις απαιτήσεις του, αλλά το μυαλό έχει μείνει πίσω και έχει μείνει πίσω επειδή οι γονείς με την υπερπροστασία που παρέχουν δεν αφήνουν το παιδί να ωριμάσει. Έχουν απαίτηση να φέρεται ώριμα όποτε εκείνοι νομίζουν, αυτό είναι λάθος. Στην εποχή που ζούμε ξεσκολισμένος θεωρείται πλέον εκείνος που τελειώνει κάποια σχολή τριτοβάθμια, αλλά και τότε ακόμα φροντίζει ο γονιός να συνεχίσει κι άλλο νομίζοντας πως αυτό ωφελεί το παιδί και δεν το μαθαίνει ή το χειρότερο δεν του υποδεικνύει καν, πως πρέπει να δουλέψει και να συνεισφέρει στον οικογενειακό προϋπολογισμό τα αναλογούντα.

Είναι λυπηρό ένα παιδί τελειώνοντας το γυμνάσιο να έχει συμπεριφορά και τρόπους δεκάχρονου παιδιού της παλιάς εποχής, αλλά δεν φταίει αυτό γι αυτό. Ονομάσανε το γυμνάσιο βασική εκπαίδευση και τελειώνοντας το, γνωρίζει μόνο τα βασικά για την εποχή μας. Ακολουθεί το λύκειο που έχει εξελιχθεί σε ένα ανελέητο κυνήγι βαθμών, αδιαφορούμε για την γνώση και μοναδική επιδίωξη είναι η εισαγωγή σε κάποιο ίδρυμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και η πολιτεία δεν χαλά χατίρια κατηγοριοποιώντας τις σχολές σε ειδικότητες. Ένα απλό παράδειγμα για να μην μακρηγορώ, όσα μάθαιναν παλιά οι μαθητές στις επαγγελματικές σχολές, μετά το δημοτικό, τα διδάσκονται τώρα στην ηλικία των  18 χρονών και βάλε. Η διανοητική ικανότητα του νέου αυτού είναι αντίστοιχη με εκείνη του παιδιού που τέλειωνε το δημοτικό τότε, γιατί λοιπόν να έχουμε την απαίτηση να συμπεριφέρεται ώριμα; Όμως επαναλαμβάνω το μυαλό του δεν έχει ωριμάσει επειδή δεν το επέτρεψε ο γονιός του, που του παρείχε ότι ζητούσε τις περισσότερες φορές προλαβαίνοντας τις επιθυμίες του. Θέλει ο νεαρός ή νεαρά να ψηφίζει, θέλει να έχει λόγο και άποψη, θέλει να διασκεδάσει, θέλει να επικοινωνεί, θέλει ακολουθεί την περίφημη μόδα, θέλει μηχανάκι, ενίοτε έχει και απαίτηση για αυτοκίνητο, αλλά δεν θέλει να δουλέψει, δεν το θεωρεί υποχρέωση του. Αυτό είναι το λυπηρό.  

Εποικισμού διευκρινήσεις

Ο πόλεμος είναι η γενεσιουργός αιτία πολλών δινών, ένα εξ αυτών είναι και μετατόπιση πληθυσμών, αυτό είναι το σημερινό θέμα ως συνέχεια του χθεσινού.

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους υποχρεώνεται κάποιοι να εγκαταλείψουν  τα πατρογονικά τους εδάφη και προσπαθώ σήμερα να τους κατηγοριοποιήσω.

Ο μετανάστης, είναι εκείνος που φεύγει από την πατρίδα του, επειδή δεν μπορεί να ζήσει κυρίως για οικονομικούς λόγους, όπου πάει γίνεται δεκτός με καχυποψία και προσπαθεί να κερδίσει την συμπάθεια και την ανοχή των ανθρώπων της νέας του πατρίδας, δεν ξεχνά ποτέ τον τόπο καταγωγής του και σχεδόν πάντα είναι εργατικός και τίμιος πάνω απ τον μέσο όρο. Είναι χαρούμενος όταν έχει εξασφαλίσει τον επιούσιο και μια κοινωνική καταξίωση στο μέτρο που του αναλογεί και ευτυχισμένος όταν αφομοιωθεί από το νέο του περιβάλλον.

Ο πρόσφυγας είναι εκείνος που ακούσια φεύγει από την πατρογονικά του και βρίσκεται σε τόπο που δεν διάλεξε. Είναι πάντα σε ομάδες που δύσκολα γίνονται αποδεκτές από τους ντόπιους, αν δεν τους πολεμάνε κι όλας. Κατά κανόνα είναι νοικοκύρης και προκομμένος αν και λιγάκι επιφυλακτικός. Η πίκρα στο πρόσωπο του είναι αποτυπωμένη ανεξίτηλα και το παράπονο δεν ξεπερνά τα χείλη του. Νοσταλγεί και ωραιοποιεί κάθε στιγμή που πέρασε στον τόπο του, και ελπίζει κάποτε να επιστρέψει αλλά δεν το πιστεύει. (Αν δεν υπήρχε πόλεμος δεν θα υπήρχαν πρόσφυγες)

Ο επενδυτής, αυτός είναι εκείνος που διαθέτει χρήματα και νομίζει πως μπορεί με αυτά να εξαγοράζει τα πάντα, είναι ζημιά για τους ντόπιους που ξεπουλάνε σιγά-σιγά την ελευθερία τους χωρίς να το καταλάβουν και γίνονται εξαρτημένα από αυτόν άτομα, στην ουσία είναι ένας δυνάστης κατακτητής στον οποίον παραδίνονται οικιοθελώς.

Ο έποικος, (λαθρομετανάστης) είναι εκείνος που έρχεται στον ξένο τόπο προσχεδιασμένα για να τον κατακτήσει, να μεταφέρει τις δικές του συνήθειες, τα δικά του ήθη και έθιμα, την δική του θρησκεία. Αυτός δεν είναι ταπεινός σε καμία περίπτωση, αντίθετα είναι αυθάδης και απαιτητικός. Δεν αποδέχεται πως είναι ξένος, εκτός και τον βολεύει. Οι παράνομες πράξεις γι αυτόν είναι δείγμα ικανότητας και παλικαριάς. Μέλος πάντα μια ομάδας μικρής ή μεγάλης ανάλογα με την καταγωγή και την οικογένεια του. Στην πατρίδα του ενδεχομένως να μην παρανομούσε, εδώ όμως θέλει να είναι ανεξέλεγκτος, γνωρίζει πως δεν γίνεται αποδεκτός από την κοινωνία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβάλει την δική του. Δεν τον κρατάει τίποτα επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει, δεν μπορεί να επιστρέψει στην πατρίδα του, για διάφορους λόγους, κυρίως λόγω πολέμου τον οποίο μεταφέρει όπου πάει.

Αυτές είναι οι τέσσερες κύριες ομάδες των ανθρώπων που έχουν κατακλύσει την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Οι δύο πρώτες τυγχάνουν συμπαθείας και ανοχής αλλά οι άλλες δύο είναι επικίνδυνες. Λέει η παροιμία πως «χάρη του βασιλικού ποτίζεται και η γλάστρα», έτσι παίρνει η μπάλα όλους τους ξένους που βρίσκονται στον τόπο μας. 

 

Ο εποικισμός

Το σημερινό θέμα με βασάνισε πολλές φορές στο παρελθόν και το ανέβαλα άλλες τόσες, αλλά σήμερα έκατσα μπροστά στο πληκτρολόγιο αποφασισμένος να δημοσιεύσω κάποιες σκέψεις που ίσως ενοχλήσουν ορισμένους και για τις οποίες πρώτος εγώ εύχομαι να αποδειχτούν αβάσιμες και υπερβολικές, το σίγουρο είναι πως δεν λόγια ενός φανατικού. Αιτία το μαχαίρωμα ενός ανθρώπου που αντί να δει το παιδί του να γεννιέται, βρήκε τον θάνατο από τρείς αλλοδαπούς επειδή δεν παρέδωσε την κάμερα που κρατούσε.

Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδος αλλά και γενικά της Ευρώπης είναι η υπογεννητικότητα. Σε αυτό έχω αναφερθεί και άλλες φορές. το μεγάλο πρόβλημα της Ασίας και της Αφρικής είναι η υπεργεννητικότητα, που σε συνδυασμό με τον πόλεμο και την ανασφάλεια γεννά εγκληματίες.

Σε δυο παραδείγματα εποικισμού θα αναφερθώ πριν φτάσω στο δικό μας πρόβλημα. Στην Κύπρο και στην Παλαιστίνη όπου γίνεται παράνομος εποικισμός με κάθε είδους περιθωριακούς εγκληματίες που συνήθως απολαμβάνουν την ασυλία οπλοφορούν και δημιουργούν το νέο κράτος, ελπίζοντας πως τα παιδιά τους οι τα εγγόνια τους θα είναι νόμιμοι πολίτες, όταν αναγνωριστούν ως κράτος οι δυνάμεις της κατοχής.

Εποικισμός έγινε και στη Αμερική πριν από διακόσια περίπου χρόνια, από ευρωπαίους στην αρχή και αργότερα ασιάτες και αφρικανούς εξόριστους κατάδικους και εγκληματίες και αργότερα από πεινασμένους οικογενειάρχες που αναζητούσαν το αυτονόητο, να έχουν φαγητό και στέγη για την οικογένεια τους και τα παιδιά τους, αποτέλεσμα το σημερινό συνονθύλευμα που λέγεται Αμερικάνικο έθνος. Με τα όπλα και με τον νόμο του ισχυρότερου, όσοι κατάφεραν να επιβιώσουν, εκτόπισαν τους πραγματικούς Αμερικάνους που δεν είναι άλλοι από τους Ινδιάνους, τους οποίους φυλάκισαν ή εκτόπισαν σε καταυλισμούς μέχρι να αφομοιωθούν και να χάσουν κάθε ίχνος της ιδιοπροσωπίας τους.    

Κάτι ανάλογο γίνεται τώρα και εδώ και κατ’ επέκταση σε όλη την Ευρώπη. Εποικίζουν την Ελλάδα και την Ευρώπη γενικότερα οι ασιάτες και οι αφρικανοί αναζητώντας το καλλίτερο αύριο γι αυτούς και τα παιδιά τους, κουβαλώντας τους δικούς τους νόμους τα δικά τους ιδανικά επιβάλλοντας τα με την βία. Ευάλωτη η Αθήνα και όλη η Ελλάδα υπό το καθεστώς του ΝΔΤ, ανήμπορη να αντιδράσει, αφήνεται σε αυτόν το εποικισμό. Πριν από λίγα χρόνια καμάρωναν οι Έλληνες, εκείνοι τουλάχιστον που είχαν την ασιάτισσα ή την αφρικανή καμαριέρα (υπηρέτρια), αυτή όμως έφερε την οικογένεια της και κατάντησε ο Έλληνας μειοψηφία στον τόπο του. Σε λίγο καιρό ακόμα θα είναι μια ξεχασμένη μειονότητα όπως τους ινδιάνους της Αμερικής. Ίσως θα πεί κάποιος, πως είμαι επηρεασμένος από τις  καουμπόικες ταινίες, ας μην ξεχνάμε πως αυτές ήταν προπαγάνδα μέσω της τέχνης, όπως και οι επακολουθήσαντες με το καράτε.

Διαβάζω πως η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας είναι πλέον ανεξέλεγκτη, αλλά δεν είναι μόνο στην Αθήνα είναι και στην επαρχία. Απαράδεχτο γεγονός αυτό που πρίν από λίγο καιρό συνέβηκε, ολόκληρη ομάδα παράνομων ταξίδεψε με το καράβι χωρίς κανείς να μπορέσει να την ελέγξει. Αυτό δεν φανερώνει την αδυναμία των οργάνων της τάξης, αλλά και την μεγάλη πρόοδο που έχει κάνει ο εποικισμός στην πατρίδα μας, ειδικά στην Αθήνα η οποία από Ευρωπαϊκή μεγαλούπολη στους Ολυμπιακούς του 2004, εξελίσσεται σε ανατολίκη χαοτική πολιτεία. Είναι λυπηρό και μακάβριο αλλά είναι γεγονός.

Το μεροκάματο του ρωμιού εργάτη χάθηκε προς όφελος του οικονομικού μετανάστη, τον οποίο εκμεταλλεύεται ο παράνομος λαθρομετανάστης με πολλούς τρόπους και δημιουργούνται κλίκες και ομάδες που θυμίζουν έντονα την προπολεμική μαφία στην Αμερική.

Η αντίδραση ορισμένων συμπατριωτών να ξενιτεύονται, απλά βοηθάει το σχέδιο εκείνων που θέλουν τον τόπο μας να εποικισθεί και δεν είναι λίγοι. Μας σπέρνουν πολλών ειδών ζιζάνια και καταφέρνουν να είμαστε πάντα χωρισμένοι και τσακωμένοι μεταξύ μας, αλλοίμονο μας.

Διορατικός είναι εκείνος που μπορεί να μην επηρεάζεται συναισθηματικά από τα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω του και παράλληλα να τα ζει γιατί είναι δικά του. Υπάρχουν άραγε τέτοιοι ταγοί σήμερα να αναλάβουν το έθνος μας;

Μακάρι να είμαι ψεύτης σε όσα γράφω, θα είναι για μένα μεγάλη ανακούφιση.

Υπερβόσκηση

Οι ρυθμοί που δουλεύουν υπηρεσίες είναι διαφορετικοί και δεν  εξαρτάτε από την βούληση των εργαζομένων ανθρώπων, αλλά από την νοοτροπία και πολλές φορές την υποχρεωτική συμπεριφορά που εκούσια ή ακούσια επιβάλλεται. Το δημόσιο έχει τους δικούς του ρυθμούς, που ναι μεν είναι αργοί αλλά όχι καταστροφικοί σε αντίθεση με τον ιδιωτικό τομέα που κάποιες φορές όντας άπληστος κάνει ανεπανόρθωτες ζημιές.

Αν και η καλαισθησία είναι θέμα προσωπικό του καθενός χώρια, υπάρχουν και κάποιες σταθερές αξίες. Δεν συγκρίνεται η ομορφιά της θάλασσας με την ομορφιά του βουνού επειδή είναι ανόμοια πράγματα. Όπου το κύμα κτυπά την στεριά είναι όμορφο εφ’ όσον δεν έχει επέμβει ο άνθρωπος, όπου όμως ανακατεύτηκε έφτιαξε μαρίνες και οργανωμένες πλαζ και τις γέμισε με κάθε είδους απόβλητο. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται και στα βουνά.

Αυτές τις ημέρες πληροφορήθηκα πως τα Αστερούσια όρη, εδώ που βρίσκεται το κατάλυμα μου, είναι χαρακτηρισμένα «ως τόπος υπερβόσκησης». Ελάχιστοι τόποι παγκοσμίως έχουν χαρακτηριστεί έτσι. Αναφέρεται στην Γέννεση

καὶ εἶπεν ὁ θεός Βλαστησάτω ἡ γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ’ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ ἐγένετο οὕτως.

καὶ ἐξήνεγκεν ἡ γῆ βοτάνην χόρτου, σπεῖρον σπέρμα κατὰ γένος καὶ καθ’ ὁμοιότητα, καὶ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν, οὗ τὸ σπέρμα αὐτοῦ ἐν αὐτῷ κατὰ γένος ἐπὶ τῆς γῆς. καὶ εἶδεν ὁ θεὸς ὅτι καλόν.

Η απληστία του ανθρώπου δεν συμφώνησε και θέλησε περισσότερα. Ενώ ο τόπος μπορεί βλαστάνει και μπορεί να θρέψει έναν ορισμένο αριθμό ζώων, δεν αρκέστηκε σε αυτόν αλλά εκβίασε την γή να βλαστήσει περίσσια βάζοντας της φωτιά. Την πρώτη φορά και την δεύτερη απέδωσε από την Τρίτη κι ύστερα άρχισε να λιγοστεύει την παραγωγή χόρτου, ύστερα από κάποια χρόνια σταμάτησε τελείως. Δημιουργήθηκαν με αυτόν τον τρόπο αποκρουστικοί ξερότοποι γεμάτοι χώμα και πέτρες. Υπάρχουν τόποι άνυδροι και αφιλόξενοι, εκεί που δεν επέμβει ο άνθρωπος για να επωφεληθεί και κράτησαν την ομορφιά τους και ας είναι άνυδροι και αφιλόξενοι. Το ίδιο φαινόμενο γίνεται με τα δάση, χαλάμε την ομορφιά τους για να επωφεληθούμε, παραβλέπουμε πως με αυτόν τον τρόπο υποθηκεύουμε την ποιότητα της μελλοντικής ζωής μας.

Γιατί όλα αυτά; Μα είναι απλό, δεν αισθανόμαστε την ανάγκη μαζί με τον ψαλμωδό να αναβοήσουμε και εμείς προς Αυτόν.  

ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, κύριε· πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας, ἐπληρώθη ἡ γῆ τῆς κτήσεώς σου.

Δεν θα έγραφα τα παραπάνω αν δεν έβλεπα στην παρακάτω διεύθυνση ένα βίντεο που με τρόμαξε λίγο, αλλά στο τέλος είπα πως είναι αδύνατο να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

http://24wro.blogspot.com/2011/03/video_1869.html

έχουμε κατά καιρούς διαβάσει για τον πόλεμο των άστρων. Έχει εγκαταστήσει ο άνθρωπος στο διάστημα δορυφόρους που επηρεάζουν τις κλιματιστικές συνθήκες, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη και καλλίτερη παραγωγή τροφίμων, στην ουσία  είναι όπλα με σκοπό να σκοτώσει τον συνάνθρωπο του και να αποδοθούν οι φόνοι σε καιρικά φαινόμενα. Είναι καιρός να αφυπνιστεί ο άνθρωπος να αφήσει την αλαζονεία που τον έχει κυριέψει να σηκώσει τα χέρια προς τα επάνω και να αναβοήσει

  Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ' ἡμῶν γενοῦ, ἄλλον γὰρ ἐκτός σου βοηθόν, ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν,  Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς.

Υποδουλώνεται η Ελλάδα

Οι χαρές που προσφέρει η ζωή είναι ποικίλες. Ένα είδος από αυτές τις χαρές είναι και η αντάμωση φίλων και γνωστών που έχει να δει κανείς αρκετά χρόνια. Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται χρησιμοποιώντας το διαδίκτυο κατέχει ένα σημαντικό μερίδιο στην επανασύνδεση και στην αναθέρμανση των ανθρωπίνων σχέσεων. Έχουμε για παράδειγμα τις συναντήσεις που πραγματοποιούν οι συμπατριώτες μου εξ Αιγύπτου στην Αθήνα στις, οποίες και εγώ νοητά συμμετέχω, αλλά ακόμα και στην μακρινή Αυστραλία.

Μια τέτοια συνάντηση είχα εδώ στις Απεζανές πάνω στα Αστερούσια όροι με δύο αγαπητούς φίλους από τα παλιά που ντρέπομαι να το πω, δεν τους αναγνώρισα. Βέβαια τότε ήταν παιδιά και σήμερα ολόκληροι άνδρες που πιάνουν την πέτρα και την στύβουν (που λέει ο λόγος), δεν είναι Αιγυπτιώτες μην τους αναζητήσετε.
Προσπάθησα ανεπιτυχώς να δικαιολογηθώ για όλη την γενιά μας, την λεγόμενη του πολυτεχνείου, για όσα κακά βιώνουμε σήμερα.
Πότε θα μάθουμε επιτέλους να αφήσουμε τόπο στους νεώτερους;
Πότε θα έχουν την ευκαιρία να δράσουν;
Μέχρι πότε θα μας ανέχονται;
Θα αναλογιστούμε άραγε πως δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε αυτές τις ταχύτητες με τις οποίες αλλάζει ο κόσμος;
Σπρώχνοντας τους νέους μας στο εξωτερικό, παραδίνουμε το εσωτερικό (την Ελλάδα μας) σε ξένους και μην βιαστούν κάποιοι να ονομάσουν όλη την Ευρώπη Εσωτερικό.
Ερωτήματα που βασανίζουν χρόνια και τα συζητάω πολλές φορές, ας ελπίσουμε κάποτε να αλλάξουν κάποιες καταστάσεις γιατί αυτές που εγώ γνωρίζω δεν είναι ενθαρρυντικές. Μαθαίνω πως στο κέντρο της Αθήνας γκετοποιείται, επικρατούν πληθυσμιακά και φτάσανε πανελλήνια τα δύο εκατομμύρια άτομα οι λαθραίοι μετανάστες, (άλλο είναι ο οικονομικός πρόσφυγας), και μοιάζει με ανατολίτικη πόλη στην βρωμιά την φτώχια και την εγκληματικότητα. Αυτό που έχω προσωπική αντίληψη είναι πως και σε πολλά χωριά εγκαταβιώνουν περισσότεροι ξένοι από Έλληνες και αυτό είναι το ανησυχητικό.
Υποδουλώνεται η Ελλάδα και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι επειδή τα μεγάλα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα.