Επειδή κατά την αποχώρηση χρησιμοποίησα τον στρατιωτικό όρο απαγκίστρωση οφείλω να συνεχίσω με την ίδια λογική. Έτσι λοιπόν αναφέρω προς τους αναγνώστες του Πυθαγόρα πως έπεσαν τα πρώτα προγεφυρώματα στην Κρήτη στο νέο μου κατάλυμα. Χρειάζεται αγώνας για γίνει η κατοχή και η εγκατάσταση, για την ώρα βρισκόμαστε στην φάση της αναζητήσεως εφεδρειών από τις φίλιες δυνάμεις και ευτυχώς υπάρχουν, είναι λιγοστές αλλά υπάρχουν και το ηθικό ακμαιότατον.
Δεν υπάρχει βέβαια το ειδυλλιακό παραλιακό μπαλκονάκι του Πυθαγόρα, υπάρχει όμως μια μεγάλη αυλή διαθέσιμη με λίγα οπωροφόρα δένδρα, μια λεμονιά μια μανταρινιά, μια μεγάλη συκιά και άλλα που δεν ανακάλυψα ακόμα τι παράγουν.
Πιστεύω πως θα υπάρχει και εδώ ευκαιρία για περισυλλογή. Πλεονέκτημα ίσως η μεγάλη απόσταση από την άσφαλτο που οδηγεί εδώ μόνο όσους έχουν πνευματικά ενδιαφέροντα, αποκλείοντας τους περίεργους, γι αυτό ίσως και να έχουμε ίσως ποιοτικότερα αποτελέσματα. Όπως και να έχει ο καιρός θα δείξει.
Αυτό είναι ένα πρόχειρο κειμενάκι στο τέλος του χρόνου και στην αρχή ενός νέου που εύχομαι να είναι για τον καθένα ότι νομίζει καλλίτερο.
Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010
Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2010
Δευτέρα 27 Δεκεμβρίου 2010
Υπομονή
Υπομονή, είναι η πρώτη επαφή απο την Κρήτη με μια εξαιρετικά αργή σύνδεση. Θα επανέλθω μόλις καταφέρω κάτι καλλίτερο.
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
Οι συγκινήσεις του αποχαιρετισμού
Κάθε αποχαιρετισμός είναι και μια συναισθηματική δοκιμασία. Αυτό δεν είναι δυνατόν να μην ίσχυε και στην προκειμένη περίπτωση της δικής μου μετακινήσεως από την Σάμο προς την Κρήτη. Είναι πράγματι άξιον απορίας πόσοι άνθρωποι με πλησιάζουν αυτές τις ημέρες με τα μάτια δακρυσμένα. Δεν περίμενα πως αυτά τα χρόνια που βίωσα στο κατάλυμα του Αγίου Νικολάου θα γινόμουν τόσο δημοφιλής. Το γράφω με περισσή δόση υπερηφάνειας και εγωισμού. Αυτά τα χρόνια θα τα ονομάσω «Τα χρόνια της ωρίμανσης». Επειδή τώρα είμαι ώριμο φρούτο που σε λίγο σαπίζει.
Θέλω να γράψω και άλλα δεν γίνονται προτάσεις οι σκέψεις που μου έρχονται στο νου, ενώ σε λίγο είναι βέβαιο πως το κουδούνι θα κτυπήσει πάλι διακόπτοντας το όποιο συνειρμό κάνω. Εδώ σταματάω.
Είναι το τελευταίο κείμενο που αναρτώ από την Σάμο στον Πυθαγόρα. Όσο υπάρχει σύνδεση στο διαδίκτυο θα δίνω μια υποτυπώδη παρουσία για να μην ανησυχούν εκείνοι οι εκλεκτοί φίλοι που σε καθημερινή βάση αναρωτιούνται για μένα. Όταν σιγήσει θα σημαίνει πως πέρασα στην επόμενη φάση της μετακίνησης, και θα χρειαστούν μερικές ημέρες μέχρι να επιτευχθεί η νέα σύνδεση, οπότε οι αναγνώστες του Πυθαγόρα θα υποφέρουν πάλι από την παρουσία μου.
Θέλω να γράψω και άλλα δεν γίνονται προτάσεις οι σκέψεις που μου έρχονται στο νου, ενώ σε λίγο είναι βέβαιο πως το κουδούνι θα κτυπήσει πάλι διακόπτοντας το όποιο συνειρμό κάνω. Εδώ σταματάω.
Είναι το τελευταίο κείμενο που αναρτώ από την Σάμο στον Πυθαγόρα. Όσο υπάρχει σύνδεση στο διαδίκτυο θα δίνω μια υποτυπώδη παρουσία για να μην ανησυχούν εκείνοι οι εκλεκτοί φίλοι που σε καθημερινή βάση αναρωτιούνται για μένα. Όταν σιγήσει θα σημαίνει πως πέρασα στην επόμενη φάση της μετακίνησης, και θα χρειαστούν μερικές ημέρες μέχρι να επιτευχθεί η νέα σύνδεση, οπότε οι αναγνώστες του Πυθαγόρα θα υποφέρουν πάλι από την παρουσία μου.
