Αποστάσεις Φαναρίου από την υπόθεση Εφραίμ

Amen.gr | Ειδήσεις - Αποστάσεις Φαναρίου από την υπόθεση Εφραίμ και μήνυμα προς τη Μόσχα - Amen.gr - Πύλη Εκκλησιαστικών Ειδήσεων - Η τελευταία λέξη στην προσευχή σας, η πρώτη στην ενημέρωσή σας

Η σιωπή του Θεού

Κείμενο: π. Κωνσταντίνος Ν. Καλλιανὸς

Ταξιδεύουμε ἀπάνου στὴ στιγμή. Μιὰ στιγμὴ ποὺ ξεκινάει ἀπό τὴ σιωπὴ καὶ, πρὶν προφτάσει νὰ ζήσει, ξαναπέφτει στὴ σιωπή. Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος

Μεσονύχτιες στιγμές, μέσα στῶν οἰκτιρμῶν Του τὸ πέλαγος καὶ τὴ βεβαιωμένη Του παρουσία, ποὺ ἐξατμίζει κάθε ἴχνος φόβου καὶ ἀνησυχίας καὶ κραταιώνει τὴν ψυχὴ γιὰ τὸ ἐπερχόμενο, κι ἴσως ὀδυνηρό, ξημέρωμα: αὐτὸ τὸ προαύλιο τῆς καθημερινότητας.

Ἀπὸ μακρυὰ ἀκούγονται ποικίλες μουσικές, κρωγμοὶ ἀπὸ τὰ νυχτοπούλια, ἄλλοι ἦχοι παράξενοι τῆς νύχτας, πού ὑφαίνουν γύρω σου τὸ χιτώνα τῆς ἀγωνίας καὶ κάποτε τῆς ἀπελπισίας. Γιὰ τὴν ὅποια ἀβεβαιότητα ὑπάρχει γύρω ἤ καὶ μέσα σου. Γιατὶ τὴν ἐλπίδα τὴν ἀνέθεσες σ᾿ Ἐκείνη, ποὺ ὡς ἄλλη Μάνα σοῦ παραστέκει μὲ τὴν γνησιότητα τῆς Ἀγάπης καὶ τῶν πρεσβειῶν Της τὴν προστασία. Ἐπειδὴ σ᾿ αὐτὴ στηρίζεσαι μέσα σὲ τοῦτο τὸν ἄσπλαχνο κόσμο.

Σ᾿ ὅλ᾿ αὐτὰ, λοιπὸν, ἔρχεται νὰ προστεθεῖ κι ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ποικίλους τρόπους διαθλᾶται μέσα καὶ γύρω σου. Σιωπὴ αἰνιγματική, ἀλλὰ καὶ πρὸς παιδαγωγίαν· μὲ ἐρωτήματα, ἀλλὰ καὶ μὲ στέρεες ἀπαντήσεις, ποὺ χαρακτηρίζουν καίρια καὶ κορυφαία ἐτούτη Του συμπεριφορά. Μιὰ συμπεριφορά, δηλαδή, ποὺ γιὰ νὰ τὴν κατανοήσεις, νὰ τὴ σπουδάσεις καὶ ἐνδεχομένως νὰ τὴν ἐξετάσεις, μελετώντας την μὲ εἰλικρίνεια, ἀπαιτεῖται νὰ περπατήσεις δρόμους παράλληλους: δρόμους διαδοχῆς καὶ μαθητείας ποὺ σοῦ προσφέρονται μέσα στὴν ἴδια τὴν ἐμβιωμένη πραγματικότητα, ἀλλὰ καὶ μέσα στὴν ἀδίσταχτη τὴν καθημερινότητα. Γιατὶ ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ὅπως ἡ σιωπὴ τοῦ γονιοῦ, τοῦ κάθε γονιοῦ, σὲ ὧρες φαρμακωμένες καὶ ἀνήλιαγες, ὅταν μέσα σὲ στιγμὲς ταραχῆς καὶ κλυδωνισμοῦ σφίγγει τὰ χείλη, χαμηλώνει τὰ μάτια καὶ σφιχτοδένει τὰ χέρια, λὲς καὶ κρατεῖ τὸ εἶναι του ὅλο σὲ ἐγρήγορση, ὅπως σὲ ὥρα καταποντισμοῦ ὁ καπετάνιος περιμαζεύει ὅλες του τὶς δυνάμεις καὶ κοιτάζει νὰ σώσει τὸ πλοῖο καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. Παραδειγματικὴ ἔκφραση αὐτῆς τῆς θείας Σιωπῆς, ἡ Σιωπὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐνώπιον τοῦ Ἡγεμόνος . «Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιώπα» (Μτθ. 26,63). Ἡ σιωπὴ τῶν Ἁγίων ποὺ καθημερινὰ τοὺς ἐμπαίζουμε, μὲ ποικίλους τρόπους καὶ συμπεριφορές….

Σπουδάζοντας τὴ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ βρίσκεις ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματὰ σου, γιατὶ συνυπολογίζεται αὐτὴ ἡ σιωπὴ μὲ τὴ δικὴ σου προσπάθεια γιὰ ἐπανεύρεση τοῦ ἑαυτοῦ σου, γιὰ τὸν ἐπανακαθορισμὸ τοῦ «χαμένου κέντρου» τῆς ζωῆς σου, τὸ ὁποῖο ἀνακαλύπτεις σιγὰ-σιγὰ σκαβοντας μέσα σὲ δεδομένα ἀποστασίας καὶ μικροπρέπειας ἀπέναντὶ Του. Ἀνακαλύπτεις τότε στιγμὲς ἐπισκέψεών Του μέσα σου, ὅταν ἐσὺ δὲν ἤσουν ἕτοιμος, ἐνῶ Ἐκεῖνος ἐπέμενε: «Ἰδοὺ ἔστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω....» (Ἀποκ.3,20). Καὶ τότε σκέφτεσαι πόσος χρόνος πῆγε χαμένος δίχως τὴν παρουσία Του, ἔστω καὶ τὴ σιωπηλὴ παρουσία Του, μέσα στὸν κόσμο ποὺ φρονεῖ πάντα τὰ δικὰ του καὶ ἐπιμένει στὸ θελημὰ του, ποὺ, ὅσο περνᾶνε τὰ χρόνια, ὅλο καὶ χειροτερεύει, γιατὶ ἐκπληρώνεται ἡ Προφητεία τοῦ Μ. Ἀντωνίου, ποὺ ἀναφέρει ὅτι θἄρθει καιρὸς ὅπου οἱ ἄνθρωποι θὰ παρανοήσουν, κι ὅταν δοῦν κάποιο λογικὸ θὰ τοῦ λένε ὅτι ἐκεῖνος εἶναι ὁ παρανοικὸς κι αὐτοί οἱ λογικοί. Κι ὄχι ἁπλῶς ἐκπληρώνεται, ἀλλὰ πιστοποιεῖται ὡς μιὰ θεμελιωμένη ἀξία τῆς ἐμβιωμένης Σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία μὲ κόπους, εὐχὲς, ἀγρυπνίες, πειρασμῶν ἐπιδρομὲς καὶ ἀνθρώπων διαβολὲς, ἀποκρυπτογραφήθηκε καὶ μᾶς δόθηκε μὲ τὸ βέβαιο τῆς ἑρμηνείας της στέλεχος: παρακαταθήκη καὶ κληρονομία εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι συν-ομιλία μὲ τὸν προσευχόμενο, τὸν ἐν ἀνάγκαις εὑρισκόμενο, τὸν ἀπελπισμένο μὲ τὸν κόσμο καὶ τὰ τοῦ κόσμου, τὸν ἀναβαίνοντα τὸν προσωπικὸ του Γολγοθᾶ ἀναζητώντας, εἰς μάτην, κάποτε, τὸν Σίμωνα τὸν Κυρηναῖο. Ἡ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι τὸ προοίμιο τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀσθενείας. Τότε δηλαδὴ ποὺ μέσα στὴ δοκιμασία ἔρχεται ἡ Παρουσία τοῦ Θεοῦ. «…καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς· κακεῖ Κύριος» (Γ᾿ Βασ.19,12).

Συγχωρέστε με ποὺ δὲν κατάφερα μέχρι σήμερα ν᾿ ἀποκρυπτογραφήσω τὴ Σιωπὴ τοῦ Θεοῦ «ἔτι καὶ ἔτι». Ὅ, τι γράφω εἶναι σημεῖα ποὺ μοῦ πρόσφεραν κάποιοι ἀδελφοὶ, ἔμπιστοι Ἐκείνου καὶ δαψιλῶς εὐεργετούμενοι, μὲ ἰχνογραμμένη πάνω τους τὴν ἐλπιδοφόρο σκέπη καὶ συνδρομή: ἐξάπαντος μαθητεία ὅλων μας...

Ἐπισημείωση: Εἶχε γραφεῖ τὸ παραπάνω, ὅταν διάβασα τὸ σενάριο τῆς ταινίας τοῦ Ἴγκριντ Μπέρκμαν, «Οἱ Μεταλαμβάνοντες». Ἐκεῖ κατάλαβα πὼς ἡ σιωπὴ τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ πίκρα Του ποὺ διαρκεῖ, ἐξ αἰτίας τῆς ἀτολμίας μας, τὶς σκοτεινὲς μας ψυχὲς καὶ, φυσικά, γιὰ μᾶς τοὺς κληρικούς, ἡ ἀπουσία τοῦ γνήσιου λόγου μας ποὺ θὰ παιδαγωγήσει, θὰ περιθάλψει, θὰ νοηματοδοτήσει τὴ ζωή μας. Γιατὶ καθημερινὰ φορτώνουμε τὸν ἑαυτό μας μὲ ποικιλία ἐνασχολήσεων, μεριμνῶν καὶ ναρκισσισμοῦ. Ὁ Θεὸς, νοιώθουμε, ὅτι εἶναι ὑποχρεωμένος ἀπέναντί μας, ὄπως ὁ κάθε γονιός, κι ἐμεῖς ἔχουμε μόνο δικαιώματα, καὶ καμμιὰ ὑποχρέωση γιὰ εὐγνωμοσύνη ( πρβλ. Λκ. 17, 11-19), τὰ ὁποῖα καὶ μὲ γκρίνια διεκδικοῦμε συνεχῶς.

Φυσικὰ τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικὰ καὶ διαμετρικὰ ἀντίθετα μὲ αὐτά, τὰ ὁποῖα ζοῦμε καὶ πράττουμε. Νομίζουμε, δηλαδή, ὅτι ὁ βίος μας εἶναι πεδίο ἀνταγωνισμῶν, ὅπου ἐμεῖς ἀπομένουμε θεατὲς καὶ κάποιοι ἄλλοι ἐπιμένουν ν᾿ ἀγωνίζονται. Γιατὶ πιστεύουμε, πὼς, ὅπως ἐξαπατοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, θὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ στὸ Θεὸ, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἀκούει σωπαίνει διακριτικὰ καὶ μὲ σημασία, ἀφοῦ μᾶς δίνει καιρὸ… Τὸν ὅποιο καιρὸ γιὰ νὰ βροῦμε τὶς παραμέτρους ἐκεῖνες ποὺ θὰ μᾶς ξανατοποθετήσουν σιμὰ Του. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀναζητώντας τὸ κλειδὶ ποὺ θ᾿ ἀνοίξει τὴ θύρα τῆς κατοικίας τοῦ Θεοῦ, ὅπου καὶ θὰ κατορθώσουμε νὰ Τὸν ἐπισκεφθοῦμε καὶ νὰ συνομιλήσουμε μαζὶ Του, θρυμματίζοντας τὴν πολύμηνη ἤ πολυετῆ Σιωπή Του, ἀπαιτεῖται ὑπομονὴ καὶ ταπείνωση. Καὶ στὶς μέρες μας, ἀλλοίμονο, ποῦ καὶ πῶς νὰ βρεθοῦν...

Η φθορά της μνήμης αρχίζει στα 45

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

Άσχημα μαντάτα επιφύλαξε μια νέα μελέτη, η οποία έδειξε πως η φθίνουσα πορεία της μνήμης, της λογικής σκέψης και της αντίληψης δεν αρχίζει στην ηλικία των 60 ετών όπως πίστευαν έως σήμερα οι ειδικοί, αλλά πολύ νωρίτερα: στα 45.

 «Είναι ευρέως διαδεδομένη η πεποίθηση ότι η νοητική εκφύλιση δεν αρχίζει πριν από την ηλικία των 60 ετών, αλλά η μελέτη μας αποκαλύπτει σημαντική νοητική φθορά ακόμα και σε άτομα ηλικίας 45 έως 49 ετών», δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Αρσανά Σιν-Μανού, από το Κέντρο Έρευνας στην Επιδημιολογία & την Πληθυσμιακή Υγεία, το οποίο υπάγεται στο Εθνικό Ίδρυμα Ιατρικής Έρευνας (INSERM) της Γαλλίας.

Το συμπέρασμα βασίζεται στην ανάλυση στοιχείων από μελέτη που άρχισε το 1985 και πραγματοποιείται σε σχεδόν 5.200 άνδρες και 2.200 γυναίκες. Οι εθελοντές είναι Βρετανοί και οι ειδικοί τους παρακολούθησαν από την ηλικία των 45 ετών έως τα 70 τους χρόνια.

Σε διάστημα μιας δεκαετίας, οι εθελοντές υποβλήθηκαν τρεις φορές σε εξετάσεις νοητικών λειτουργιών.

Όπως γράφουν η δρ Σιν-Μανού και οι συνεργάτες της στην «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση» (BMJ), με το πέρασμα του χρόνου μειώνονταν οι επιδόσεις των εθελοντών στα τεστ μνήμης, λογικής σκέψης και λεκτικής ικανότητας. Η μείωση ήταν ταχύτερη σε όσους ήταν μεγαλύτερης ηλικίας.

Μεταξύ λ.χ. των ανδρών ηλικίας 45-49 ετών, η ικανότητα λογικής σκέψης και η αντίληψη μειώνονταν κατά 4% ετησίως, ενώ για εκείνους που ήταν 65-70 ετών η μείωση ήταν σχεδόν 10% τον χρόνο.

Στις γυναίκες, η μείωση της λογικής σκέψης και της αντίληψης γινόταν με ρυθμό 5% ετησίως για όσες είχαν ηλικία 45-49 ετών, και με ρυθμό σχεδόν 7% ετησίως για εκείνες που ήταν 65-70 ετών.

Ανάλογες μειώσεις παρατηρήθηκαν και στη μνήμη και την λεκτική ικανότητα.

Τα στοιχεία αυτά υποδηλώνουν ότι «η νοητική κατάστασή μας δεν είναι αλώβητη στον χρόνο μέχρι να γεράσουμε», είπε η δρ Σιν-Μανού. «Αυτό πρέπει όλοι να το αντιληφθούν, ούτως ώστε να λάβουν εγκαίρως τα μέτρα που απαιτούνται για να διαφυλάξουν τις νοητικές λειτουργίες τους».

Ποια είναι αυτά τα μέτρα; Ο γενικός κανόνας είναι πως «ό,τι κάνει καλό στην καρδιά, κάνει και στον εγκέφαλο». Συνεπώς, ένας υγιεινός τρόπος ζωής, χωρίς τσιγάρο, αλκοόλ και λίπη, με γυμναστική και προσεγμένη διατροφή, είναι απαραίτητος για υγιή εγκέφαλο, σύμφωνα με τους ειδικούς.

Πηγή : Web Only

Σάμος,

Η Ρωσική Εκκλησία απαιτεί - δεν επαιτεί - την αποφυλάκιση Εφραίμ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου, θεολόγου

Πολλά ενδιαφέροντα μας λέει ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε χθες (5.1.2012) στο περιοδικό Επίκαιρα.

Ο κ. Ιλαρίων για άλλη μια φορά ρίχνει το ...γάντι στον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια σχετικά με την έκκληση του Πατριάρχη Μόσχας για την απελευθέρωση Εφραίμ: "Όταν αποστέλλουμε κάποια αίτηση, πολύ περισσότερο με την υπογραφή του Πατριάρχη, έχουμε ως αφετηρία μας το ότι δεν πρέπει να αγνοηθεί. Εάν αγνοηθεί, τότε αυτό θα μαρτυρά μια ορισμένη θέση, την οποία θα λάβουμε υπόψη μας, και στις περαιτέρω ενέργειές μας θα ξεκινάμε από εκεί. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι η θέση μας δεν θα αγνοηθεί...". Ο Μητροπολίτης Ιλαρίων, όπως γράψαμε και προ ημερών, δεν παίζει. Απαιτεί, ουσιαστικά, από τον Κάρολο Παπούλια την απελευθέρωση Εφραίμ, θέτοντας και θέμα γοήτρου του Ρώσου Πατριάρχη.

Στη συνέντευξή του ο Σεβ. Ιλαρίων μιλάει και για τις ιδιαίτερες σχέσεις της Ρωσίας με το Ρωσικό Μοναστήρι του Αγ. Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος, τις οποίες θεωρεί ως κάτι το "απολύτως φυσικό". Και είναι. Το ...αφύσικο είναι η πρεμούρα των Ρώσων για τον Εφραίμ, με τον οποίο δεν είχε φανεί μέχρι πρότινος ότι είχαν σχέσεις ...πάθους! Άραγε να είναι μόνο το γόητρο των Ρώσων ηγετών που επλήγη - όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Θανάση Αυγερινού από τη Μόσχα - οι οποίοι δεν μπορούν να δεχθούν ότι δεξιώνονταν "βασιλικά" έναν υπόδικο;

Η ρωσική οργάνωση "Ας υπερασπιστούμε τον Άθω!" που δημιουργήθηκε για την απελευθέρωση του ηγούμενου Εφραίμ, ταυτίζει - ουσιαστικά - τον Άθω με τον Εφραίμ. Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ αναφέρεται σε θέσεις πολιτικών που ζητούν αλλοίωση του χαρακτήρα του Αθωνίτικου μοναχισμού, αλλά εδώ το σημείο αιχμής είναι ο Βατοπαιδινός ηγούμενος. Γι' αυτόν συστάθηκε η ...Αθωσωτήριος οργάνωση.

Ο κ. Ιλαρίων δεν αμφισβητεί την δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Άγιον Όρος, αλλά τονίζει πως ο Άθως είναι "πανορθόδοξο προσκύνημα". Δικαιολογεί έτσι την παρέμβαση της Ρωσικής Εκκλησίας στην υπόθεση Εφραίμ. Μια παρέμβαση που είναι σαφές ότι έγινε εν αγνοία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του οποίου τη "σιωπή" δεν μπορεί να εξηγήσει ο κ. Ιλαρίων, λέγοντας κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον: "Κάθε εκκλησιαστικός ηγέτης σε κάθε δεδομένη κατάσταση λαμβάνει εκείνη την απόφαση, η οποία, κατά την άποψή του, πρέπει, προφανώς, να υπηρετεί τα συμφέροντα της Εκκλησίας της οποίας ηγείται". Δηλαδή παίρνοντας την απόφαση η Ρωσική Εκκλησία να κάνει δραματικές εκκλήσεις για την αποφυλάκιση Εφραίμ υπηρετεί κάποια δικά της συμφέροντα; Και ποια μπορεί να είναι αυτά; Όταν μάλιστα πρόκειται για υπόθεση άλλης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας;

Πολλά θα μπορούσε ακόμη να παρατηρήσει κανείς στην συνέντευξη του Υπουργού των Εξωτερικών της Ρωσικής Εκκλησίας. Προτιμώ, επί του παρόντος, να κλείσω με μια απορία:

Σε ποιά διαβήματα προέβη η Ρωσική Εκκλησία οσάκις ο Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος Ιωάννης συλλαμβάνονταν από τις Αρχές της FYROM και σάπιζε σε φυλακές των Σκοπίων; Νομίζω πως είναι και τώρα στη φυλακή... Και εκεί η σύλληψή του γίνεται για καθαρά θρησκευτικούς και εθνικούς λόγους και σε καμία περίπτωση για ανταλλαγές οικοπέδων...

Υ.Γ. Ο τίτλος, πάντως, της συνέντευξης του Μητροπολίτου Ιλαρίωνα "Η καθολική Δύση πίσω από την προφυλάκιση Εφραίμ" δεν δικαιολογείται επαρκώς - έως καθόλου - από το περιεχόμενο της συνέντευξης.

Η ιστορική αρχή του Μεγάλου Αγιασμού.

Στην αρχαία Εκκλησία την Παραμονή των Θεοφανείων γινόταν η βάπτιση των Κατηχουμένων, δηλαδή των νέων χριστιανών (όπως την παραμονή του Πάσχα και της Πεντηκοστής).Τα μεσάνυχτα τελούνταν ο αγιασμός του ύδατος για την τελετή του βαπτίσματος  τότε εισήχθη η συνήθεια (όπως μας πληροφορεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος) οι χριστιανοί να παίρνουν από το αγιασμένο νερό και να πίνουν ή να το μεταφέρουν στα σπίτια τους προς ευλογία και να το διατηρούν όλο το χρόνο. Αργότερα όμως (σε καιρούς λειτουργικής παρακμής) η ακολουθία του αγιασμού απομονώθηκε από αυτή του βαπτίσματος παρόλο που διατήρησε πολλά στοιχεία του. Παρέμεινε η συνήθεια οι πιστοί να παίρνουν από το αγιασμένο νερό «προς αγιασμόν οίκων» όπως αναφέρει η καθαγιαστική ευχή του Μεγάλου Αγιασμού. Νωρίς επίσης επικράτησε και η συνήθεια της νηστείας προ της εορτής των Θεοφανείων, για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί οι δύο μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων στην αρχαία Εκκλησία ήταν ενωμένες σε μία, αυτή των Θεοφανείων ή Επιφανείων, που τελούνταν στις 6 Ιανουαρίου (συνήθεια που διατηρείται στην Αρμενική Εκκλησία μέχρι σήμερα) όμως ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος (5ος αιώνας) χώρισε τις δύο γιορτές και  όρισε η μεν Γέννηση του Χριστού  να γιορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου, η δε Βάπτιση και φανέρωση της αγίας Τριάδας στις 6 Ιανουαρίου. Πριν από κάθε Δεσποτική εορτή προηγούνταν νηστεία για την ψυχική και σωματική κάθαρση των πιστών. Ας θυμηθούμε πως η νηστεία έχει μέσα της το στοιχείο του πένθους για τις αμαρτίες μας. Έτσι όταν χώρισαν οι δύο γιορτές η νηστεία που προηγούνταν ακολούθησε τη γιορτή των Χριστουγέννων γι' αυτό η Εκκλησία όρισε να νηστεύουμε μόνο την παραμονή των Θεοφανείων σαν προετοιμασία για την γιορτή και όχι περισσότερες ημέρες γιατί βρισκόμαστε σε εορταστική περίοδο, το άγιο Δωδεκαήμερο.

Και δεύτερον, γιατί αρχαία συνήθεια ήταν επίσης αυτοί που θα βαπτίζονταν να νηστεύουν και μαζί με αυτούς οι ανάδοχοι, οι συγγενείς αλλά και άλλοι χριστιανοί οι οποίοι τηρούσαν εθελοντικά νηστεία «υπέρ των βαπτιζομένων». Δεν ήταν λοιπόν δύσκολο στη συνείδηση των χριστιανών να συνδεθούν η πόση του αγιασμού και η νηστεία, χωρίς να υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ αυτών. Έτσι λοιπόν μεταφέροντας το ζήτημα στη σημερινή εποχή μπορούμε να πούμε τα εξής: Οι τακτικώς μεταλαμβάνοντες των αγίων Μυστηρίων και τηρούντες στις νηστείες της Εκκλησίας μας (και της 5ης Ιανουαρίου) δεν χρειάζεται να νηστέψουν παραπάνω για να πιουν από το Μ. Αγιασμό.

ΜΕΓΑΣ ΑΓΙΑΣΜΟΣ - ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

Tου Πρωτοπρ. π. Βασιλείου Βολουδάκη

Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.

Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και αύριο, εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε με το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός. Ταυτοχρόνως εορτάζουμε και τη φανέρωση της Αγίας Τριάδας, καθ’ ότι, όπως ψάλλει η Εκκλησία μας «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονεν».

Ο αγιασμός και των δύο ημερών, 5ης και 6ης Ιανουαρίου, είναι ίδιος. Δηλαδή έχει την ίδια αγιαστική δύναμη.

Μερικοί, όμως, παρασυρόμενοι από το γεγονός ότι την παραμονή των Θεοφανείων παραλείπεται η ανάγνωση της πρώτης μεγάλης Ευχής ισχυρίζονται ότι, ένεκα αυτής της ελλείψεως, ο αγιασμός της 6ης Ιανουαρίου είναι μεγαλυτέρας αγιαστικής χάριτος. Οι υποστηρικτές αυτής της απόψεως δεν έχουν δίκιο, διότι η παραλειπομένη ευχή δεν είναι αγιαστική αλλά κηρυκτική. Αναλύει θεολογικά το νόημα της εορτής χωρίς, όμως, να περιέχει επίκληση της αγιαστικής Θ. Χάριτος.

Πραγματική διαφορά αγιαστικής δυνάμεως υπάρχει μεταξύ του Μεγάλου Αγιασμού και του Μικρού αγιασμού που τελείται στην αρχή κάθε μηνός.

Η διαφορά αγιαστικής Χάριτος Μικρού και Μεγάλου Αγιασμού δεν είναι ποιοτική αλλά ποσοτική. Δεν διαφέρει η ποιότητα της Θ. Χάριτος, η Οποία είναι η αυτή πάντοτε αλλά διαφέρει η ποσότητα. Το ίδιο συμβαίνει και με την Ιερωσύνη. Και οι τρεις βαθμοί της, Επίσκοπος, Πρεσβύτερος, Διάκονος έχουν λάβει την ίδια ποιότητα Θ. Χάριτος αλλά όχι την ίδια ποσότητα και γι’ αυτό υπάρχει διαφορά στην ενέργεια των τριών βαθμίδων της Ιερωσύνης.

Ο Μέγας Αγιασμός είναι το σπουδαιότερο φάρμακο της Εκκλησίας μας μετά τη Θ. Κοινωνία και γι’ αυτό μεταλαμβάνουμε του αγιασμού πριν να λάβουμε το αντίδωρο, ενώ, αντιθέτως, ο μικρός Αγιασμός, ως τέταρτος κατά σειράν δυνάμεως, λαμβάνεται μετά το αντίδωρο. Μέγα Αγιασμό λαμβάνουν και όσοι δεν έχουν τις προϋποθέσεις και την ανάλογη προετοιμασία για τη Θ. Μετάληψη.

Ο Μέγας Αγιασμός συνδέεται άμεσα με το μυστήριο της Μετανοίας και την Εξομολόγηση, καθ’ ότι η αρχή του ανάγεται στο βάπτισμα μετανοίας του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, το οποίο ενεργοποιήθηκε και ολοκληρώθηκε με την Παρουσία και την Βάπτιση του Κυρίου μας στον Ιορδάνη ποταμό.

     Η σύνδεση του Μ. Αγιασμού με το μυστήριο της Μετανοίας επιτάσσει να προηγείται της μεταλήψεως του Μέγας. Αγιασμού νηστεία άνευ ελαίου, δεδομένου ότι η νηστεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μετάνοια. Η ανέλαιος νηστεία για την μετάληψη του Μ. Αγιασμού τηρείται πάντοτε και όχι μόνο κατά την παραμονή των Θεοφανείων, εφ’ όσον μετάληψη Μεγάλου Αγιασμού γίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

Μερικοί επιμένουν να πιουν Μ. Αγιασμό την παραμονή των Θεοφανείων, χωρίς να έχουν νηστέψει το λάδι, συνεπικουρούμενοι και από κάποιους ιερείς που τους εξοπλίζουν με το τάχα… ακαταμάχητο επιχείρημα: «Μα, γιατί να χρειάζεται να νηστέψουμε το λάδι για να πιούμε Μ. Αγιασμό, αφού με αυτόν ραντίζουμε τους τοίχους και τον χύνουμε στο έδαφος;».

Οι άνθρωποι που προτάσσουν αυτό το επιχείρημα πρέπει να γνωρίζουν ότι μόνο δύο ημέρες (5 και 6 Ιανουαρίου) το χρόνο ο Μέγας Αγιασμός ρίπτεται στο έδαφος και ραντίζεται και αυτό, για να αγιασθεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε και κινούμεθα εμείς οι άνθρωποι. Το πάτωμα και τα πλακάκια δεν μπορούν να νηστέψουν! Οι πιστοί, όμως, μπορούμε και πρέπει να νηστέψουμε, γιατί, όπως προείπαμε, ο Μέγας Αγιασμός συνδέεται με το μυστήριο της Μετανοίας.

Εξαίρεση στην ανέλαιο νηστεία γίνεται αν συμπέσει η παραμονή των Θεοφανείων, ημέρα Σάββατο ή Κυριακή, οπότε γίνεται κατάλυση ελαίου, διότι ποτέ δεν νηστεύουμε το λάδι, τα Σάββατα και τις Κυριακές παρεκτός μόνο το Μέγα Σάββατο.

Οι αγιαστικές Ευχές καθιστούν το νερό του Μ. Αγιασμού ισοδύναμο με το νερό της βαπτίσεως και γι’ αυτό ο Μ. Αγιασμός χρησιμοποιείται για την βάπτιση βρεφών, που είναι ετοιμοθάνατα, ή βαρειά άρρωστα προς συντόμευση της Ακολουθίας της Βαπτίσεως. Επίσης, εάν τελεσθεί βάπτιση την ημέρα των Θεοφανείων χρησιμοποιείται στην κολυμβήθρα Μέγας Αγιασμός, χωρίς να αναγνωσθεί η Ευχή του Αγιασμού του ύδατος αλλά μόνο τα λόγια, που αφορούν στον βαπτιζόμενο. Η Ακολουθία του Μικρού Αγιασμού (που τελείται κάθε μήνα) δεν περιέχει αγιαστική Ευχή, δηλαδή επίκληση της χάριτος του Αγίου Πνεύματος αλλά ο αγιασμός του ύδατος γίνεται μόνο με την κατάδυση του Τιμίου Σταυρού. Επίσης, ο Μικρός Αγιασμός ρίπτεται και ραντίζεται στο έδαφος καθ’ όλο το έτος εν αντιθέσει με τον Μεγάλο Αγιασμό, ο οποίος, όπως μαρτυρείται στους χειρογράφους κώδικες «ου ρίπτεται το σύνολον» (κωδ. 979 του Σινά) κατά τις λοιπές ημέρες, πλην των ημερών της παραμονής και της εορτής των Θεοφανείων.

Ο Μέγας Αγιασμός φυλάσσεται καθ’ όλο το έτος στο Ιερό Βήμα του Ναού και χρησιμοποιείται από τους Ιερείς στις περιπτώσεις, που προαναφέραμε αλλά και σε άλλες περιστάσεις. Συνεπώς δεν συντρέχει λόγος να φυλάσσεται και στα σπίτια των χριστιανών, δεδομένου ότι για να διατηρηθεί στο σπίτι πρέπει να επικρατούν σ’ αυτό πνευματικές συνθήκες. Εξ άλλου η Εκκλησία μας είναι το «ταμείον της Θ. Χάριτος» και φυσικά δεν θα αρνηθεί ποτέ να μας χορηγήσει τον Μεγάλο Αγιασμό, όταν η περίσταση το καλέσει και ο Πνευματικός κρίνει ότι θα αποβεί «προς ωφέλειαν επιτήδειος».

O ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ. ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ο ΔΙΩΓΜΟΣ!

   Τοῦ Νίκου Χειλαδάκη

«Παλιὰ ἂν ἕνας εὐλαβὴς ἀσχολεῖτο μὲ τὴν κατάσταση στὸν κόσμο δὲν πρέπει νὰ ἦταν καλά, ἦταν γιὰ κλείσιμο στὸν Πύργο. Σήμερα ἀντίθετα ἂν ἕνας εὐλαβὴς δὲν ἐνδιαφέρεται καὶ δὲν πονεῖ γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο, εἶναι γιὰ κλείσιμο στὸν Πύργο»

(Πατὴρ Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης)

Τὸ σοκαριστικὸ θέαμα ἕνας ἡγούμενος ἀπὸ τὴν μεγαλύτερη μονὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους νὰ σέρνεται στὶς φυλακὲς σὰν κοινὸς κατάδικος, προκαλώντας τὶς ἀνάλογες ἀλγεινὲς ἐντυπώσεις σὲ τοπικό, ἀλλὰ καὶ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀρχὴ μίας σειρᾶς ἐπιθέσεων κατὰ τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τῆς ἑλληνικῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν χώρα μας. Ἴσως δὲν θὰ ἀργήσει ὁ καιρὸς ποὺ ἀκόμα καὶ ἡ ὁμολογία πίστεως θὰ θεωρεῖται ἀναχρονιστικὴ καὶ ἀξιόποινη πράξη καὶ ἡ ἀνάρτηση δημόσια τῶν…

εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας, θὰ θεωρεῖται παραβίαση τῶν «δημοκρατικῶν» καὶ «ἀνθρωπίνων» δικαιωμάτων τῶν «ἐλεύθερα σκεπτόμενων» ἑλλήνων πολιτῶν. Εἶναι φανερὸ πὼς τὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τὸ διεφθαρμένο πολιτικὸ σύστημα ποὺ τὸ κυβερνάει, σκοπεύει νὰ βάλει «χέρι» στὸ Ἅγιο Ὅρος.

Ἡ πρώτη κίνηση θὰ εἶναι ἡ ἀποστολὴ ἐλεγκτικοῦ σώματος γιὰ νὰ ἐλέγξει ποὺ πῆγαν τὰ κονδύλια ποὺ διέθεσε ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση στὶς διάφορες μονὲς τοῦ Ἄθω γιὰ ἔργα ἀνακαίνισης πολλῶν ἑτοιμόρροπων κτιρίων. Ἡ ἀφορμὴ θὰ εἶναι ὁ ἔλεγχος, ἀλλὰ ὁ ἀπώτερος σκοπὸς θὰ εἶναι νὰ «βάλουν χέρι» στὰ ἔσοδα τῶν μονῶν, νὰ ἐλέγξουν ὅλες τὶς πηγὲς χρηματοδότησης τῶν εἴκοσι μοναστηριῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τὶς δωρεὲς καὶ ὅποιες ἄλλες ἐπιχορηγήσεις, εἴτε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα εἴτε ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό. Ὁ σκοπὸς ἡ οἰκονομικὴ ἐξόντωση τῶν μοναστηριῶν.

Δεύτερο βῆμα θὰ εἶναι ἡ κατάργηση κάθε χαρακτήρα αὐτοδιοίκησης καὶ αὐτονομίας τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ὅπως αὐτὴ καθιερώθηκε ἐδῶ καὶ χίλια περίπου χρόνια καὶ ἔγινε σεβαστὴ καὶ ἀπὸ ὅλους τους σουλτάνους τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας.

Σὰν πρώτη κίνηση πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση ἦταν καὶ ἡ ἀποστολὴ εἰσαγγελέα στὸ Βατοπέδι χωρὶς νὰ ἐρωτηθεῖ καν ἡ ἱερὰ ἐπιστασία κατὰ παράβαση ὅλων τῶν μέχρι τώρα ἰσχυόντων.

Ἡ ἑπόμενη κίνηση θὰ εἶναι ἡ ἀνακήρυξη τοῦ Ἁγίου Ὅρους σὰν παγκόσμιο τουριστικὸ ἀξιοθέατο καὶ ἡ καθιέρωση «εἰδικῶν ἐπιστημονικῶν – τουριστικῶν ἀποστολῶν» στὴν ἀρχὴ μὲ τὴν συμβολική, συμμετοχὴ καὶ τοῦ γυναικείου φύλου, σὲ «εἰδικὲς» ἐργασίες, ποὺ δῆθεν θὰ ἀνυψώνουν καὶ θὰ προβάλλουν τὴν πολιτιστικὴ κληρονομιὰ τοῦ ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ στύλου τῆς ἑλληνικῆς ὀρθοδοξίας. Μὲ τὸν διπλωματικὸ αὐτὸ τρόπο θὰ καταργηθεῖ σταδιακὰ τὸ ἄβατο καὶ πλέον γυναῖκες κρατικοὶ ἀξιωματοῦχοι, ἀλλὰ καὶ ἐκλεκτοὶ διεθνῶς ἐπισκέπτες τοῦ γυναικείου φύλου, θὰ μποροῦν νὰ ἔρχονται στὸ Ἅγιο Ὅρος μὲ «εἰδικὴ ἀποστολή», καταρρίπτοντας μὲ φανερὸ πλέον τρόπο κάθε ἱερὴ παρακαταθήκη τοῦ Ἄθω.

Στὸ τέλος οἱ μονὲς θὰ ἀνακηρυχτοῦν σὰν οἰκήματα ποὺ ἀνήκουν στὴν διεθνῆ πολιτιστικὴ κληρονομιὰ καὶ δὲν ἀποκλείετε νὰ ἐπιβληθοῦν νόμοι γιὰ τὴν ξενοδοχειακὴ ἀξιοποίηση τῶν ἱερῶν μονῶν πρὸς ὄφελος ὑποτίθεται τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, μίας οἰκονομίας ποὺ τὴν ἔχει ἤδη λεηλατήσει ἡ προδοτικὴ πολιτικὴ κλίκα ποὺ κυβέρνησε τὶς τελευταῖες δεκαετίες τὴν χώρα.

Στὸ τέλος θὰ ἐπιβληθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι τὸ Ἅγιο Ὅρος «ἔχει πολὺ χρῆμα» καὶ πολλὲς προοπτικὲς οἰκονομικῆς ἀξιοποίησης γιὰ τὸ «καλό της πατρίδας».

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνο τὸ Ἅγιο Ὅρος ποὺ εἶναι ὁ στόχος ὅλου αὐτοῦ του ἄθεου ἐκσυγχρονιστικοῦ καὶ ἀντιχριστιανικοῦ κατεστημένου ποὺ ἔχει ὁδηγήσει τὴν χώρα στὴν πλήρη ἐθνικὴ καὶ διεθνῆ ἀπαξίωση. Ἡ ἐκπαίδευση εἶναι ἤδη στὸ στόχαστρο. Σὲ λίγα χρόνια μόνο γιὰ ἱστορικοὺς λόγους θὰ ὑπάρχει ἀναφορὰ στὰ σχολικὰ βιβλία γιὰ τὴ Ὀρθοδοξία.

Τὰ παιδιά μας σὲ λίγα χρόνια θὰ ἀγνοοῦν ἀκόμα καὶ τὸ «Πάτερ Ημῶν» γιατί, ὅπως θὰ ἰσχυρίζονται οἱ ταγοὶ τῆς ἀπαξίωσης τῆς θρησκείας μας, ἡ δημόσια ἀπαγγελία του θὰ προσβάλει τὴν «ἐλευθερία» καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν μὴ χριστιανῶν.

Οἱ εἰκόνες θὰ κατέβουν ἀπὸ τὰ δικαστήρια γιατί θὰ προσβάλλουν κάθε ἔνδικο ποὺ δὲν πιστεύει καὶ δὲν θὰ θέλει νὰ ἔχει πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι του στὴν διάρκεια μίας δίκης τὸν Χριστό, ἢ τὴν Παναγία μὲ τὸν Χριστό.

Οἱ καμπάνες θὰ θεωρηθοῦν σὰν ἐνοχλητικὰ κατάλοιπα μιᾶς ὀπισθοδρομικῆς ἐποχῆς καὶ θὰ καταργηθοῦν. Ἤδη γνωστὸς μητροπολίτης μητρόπολης τῆς κεντρικῆς Ἑλλάδας, ποὺ εἶχε καὶ ἐκπομπὴ στὴν κρατικὴ τηλεόραση, ἔκανε συστάσεις στοὺς ἱερεῖς τῆς μητρόπολής του νὰ μὴν ἐνοχλοῦν μὲ τὶς καμπάνες τῆς ἐνορίας τους, τοὺς… φιλήσυχους πολίτες ποὺ θέλουν νὰ ξεκουράζονται τὶς Κυριακές.

Τὸ ἱερὰ ράσα θὰ πρέπει νὰ μὴν ἐμφανίζοντας δημόσια, ὅπως γίνετε καὶ στὶς ἄλλες κοσμικὲς καὶ «σύγχρονες» χῶρες, ἀλλὰ μόνο μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ μόνο κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λειτουργίας.

Οἱ ἱερεῖς δὲν θὰ πρέπει νὰ ξεχωρίζουν ἐξωτερικὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους πολίτες προκαλώντας τὸ δημόσιο αἴσθημα, δηλαδὴ τὰ γένια τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι προσεγμένα, μόλις ποὺ θὰ φαίνονται γιὰ νὰ εἶναι καί… τῆς μόδας.

Φυσικὰ οἱ ἐνορίες θὰ ἐξοντωθοῦν οἰκονομικὰ καθὼς κάθε οἰκονομικὴ ἐπιχορήγηση θὰ ἐλέγχετε καὶ θὰ φορολογεῖται γιὰ νὰ πηγαίνει τὸ μεγαλύτερο μέρος στὴν κρατικὴ κλίκα.

Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ Καλλικράτη στὴν ἐκκλησία θὰ καταργήσει πολλὲς μητροπόλεις ποὺ ἔχουν ἱστορία πολλῶν αἰώνων καὶ τὶς ὁποῖες οὔτε ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία δὲν τόλμησε νὰ τὶς πειράξει.

Οὔτε λόγος φυσικὰ γιὰ ἀναμετάδοση τῆς Θείας Λειτουργίας τὶς Κυριακὲς ἀπὸ τὰ κρατικὰ ΜΜΕ, ἐνῶ θὰ ἀπαγορεύεται κάθε παρουσία ἱερέων στὶς δημόσιες τελετὲς καὶ φυσικὰ δὲν θὰ ὑπάρχουν ἁγιασμοὶ καὶ δημόσια ἱερὰ μνημόσυνα. Ἄλλωστε ὁ πολιτικὸς γάμος θὰ ἔχει καὶ συνέχεια μὲ τὴν πολιτικὴ κηδεία.

Νὰ μὴν μιλήσουμε τέλος γιὰ τὶς κάρτες καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ φακέλωση τῆς προσωπικότητάς μας μὲ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ αὐτεξουσίου μας, δηλαδὴ τοῦ πιὸ ἱεροῦ δώρου τοῦ Παντοδύναμου πρὸς τὸν ἄνθρωπο.

Ὅλα αὐτὰ ποὺ ἴσως γιὰ πολλοὺς φαντάζουν ἀπίθανα, δυστυχῶς εἶναι μέρος τοῦ σχεδίου καταρράκωσης κάθε ἀξίας τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν πατρίδα μας ὅπου ἡ Ὀρθοδοξία ὑπῆρξε γιὰ αἰῶνες ὁ φάρος τῆς ὕπαρξής της.

Φαινόμενα σὰν αὐτὸ τοῦ καθηγούμενου Ἐφραὶμ εἶναι μόνο ἡ ἀρχή. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι θὰ ἀφήσουμε ἀπροκάλυπτα ὅλα αὐτὰ νὰ περάσουν ἔτσι πάνω ἀπὸ τὶς εφαλές μας.

Πέτρας Νεκτάριος: Μια άλλη φωνή για το Βατοπέδι

του Σεβ. Μητροπολίτου Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκταρίου

 Η αγάπη μου προς τον μοναχισμό και την Εκκλησία, μου υπαγορεύουν το καθήκον να λάβω μέρος σ’ αυτό το πάνελ της συζήτησης για το θέμα της προφυλάκισης του Ηγουμένου Εφραίμ. Θεώρησα υποχρέωσή μου να εξαγορεύσω τον λογισμό μου. Εξ αρχής λέγω ότι είμαι από εκείνους, που έχουν γράψει κατ’ επανάληψη στον Ηγούμενο και του έχουν συμπαρασταθεί, ευκαίρως δε ακαίρως στις ομιλίες μου τον υπερασπίζομαι. Μάρτυς μου ο Θεός, δεν ψεύδομαι.
Πρέπει όμως να πούμε όλη την αλήθεια για να την γνωρίζουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας, για να μην αδικούνται θεσμοί και πρόσωπα και για να μην αφήνονται σκιές εις βάρος του μοναχισμού μας, που αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της Ορθοδόξου ημών πίστεως.
Η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου ήταν μια καλά στημένη παγίδα για την Εκκλησία. Πάντοτε τα πολιτικά πρόσωπα επιζητούν προσβάσεις στο χώρο της Εκκλησίας για πολλούς λόγους. Στο πρόσωπο του Ηγουμένου Εφραίμ, τους δόθηκε η καλή ευκαιρία, την οποία αξιοποίησαν και τώρα την αναδεικνύουν, για να έχει και η Εκκλησία το δικό της μερίδιο ευθύνης στην εποχή αυτή της κρίσεως και της κατάπτωσης των θεσμών.
Ο Ιερομόναχος Εφραίμ, προερχόμενος από την μεγαλόνησο Κύπρο, εκεί όπου η Εκκλησία δραστηριοποιείται σε πολλούς επιχειρηματικούς χώρους, είχε αυτή την φιλογενή τάση της εξουσίας, της επιχειρηματικής, παράλληλα και φιλανθρωπικής δράσης. Όταν, τη προτάσει του Γέροντός του Ιωσήφ, κατέλαβε τα πρωτεία της Αδελφότητος και αναδείχθηκε Ηγούμενος της αφνιάς νύμφης του Βατοπεδίου, παρακάμπτοντας τον αγαπητότατο Ιερομόναχο Αθανάσιο, νυν Μητροπολίτη Λεμεσού, του ανοίχθηκε όλο το ευρύτατο πεδίο της πραγμάτωσης των ευγενών στόχων του. Και το Βατοπέδι είχε τα φόντα και τις προϋποθέσεις, γι’ αυτούς τους διάπυρους πόθους.
Το πρώτο που έκανε, ήταν να ανακαλύψει ότι είναι Μεγίστη Μονή και το επανέφερε στους τίτλους της Μονής. Ύστερα άρχισε να συγκεντρώνει ανθρώπους πέριξ αυτού, με την προοπτική της αύξησης της συνοδείας και με την συγκρότηση ομάδων-φίλων της Μονής. Ο Γέροντάς του, του πρόσφερε πολλά σ’ αυτό τον τομέα. Ενίσχυε πνευματικά το προφίλ του και μέσα σε λίγο χρόνο, ο απλούς και ταπεινός Εφραίμ έγινε μεγαλο-Ηγούμενος του Άθω και ο υπερδραστήριος κληρικός, με πολλές επιχειρηματικές προοπτικές. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, θα μαρτυρήσω μόνο μερικές αλήθειες.
Αυτός που ευεργέτησε, με πατρική αγάπη, τον Ιερομόναχο Εφραίμ, ήταν ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος και νυν Οικουμενικός Πατριάρχης. Του έδωσε το δαχτυλίδι της ηγουμενίας, του παρέδωσε, ως Πρόεδρος της Εξαρχίας, τα κλειδιά της Μονής Βατοπεδίου και ήμβλυνε τις αντιδράσεις πολλών Αγιορειτών. Γιατί η πράξη αυτή του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, να παραδώσει το Βατοπέδι στην Συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ, πίκρανε πολλούς φίλους του εν Αγίω Όρει. Όμως ο Πατριάρχης πίστευε στην πνευματικότητα των επιγόνων του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού και στον δυναμισμό τους, για την αναγέννηση και την κοινοβιοποίηση της Ιεράς Μονής. Έχει αγάπη ο Πατριάρχης μας στο Βατοπέδι, γι’ αυτό πρόσφατα στη σύναξη όλων των αγιορειτών τους συμβούλεψε να παραμένουν πιστοί στο πνεύμα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου.
Από τότε μέχρι σήμερα, το Φανάρι με πολλές Συνοδικές Αποφάσεις, Πράξεις, λόγους, ενέργειες στηρίζει τον Ηγούμενο, παρά τις πιέσεις που δέχεται. Θα μπορούσε, γιατί του έχουν δοθεί πολλές αφορμές, όχι μόνο τελευταία, να τον είχε ανακαλέσει στην τάξη, όμως δεν το έπραξε, από αγάπη στην πολυμελή Αδελφότητα της Μονής. Επισημαίνω ότι τώρα τελευταία μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης Βατοπεδίου και τις συζητήσεις που γίνονται, θα μπορούσε να του είχε άρει, όχι την διοικητική εξουσία όπως έπραξε, αλλά κυρίως την πνευματική πατρότητα. Γιατί ποιο είναι πιο μεγάλο, η διοίκηση ή η πνευματική πατρότητα; Και όμως το Πατριαρχείο, παρά τους Ιερούς Κανόνες, τον άφησε να επιτελεί τα πνευματικά του καθήκοντα, που είναι το υπερέχον για κάθε κληρικό και μάλιστα Ηγούμενο.
Ενθυμείστε, πιστεύω, τις επισκέψεις του Ηγουμένου Εφραίμ στα σέκρετα της Εξουσίας εν Ελλάδι. Ποιος άλλος κληρικός είχε τέτοιες προσβάσεις; Εμείς ως Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης είχαμε ζητήσει να μας δεχθεί ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και μας απαξίωσε. Ο Ηγούμενος όμως, έμπαινε και έβγαινε σε όλα τα Γραφεία των υπ’ εξουσιών. Εκείνοι δε, πλουσιοπαρόχως απολάμβαναν την φιλοξενία του Ηγουμένου εν Βατοπεδίω. Εδώ τελευταία, υπόδικος ων, πριν από ένα μήνα, πήγε στον Πρωθυπουργό της Ρωσίας και τα «παπαγαλάκια» είπαν, ότι τον δέχθηκε και συζήτησαν δύο ώρες. Αυτόν δέχθηκε; Την Αγία Ζώνη της Παναγίας μας δέχθηκε, την οποία θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι «εκμεταλλεύθηκε», για να κάνει δημόσιες σχέσεις εν Ρωσία, έχοντας υπόψιν του την επερχόμενη ρομφαία της δικαστικής απόφασης.
Ερωτώ τους εχέφρονες, ήταν ανάγκη να πάει στην Ρωσία υπόδικος ών; Την επαύριο που γύρισε από την Ρωσία παρουσιάστηκε στον Ανακριτή. Η αλληλουχία αυτών των γεγονότων θα μπορούσε να επιτρέψει σε κάποιους να υποθέσουν ότι υποκρύπτει «δόλο». Το Άγιον Όρος διχάστηκε γι’ αυτήν την επίσκεψη και με ψήφους 9 της Σύναξης των Αντιπροσώπων των 20 Ιερών Μονών, θεώρησε ότι πρέπει να αναβληθεί. Αυτές τις 9 Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, που είπαν όχι στην επίσκεψη της Ρωσίας σε σύνολο 20 Ιερών Μονών, δεν έπρεπε να τις σεβαστεί;
Δεν έπρεπε, αφού γνωρίζει καλά τις εντάσεις που επικρατούν σε διορθόδοξο επίπεδο μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου της Ρωσίας, να συμβουλευθεί το Φανάρι εκ των προτέρων; Όμως πήγε και προκάλεσε, ίσως, θα μπορούσαν να πουν κάποιοι, το έκαμε και σκόπιμα, για να απειλήσει το Φανάρι, ότι έχω δίπλα μου μια Εκκλησία που με στηρίζει και ένα λαό που μου συμπαρίσταται, σε αντίθεση με όλους εσάς που με πικραίνετε. Και είχε προετοιμαστεί πολύ καλά το ταξίδι του.

Το ίδρυμα «Φίλων της Μονής Βατοπεδίου», που έχει συσταθεί εκείσε και στο οποίο προΐσταται μεγαλοεπιχειρηματίας της Μόσχας και προσωπικός φίλος του Πούτιν, τα είχε οργανώσει όλα καλά. Ο απόηχος αυτής της επίσκεψης βλέπουμε ότι καλά κρατεί στο ελληνορωσικό διπλωματικό και εκκλησιαστικό επίπεδο. Η Ρωσική Κυβέρνηση αντιδρά για την προφυλάκισή του και το Πατριαρχείο της Ρωσίας εκμεταλλεύεται το θέμα, άλλο που δεν ήθελε, για να βγάλει τα απωθημένα του για την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως λέγει και όχι Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι δε γνωστά παλαιόθεν τα σχέδιά του για τον εκρωσισμό του Αγίου Όρους.
Διερωτώμαι, τι χρειάζονται αυτά τα ιδρύματα των φίλων και της στήριξης Ιερών Μονών; Φαίνεται, δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην Παναγία μας και επιζητούμε χαμοθεούς και φίλους, για να ικανοποιούν τους μεγαλοϊδεατισμούς μας.
Ερευνήσετε σας παρακαλώ το διαδίκτυο, για να διαπιστώσετε πόσα κέντρα φίλων και υποστηρικτών της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου υπάρχουν, που προβάλλουν φωτογραφίες τού Γέροντος Ιωσήφ κεκοιμημένου χαμογελώντας. Είναι όλα αυτά σύμφωνα με την μοναχική μας παράδοση και τα αγιορείτικα θέσμια; Εάν δεν είχε ανακόψει η Ιερά Κοινότητα τα σχέδια μερικών επιχειρηματιών και του ίδιου του Ηγουμένου, θα είχαν συντελεστεί και άλλα πράγματα επιχειρηματικής δράσεως, έσωθεν και γύρωθεν του Αγίου Όρους.
Άραγε, τι ήταν εκείνο που εξωθούσε τον Ηγούμενο Εφραίμ σ’ αυτές τις πράξεις; Κάποιοι ίσως σχηματίσουν την εντύπωση ότι έχει μια μεγαλομανία, ότι διακατέχεται ίσως από αίσθημα κατωτερότητας ή ανασφάλειας, ή ότι έχει και το σύνδρομο του νεόπλουτου και ζει σ’ ένα κόσμο, που αναμιγνύει επικίνδυνα την πνευματικότητα με την επιχειρηματικότητα, σύμπτωμα σκανδαλώδους εκοσμίκευσης. Παντρεύονται όμως αυτά; Είναι δυνατόν να εισάγουμε άλλα ήθη στη ζωή της Εκκλησίας;
Διαβάζουμε στα βιβλία, που είχε εκδώσει η Μονή για την άσκηση του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, το πώς έτρωγαν οι Μοναχοί σκουλήκια με τα όσπρια. Θα μπορούσε κάποιος ενδεχομένως να διερωτηθεί αν είναι συνέχεια της παράδοσης εκείνης΄αυτά που κάνει τώρα ο Εφραίμ, με την υπερπολυτελή μετακίνηση και την εκοσμικευμένη ζωή του;
Η περίπτωση του Ηγουμένου Εφραίμ, μας μεταφέρει σ’ άλλες εποχές, Βυζαντίου, Ρωσικής Τσαρικής Πολιτείας. Απορώ πώς κατόρθωνε να έχει συνδαιτημόνες φίλους, προστάτες, πρέσβεις, τόσους πολλούς από όλες τις διαστρωματώσεις της Κοινωνίας. Θα μπορούσε ακόμα και να μας δώσει την εντύπωση ότι πλανήθηκε ο άνθρωπος αυτός, ότι θαμπώθηκε, ότι μετεωρίστηκε ο νους του.
Ίσως πίστεψε ότι μπορεί να σώσει το Άγιον Όρος, την Ελλάδα, ίσως και να δημιουργήσει ένα εθνοφυλετικό αμιγώς Κυπριακό Μοναστήρι, με προεκτάσεις πολιτικές, όπως συχνά συμβαίνει στα Μοναστήρια, που υπάρχουν στον Άγιον Όρος, που δεν είναι ελληνόφωνα.
Πίστεψε ακόμη ότι είναι μεγάλος, ότι είχε ικανότητες. Και να που έφτασε. Ήλθαν οι πνευματικοί νόμοι και εφαρμόζονται με ακρίβεια. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καταχραστεί χρήματα προσωπικά. Είχε άκριτο ζήλο, ου κατ’ επίγνωσιν. Και μπορεί όσα έπραξε να ήταν νόμιμα, αφού του τα παρείχε νομοτύπως η εξουσία και θα αποδειχθούν σχετικά, όμως όλα τα νόμιμα δεν είναι και ηθικά, ούτε αγιορείτικα, ούτε προπάντων εκκλησιαστικά.
Οδήγησε τη Μονή σε περιπέτεια, το Άγιον Όρος σε δοκιμασία, την Εκκλησία, την Ελλάδα ολόκληρη σε αναστάτωση.
Έκανε πολλά λάθη και η Παναγία μας βάζει τα πράγματα τώρα σε τάξη, προς διόρθωση και συνέτιση. Οφείλουμε να γνωρίζουμε όλοι οι κληρικοί, ότι πρέπει να είμαστε πιστοί στα προσταχθέντα σ’ εμάς, να μην κάνουμε παρεμβάσεις, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να είναι έξω από την Εκκλησία οι μεγαλοϊδεατισμοί. Δεν υπάρχουν σωτήρες της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Λυπούμαι που το λέω, ότι φτάσαμε να λέμε, ότι ήταν καλύτερη εκείνη η εποχή που το Βατοπέδι είχε αυτούς τους ολίγιστους μοναχούς, που ζούσαν όπως ζούσαν, παρά την πολυμελή σημερινή Αδελφότητα.
Το μήνυμα, που παίρνουμε όλοι μας από την υπόθεση αυτή του Βατοπεδίου και του Ηγουμένου της, είναι, να μην χρησιμοποιούμε την Εκκλησία, τις Μητροπόλεις, τις Μονές ως πολιτικά γραφεία. Να μην κάνουμε την πίστη μας ιδεολογία εθνοφυλετικής προοπτικής. Να εργαζόμαστε ταπεινά, αθόρυβα, να έχουμε εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Τα πολλά χρήματα, που μπήκαν από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στο Άγιο Όρος, δημιούργησαν μια άλλη κρίση, πού τη βιώνουμε τώρα. Το Άγιον Όρος δεν έχει ανάγκη από πετυχημένους Ηγουμένους αλλά από Αγίους. Αυτό θέλουμε από το Άγιον Όρος.
Τώρα για το βούλευμα δεν γνωρίζω λεπτομέρειες και δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη. Εύχομαι και προσεύχομαι να είναι αθώος και να μην υπάρχουν χειρότερα με καταθέσεις στο όνομά του, με οφ-σορ εταιρείες και πολλά άλλα. Ας περιμένουμε όμως και προπάντων ας μην βιαζόμαστε με δηλώσεις αμνήστευσης και με πράξεις δημαγωγικές συλλαλητηρίων, που θυμίζουν άλλα πράγματα και καταστάσεις και οδηγούν σε υπόνοιες ενοχής, να δικαιώνουμε τον Ηγούμενο.
Οι Μητροπολίτες καλά κάνουν και συμπαρίστανται, το πράττουμε όλοι μας, αλλά ας κρατούμε κάποιες επιφυλάξεις. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι στο πρόσωπο του Εφραίμ δεν διώκεται η πίστη, ούτε η Εκκλησία. Το λυπηρό είναι, ότι αυτοί που τον εξώθησαν σ’ αυτές τις πράξεις, τα πολιτικά πρόσωπα, βγήκαν λάδι, ως συνήθως και την πλήρωσε ο παπάς. Αυτό γίνεται πάντα. Όπως υπάρχει σκοπιμότητα συμψηφισμού των σκανδάλων, οι μεν τα «υποβρύχια» οι δε το «Βατοπέδι». Όπως όντως υπάρχει σκοπιμότητα και για την προφυλάκισή του. Αυτά είναι ολοφάνερα.
Να καταλήξω. Όταν εμείς οι κληρικοί ανακατευτούμε σε κάποιες υποθέσεις ή μερικοί μας εμπλέξουν σκόπιμα και προκαλέσουμε σκάνδαλο, έχουμε χρέος να ζητήσουμε συγνώμη, τη συγχώρεση των ανθρώπων που σκανδαλίσαμε. Το σκάνδαλο γνωρίζουμε πως κολάζεται εκκλησιαστικά.
Δεν έπρεπε ο ηγούμενος Εφραίμ τέσσερα χρόνια τώρα, που καλά κρατεί αυτή η υπόθεση και έχει κατασκανδαλιστεί ο κόσμος, να βγει και να πει ένα ήμαρτον ενώπιον Εκκλησίας, να ειρηνεύσει τις συνειδήσεις των αγιορειτών, των κληρικών μας, που δίχως να φταίνε, υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων του; Το ήμαρτον το ζητάει, ως πνευματικός, από τους μοναχούς του. Δεν το λέγει όμως ο ίδιος, ακόμη και αν είναι αθώος. Συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Έχει τον αέρα του αθώου. Δικαιούται να τον έχει. Δεν λυπείται όμως όλους τους απλούς ανθρώπους, όλους εμάς που δεχόμαστε τις επικρίσεις του κόσμου;
Πάντως αν ήμουν στη θέση του Εφραίμ, θα είχα πάρει από την αρχή τον τορβά μου και θα είχα αποσυρθεί σε κάποιο κελί της ερήμου, προς μετάνοιαν. Αυτό δεν το έπραξε ο ίδιος και το κάνει τώρα η Πολιτεία, εγκλείοντάς τον σε κελί των φυλακών, υπερβολικά αυστηρά φερόμενη στο πρόσωπό του και φοβούμενη, με βάση το κείμενο του βουλεύματος,  ότι θα εκτελέσει τυχόν άλλες αξιόποινες πράξεις.
Πιστεύω ότι η αδελφότητα της Μονής Βατοπεδίου δεν θα πάθει κακό, θα υπερευλογηθεί από τη δοκιμασία αυτή του Ηγουμένου της, που εύχομαι και πάλι να αποδειχθεί αθώος και να αποκατασταθεί στην προτέρα θέση του, αλλά με διαφορετικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές.
Ακόμη παρακαλώ τους φανατικούς υποστηρικτές του, να προσέχουν στις υπερβολές τους. Πάντοτε ο φανατισμός αφήνει υπονοούμενα. Το Βατοπέδι είχε τη δυνατότητα να κάνει μερικά πράγματα… και τα έκανε. Και ας ανοίξουν, τέλος πάντων, οι λογαριασμοί του Βατοπεδίου να μάθουμε όλη την αλήθεια.
Η Παναγία μας έκανε το θαύμα της, επειδή αγαπά πολύ το Βατοπέδι και τον ηγούμενό της. Είναι μια κλίση αγιότητος, μαρτυρίου και οσιότητος προς όλους.
Αγιορείτες προσέχετε. Αρχιερείς, κληρικοί, πρόσχωμεν. Μετάνοια και αγιότητα βίου μας χρειάζονται, για να μην εκκολάπτονται, φθόνω και συνεργεία του πονηρού, μικρά ή μεγάλα «Βατοπέδια».

Ενημερωτικό σημείωμα από το in,gr

Το 20,1% του πληθυσμού της χώρας απειλείται από τη φτώχεια υπογραμμίζει η έρευνα εισοδήματος και συνθηκών διαβίωσης του 2010 της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, δηλαδή πριν από την κορύφωση της κρίσης.

Σύμφωνα με την έρευνα το χρηματικό όριο της φτώχειας ανέρχεται στο ετήσιο ποσό των 7.178 ευρώ ανά άτομο και σε 15.073 ευρώ για νοικοκυριά με δύο ενήλικες και δύο εξαρτώμενα παιδιά ηλικίας κάτω των 14 ετών.

Επίσης, το μέσο ετήσιο ατομικό ισοδύναμο εισόδημα ανέρχεται σε 13.973,94 ευρώ και το μέσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών της χώρας σε 24.224,38 ευρώ.

Τα νοικοκυριά που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας εκτιμώνται σε 868.597 και τα μέλη τους σε 2.204.800.

Ο κίνδυνος φτώχειας για παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (παιδική φτώχεια) ανέρχεται στο 23% και είναι υψηλότερος κατά περίπου 3% από το αντίστοιχο ποσοστό του συνολικού πληθυσμού.

Παράλληλα, ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 21,3% και είναι μειωμένος κατά 0,1% σε σχέση με το προηγούμενο έτος (το 2009).

Ακόμη, το ποσοστό κινδύνου φτώχειας είναι υψηλότερο στις γυναίκες, σε σχέση με τους άνδρες, 20,9% και 19.3%, αντίστοιχα.

Ο πληθυσμός σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό ανερχόταν σε 3.030.900 άτομα. Ο πληθυσμός που διαβιούσε σε νοικοκυριά που δεν εργάζεται κανένα μέλος ή εργάζεται με μερική απασχόληση ανερχόταν σε 544.800 άτομα, ενώ στο προηγούμενο έτος, το 2009, ανερχόταν σε 488.200 άτομα.

Κοινωνικές ομάδες σε κίνδυνο

Ιδιαίτερα ευάλωτες ομάδες που απειλούνται και δοκιμάζονται από τη φτώχεια είναι οι άνεργες γυναίκες (40%), τα μονογονεϊκά νοικοκυριά με τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί (33,4%), τα νοικοκυριά με έναν ενήλικα, ηλικίας 65 ετών και άνω (30,1%), τα νοικοκυριά με τρεις ή περισσότερους ενήλικες με εξαρτώμενα παιδιά (29,3%), τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά με μέλος γυναίκα (27,7%), τα μονοπρόσωπα νοικοκυριά με μέλος άνδρα (26,3) και τα παιδιά ηλικίας 0-17 ετών (23%).

Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 21,3%, ενώ για άτομα ηλικίας έως 17 ετών σε ποσοστό 23%.

Ο κίνδυνος φτώχειας για άτομα ηλικίας άνω των 75 ετών υπολογίζεται σε ποσοστό 25,5%, ενώ για άτομα ηλικίας 75 ετών και κάτω σε ποσοστό 19,6%.

Ο κίνδυνος φτώχειας των νοικοκυριών με έναν γονέα και τουλάχιστον ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 33,4%, ενώ ο αντίστοιχος δείκτης για τα νοικοκυριά με δύο γονείς και ένα εξαρτώμενο παιδί ανέρχεται στο 21,6%.

Οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν λιγότερο από τους ανέργους και τους οικονομικά μη ενεργούς (όπως τους συνταξιούχους, τις νοικοκυρές, κλπ). Το ποσοστό κινδύνου φτώχειας των εργαζομένων ανέρχεται στο 13,8% (άνδρες 16,4% και γυναίκες 10,2%), των λοιπών μη οικονομικά ενεργών στο 27,4% και των ανέργων στο 38,5%.

Ο σχετικός κίνδυνος φτώχειας για τους εργαζόμενους με πλήρη απασχόληση ανέρχεται στο 11,7%, ενώ για τους εργαζόμενους με μερική απασχόληση ανέρχεται στο 29,4%.

Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ιδιόκτητη κατοικία απειλούνται από φτώχεια κατά 18,5%, ενώ αυτά που διαμένουν σε ενοικιασμένη κατοικία κατά 27,2%.

Ο σχετικός κίνδυνος φτώχειας ηλικιωμένων 75 ετών και άνω κατά ιδιοκτησιακό καθεστώς της κατοικίας τους ανέρχεται για τους ιδιοκτήτες στο 26,3%, ενώ για τους ενοικιαστές στο 18%.

Εντωμεταξύ, ο κίνδυνος φτώχειας στην Ευρώπη των 27 κρατών-μελών εκτιμάται στο 16,4% (προσωρινά στοιχεία), στην Ευρωζώνη των 12 στο 16,9% και στην ευρωζώνη των 16 κρατών μελών στο 16,1%.

Το υψηλότερο ποσοστό κινδύνου φτώχειας καταγράφεται στη Λετονία (21,3%), ενώ το χαμηλότερο στην Τσεχία (9%).

Δείκτες συνθηκών διαβίωσης

Από τη μελέτη των δεικτών για τις συνθήκες διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας προκύπτει ότι η στέρηση βασικών αγαθών και υπηρεσιών (δυσκολία ικανοποίησης βασικών αναγκών, ανεπαρκείς συνθήκες στέγασης, επιβάρυνση από τις δαπάνες στέγασης, αδυναμία αποπληρωμής δανείων ή αγορών με δόσεις, δυσκολίες στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δυσκολία αντιμετώπισης των συνήθων αναγκών, ποιότητα ζωής) δεν αφορά μόνο το φτωχό πληθυσμό, αλλά και μέρος του μη φτωχού πληθυσμού.

Ο πληθυσμός, που αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες σε τουλάχιστον τέσσερις από τις εννέα συνολικά διαστάσεις της υλικής στέρησης, αποτελείται, κυρίως, από:

Παιδιά ηλικίας κάτω των 18 ετών (12,2%)

Γυναίκες ηλικίας 65 ετών και άνω (14,4%)

Άνδρες ηλικίας 65 ετών και άνω (9,8%)

Παιδιά ηλικίας 18 έως 24 ετών, που έχουν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση (36,1%)

Πληθυσμός ηλικίας 18 έως 59 ετών, που έχει ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση (3,7%)

Ο μέσος όρος αγαθών και υπηρεσιών που στερείται το σύνολο των νοικοκυριών από τις εννέα συνολικά διαστάσεις της υλικής στέρησης εκτιµάται στο 3,7%.

Τα νοικοκυριά που αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικών ανέσεων στην κύρια κατοικία

κατατάσσονται, κατά καθεστώς ιδιοκτησίας, ως εξής:

ιδιόκτητη χωρίς οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κ.λ.π.) (4,1%)

ιδιόκτητη με οικονομικές υποχρεώσεις (δάνειο, υποθήκη, κ.λ.π.) (6,9%)

ενοικιασμένη (9%)

ενοικιασμένη µε ενοίκιο µμικρότερο από την τιµή της αγοράς (12,7%)

Το ποσοστό του πληθυσμού που διαβιεί σε κατοικία με στενότητα χώρου ανέρχεται στο 25,5% για το σύνολο του πληθυσμού, ενώ είναι 23,2% για το µη φτωχό πληθυσμό και 34,7% για το φτωχό πληθυσµό.

Τα νοικοκυριά που επιβαρύνονται από το κόστος στέγασης ανέρχονται στο 18,1% για το σύνολο του πληθυσμού, στο 5,5% για το µη φτωχό πληθυσµό και 67,7% για το φτωχό πληθυσμό.

Το 22,7% του φτωχού πληθυσμού δηλώνει ότι στερείται διατροφής, που περιλαμβάνει κάθε δεύτερη ηµέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό του μη φτωχού πληθυσµού εκτιµάται στο 4,2%.

Το 63,3% του φτωχού πληθυσµού και το 19,3% του µη φτωχού έχουν οικονοµική δυσκολία να αντιµετωπίσουν έκτακτες, αλλά αναγκαίες δαπάνες, αξίας περίπου 540 ευρώ.

Περιβαλλοντικά προβλήµατα από παρακείµενη βιοµηχανία ή κυκλοφορία αυτοκινήτων αντιµετωπίζει το 25% του συνολικού πληθυσµού, ενώ ποσοστό 19,1% του ίδιου πληθυσµού αναφέρει ως πρόβληµα τους βανδαλισµούς και την εγκληµατικότητα στην περιοχή του.

Το 27,8% του µη φτωχού πληθυσµού δηλώνει ότι επιβαρύνεται πάρα πολύ από τις συνολικές δαπάνες στέγασης, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για το φτωχό πληθυσµό εκτιµάται στο 50,6%.

Το 12,4% του συνολικού πληθυσµού δηλώνει ότι δυσκολεύεται πάρα πολύ στην αποπληρωµή δανείων ή δόσεων για αγορά αγαθών και υπηρεσιών.

Το 37,9% του φτωχού πληθυσµού δηλώνει δυσκολία στην πληρωµή πάγιων λογαριασµών, όπως του ηλεκτρικού ρεύµατος, του νερού, του φυσικού αερίου, κ.λ.π.

Το 47,3% του φτωχού πληθυσµού αναφέρει μεγάλη δυσκολία στην αντιµετώπιση των συνήθων αναγκών του µε το συνολικό μηνιαίο ή εβδοµαδιαίο εισόδηµά του.

Το ελάχιστο καθαρό μηνιαίο εισόδηµα για την αντιµετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών της χώρας, κατά δήλωσή τους, ανέρχεται σε 2.464 ευρώ. Τα φτωχά νοικοκυριά χρειάζονται 2.000 ευρώ, ενώ τα µη φτωχά νοικοκυριά 2.580 ευρώ.

Το 19,5% του φτωχού πληθυσμού, το 5,6% του µη φτωχού πληθυσμού και το 8,4% του συνολικού πληθυσμού, δεν διέθεταν ένα τουλάχιστον ΙΧ επιβατηγό αυτοκίνητο, ενώ το 1,1% των φτωχών νοικοκυριών, το 6,1% των µη φτωχών και το 9,1% του συνόλου των νοικοκυριών, δεν διέθεταν προσωπικό ηλεκτρονικό υπολογιστή, αν και τα χρειάζονταν, λόγω έλλειψης οικονομικής δυνατότητας.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ