Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναπαραγωγή απο Τρομακτικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναπαραγωγή απο Τρομακτικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Ανεργία ή τεμπελιά η αιτία;


του Θανάση Νικολαΐδη
ΥΠΑΡΧΕΙ ακόμα ροδάκινο στην Ελλάδα, υπάρχουν και άνεργοι. Χρειάζονται εργατικά χέρια οι «ροδακινοπαραγωγοί» νομοί και δεν τα βρίσκεις. Κάποτε έφταναν λεφούσια εργατών απ’ τη Ροδόπη, τους φιλοξενούσε στην…αποθήκη του το αφεντικό κι όλοι τους ήσαν ευχαριστημένοι. Άλλοι κατασκήνωναν όσο κρατούσε ο «τρύγος» που’ χε να κάνει με σπαράγγια (και άλλα εποχιακά) που γίνονταν ανάρπαστα.
ΣΗΜΕΡΑ, στο πρόβλημα της παραγωγής και της προώθησης προστέθηκε και η έλλειψη εργατικών χεριών.

Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Επαναλαμβανόμενη ιστορία

Οι ξεχασμένες εκλογές του 1950
Οι εκλογές της 6ης Μαΐου σηματοδότησαν αναμφισβήτητα μία μεγάλη ανατροπή στο... πολιτικό σκηνικό που διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά, καθώς ήταν οι πρώτες μεταμνημονιακές εκλογές.
Έτσι γίνεται πάντα μετά από μεγάλα γεγονότα στη ζωή μιας χώρας, το προηγούμενο πολιτικό σκηνικό καταρρέει και αναδύονται νέες πολιτικές δυνάμεις. Καταγράφονται νέοι συσχετισμοί δυνάμεων μεταξύ τους.

Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2012

«Τρώω , Ντύνομαι, Κάνω Τουρισμό Ελληνικά!»


Mεγάλη καμπάνια προτίμησης και προώθησης των ελληνικών προϊόντων ξεκινά τις επόμενες ημέρες, σε συνεργασία με  μεγάλους φορείς- κοινωνικούς εταίρους και ΜΜΕ, το «Κίνημα Πολιτών Καταναλώνουμε ότι Παράγουμε»  με σύνθημα «Τρώω , Ντύνομαι, Κάνω Τουρισμό Ελληνικά».
Επισημαίνεται στην ιστοσελίδα του Κινήματος www.protimoellinιka.gr  οτι η προτίμηση ελληνικών προϊόντων όσο πιο πολύ γίνεται και όπου μπορούμε, δίνει θέσεις εργασίας σε Ελληνες, «στα παιδιά μας και σε μας τους ίδιους».
Υπολογίζεται ότι αν ο κάθε Έλληνας καταφέρει μέσα στο 2012 να αγοράσει ελληνικά προϊόντα αξίας 1.000 ευρώ στη θέση ξένων προϊόντων που αγόρασε πέρυσι, τότε θα προστεθεί στην προβληματική ελληνική οικονομία το αστρονομικό ποσό των 12 δισ. ευρώ!
Οτι αν υποκαταστήσουμε το 20% των αγορών ξένων προϊόντων με ελληνικά, τότε θα δημιουργηθούν 600.000 νέες θέσεις εργασίας! Επίσης αυτό θα οδηγήσει και σε μείωση των τιμών τους σιγά-σιγά!
Ανεξάρτητα από τα νούμερα και την ακρίβειά τους, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιτάμε αν ένα ελληνικό προϊόν είναι ελληνικό. Να κοιτάμε, να ρωτάμε, να το ψάχνουμε.
Για πάντα, αλλά για 3-4 χρόνια πρέπει να γίνει «έμμονη ιδέα» στον καθένα μας, λένε. Το πως θα  διαλέξουμε τα ελληνικά υπάρχουν τρόποι- κάποιους τους λένε στην ιστοσελίδα   www.protimoellinιka.gr.
Ας κάνουμε επιτέλους όλοι την αρχή ΠΡΟΤΙΜΩΝΤΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ… Και προτείνοντας ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

Μας αφορά όλους διαβάστε το (αντιγραμμένο(


Ήταν σ ένα χωριό, ένας γέρος, πολύ φτωχός, που τον ζήλευαν ακόμα και οι βασιλιάδες, γιατί είχε ένα όμορφο άσπρο άλογο...
Πολλοί βασιλιάδες του πρόσφεραν αμύθητα ποσά για το άλογο, μα εκείνος έλεγε:
"Αυτό το άλογο, για μένα δεν είναι άλογο, είναι άνθρωπος. Πως μπορείς να πουλήσεις έναν άνθρωπο, ένα φίλο;"
Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φτωχός, μα το άλογο ποτέ δεν το πούλησε.
Ένα πρωί, είδε το άλογο έλειπε απʼ το στάβλο. Όλο το χωριό μαζεύτηκε και είπε:
"Κουτέ γέρο! Εμείς το ξέραμε πως μια μέρα θα τόκλεβαν το άλογο. Θάταν καλύτερα να τόχες πουλήσει. Τι ατυχία!"
Ο γέρος είπε:
"Μην πάτε τόσο μακριά και λέτε τέτοια! Πείτε μόνο, πως το άλογο δεν είναι πια στο στάβλο. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τ' άλλα είναι κρίσεις. Δεν ξέρω αν είναι ατυχία ή ευλογία, γιατί ποιος μπορεί να ξέρει τι θ' ακολουθήσει;''
Οι άνθρωποι γέλασαν με το γέρο. Πάντα ήξεραν πως ήταν λίγο τρελός.
Όμως, μετά από δεκαπέντε μέρες, ξαφνικά, ένα βράδυ, το άλογο ξαναγύρισε. Δεν το είχαν κλέψει, τόχε σκάσει στην ερημιά. Κι όχι μόνο γύρισε, αλλά έφερε μαζί του δώδεκα άγρια άλογα.
Πάλι μαζεύτηκε ο κόσμος και είπε:
"Γέρο, είχες δίκιο! Αυτό δεν ήταν ατυχία, αποδείχτηκε στ αλήθεια, πως ήταν ευλογία."
Ο γέρος είπε,
"Πάλι το τραβάτε πολύ μακριά. Πείτε μόνο πως το άλογο γύρισε... ποιος μπορεί να ξέρει αν αυτό είνα ευλογία ή όχι; Είναι μονο ένα κομμάτι.
Διαβάζετε μια μόνο λέξη από μια πρόταση. Πως μπορείτε να κρίνετε ολόκληρο το βιβλίο;"
Αυτή τη φορά, δεν μπορούσαν να του πούνε πολλά. Μέσα τους, όμως, ήξεραν πως είχε άδικο. Είχαν έρθει δώδεκα όμορφα άλογα.
Ο γέρος είχε ένα μοναχογιό, που άρχισε να γυμνάζει τα άγρια άλογα. Μια βδομάδα μετά, έπεσε από ένα άλογο κι έσπασε τα πόδια του. Ο κόσμος ξαναμαζεύτηκε και ξαναέκρινε. Είπαν,
" Αποδείχτηκες πάλι σωστός. Ήταν δυστυχία. Ο μοναχογιός σου έχασε τα πόδια του κι έτσι γέρος που είσαι, ήταν το μοναδικό σου στήριγμα Τώρα είσαι φτωχότερος από ποτέ".
Ο γέρος είπε:
¨ Έχετε μανία να κρίνετε. Μην πάτε τόσο μακριά. Να πείτε μόνο πως ο γιος μου έσπασε τα πόδια του. Κανείς δεν ξέρει, αν ήταν κακοτυχία, ή ευλογία. Η ζωή έρχεται σε μικρά κομμάτια και ποτέ δεν σου δίνεται περισσότερο."
Μετά από μερικές βδομάδες η χώρα μπήκε σε πόλεμο κι όλοι οι νέοι αναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες. Ο μόνος που έμεινε ήταν ο γιος του γέρου, γιατί ήταν ανάπηρος. Όλη η πόλη έκλαιγε και θρηνούσε, γιατί η μάχη ήταν χαμένη, κι όλοι ήξεραν πως οι πιο πολλοί δεν θα γύριζαν ποτέ πίσω.
Ήρθαν τότε στο γέρο και είπαν:
" Είχες δίκιο, γέρο. Αποδείχτηκε ευλογία. Μπορεί ο γιος σου να είναι ανάπηρος, είναι όμως ακόμη μαζί σου. Οι δικοί μας γιοί έφυγαν για πάντα."
Ο γέρος είπε,
ʽʼ Εξακολουθείτε να βγάζετε κρίσεις. Κανείς δεν ξέρει! Να πείτε μόνο, πως οι γιοί σας εξαναγκάστηκαν να πάνε στρατιώτες, ενώ ο δικός μου όχι. Αλλά μόνο ο Θεός, το Όλον, γνωρίζει αν είναι ευλογία ή κακοτυχία''

Κρίση σημαίνει στασιμότητα του μυαλού.
Να έχεις πάρα πολύ κουράγιο.
Να μη σταματάς να αναπτύσσεσαι.
Ζήσε τη στιγμή.
Παρέμεινε στη ροή της ζωής.

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

Αφιερωμένο σε όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1943 -1985


H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε
καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet.
Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά
φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα
στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!
Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.
Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

Χτύπημα του ''παραεμπορίου'' στη λαϊκή του Κιλκίς


Χτύπημα του ''παραεμπορίου'' στη λαϊκή του Κιλκίς
 (απο τις ειδήσεις)

Το Σάββατο 12/02/2011, τρεις αστυνομικοί (εκ των οποίων ο ένας με πολιτικά), ένας ή δύο σεκιουριτάδες, παρουσία και ενός αντιδημάρχου που τυγχάνει να είναι και έμπορος-πωλητής λαϊκών αγορών, προχώρησαν σε ''επιχείρηση σκούπα'', των γιαγιάδων που ήρθαν από τα χωριά τους να πουλήσουν από 15 αυγά και 5 μαϊντανούς. Οι γιαγιάδες στη συνέχεια οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Ο κύριος αντιδήμαρχος που νοιάζεται για τα δικαιώματα τα δικά του και των συναδ! έλφων του παραγωγών-εμπόρων πωλητών λαϊκών αγορών, μπορεί να μας πει πόσοι από αυτούς κόβουν αποδείξεις στις λαϊκές αγορές; Για τον ίδιο δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη, γιατί δεν έχω προσωπική εμπειρία. Τον πληροφορώ όμως, ότι οι περισσότεροι δεν κόβουν αποδείξεις και δε βλέπω να γίνεται και κανένας έλεγχος. Σίγουρα αυτοί είναι πιο νόμιμοι από τις γιαγιάδες, γιατί έχουν άδειες και πληρώνουν δημοτικά τέλη. Άνθρωποι του μόχθου είναι και αυτοί. Όμως, ότι μπορεί ο καθένας να κρύψει, το κρύβει.
Πάντως, απέραντη θλίψη και οργή αισθάνθηκα εγώ και πολλοί άλλοι που έτυχε να βρισκόμαστε εκεί για τα ψώνια του Σαββάτου, όχι για τους αστυνομικούς που κλήθηκαν να εφαρμόσουν το νόμο και που συμπεριφέρθηκαν καλά στις ηλικιωμένες γυναίκες σεβόμενοι την ηλικία τους, αλλά για το γεγονός ότι η πάταξη της ''ανομίας'' ξεκινάει από αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και όχι από τα μεγάλα αρπαχτικά που διέλυσαν τον τόπο, επιτρέποντας στους ''Τροϊκανούς'' να παρεμβαίνουν με ωμό και κυνικό τρόπο στα εσωτερικά της χώρας μας, καταρρακώνοντας την εθνική μας αξιοπρέπεια.
Τις προθέσεις τους λίγο πολύ τις ξέραμε. Τώρα φανερώθηκαν πραγματικά. Ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας μας σε πάμπλουτους Έλληνες και ξένους επενδυτές, που θα επενδύσουν τα κέρδη τους, όχι φυσικά στην Ελλάδα, αλλά σε ελβετικές τράπεζες και άλλους φορολογικούς παραδείσους. Είναι όμως καλά παιδιά οι ''Τροϊκανοί''. Μας καθησύχασαν, λέγοντάς μας, ότι δε μας ζητούν να ξεπουλήσουμε τα εθνικά μας μνημεία.
Ένα είναι σίγουρο. Η οργή του κόσμου συσσωρεύεται.

Παρασκευή 28 Ιανουαρίου 2011

Τα μεταλαγμένα "Του Θανάση Νικολαΐδη"


ΤΩΡΑ που τέλειωσε η «περιπέτεια» και πριν αρχίσουν άλλες, να πάμε λίγο μακρύτερα τη σκέψη μας. Λέγαμε, λοιπόν, για τους αφέντες του κόσμου και τα σχέδιά τους.
Τα δρομολόγησαν και δεν είναι αναγκαίο να προβλέπουν πάντα βόμβες φονικές, ΝΑΤΟικές και προπαντός… Αμερικανικές. Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι που οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα, απλωμένο στο χρόνο και λιγότερο οδυνηρό.
ΔΥΟ αιώνες μετά τη βιομηχανική επανάσταση, δεν έπρεπε να υπάρχει πεινασμένος άνθρωπος στον πλανήτη. Ωστόσο, σήμερα που αυτός (ο πλανήτης) στροφάρει ομόρροπα με τις «αρχές» του καπιταλισμού και τα συμφέροντα των ολίγων, στρώνουν παιχνίδι αυτοί, σε βάρος των πολλών. Οι πολλοί «πρέπει» να πεινάσουν. Οι λαοί να ξεσηκωθούν με ελεγχόμενη την εξέγερσή τους κι όταν ο δείκτης πατήσει «κόκκινο», θα κατέβει ο από μηχανής θεός. Απ’ τον ουρανό που ‘ναι δικός τους κι απ’ τη γη που την ελέγχουν. Ποιοι; Οι Αμερικανοί. Με την επιστήμη τους ενισχυμένη με εισαγόμενους εγκεφάλους και με την αποκλειστική διάθεση των «προϊόντων» τους. Για να σωθούν τα πλήθη απ’ τον λιμό, πριν χαθούν από λοιμούς και καταποντισμούς.
ΣΕ έδαφος, λοιπόν, στρωμένο και λίγο πριν την εξέγερση των πεινασμένων, πέφτουν απ’ τον… ουρανό τα μεταλλαγμένα και γεμίζουν τα στομάχια. Με μια διαβάθμιση της πείνας, δεν ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή ρακένδυτοι, δεν χρησιμοποιούν ληγμένα φάρμακα. Χόρτασαν, λοιπόν, όλοι ψωμάκι και φαΐ κι ήταν τόσο απλό, φυσικό και ανώδυνο(;). Και βγαίνουν «καπάκι» οι Αμερικανοί που έσωσαν την ανθρωπότητα με τα δικά τους «προϊόντα» και τη διεθνή τους μέριμνα. Τέλος, οι βόμβες, ναι τα μεταλλαγμένα σαν αντίδοτο της πείνας των λαών και βλέπουμε… Με τα μυστικά της παρασκευής τους κλεισμένα ερμητικά σε φωριαμούς των παρασκευαστών, με χίλιους «εφευρέτες» πίσω τους και απέραντη τεχνολογία.
ΓΙΑ να υπάρχουν πλούσιοι «πρέπει» να υπάρχουν φτωχοί. Βουλιάζουν στα πλούτη βασιλιάδες και στα χρυσά δικτάτορες, γιατί υπάρχουν φτωχοί και πεινασμένοι. Βεζίρηδες κι απέναντί τους Χατζηαβάτηδες, πασάδες-καραγκιόζηδες. Υπάρχει Αφρική που πεινάει και Ανατολή που στενάζει, αλλά έχουν γνώση οι φύλακες. Με την κατάσταση οριακά για έκρηξη και με την επανάσταση απόλυτα ελεγχόμενη.
Η Ελλάδα που σκέφτεται με την καρδιά και με τα «βάσανά» της και είναι μια λεπτομέρεια. Ένα σημείο στο παγκόσμιο σκηνικό, μια μικρή έγνοια για τους αφέντες που παίζουν σκάκι για τα μάτια, με την παρτίδα κερδισμένη.

Παρασκευή 10 Δεκεμβρίου 2010

Παρατσούκλια

Γνωρίζατε ότι υπάρχουν παρατσούκλια για τους κατοίκους σχεδόν κάθε ελληνικής πόλης; Και δεν εννοούμε απλώς τα ονόματα που βγαίνουν από την πόλη, πχ Αθήνα – Αθηναίοι, αλλά κάποιες ειδικές ονομασίες, οι οποίες έχουν βγει για διάφορους λόγους... Σίγουρα έχετε ακούσει μερικά από τα παρατσούκλια αλλά ας δούμε πως αποκαλούνται οι κάτοικοι διαφόρων πόλεων και ας ξεκινήσουμε με τα δικά μας:
Ναύπλιο – Κωλοπλένηδες
Οι Αργίτες τους αποκαλούν έτσι διότι πλένονταν στις τούρκικες τουαλέτες.
Άργος – Πρασάδες
Ως αντίποινα τους έβγαλαν έτσι, διότι έτρωγαν το πράσο με το οποίο χτυπούσαν το γαϊδούρι τους.
Κως – Μπόχαλοι
Προέρχεται από την τοπική διάλεκτο στην οποία το μπουκάλι το λένε μποχάλι.
Ρόδος – Τσαμπίκοι
Από το γνωστό τοπικό όνομα.
Θεσσαλονίκη – Καρντάσια
Καρντάση είναι ο αδερφός στα τουρκικά. Παλιά έπεφτε πολύ δούλεμα από τους Αθηναίους επί του θέματος. Σαλονίκη δε, γνωστή και ως Καρντασούπολη! Οι θεσσαλονικείς είναι επίσης γνωστοί ως μπαγιάτηδες και ως παυλοκαταραμένοι.
Έβρος – Γκάτζοι ή Γκάτζολοι
Στο Σουφλί του νομού Έβρου παλαιότερα υπήρχαν πολλά γαϊδούρια, τα οποία τα έλεγαν αλλιώς και γκάτζους. Έτσι οι φαντάροι έβγαλαν κοροϊδευτικά την περιοχή Γκατζολία και έμεινε να φωνάζουν τους κατοίκους Γκάτζολους. Η ιστορική αμαξοστοιχία 604 ΕΒΡΟΣ ΕΞΠΡΕΣ λέγεται και Γκάτζος Εξπρές.
Πτολεμαΐδα – Καϊλαριώτες
Αυτό συμβαίνει γιατί η Πτολεμαΐδα λέγεται αλλιώς και Καϊλάρια. Επίσης λέγεται και λασποχώρι γιατί παλιά όταν έβρεχε ήταν ένα χωριό γεμάτο λάσπες.
Κοζάνη – Σούρδοι
Λέγονται έτσι διότι προσποιούνταν ότι δεν άκουσαν κάτι – κοινώς ποιούσαν τη νήσσαν – όταν φυσικά δεν τους συνέφερε. Και ενώ οι μεν υπόλοιποι Έλληνες τους δέχτηκαν με αυτήν τους τη νοοτροπία, οι δε Εβραίοι δεν κατάφεραν να στεργιώσουν ούτε στιγμή στην περιοχή. Στα βλάχικα σούρδος σημαίνει κουφός / βλάκας.
Κέρκυρα – Παγανέλια ή Φρανκολαντσέρηδες
Ονομάστηκαν έτσι γιατί παγανέλι στην κερκυραϊκή διάλεκτο σημαίνει περιστέρι και η Κέρκυρα (κυρίως οι πλατείες, αλλά γενικά όλη η πόλη της) είναι γεμάτη περιστέρια. Το φρανκολαντσέρηδες είναι άγνωστο από που βγαίνει.
Ιωάννινα – Παγουράδες
Αποκαλούνται έτσι, γιατί παλιά λέγανε ότι στη λίμνη στα Γιάννενα καθρεπτιζόταν το φεγγάρι και οι Γιαννιώτες έτρεχαν με τα παγούρια για να μαζέψουν και καλά το μαγικό νερό!
Λάρισα – Πλατυποδαράδες ή Πλατύποδες ή Τυρόγαλα
Οι Λαρισαίοι λέγονται έτσι λόγω του κάμπου που είναι επίπεδος και δεν βοηθάει στο σχηματισμό καμάρας στο πόδι. Το τυρόγαλα βγαίνει απ’ το τοπικό προϊόν.
Βόλος – Αυστριακοί
Κυκλοφορούν διάφορες εκδοχές:
* Διότι οι Βολιώτες είναι τσιγκούνηδες – σαν τους Αυστριακούς
* Διότι είναι ψυχροί άνθρωποι – σαν τους Αυστριακούς
* Διότι είναι μοχθηροί – επί Τουρκοκρατίας, οι Αυστριακοί είχαν χειρότερη φήμη κι απ’ τους Τούρκους.
* Διότι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν μπήκε στον Παγασητικό ένα αυστριακό πολεμικό, αν και εχθρικό, οι Βολιώτες το υποδέχθηκαν με μπάντες και αυστριακές σημαίες.
Αυτά τα λένε οι Λαρισαίοι. Οι εξηγήσεις που δίνουν οι ίδιοι οι Βολιώτες είναι:
* Επί Τουρκοκρατίας, η πόλη είχε διάφορα εμπορικά προνόμια, ένα από τα οποία ήταν και η ύπαρξη αυστριακού προξενείου και η δυνατότητα που είχαν οι Βολιώτες να εμπορεύονται υπό αυστριακή προστασία.
* Μετά το 1881, που ο Βόλος ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος, η νέα διοίκηση φορολόγησε βαριά τη Θεσσαλία. Μπήκε ένας ιδιότυπος νέος κεφαλικός φόρος σε όλους τους <<Έλληνες το γένος>> (κατά κύριο λόγο εμπόρους), κάτι το οποίο οδήγησε στους μαγαζάτορες να βάλουν ξένες, αυστριακές σημαίες στα μαγαζιά τους για να αποφύγουν να φορολογηθούν.
Υπάρχει και η εκδοχή της Φρικηπαίδειας.
* Ο Βόλος είναι μία πόλη στην κεντρική Ελλάδα. Γνωστή αυστριακή αποικία που εξελίχθηκε σε αποικία των ΕΛ, μετά την εκδίωξή τους από την αφιλόξενη προσωρινή τους κατοικία, τη γνωστή υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας.
Πρέβεζα – Σαρδέλες
Διότι λέγεται ότι βάζουν τις σαρδέλες στο κλουβί.
Αθήνα – Γκάγκαροι
Γκάγκαρο ήταν το βαρύ ξύλο που ήταν κρεμασμένο με σκοινί πίσω από τις αυλόπορτες, τις οποίες έκλεινε με το βάρος του (gaga στα τούρκικα το ράμφος). Γκάγκαρος λεγόταν επί τουρκοκρατίας ο Αθηναίος της ανώτερης κοινωνικής τάξης, ο οποίος στην πόρτα του είχε γκάγκαρο. Σημαίνει σήμερα ο γνήσιος Αθηναίος.
Φλώρινα – Απόγονοι της Γιουργίας
Γιατί η γιούργα ήταν η Γεωργία στα φλωρινιώτικα. Ήταν η μεγαλύτερη πόρνη της Φλώρινας. Απ’ τις μεγαλύτερες βρισιές για τους Φλωρινιώτες!
Πόντος – Ντουντούμια / Τουρκούλια
Άγνωστη προέλευση.
Λέσβος – Γκαζμάδες
Τη Μυτιλήνη τη λένε Γκασμαδία ή Κασμαδία οι φαντάροι που υπηρετούν εκεί, επειδή η στρατιωτική ζωή εκεί έχει πολύ σκάψιμο, σκάβουν ορύγματα. Επίσης, υπάρχει και ο παλιός μύθος που λέει ότι (σύμφωνα με την παράδοση από στόμα σε στόμα των φαντάρων) όταν ήταν να φτιαχτεί το αεροδρόμιο της Μυτιλήνης, όλοι οι κάτοικοι πήγαν να συνδράμουν κρατώντας από έναν κασμά (και κανένας δεν κρατούσε φτυάρι ή σκαπέτι).
Σέρρες – Ακανέδες
Λόγω του ότι στη πόλη των Σερρών φτιάχνονται ακανέδες (ένα είδος γλυκού σαν λουκούμι).
Πάτρα – Μινάρες
Λίγο υποτιμητική λέξη για τους Πατρινούς που σημαίνει μ..άκας αλλά σε πιο light εκδοχή. Τυπικός χαιρετισμός: “που ‘σαι ρε μιναρα”
Ηράκλειο – Σουμπερίτες ή Καστρινούς
Σουμπερίτες, διότι στην κατοχή ο Σούμπερ είχε την έδρα του στο Hράκλειο και Καστρινούς επειδή το Ηράκλειο ονομαζόταν και Κάστρο
Αγρίνιο – Βλάχοι
Έτσι τους αποκαλούν οι Μεσολογγίτες, οι οποίοι θεωρούν τον εαυτό τους πολύ διακεκριμένο.
Καβάλα – Ψαροκασέλες
Έτσι τους αποκαλούν οι Ξανθιώτες.
Αρκαδία – Σκορδάς ή Αβγοζύγης
Σκορδάς λόγω των τοπικών προϊόντων και αβγοζύγης γιατί πρώτοι οι Αρκάδες πουλούσαν αυγά βάσει του μεγέθους τους – των αυγών -.
Κόρινθος – Λαΐδες
Γιατί Λαΐδα ήταν μια εταίρα της αρχαιότητας από την Κόρινθο.
Κρήτη – Πέτσακες ή Σβούρους
Μάλλον από Ρέθυμνο, Ηράκλειο. Ο ορεσίβιος ή χωρικός που κατεβαίνει στην πόλη με ιμπεριαλιστικές διαθέσεις ως προς γυναίκες, μπάρια κλπ. με τα γνωστά αξεσουάρ (4χ4, μαύρο πουκάμισο κλπ κλπ). Τείνει να αντικαταστήσει και στα Χανιά το <<κούργιαλος>>. Σβούροι είναι οι κάγκουρες στην τοπική διάλεκτο.
Σαλαμίνα – Μπακαουκες ή Μανάρια
Για το “Μπακαουκας” υπάρχει και το γνωστό ανέκδοτο ότι στη σαλαμίνα επικρατεί… εμφύλιος μεταξύ των Μπακις και των Ουκας.
Xαλκίδα – Τρελονερίτες
Απο το φαινόμενο της παλίρροιας. Τα τρελά νερά του Ευρίπου λένε ότι έχουν πειράξει και τα μυαλά των Χαλκιδέων.
Τρίκαλα – Κασέρια ή Σακαφλιάδες
Κασέρια λόγω τοπικού τυριού και Σακαφλιάδες λόγω του Σακαφλιά, ο οποίος έζησε την εποχή του Μεσοπολέμου, λίγο μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ήταν ο Δον Ζουάν της εποχής. Ήταν ένας ωραίος άντρας που είχε αναστατώσει την τρικαλινή κοινωνία με τα καμώματά του, ώσπου κάποιοι του στήσανε καρτέρι στα στενά σοκάκια του Βαρουσίου και τον μαχαιρώσανε (εξού και το γνωστό στιχάκι “Στα Τρίκαλα στα δυό στενά σκοτώσανε τον Σακαφλιά”). Το σακαφλιάς κατά λέξη σημαίνει ο φίλος της σάρκας.

Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

Η ιστορία είναι πραγματική (αντιγραμμένο)

Ο ΜΗΤΣΟΣ, Ο ΚΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ...ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ


Ο ΜΗΤΣΟΣ είναι απόφοιτος λυκείου διοικεί την μικρή επιχείρηση που βρήκε έτοιμη από τον συνταξιούχο πλέον μπαμπά του.
ΜΕΧΡΙ ΠΕΡΙΣΥ τα κέρδη του ήταν πολλαπλάσια ενός δημοσίου υπαλλήλου.
ΠΡΙΝ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ο Μήτσος χοροπηδούσε από τη χαρά που έκοψαν δώρα και επιδόματα από τους τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους.
Ειρωνευόταν χαιρέκακα τον δημόσιο υπάλληλο όταν αυτός του έλεγε τι φέρνει το μέλλον
Ο ΚΙΤΣΟΣ είναι απόφοιτος γυμνασίου κακοπληρωμένος υπάλληλος με λίγα ένσημα (χαμάλης για να είμαι πιο ακριβής) εδώ και αρκετά χρόνια στην επιχείρηση του Μήτσου.
ΠΡΙΝ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ο Κιτσος χοροπηδούσε και αυτός παρέα με τον Μήτσο από τη χαρά (είδες σύμπνοια αφεντικών και εργατών χαχαχα) που έκοψαν δώρα και επιδόματα από τους τεμπέληδες δημοσίους υπαλλήλους.
Ειρωνευόταν και αυτός χαιρέκακα τον δημόσιο υπάλληλο και απολάμβανε το γεγονός ότι σε λίγο θα παίρνουν τα ιδία και δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για το μέλλον.
ΣΗΜΕΡΑ ο Μήτσος βλέπει τις αισθητά μειωμένες εισπράξεις, δυσκολεύεται να πληρώσει τους υπαλλήλους του και έχει αγχωθεί για το μέλλον γιατί ο Μήτσος δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο.
Δεν ήταν ποτέ υπάλληλος, δεν ξέρει και δεν έχει κάνει καμιά άλλη δουλειά, πάντα ήταν αφεντικό στην επιχείρηση που του ετοίμασε ο μπαμπάς του.(η οποία δούλευε καλά από ...κεκτημένη ταχύτητα και έτοιμη πελατεία)
Δεν ξέρει πως θα μπορέσει να συντηρήσει την συνηθισμένη στα “πολλά” οικογένεια του.
Ο Μήτσος σταμάτησε να χοροπηδεί από τη χαρά του και άρχισε να γκρινιάζει τώρα που ακούει ότι θα κόψουν και άλλα από τους δημοσίους υπαλλήλους.
ΣΗΜΕΡΑ ο Κίστος τη βγάζει με προκαταβολές αφού ο μικρός μισθός του αργεί πολυυυυ και το αφεντικό δεν ακούει όταν του λέει ότι δεν έχει να πληρώσει τους λογαριασμούς.
Ο Κίστος ένα γυμνάσιο έβγαλε δεν πήγε λύκειο γιατί δούλευε (πάντα σαν κακοπληρωμένος και με λίγα ένσημα) εργάτης.
Δεν είναι τεμπέλης αλλά αν κλείσει η επιχείρηση ποιος θα τον πάρει σ' αυτη την ηλικία?
Ένσημα ποιος θα του βάλει για να μπορέσει κάποτε να πάρει έστω και μια μικρή σύνταξη?
Ο Κίστος σταμάτησε να χοροπηδά από τη χαρά του (τώρα δεν έχει μεγάλη σύμπνοια με το αφεντικό του γιατί εκείνος τουλάχιστον έχει ένα σπίτι και κάτι μετοχές, αυτός μένει στο ενοίκιο) και άρχισε να γκρινιάζει τώρα που ακούει ότι θα κόψουν και αλλά από τους δημοσίους υπαλλήλους.
ΑΥΡΙΟ............
Η ιστορία είναι πραγματική
Υ.Γ. Αφιερωμένη σε μερικούς Μήτσους και Κίτσους που δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι έρχεται και συνεχίζουν να χοροπηδάμε ακόμα
ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ
( ο Μήτσος και ο Κίστος ξέρουν ότι δεν είμαι χαιρέκακος)

Ο αντίλογος
Ο ΑΛΕΚΟΣ έχει τελειώσει το δημοτικό και είναι δημόσιος υπάλληλος στο Δήμο στον τομέα υγείας και παίρνει τα 3πλάσια από...
 τον ΜΗΤΣΟ και τον ΚΙΤΣΟ και μάλιστα σιγά μη πάει να καθαρίζει αυτός. Δίνει 300 ευρώ το μήνα σε μια μετανάστρια και αυτός εισπράττει τα υπόλοιπα κάθε μήνα.
Η ΑΛΕΚΑ τέλειωσε ένα ΙΕΚ άσχετο με το αντικείμενο που την έβαλαν να κάνει πως δουλεύει στο δημόσιο αφού έτσι και αλλιώς μπήκε με μέσο και τώρα κάθεται και παίζει όλη μέρα φάρμα και πασιέντζες στο PC μια και πλέον με την μονιμότητα που απέκτησε δεν μπορεί κανείς να την κουνήσει από την θεσούλα της και έχει και τα κορόιδα τους συμβασιούχους που κάνουν και τη δική της δουλειά γιατί αυτοί έχουν τον φόβο της απόλυσης σε αντίθεση με την ίδια.
Και ο ΑΛΕΚΟΣ και η ΑΛΕΚΑ ποτέ δεν ενδιαφέρθηκαν για τους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, ούτε καν ενδιαφέρθηκαν να κάνουν την δουλειά τους όπως πρέπει, ώστε να δουλέψει και ο ιδιωτικός τομέας δίκαια και με ίσα δικαιώματα με τους ίδιους. Ποσώς τους ενδιαφέρει για τους χιλιάδες άνεργους νέους που κατέχουν πολύ ανώτερα πτυχία και γνώσεις από τους ίδιους γιατί ζουν με το παραμύθι ότι πρέπει να καλοπληρώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι ώστε να πετάν και ένα κοκαλάκι στην αγορά για να μπορείτε να κινείται και αυτή. Και με το φτωχό τους μυαλό ποτέ δεν κατάλαβαν πως αν δεν υπάρχει αγορά δεν θα υπάρχει ανάγκη και για τις θεσούλες τους και τις υπηρεσίες τους.

Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Πιθανότατα, η φωτογραφία της χρονιάς...


Πιθανότατα, η φωτογραφία της χρονιάς...

Η συγκεκριμένη εικόνα, συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες να ψηφιστεί ως η φωτογραφία της χρονιάς. Δείχνει μία μητέρα, η οποία από το ένα της στήθος θηλάζει το μικρό της παιδί και από το άλλο, ένα νεογέννητο πιθηκάκι. Στη λεζάντα της, η φωτογραφία η οποία δημοσιεύθηκε στον ινδικό τύπο αναγράφει:


«Μόνον όποιος είναι φτωχός και ξέρει τι θα πει πείνα ενεργεί µε τόση γενναιοδωρία…Τι θλιßερό που ο άνθρωπος δεν είναι πάντα έτσι»

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 2010

Θεραπευτικά βότανα από το Άγιον Όρος για χρόνιες παθήσεις


Αποκλειστικα στο agioritikovima.gr ο ηγούμενος Εφραίμ και ο καθηγητης Πανεπιστημίου του Viterbo κ. Roberto Micinilli

Θεραπευτικά βότανα του Αγιου Ορους για χρόνιες παθήσεις,οπως ρευματισμούς, κυκλοφοριακό,αλλεργίες απο το κεντρο ερευνας και μελέτης θεραπευτικών βοτάνων στη Μονή Βατοπαιδίου.
΄΄Επιδιώκουμε να βοηθήσουμε τον ανθρωπο με έναν οικολογικό τρόπο διότι εμάς τους μοναχούς δεν μας ενδιαφέρει να υγιαίνειν μόνο η ψυχή του ανθρώπου αλλά και το σώμα του.Ο ανθρωπος είναι διττός,έχει ψυχή και σώμα .Και με αυτή τη πρωτοβουλία μας, με τα βότανα της περιοχής μας, του Αγίου Ορους, θα συμβάλουμε στην επιτευξη αυτου του σκοπού.΄΄δήλωσε στoν ρεπόρτερ του agiorotikovima.gr Γιώργο Θεοχάρη ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου γέροντας Εφραίμ με αφορμή τον αγιασμό και θυρανοιξία που τελέστηκε στο κέντρο έρευνας και μελέτης θεραπευτικών βοτάνων στη Μονή παρουσία και των επιστημόνων που το στηρίζουν.
΄΄Οι Ιταλοί επιστήμονες πουβρίσκονται σήμερα κοντά μας υπέδειξαν στους πατέρες μας ώστε να θεραπευεται ο άνθρωπος με το σωστό,τον υγιή τον παλαιό και οικολογικό τρόπο που αποσκοπεί οπωσδήποτε στην υγεία.΄΄συνέχισε ο γέροντας Εφραίμ.
Ερωτηθείς για την οικολογία που από τους χώρους της Εκκλησίας είναι λίγο παρεξηγημένη ο γέροντας Εφραίμ υπογράμμισε΄΄Δίνουμε τη διάσταση πόυ δίνει το Οικομενικό μας πατριαρχείο. Ο Οικομενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος προεξάρχη αυτης της οικολογικής καταστάσεως.Η οικολογία με τον σωστό τρόπο έχει τα αντίστοιχα αποτελέσματα. μας
΄΄Πιστευω οτι πολλοί συνανθρωποί μας θα βρουν θεραπεία απο θεραπετρικά βότανα.Ήδη πολλοί προσκυνητές μας που έχουν πάρει βότανα από το μοναστήρι μας έχουν θετικά αποτελέσματα,όπως μας λένε οι ίδιοι΄΄κατέληξε ο ηγούμενος Εφραίμ.
Ο Αγιασμός και η θυρανοιξία΄του Κέντρου Έρευνας και Μελέτης Θεραπευτικών Βοτάνων της Μονής.έγινε προχθες Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010 στις 10:00 το πρωί παρουσία του Καθηγητού του Πανεπιστημίου του Viterbo κ. Roberto Micinilli και του Λέκτορα του Πανεπιστημίου της Ρώμης κ. Marco Sarandrea .
΄΄ Το Αγιο Ορος είναι ενας βοτανικός παράδεισος, είναι ένα παρθένο μέρος, είναι απομονωμένο, δεν εχει μόλυνση του περιβάλλοντος.Εχουμε επιλέξει να ξεκινήσουμε με πενήντα φυτά του Αγίου Ορους που θα χρησιμοποιήσουμε στο πρόγραμα μας.Η βοτανοθεραπεία έχει αρχαία προέλευση και έχει αποτέλεσμα.΄΄σημείωσε στο ρεπορτέρ του γενικό διαχειριστή του agioritikovima.gr ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Viterbo κ. Roberto Micinilli .
Ερ.Σε τι παθήσεις μπορούν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα βότανα;
Θεραπευουν ρευματισμούς,κυκλοφοριακό, αλλεργίες,επαναφορά αλάτων στον οργανισμό του ανθρώπου.Επίσης βοηθούν σημαντικά και το ανισοποιητικό σύστημα. Η Μονή Βατοπαιδίου είναι το πρώτο μοναστήρι .Αμέσως ο γέροντα Εφραίμ αγάπησε αυτό το πρόγραμμα και υοθέτησε την επιστημονίκη μας ιδέα.
Ερ.Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Πριν έξι χρόνια κάποιος γνωστός μου είχε επισκεφθεί το μοναστήρι και ένας πατέρας τον είχε ρωτήσει σχετικά με τα βότανα και τις θεραπευτικές ιδιότητες τους.Ετσι γνωριστήκαμε με τον γέροντα Εφραίμ και με τους πατέρες και πρπχωρήσαμε στη συνεργασία.

Πηγή  http://www.agioritikovima.gr/




Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2010

Τι αλλάζει στο σώμα μας όταν μεγαλώνουμε.



Τι αλλάζει στο σώμα μας όταν μεγαλώνουμε.

Η δίκη μας απάντηση στις φθορές που προκαλεί ο χρόνος είναι ο υγιεινός τρόπος ζωής. Αμερικανοί επιστήμονες μελέτησαν τις αλλαγές που συμβαίνουν στο ανθρώπινο σώμα, καθώς μεγαλώνει και κατέληξαν στα εξής:
Το δέρμα καθώς μεγαλώνουμε χάνει σταδιακά τη δύναμη και την ελαστικότητά του. 
Το κολλαγόνο και η ελαστίνη εκφυλίζονται και έτσι εμαφανίζονται ρυτίδες, σακούλες και πτυχώσεις. Το γερασμένο δέρμα εμφανίζει πιο εύκολα μελανιές, ενώ λόγω του ότι μειώνεται η παραγωγή σμήγματος το δέρμα γίνεται πιο ξηρό. Επιπλέον, λεπταίνουν και γκριζάρουν τα μαλλιά και τα νύχια μεγαλώνουν πιο αργά.
 Οι μύες είναι πιο δυνατοί μεταξύ 20 και 30 ετών. Σταδιακά, μετά τα τριάντα, συρρικνώνονται και ελαττώνεται ο αριθμός και το μέγεθος των μυϊκών ινών. Στα σαράντα, αρχίζει να αυξάνεται η περίμετρος της μέσης, επειδή οι μύες μετατρέπονται σε λίπος το οποίο συγκεντρώνεται στον κορμό και επιπλέον, αρχίζει η ελάττωση της μυϊκής μάζας σε χέρια και σε πόδια.
 Τα οστά γίνονται λιγότερο πυκνά, περισσότερο εύθραυστα και μειώνεται το ύψος τους, καθώς μεγαλώνουμε από την ηλικία των 25 και έπειτα. Η έντονη παιδική δραστηριότητα και η μεγάλη κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων βοηθά να παραμείνει μεγάλη η οστική μάζα, έτσι ώστε να μην αναπτυχθεί οστεοπόρωση. Η οστεοπόρωση αυξάνει τον κίνδυνο καταγμάτων.
 
 Το ύψος μας από την ηλικία των 40 ετών μειώνεται κατά ένα εκατοστό κάθε δέκα χρόνια. Αυτό οφείλεται στο ότι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι χάνουν σταδιακά την ικανότητα αναπληρώσεις του νερού που χάνουν μέσα στην ημέρα.
 Το βάρος αυξάνεται καθώς ο μεταβολικός ρυθμός μειώνεται με την ηλικία, αν κάποιος συνεχίζει να προσλαμβάνει τις ίδιες θερμίδες.
 
 Τα μάτια χάνουν βαθμιαία μετά τα 40 την ικανότητα να προσαρμόζουν το σχήμα του οφθαλμικού φακού, ώστε να εστιάζει καλά στα κοντινά αντικείμενα, γεγονός που οδηγεί συχνά σε πρεσβυωπία. Επιπλέον, μειώνεται η παραγωγή δακρύων, λεπταίνει ο αμφιβληστροειδής χιτώνας, ελαττώνεται η διαύγεια του οφθαλμικού φακού, οι κόρες των ματιών δεν ανταποκρίνονται καλά στα οπτικά ερεθίσματα και τα μάτια γίνονται ευαίσθητα στη λάμψη κάτι που κάνει επικίνδυνη την οδήγηση το βράδυ στα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών.
 
 Η ακοή επηρεάζεται από τα 30 και καθώς περνούν τα χρόνια, μειώνεται η ικανότητα να ξεχωρίζουμε τους διάφορους ήχους, κάτι που γίνεται εμφανές από την ηλικία των 50 ετών. Ένας στους τρεις ανθρώπους άνω των 60 ετών παρουσιάζει μερική απώλεια ακοής.
 Η γεύση αρχίζει να μειώνεται γύρω στα 40 στις γυναίκες και στα 50 στους άντρες, καθώς μειώνεται ο αριθμός των γευστικών καλύκων στη γλώσσα.
 Η αίσθηση της όσφρησης ελαττώνεται συνήθως μετά την ηλικία των 70 ετών.
 
Τα δόντια επηρεάζονται σημαντικά από τα γονίδια και την φροντίδα που τους παρέχουμε. Η παραγωγή σιέλου μπορεί να μειωθεί καθώς μεγαλώνουμε με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα στοματικά βακτήρια, τα δόντια να γίνουν πιο εύθραυστα και να εμφανιστεί ξηροστομία.
 
 H καρδιά χάνει προοδευτικά την δύναμη να ωθεί γρήγορα, μεγάλες ποσότητες αίματος σε όλο το σώμα, με αποτέλεσμα να κουραζόμαστε πιο εύκολα. Επιπλέον, τα αιμοφόρα αγγεία χάνουν την ελαστικότητά τους, ενώ την ίδια στιγμή συσσωρεύετε λίπος στα εσωτερικά τοιχώματα των αρτηριών. Έτσι, η καρδιά πρέπει να λειτουργεί πιο σκληρά για να τροφοδοτήσει με αίμα τον οργανισμό, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στην υπέρταση. Η μείωση στην αποδοτικότητα της καρδιάς -είναι μεγαλύτερη για όσους κάνουν καθιστική ζωή- αρχίζει γύρω στα 30 χρόνια και μέχρι τα 60 έχει μειωθεί περίπου στο μισό.
 
 Το μέγεθος του εγκεφάλου και ο αριθμός των νευρικών κυττάρων ελαττώνονται με το πέρασμα του χρόνου, με αποτέλεσμα η μνήμη να γίνεται λιγότερο αποδοτική, τα αντανακλαστικά μας να μειώνονται και ο συντονισμός των κινήσεων να γίνεται πιο αργός.
 
 Το πεπτικό σύστημα γίνεται λιγότερο αποδοτικό καθώς γερνάμε. Το εσωτερικό τοίχωμα των εντέρων μπορεί να μην απορροφά καλά τα θρεπτικά συστατικά, μειώνονται οι ουσίες που παράγουν το στομάχι, το λεπτό έντερο, το ήπαρ και το πάγκρεας για να γίνει η πέψη των τροφίμων. Ως επακόλουθο είναι η δυσπεψία, οι ανεπάρκειες θρεπτικών συστατικών και η δυσκοιλιότητα.
 
 Με το πέρασμα του χρόνου, η ικανότητα του οργανισμού να διατηρεί στα φυσιολογικά επίπεδα την θερμοκρασία του μειώνεται, όπως και οι ανάγκες σε ύπνο. Μπορεί επίσης να χρειάζεται κανείς περισσότερη ώρα για να αποκοιμηθεί, ενώ στις ηλικίες άνω των 75 ετών είναι πολύ συνηθισμένο να ξυπνάει κανείς αρκετές φορές το βράδυ.

Παρασκευή 8 Οκτωβρίου 2010

Νέα γενιά


 Την δεκαετία του 80 έκανε δειλά τα πρώτα βήματα της μια νέα κοινωνική τάξη αυτή των Νεόπλουτων, με αποκορύφωμα την εποχή Σημίτη. Ποιοι αποτελούν την τάξη αυτοί; Το 45 % του «Δεν ξέρω/Δεν απαντώ» των γκάλοπ των εκλογών, οι γνωστοί «Αναποφάσιστοι» που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις.
Κατά κύριο λόγο είναι τελειόφοιτοι εξατάξιου γυμνάσιου της εποχή τους, έχουν την ιδιότητα του ελεύθερου επαγγελματία, άνθρωποι που κατάφερναν να «κάνουν» τις δουλείες του με τις «υψηλές γνωριμίες» τους.
Είναι αυτοί που από το πολύ ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου, έγιναν οι επαγγελματίες ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και οι επαγγελματίες ΝΔ του Καραμανλή.
Που δεν τους ενδιέφερε ποιος ήταν κυβέρνηση αλλά σε ποιο κόμμα ήταν οι «υψηλές γνωριμίες» τους, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πως θα ζούσαν καλύτερα αυτοί τίποτα άλλο.
Ζώντας σε ακριβές συνοικίες χτίζοντας μια βαλίτσα οδηγώντας τις Πόρσε τους, βλέπεις οι Μερσεντές ξεπεράστηκαν αφού μπορούσε ο καθένας να τις αποκτήσει ακόμα και ο φτωχός συγγενής τους, με την life-style ζωή τους , με ντύσιμο που τις περισσότερες φορές άξιζε όσο ο μισθός τριών Δημοσίων Υπαλλήλων, έστελναν τα παιδία τους σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και φυσικά έκαναν όλα αυτά που θα έκανε ο οποιοσδήποτε πλούσιος.
Όπου και να πήγαιναν από την καφετερία μέχρι και τα γραφεία των υπουργών είχαν το βλέμμα του «’Έχω λεφτά, φτωχέ σερβιτόρε, φτωχή γραμματέα, φτωχέ Δημόσιε Υπάλληλε και σε κάνω ότι θέλω έτσι απλά γιατί έχω λεφτά» αντικαθιστώντας το περιβόητο «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ?» της χούντας ,είχαν δημιουργήσει την δική τους χούντα των Νεόπλουτων.
Είναι οι ίδιοι που μεγάλωσαν τα παιδία τους με τη λογική «Λεφτά έχουμε και κάνουμε ότι γουστάρουμε» τους αγόραζαν ένα σπορ αμάξι για να μπορούν να πηγαίνουν σχολείο, που όταν πήγαν Στρατιώτες οι γιοι τους έβαλαν «βύσμα» για να τους έχουν στην Αθήνα « γιατί γκρινιάζει η μάνα του», που όλοι έχουν σπουδάσει τα παιδία τους στην Αμερική η την Αγγλία κάτι σχετικό έτσι ώστε να μπουν στις επιχειρήσεις τους και να τους βοηθήσουν .
Ξαφνικά όλα αυτά κατέρρευσαν, οι «υψηλές γνωριμίες» δεν ανταποκρίνονται πια γιατί τους κράζει ο κόσμος με τα αίσχη τους, ξαφνικά ανακαλύψανε ότι ζούμε με δανεικά λεφτά , οι βιλίτσες που είχαν αγοραστεί με δάνεια πουλήθηκαν γιατί «Οι δουλείες μου είναι στο κέντρο και δε βολεύει, τρώω πολύ ώρα στο αμάξι και στις μετακινήσεις, είναι και αυτή η κρίση » , οι Πόρσε που ήταν αγορασμένες και χρεωμένες σαν αυτοκίνητο εταιρίας έγιναν ποδήλατα «Δε βρίσκω να παρκάρω και αγανάκτησα πια, άσε που γίνομαι στόχος για τους κλέφτες » , τα πούρα έγιναν στριφτό γιατί «Ενοχλούσε τη κόρη μου η μυρωδιά τους, αν και δε πρέπει κανονικά να καπνίζω γιατί μου βρήκε ο γιατρός κάτι» , τα ακριβά ρούχα τώρα ψωνίζονται από τα κινέζικα «Έλα μωρέ ,όλα στη Κίνα φτιάχνονται και μας τα πουλάνε για επώνυμα». Άλλα το χειρότερο από όλα είναι ότι πρέπει να δουλέψουν τα παιδία τους ,με μισθό 590 ευρώ το μήνα, λιγότερα από ότι τους έδιναν οι ίδιοι για χαρτζιλίκι καθημερινά ,και τι δουλεία να κάνουν σαν Σεκιουριτάδες αφού όλη μέρα ήταν στα γυμναστήρια και «έκτιζαν» κορμί η σαν Μπάρμαν με τις γνωριμίες που είχαν τόσα χρόνια σαν πελάτες .
Βέβαια ποτέ τα παιδία τους δεν θα δουλέψουν για βιοποριστικούς λόγους αλλά «για την εμπειρία» η γιατί «Η ψυχολόγος μου είπε να μην ανησυχώ, κάνει την επανάσταση του» και ποτέ μα ποτέ δε θα καταλάβουν ότι τα ψέματα τελείωσαν και ότι αυτή η κοινωνική τάξη των «Νεόπλουτων» πέθανε και γέννησε με νέα κοινωνική τάξη των «Νεόπτωχων» και ότι αυτή αποτελείται από τα παιδία τους.

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

Ποιος πακετάρει το δικό σου αλεξίπτωτο;


Ο Charles Plumb ήταν πιλότος του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Μετά από 75 πολεμικές αποστολές, το αεροπλάνο του κατερρίφθη από ένα πύραυλο εδάφους-αέρος.Ο Plumb εκτινάχθηκε και έπεσε με το αλεξίπτωτό του σε εχθρικό έδαφος. Αιχμαλωτίστηκε και πέρασε έξι χρόνια μέσα σε μια κομμουνιστική φυλακή του Βιετνάμ.
Επέζησε το μαρτύριο και σήμερα δίνει διαλέξεις για τα όσα έμαθε από την εμπειρία του.
Μια μέρα που ο Plumb και η γυναίκα του καθόταν σε ένα εστιατόριο, κάποιος από ένα άλλο τραπέζι τους πλησίασε και είπε, “Εσύ είσαι ο Plumb! Ήσουν πιλότος στο Βιετνάμ, και η βάση σου ήταν το αεροπλανοφόρο Kitty Hawk. Και σε κατέρριψαν!”
“Πως στο καλό το ξέρεις αυτό;” τον ρώτησε ο Plumb.
“Εγώ πακετάρισα το αλεξίπτωτό σου,” του αποκρίθηκε ο άνδρας.
Ο Plumb ένοιωσε έκπληξη και ευγνωμοσύνη
Ο άνδρας του έσφιξε το χέρι και είπε, “υποθέτω ότι το αλεξίπτωτο άνοιξε κανονικά!” Ο Plumb τον διαβεβαίωσε, “Και βέβαια! Αν το αλεξίπτωτό σου δεν είχε ανοίξει, δεν θα βρισκόμουν εδώ σήμερα.”
Εκείνο το βράδυ ο Plumb δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι, αφού συνέχεια σκεφτόταν εκείνο το άτομο.
Λέει ο Plumb, “Αναρωτιόμουν συνέχεια πως να έμοιαζε αυτός ο άνθρωπος με τη στολή του Ναυτικού: άσπρο καπελάκι, ποδιά, και παντελόνι καμπάνα. Αναρωτιέμαι πόσες φορές μπορεί να τον είχα δει και δεν του είπα ούτε ένα, ‘Καλημέρα, τι κάνεις;’ ή κάτι παρόμοιο επειδή, βλέπετε, εγώ ήμουν πιλότος πολεμικών αεροσκαφών και αυτός ήταν ένας απλός ναύτης.”
Ο Plumb σκέφτηκε τις ατελείωτες ώρες που ξόδευε αυτός ο ναύτης πάνω σ’ ένα μακρύ ξύλινο τραπέζι στα έγκατα του πλοίου, τυλίγοντας προσεκτικά τα πανιά και διπλώνοντας τα σχοινιά από το κάθε αλεξίπτωτο, κρατώντας στα χέρια του κάθε φορά την μοίρα κάποιου που ούτε καν γνώριζε.
Τώρα, ο Plumb ρωτάει το ακροατήριό του,
“Ποιος πακετάρει το δικό σας αλεξίπτωτο;”
Ο καθένας έχει κάποιον ο οποίος του προμηθεύει ότι χρειάζεται για να τα βγάζει πέρα στην καθημερινότητα της ζωής.

Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

Οι ασθένειες του... υπολογιστή



Κακώσεις λόγω Επαναλαμβανόμενης Καταπόνησης (Repetitive Strain Injury): Το σύνδρομο αυτό περιλαμβάνει έναν μεγάλο αριθμό παθήσεων και είναι συνήθως το αποτέλεσμα υπερ-χρήσης (και επαναλαμβανόμενων κινήσεων) των νεύρων και μυών των χεριών και αντιβραχιόνων μας. Οι κακώσεις αυτές μπορούν να προκληθούν σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος, αν και συνήθως προκύπτουν στους καρπούς, τις παλάμες και τους αντιβραχίονες.
Έτσι, ο πιο συχνός τύπος του RSI είναι η τενοντίτιδα, η οποία περιλαμβάνει φλεγμονή του τένοντα και τοπικό πόνο στον αγκώνα, τον αντιβραχίονα και την παλάμη. Αυτή η πάθηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα επίπονη, ενώ δεν θεραπεύεται εύκολα αν καθυστερήσει κανείς να την αντιμετωπίσει. Τα πρώτα της συμπτώματα περιλαμβάνουν πόνο, ευαισθησία και πρήξιμο στην παλάμη ή στις αρθρώσεις των δακτύλων.
Άλλα συμπτώματα του συνδρόμου RSI είναι επίσης:
- Πόνος, μούδιασμα και «μυρμήγκιασμα» στο πίσω μέρος της παλάμης.
- Βουβός πόνος στους αντιβραχίονες.
- Αδυναμία στο να σηκώσουμε βαριά αντικείμενα, λόγω κούρασης των χεριών.
- Οξύτατος πόνος αμέσως μετά από την κίνηση που θεωρούμε πως αποτελεί Κάκωση.

Για να αντιμετωπίσουμε τέτοιες παθήσεις, εφόσον βρίσκονται ακόμα σε αρχικό στάδιο, καλό είναι, πέρα από την σωστή στάση του σώματος που αναφέραμε παραπάνω, να προμηθευτούμε κάποιον εναλλακτικό εξοπλισμό γραφείου, όπως: Εργονομικά πληκτρολόγια (είτε αυτά που μοιάζουν κυματιστά ή αυτά που είναι χωρισμένα σε δύο μέρη). Αποφύγετε, πάντως, τα πληκτρολόγια και τα mousepads με τις προεξοχές σιλικόνης για να ακουμπούν οι καρποί και οι αντιβραχίονες όταν γράφετε γιατί πιέζουν υπερβολικά τα συγκεκριμένα σημεία και μπορεί να προκαλέσουν χειρότερο πόνο. Προτιμήστε ένα εργονομικό ποντίκι, από αυτά που υποστηρίζουν το σχήμα της παλάμης και που με τη χρήση μιας μπίλιας μετακινούν το βελάκι στην οθόνη, ενώ το χέρι μένει ακίνητο.
Η δε καρέκλα στην οποία καθόμαστε πρέπει να στηρίζει την πλάτη μας σε ευθεία θέση με μία ελαφριά, χαλαρή κύρτωση. Πρέπει επίσης να είναι προσαρμόσιμη ως προς το ύψος, έτσι ώστε να ακουμπούν τα πόδια μας καλά στο έδαφος και οι μηροί μας να βρίσκονται σε παράλληλη με το πάτωμα θέση. Βεβαιώστε, ακόμα, ότι το ύψος της καρέκλας επιτρέπει στο πάνω μέρος των χεριών και στους αγκώνες να λειτουργούν παράλληλα με τον κορμό του σώματος, με τους αντιβραχίονες να εκτείνονται σε γωνία 90 μοιρών από τον κορμό και παράλληλα με τους μηρούς. Αυτή η στάση επιτρέπει στους αντιβραχίονες, τους καρπούς και τα χέρια να βρίσκονται στην βέλτιστη θέση έτσι ώστε να αποφεύγονται οι Κακώσεις των χεριών.
Κόπωση Ματιών (Eye Strain): Πολλοί χρήστες υπολογιστών παραπονούνται για πόνους στα μάτια μετά από παρατεταμένη χρήση. Αυτός ο πόνος οφείλεται στην υπερ-εργασία των μυών των ματιών. Σύμφωνα με την κλινική Mayo, η οποία ειδικεύεται στην συγκεκριμένη πάθηση (περισσότερες πληροφορίες στα Σχετικά Links), η κόπωση των ματιών λόγω της χρήσης του υπολογιστή δεν επιφέρει συνήθως σοβαρές ή μακροχρόνιες συνέπειες. Μπορεί, ωστόσο, να γίνει ιδιαίτερα δυσάρεστη, ενοχλητική και επίπονη.
Συμπτώματα της πάθησης αυτής μπορεί να είναι:
- Πονοκέφαλοι κατά τη διάρκεια ή/ και μετά τη χρήση του υπολογιστή.
- Ερεθισμένα ή/ και ξηρά μάτια.
- Θολή όραση.
- Αργή επανεστίαση όταν κοιτάμε από την οθόνη σε μακρινά αντικείμενα.
- Χάσιμο της θέσης όταν κινούμε τα μάτια μεταξύ του πληκτρολογίου και της οθόνης.
- Δυσκολία να δούμε καθαρά σε μεγάλη απόσταση μετά από παρατεταμένη χρήση του υπολογιστή.
- Περιστασιακή διπλωπία.
- Αλλαγές στην αντίληψη των χρωμάτων.
- Αλλαγές στη συνταγή των γυαλιών μας.
- Μικρότερη οπτική ικανότητα και τακτικότερα λάθη.

Για να αποφύγουμε ή να περιορίσουμε την Κόπωση των Ματιών πρέπει πρώτα απ'όλα να χρησιμοποιούμε τα σωστά μυωπικά γυαλιά, όπως μας έχει συστήσει ο οφθαλμίατρός μας. Καλό είναι μάλιστα να τονίσουμε στον γιατρό ότι θέλουμε γυαλιά (ή φακούς) ειδικά για τη χρήση υπολογιστή, γιατί τα περισσότερα είναι σχεδιασμένα για διάβασμα έντυπου υλικού. Όσο κι αν σας κάνει εντύπωση, υπάρχουν ειδικοί φακοί (γυαλιών ή επαφής) για δουλειά στον υπολογιστή. Η αντανάκλαση του φωτός στην οθόνη μπορεί, επίσης, να σας κουράζει, γι'αυτό τοποθετήστε ένα φίλτρο μπροστά της που θα απορροφά την ενοχλητική γυαλάδα..!

Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010

Απάντηση στον κ. Πιπερόπουλο

Θα ήθελα να απαντήσω στην ανάρτηση του κυρίου Πιπερόπουλου.
Κύριε Πιπερόπουλε ευτύχως η πνευματικότητα δεν χάθηκε άκομα, ίσως δεν...φαίνεται στα μέσα από τα οποία φροντίζουν να ενημερώνουν τον κόσμο για το τι συμβαίνει, αλλά υπάρχει άκομα. Βρίσκεται σε συζητήσεις αιωνίων φοιτητών σε κάποιο ταβερνακί,στα ανώνυμα μπλογκ στον ωκεανό του
διαδικτύου, στις συζητήσεις των μαθητών στα καφε.
 Οι δάσκαλοι δεν χάσανε όλοι το μεράκι τους, υπάρχουν δάσκαλοι σε όλες τις βαθμίδες που
έχουν τετοιο πάθος για να μεταδώσουν, γνώσεις, αξίες και τρόπο σκέψης που το εκπαιδευτικό σύστημα φαίνεται ανίκανο να τους περιορίσει.
Υπάρχουν ακόμα αυτοί οι δάσκαλοι που αγαπούν τη γνώση και προσπαθούν να τη μεταδώσουν.
Δεν έχει χαθεί η ελπίδα,Κύριε Πιπερόπουλε ως κοινωνιολόγος που είστε γνωρίζετε και ο ίδιος ότι οι κοινωνίες είναι δίκτυα. Δίκτυα που επηρρεάζονται και μεταβάλλονται ανάλογα με τις κυριάρχες αντιλήψεις.
Εσείς, που είστε δάσκαλος, που είστε άτομο που μπορεί να επηρρεάσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων μπορείτε να ξεφύγετε από την μίζέρη και καταστρεπτική συνήθεια του κράξιμου. Τη συνήθεια αυτή όπου όλα είναι μάυρα και άραχνα, η κοινωνία διαλυμένη και οι ικανοί κάθονται στο περιθώριο και δεν έχουν θάρρος για πράξεις. Επιτέλους ας πράξουν οι ικανοί, ας δείξουν στον Έλληνα τι σημαίνει να είσαι χαρούμενος, αισιόδοξος, να πιστεύεις στις δυνάμεις σου και να μην μένεις στα αρνητικά αλλά να θέλεις να βελτιωθείς. Θέλετε να δείτε δασκάλους κύριε Πιπερόπουλε με αξία, πηγαίνετε στα σχολεία και θα δείτε ότι υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι με μεράκι. Επιτέλους ας αντιληφθούμε όλοι οτί ΕΜΕΙΣ θα αλλάξουμε την Ελλάδα, όχι οι πολιτικοί.
 Μπορούμε και θα τα καταφέρουμε αν το πιστέψουμε. Ας αρχίσουμε οι ιδιοι να βραβεύουμε τους εαυτούς μας και να μην περιμένουμε την πολιτεία.
Προσωπικα θέλω να αφήσω τα τοπικά, περιφερειακά και εθνικά βραβεία που θα μπορούσαν να δημιουργηθουν στο περιθώριο. Εχω δεί πολλές φορές να δημιουργούνται βραβεία και να καπελώνονται από κουστουμαρισμένους κοιλαράδες που στο τέλος βγάζουν ως καλύτερο τον κολλητό τους. Για μενα το καλυτερο βραβείο για ένα δάσκαλο είναι το ευχαριστώ από τους
μαθητές του. Αν θέλουμε να βραβεύσουμε το δάσκαλο μας αρκεί να τον πάρουμε τηλέφωνο και να του πούμε σε ευχαριστώ για όλα δάσκαλε, σου χρωστάω τόσα που ποτέ δεν θα μπορέσω να στα ξεπληρώσω. ο Θεός να σε έχει καλά!

Τρίτη 31 Αυγούστου 2010

ΚΙ ΟΜΩΣ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ H ΚΡΙΣΗ...

 Απόγευμα. Διπλό λεωφορείο από Γλυφάδα για κέντρο. Φίσκα. Οι όρθιοι κρεμασμένοι από τις χειρολαβές. Οι καθισμένοι έκλειναν τα μάτια κατάκοποι από δουλειά και έγνοιες. Μέσα κατήφεια κι ιδρώτας. Από τα ανοιχτά παράθυρα αύρα και καυσαέριο...
Σε μια στάση επιβιβάστηκε μια μεγάλη παρέα εφήβων. Απλώθηκαν σπρώχνοντας άγαρμπα τους ήδη στριμωγμένους. Από την άμμο που σκόρπισαν σε κάθε τους κίνηση φαινόταν ότι επέστρεφαν από μπάνιο στη θάλασσα. 'Αρχισαν να φωνάζουν. Για την ακρίβεια να ουρλιάζουν. Η εθνική μας λέξη επανερχόταν σε κάθε φράση υποκαθιστώντας ονόματα, επίθετα, ουσιαστικά, ρήματα. Δεν ήταν κουβέντα αλλά παραλήρημα. Υστερία διανθισμένη με άναρθρες κραυγές που ξεσήκωναν τα εξωπραγματικά γέλια των υπόλοιπων της αγέλης.
Η μόνη αντίδραση στην εισβολή, απειροελάχιστες συσπάσεις ενόχλησης στα πρόσωπα των επιβατών. Και ερμητικό κλείσιμο στο καβούκι του ο καθένας. Καρτερικά. Ώσπου κάποιος δεν άντεξε. Ήταν γύρω στα εξηνταπέντε με εβδομήντα. Στον τόνο παράπονου κι όχι της επίπληξης, με χροιά απελπισίας, είπε χαμηλόφωνα στον έφηβο που στεκόταν δίπλα του και έκανε το μεγαλύτερο σαματά: "Βρε αγόρι μου κουφός είσαι και φωνάζεις έτσι; Πιο σιγά σε παρακαλώ, δεν αντέχουμε. Κουρασμένοι άνθρωποι είμαστε."
Οι επιβάτες αναθάρρησαν για μια στιγμή, πιστεύοντας ότι θα έπιαναν τόπο τα λόγια του. Τα ουρλιαχτά σταμάτησαν για δευτερόλεπτα για να συνεχίσουν επιδεικτικά εντονότερα από πριν. Στάση τη στάση η αγέλη άρχισε να αποδεκατίζεται. Τελευταίος έμεινε ο έφηβος που δέχτηκε την παράκληση του ηλικιωμένου. Επιτέλους ήσυχος. Το μόνο που έκανε ήταν κάποιες περίεργες, ανεξήγητες γκριμάτσες με το στόμα του.
Κάποια στιγμή πάτησε κι εκείνος το κουμπί για στάση. Όταν άνοιξε η πόρτα έσκυψε αστραπιαία στον επιβάτη που τόλμησε να μιλήσει, τον έφτυσε κατάμουτρα, πήδηξε έξω από το λεωφορείο και πριν εξαφανιστεί τέντωσε θριαμβευτικά τον μέσο του δεξιού του χεριού προς το παράθυρο που καθόταν ο αποδέκτης της γιγαντιαίας ροχάλας.
Ο ηλικιωμένος δεν είδε τη χειρονομία. Στεκόταν ακίνητος στη θέση του σαν να μην μπορούσε να πιστέψει αυτό που μόλις είχε συμβεί. Μόνο όταν έκλεισε η πόρτα και το λεωφορείο ξεκίνησε, έβγαλε από την τσέπη του με αργές κινήσεις ένα υφασμάτινο άσπρο μαντήλι. Όλοι τριγύρω που είχαν δει τη σκηνή στράφηκαν προς άλλες κατευθύνσεις, αφήνοντάς τον διακριτικά μόνο να σκουπίσει πρώτα το μάτι, μετά το μάγουλό του και τέλος το πουκάμισό του. Ύστερα το δίπλωσε προσεκτικά στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι. Μέχρι το τέρμα δεν σήκωσε το κεφάλι. Το βλέμμα του έμεινε προσηλωμένο στα δάχτυλα που τρέμοντας έστριβαν τις άκρες του υγρού μαντηλιού.
Κανένας δεν σχολίασε, κανένας δεν είπε κουβέντα. Μόνο μετά από αρκετή ώρα, ανηφορίζοντας πια τη Συγγρού κάποιος μουρμούρισε: "Αυτή είναι η χειρότερη κρίση..." Η φωνή του όμως σκεπάστηκε από τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου.

Τετάρτη 18 Αυγούστου 2010

Πλούτος και φτώχια

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.

Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:
«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες;» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:
- Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.
- Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές.
- Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι.
- Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα.
- Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό.
- Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι.
- Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια
και μαγειρεύουν στα ξύλα.
- Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί
ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους.
- Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα,
«συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους,την οικογένειά τους.
Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του.

Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ'ευχαριστώ, μπαμπά, που μας δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε.»

Τετάρτη 4 Αυγούστου 2010

ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΔΗΓΗΣΗΣ ΕΛΛΗΝΩΝ


* Τα φλας προδίδουν την επόμενη κίνηση σου. Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός δεν τα χρησιμοποιεί ποτέ.
* Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρατάτε απόσταση ασφαλείας από το προπορευόμενο όχημα διότι στο κενό που αφήσατε μπορεί να «χωθεί» κάποιο άλλο όχημα φέρνοντας σας σε ακόμα πιο δύσκολη θέση.
* Όσο πιο γρήγορα διασχίσετε ένα κόκκινο φανάρι, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες να συγκρουσθείτε με άλλο όχημα.
* Ποτέ μα ποτέ μην ακινητοποιήσετε το όχημα σας σε πινακίδα "STOP". Τα οχήματα που σας ακολουθούν δεν θα περιμένουν αυτή την αντίδραση σας, με αποτέλεσμα να καρφωθούν» πάνω σας.
* Ποτέ μην κλείσετε το δρόμο σε ένα σαραβαλάκι. Ο οδηγός του δεν έχει τίποτα να χάσει.
* Το φρενάρισμα πρέπει να γίνεται όσο πιο αργά μπορείτε για να σιγουρέψετε την καλή λειτουργία του ABS, το οποίο με τη σειρά του θα σας ανταμείψει με ένα χαλαρωτικό μασάζ του ποδιού σας. Για τους μη κάτοχους ABS είναι μια ευκαιρία να τεντώσουν τα πόδια τους.
* Ποτέ μην προσπερνάτε από αριστερά όταν μπορείτε να το κάνετε από δεξιά. Είναι μια ευκαιρία να γελάσετε καθώς ο οδηγός του οχήματος που μόλις προσπεράσατε τρομάζει.
* Τα όρια ταχύτητας είναι αυθαίρετοι αριθμοί που δίνονται μόνο ως πρόταση και δεν είναι προφανώς εκτελέσιμα στην Ελλάδα.
* Βρίσκεστε στην αριστερή λωρίδα με τρελό μποτιλιάρισμα και δεν υπάρχει χώρος να κινηθείτε ούτε εκατοστό. Ο οδηγός του οχήματος που βρίσκεται ακριβώς από πίσω σας, ο οποίος κορνάρει και αναβοσβήνει τα φώτα, είναι πεπεισμένος πως μπορεί να τα πάει καλύτερα από εσάς, αν ήταν στην θέση σας.
* Ο γνήσιος Έλληνας οδηγός, ελαττώνει πάντα ταχύτητα για να περιεργαστεί οτιδήποτε του κινήσει το ενδιαφέρον. Αυτό μπορεί να είναι από βιτρίνα μέχρι και γκόμενα (εντός πόλεως) και από ατύχημα μέχρι και αλλαγή λάστιχου (εκτός πόλεως).
* Μάθετε να αλλάζετε λωρίδες με γρήγορους χειρισμούς. Χάρις στον υπουργό συγκοινωνιών, η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια απέραντη πίστα με τρύπες-κλειδιά οι οποίες έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία για να ελέγξουν τα αντανακλαστικά σας.
* Είναι παράδοση στην Ελλάδα να κορνάρεις μόλις ανάψει το πράσινο φανάρι ακόμα και αν είστε πρώτος σ' αυτό.
* Ποτέ μην κάνεις χώρο σε αντίθετα διερχόμενο όχημα όταν κινείσαι αντίθετα σε μονόδρομο. Ο οδηγός του θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον παράλληλο μονόδρομο, άρα για να κινείται στον ίδιο δρόμο με εσάς μάλλον το κάνει επίτηδες.
* Θυμηθείτε ότι ο σκοπός κάθε Έλληνα οδηγού είναι να φτάσει πρώτος και θα κάνει ότι χρειαστεί γι αυτό.* Πάντα θα υπάρχει ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο εσείς θα βιάζεστε. Αντιθέτως όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί των οχημάτων που θα συναντήσετε στον δρόμο σας δεν έχουν ιδέα γιατί πήραν τους δρόμους σήμερα.
* Οι Ελληνίδες γυναίκες οδηγοί, μπορούν να πλένουν, μαγειρεύουν, πλέκουν, να κάνουν sex, να μιλούν στο τηλέφωνο αλλά δεν μπορούν να οδηγήσουν.
* Το προστατευτικό κράνος φοριέται στον αγκώνα για ανεξακρίβωτους ακόμα λόγους. Σας συμβουλεύουμε να ακολουθήσετε και εσείς τη μόδα.
* Οι προστατευτικές ζώνες είναι επικίνδυνες. Έρευνες στην Ελλάδα έδειξαν ότι χιλιάδες crash test κάνουν λάθος. Άμα είναι γραπτό σου, θα πας κι ας φοράς ζώνη...
* Ανεξαρτήτως άσματος, το στερεοφωνικό του οχήματος σας πρέπει να παίζει στο φουλ. Με αυτό τον τρόπο διασκεδάζετε τους πεζούς που περιμένουν υπομονετικά πότε θα τους δώσει κάποιος προτεραιότητα να διασχίσουν την διάβαση.
* Οι πεζοί είναι οι κυριότεροι εχθροί των οδηγών, διότι καταλαμβάνουν χώρο στα πεζοδρόμια με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σταθμεύσουν αυτοκίνητα και διασχίζουν τους δρόμους αναγκάζοντας τα διερχόμενα οχήματα να ελαττώσουνε ταχύτητα.

Παρασκευή 30 Ιουλίου 2010

ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΜΕ.....(Μια ιστορία ύμνος την ανθρώπινη δύναμη)

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ
Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο.
Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!! Το εκπληκτικό? Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και Ironman (ειδικός αγώνας) πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!! Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σʼ ένα Ιronman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!

Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.

Ο Dick Hoyt είναι ένας συνταξιούχος του Αμερικανικού στρατού, ζει στην πόλη Holland της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α. και είναι σήμερα 69 ετών. 47 χρόνια πριν η σύζυγός του Judy έφερε στον κόσμο ένα αγοράκι. Το ονόμασαν Rick. Η γέννα ήταν δύσκολη καθώς ο ομφάλιος λώρος είχε μπλεχτεί γύρω από το λαιμό του εμβρύου. Δυστυχώς σταμάτησε η αιμάτωση του εγκεφάλου για τα πρώτα ζωτικά λεπτά. Ο Rick επέζησε από την κρίσιμη επιπλοκή αλλά όπως είπαν αργότερα οι γιατροί στους γονείς του υπήρχε πρόβλημα. Δεν θα μπορούσε ποτέ ούτε να περπατήσει, ούτε να μιλήσει. Ήταν τετραπληγικός. Τα λίγα λεπτά στέρησης οξυγόνου κατέστρεψαν το τμήμα εκείνο του εγκεφάλου που ελέγχει την κίνηση των άκρων και της ομιλίας. To μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ελέγχει τις κινήσεις του κεφαλιού. Είναι από αυτά που ξέρεις πως σπάνια συμβαίνουν και εύχεσαι να μην σου συμβούν ποτέ. Εννέα μήνες αργότερα οι γιατροί πρότειναν στους Hoyt να βάλουν το Rick σε ένα ειδικό ιατρικό κέντρο για παιδιά με τέτοια προβλήματα όπου θα τύχει της καλύτερης δυνατής φροντίδας. Οι Hoyt ήταν κατηγορηματικοί. Δεν μπορούσαν να αποδεχθούν ότι το παιδί τους θα έμενε για πάντα "φυτό". Πήραν την απόφαση να μεγαλώσουν τον Rick μαζί με τ αδέλφια του σαν ένα φυσιολογικό παιδί. Πέρασε καιρός. Όταν ο Rick ήταν 11 ετών τον πήγαν στο Πολυτεχνείο του Tufts University στη Βοστόνη και ζήτησαν από τους μηχανικούς μήπως υπάρχει κάποιος τρόπος να βοηθήσουν το παιδί να επικοινωνεί. Ήταν μία κρούση στην επιστήμη για να γεφυρώσει το κενό επικοινωνίας. O επικεφαλής καθηγητής είδε το παιδί και απάντησε: "Αδύνατον. Ο εγκέφαλος ενός τέτοιου παιδιού δεν μπορεί να δεχθεί τίποτε!" Ο πατέρας όμως δεν αρκέστηκε σε αυτό. Ήξερε πως στον Rick λείπει η επικοινωνία και όχι η νοημοσύνη. Έκανε μια δεύτερη, πιο ανθρώπινη απόπειρα. "Σας παρακαλώ, μιλήστε του". Είπε ο Dick. "Πείτε του κάτι. Πείτε του ένα αστείο!" Ο καθηγητής είπε στον Rick ένα ανέκδοτο και ο Rick γέλασε. Λίγους μήνες αργότερα οι μηχανικοί του Tufts έφτιαξαν ένα σύστημα με το οποίο ο Rick με διάφορες κινήσεις του κεφαλιού μετακινούσε ένα κέρσορα, επιλέγοντας γράμματα και σχημάτιζε λέξεις στην οθόνη ενός υπολογιστή. Αυτό ήταν! Το παιδί άρχισε να επικοινωνεί . Η πρώτη φράση που έγραψε στον υπολογιστή ήταν : "GO BRUINS". Είναι μια έκφραση των Αμερικανών για να ενθαρρύνουν την ομάδα τους. Bruins είναι η ομάδα χόκεϊ της Βοστόνης. Τότε ήταν η πρώτη σαφή ένδειξη της προτίμησης του Rick για τον αθλητισμό.. Έπεται όμως και συνέχεια. Αργότερα ο Rick πήγε στο σχολείο. Όταν ήταν 15 ετών ένας συμμαθητής του τραυματίστηκε σε τροχαίο και το σχολείο οργάνωσε έναν αγώνα δρόμου 8 χιλιομέτρων προς τιμήν του. Όταν ο Rick γύρισε στο σπίτι είπε στον πατέρα του : "Μπαμπά θέλω να τρέξουμε για τον Στιβ". Ο Dick σάστισε πως ένα "γουρουνόπουλο", όπως συνήθιζε να λέει για τον εαυτό του, που δεν έτρεξε ποτέ πάνω από ένα χιλιόμετρο συνεχόμενο, θα έσπρωχνε ένα αναπηρικό καροτσάκι για 8 χιλιόμετρα. Το δοκίμασε. Και τα κατάφεραν. Εδώ ξεκινάει το μοναδικό φαινόμενο. Ο Rick είπε στον πατέρα του : "Μπαμπά, όταν τρέχαμε, ένοιωθα ότι δεν είμαι πια παράλυτος. Ένοιωθα να τρέχω κι εγώ μαζί σου!" Αυτή η μέρα άλλαξε την πορεία των δύο Hoyt για πάντα. Ο Dick αποφάσισε να τρέχει μαζί με το γιο του όσο πιο συχνά μπορούσε. Άρχισαν εντατική προπόνηση και 2 χρόνια αργότερα ήταν έτοιμοι για ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός. Τον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1979. Δεν κατάφεραν να πάρουν επίσημη συμμετοχή αλλά έτρεξαν και τερμάτισαν! Προφανώς είχαν βγει νικητές. Τα επόμενα χρόνια πήραν επίσημη συμμετοχή. Η επόμενη πρόκληση ήταν το τρίαθλο. Ένα αγώνισμα συνδυασμός από τρέξιμο, ποδηλασία και κολύμπι. Οι Ολυμπιακές αποστάσεις για το τρίαθλο είναι : κολύμπι 1.5 χλμ, ποδηλασία 40χλμ και τρέξιμο 10 χλμ. Ο Dick αποφάσισε να το δοκιμάσει κι αυτό. Και τα κατάφερε. Και όσο ο Dick ανέβαζε τον πήχη και δοκίμαζε πιο δύσκολες διοργανώσεις, τόσο ο Rick ένιωθε λιγότερο την τετραπληγία του. Γίνονται πολλές διοργανώσεις τρίαθλου ανά τον κόσμο σε διάφορες αποστάσεις. Η γνωστότερη όμως δοκιμασία για υπεραθλητές ψυχής είναι το Ironman που διεξάγεται στη Χαβάη. 3,8 χλμ. κολύμπι, αν δεν πνιγείς 180 χλμ. ποδηλασία και αν κουνιούνται ακόμα τα πόδια σου ένας Μαραθώνιος (42.195μ. τρέξιμο)! Μια δοκιμασία 15 ωρών για σώμα και ψυχή. Μόνο αν προπονηθείς πολλές ώρες κάθε μέρα ειδικά για την σωματική εξάντληση, - μόνο τότε θα μπορέσεις να φαντάζεσαι την γραμμή του τερματισμού για 15 ώρες. Ο Dick το επιχείρησε και αυτό. 6 φορές. Και τερμάτισε και τις 6! Μεταφέροντας πάντα τον γιο του, Rick. Κολύμπησε 3,8 χλμ. σέρνοντας μια φουσκωτή βάρκα μέσα στην οποία ήταν ο Rick, ποδηλατούσε για 180 χλμ. κουβαλώντας και τον Rick και έτρεξε 42 χλμ. σπρώχνοντας το αναπηρικό καροτσάκι του Rick. Κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν καταφέρνουν ούτε μόνοι τους! Από το 1979 που συμμετείχαν στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, ο Dick και ο Rick Hoyt (Team Hoyt) συμμετείχαν σε 958 αθλητικά γεγονότα μεταξύ των οποίων 224 τρίαθλα, 6 Ironman, 65 Μαραθώνιους, τους 25 στη Βοστόνη και 20 δίαθλα με ένα απ αυτά το 1992, να διασχίζουν τις Ην. Πολιτείες από Βορρά προς Νότο τρέχοντας και ποδηλατώντας για 45 μέρες καλύπτοντας 5.976 χλμ! Πέρυσι σε ηλικία 68 ετών ο Dick και 46 ο Rick τερμάτισαν για 25η φορά στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, στην 5.083η θέση μεταξύ 10.000 αθλητών. Δεν μιλάμε για χαριστικό τερματισμό. Το 1992 τερμάτισαν με χρόνο 2 ώρες και 40 λεπτά, 35 λεπτά πάνω από το παγκόσμιο ρεκόρ. Τότε κάποιοι είχαν παροτρύνει τον Dick να τρέξει μόνος του μια και ήταν σίγουρο ότι θα κατέγραφε χρόνο μέσα στους καλύτερους του κόσμου. Αλλά η απάντηση του Dick ήταν άμεση. -ΟΧΙ, τρέχω για να αισθάνεται καλύτερα ο γιος μου και όχι για το ρεκόρ. Ο Rick κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πανεπιστήμιο και όταν αποφοίτησε δέχθηκε την πρόταση του πανεπιστημίου για να εργαστεί στις υπηρεσίες του, όπου και βρίσκεται μέχρι σήμερα. Ο Dick ανακηρύχθηκε ο ΠΑΤΕΡΑΣ του αιώνα και συνεχίζει να λαμβάνει μέρος σε μαραθώνιους και τρίαθλα όποτε οι υποχρεώσεις του Rick το επιτρέπουν. Πρόσφατα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη των Hoyt ρώτησαν τον Rick, μετά απ όλα αυτά τι δώρο θα ήθελε να κάνει στον πατέρα του. Ο Rick έγραψε στον υπολογιστή : "Θα ήθελα, έστω και για μία φορά, να καθίσει ο πατέρας μου στο καροτσάκι και να τον σπρώχνω εγώ".

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ : http://proponitesbasket.blogspot.com/ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ