Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολο έργο.

Είναι το ξέσπασμα του πόνου μιάς μεγάλης καρδιάς. Είναι το καυτό δάκρυ του πατέρα, που νοιώθει απέραντη στοργή γιά τα παιδιά του, διότι ο Απ. Παύλος ήταν ο πνευματικός πατέρας των Κορινθίων. Μόλις πληροφορήθηκε ότι στην Κόρινθο συμβαίνουν σοβαρές παρεκτροπές, οι οποίες δυνατόν να καταστρέψουν τις ψυχές των πιστών, η ψυχή του ταράσσεται. Θα το ήθελε πολύ να πάει να τους επισκεφθεί και να τους μαλώσει για τα μεγάλα παραπτώματά τους, αλλά τελικά αποφασίζει να τους γράψει και να τους βοηθήσει να διορθωθούν.
Είναι βέβαια αυστηρός, αλλά η αυστηρότητά του, λογική και μετρημένη, προέρχεται από την καρδιά ενός πατέρα που αγαπάει τα παιδιά του.
«Έπειτα, όταν διορθωθείτε, θα έλθω κοντά σας γεμάτος ευτυχία και χαρά, για να σας δώσω το φίλημα της ειρήνης και της στοργής μου».
Η θερμή αυτή και γεμάτη από πλούσια διδάγματα αποστολική περικοπή, αποτελεί σπουδαίο παιδαγωγικό κώδικα, τον οποίο θα πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς και οι παιδαγωγοί, για την ορθή αγωγή των παιδιών.

1. παρακολούθηση και εποπτεία
Οι νέοι μας έχουν ενθουσιασμό και δραστηριότητα και πολλά όνειρα. Δέν έχουν όμως πείρα και γι’ αυτό παρασύρονται πιό εύκολα από την λάμψη των πραγμάτων, η οποία πολύ συχνά είναι ψεύτικη.
Υπάρχει λοιπόν φόβος να πάρουν δρόμους που δέ οδηγούν στην ευτυχία ή να αποκτήσουν συνήθειες, οι οποίες θα τους οδηγήσουν σε πάθη ολέθρια και πιθανό στην καταστροφή.
Γι’ αυτό οι γονείς και οι παιδαγωγοί πρέπει να παρακολουθούν από κοντά την σωστή διαπαιδαγώγηση των νέων.
Βεβαίως το παιδί πρέπει να έχει την καλώς νοούμενη ελευθερία. Πρέπει να αισθάνεται ότι οι μεγαλύτεροί του το υπολογίζουν, ότι του έχουν εμπιστοσύνη, ότι δέν στραγγαλίζουν την προσωπικότητά του και δέν του στερούν την ελευθερία του. Πρέπει όμως το παιδί να γνωρίζει καλά ότι κανείς δέν έχει απόλυτη ελευθερία και επομένως ότι δέν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Χρειάζονται λοιπόν παρακολούθηση τα παιδιά.Χωρίς αυτήν, υπάρχει φόβος να καταλήξουν αργότερα ερείπια ψυχικά και σωματικά,οπότε θα κλαίνε και οι γονείς και τα παιδιά.

2. Η διδαχή.
Εκτός όμως από την παρακολούθηση, το παιδί πρέπει να διδαχθεί την αλήθεια, γιά να μην υποδουλωθεί αργότερα στο ψέμα, το οποίο στις ημέρες μας εμφανίζεται γοητευτικό και ελκυστικό.
και η αλήθεια, καθαρή και γνήσια, ευρίσκεται στο νόμο του Θεού, ο οποίος είναι το φώς και η δύναμη και η πνοή στη ζωή μας. Αυτός ο νόμος θα οδηγήσει το παιδί στο δρόμο της αρετής, της αγάπης, της τιμιότητας,της ειλικρίνειας και της δικαιοσύνης.

3. Ο έλεγχος.
Εάν, για οποιοδήποτε λόγο, η διδαχή δεν αποδίδει και το παιδί αρχίζει να ακολουθεί επικίνδυνο δρόμο και λανθασμένη πορεία, τότε είναι χρέος των υπευθύνων να προχωρήσουν σε ένα άλλο μέτρο: τον έλεγχο.
Δέν είναι εκδήλωση αγάπης να συγχωρούμε όλα τα λάθη των παιδιών για να μην τα λυπήσουμε.
Οι νέες, δήθεν προοδευτικές αντιλήψεις, που ακούμε να λένε ότι το παιδί πρέπει να ζει ελεύθερο τη ζωή του, διότι τάχα υπάρχει κίνδυνος να του δημιουργήσουμε ψυχικό τραύμα με τον έλεγχο, είναι λανθασμένες.
Όταν ασθενούμε, οι γιατροί δεν διστάζουν να μας δώσουν πικρά φάρμακα ή και να προβούν σε οδυνηρές εγχειρήσεις για να αποκαταστήσουντην υγεία μας.
Το φάρμακο για την κακή συμπεριφορά και την ψυχική ασθένεια του παιδιού είναι ο έλεγχος, η παρατήρηση, η έντονη διαμαρτυρία των γονέων ή του παιδαγωγού, έστω και αν συνοδεύονται από ψυχικό πόνο. Υπάρχουν όμως δύο βασικές προϋποθέσεις για το πώς θα γίνεται ο έλεγχος:

α) Με λεπτότητα και καλωσύνη.
Σαν άνθρωπος το παιδί κάποτε θα κάμει λάθη. Ενδεχομένως τα λάθη του να είναι σοβαρά. Οι παιδαγωγοί ή οι γονείς πρέπει να επέμβουν αμέσως, χωρίς όμως απειλές, ξύλο,θυμούς και συγκρούσεις. Πρέπει να σκύψουν πάνω στη ψυχή του παιδιού με καλωσύνη. Να δείξουν ότι πράγματι πονούν και οι ίδιοι μαζί με το παιδί. Δεν πρέπει με κανένα τρόπο να το αποπάρουν ούτε να το εκδικηθούν ή να το προσβάλλουν μπροστά σε άλλους.
Αν είναι σοβαρό το λάθος του παιδιού, πρέπει οι γονείς να κλάψουν μαζί του.
Με τον τρόπο αυτό, η αντίδραση του παιδιού είναι μικρότερη και η επλίδα της βελτιώσεως και θεραπείας του πολύ μεγαλύτερη.

β) σοβαρότητα
Πολύ συχνά οι γονείς, παρασυρόμενοι από υπερβολική αγάπη προς τα παιδιά τους, συμβαίνει να είναι πολύ επιεικείς προς αυτά και τους συγχωρούν εύκολα σοβαρά παραπτώματα,των οποίων οι συνέπειες θα είναι αργότερα πολύ οδυνηρές.
Η πολλή αγάπη δεν ωφελεί πάντα. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται. Αν το λάθος είναι σοβαρό και επαναλαμβάνεται, τότε ο έλεγχος πρέπει να γίνει με αγάπη μεν, αλλά και με αυστηρότητα.
Μπορεί να κλάψει το παιδί. Άς κλάψει. Αυτά τα δάκρυα θα γίνουν αργότερα μύρο αρετής.
Ο Απ. Παύλος πονεί μέχρι δακρύων για τους Κορινθίους,αλλά δεν σιωπά. Τους γράφει την αλήθεια, έστω και άν αυτή είναι πικρή.
Πάρα πολλοί άνθρωποι ομολογούν ότι οφείλουν την διόρθωση και τον ενάρετο χαρακτήρα τους στους ελέγχους των γονέων των. Μπορεί τότε να πικράνθηκαν, αλλά τα μέτρα αποδείχθηκαν σωτήρια, διότι διορθώθηκαν και έτσι εσώθηκαν.
Λέγεται ότι, σε ένα δρόμο της αρχαίας Αθήνας, ο κυνικός φιλόσοφος Διογένης συνάντησε ένα μικρό παιδί με τον παιδαγωγό του. Το παιδί πήρε μία πέτρα και γελώντας την πέταξε στο Διογένη, αποδεικνύοντας έτσι ότι ήταν κακοαναθρεμμένο. Τότε ο φιλόσοφος, αντί να μαλώσει το παιδί, έδωσε ένα δυνατό χαστούκι στον παιδαγωγό του παιδιού.
Η ανατροφή των παιδιών είναι δύσκολο έργο. Η δυσκολία όμως δεν απαλάσσει τους γονείς από την ευθύνη.
Το μέλλον μιας Κοινωνίας ευρίσκεται στα χέρια των παιδιών. Αυτά όμως τα παιδιά, τους αυριανούς πολίτες, τους πλάθουν σήμερα τα δικά μας τα χέρια.
Άρα γε, όλοι εμείς, την έχουμε αντιληφθεί πλήρως αυτήν την αλήθεια;
Η ανάγνωση του ψαλμού "Κύριε ου μνησθείς αμαρτίας νεότητος" είναι η προετοιμασία μας με υπομονή να συγχωρούμε τα παιδιά μας και να συνεχίζουμε με υπομονή με την υπεύθυνη παραδειγματική μας ζωή να τα διδάσκουμε να γίνουν καλοί άνθρωποι


του Σεβ. Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας Σεραφείμ

Ήταν το παιδί του! Toυ Θανάση Ι. Νικολαΐδη

23/12/48: Ο στρατός απέκρουσε επιθέσεις των ανταρτών εναντίον της Έδεσσας και της Νάουσας.

Η ΜΑΧΗ ξεκίνησε αποβραδίς. Άγρια και φονική. Κράτησε ως το πρωί. Σ’ ένα τοπίο σπάνιας ομορφιάς, κοντά στην Έδεσσα. Δεν έστεργε στον πόλεμο η φύση, το’ δειχνε με την Άνοιξή της, με τα λογής άνθη κι ομορφιές, μα ήταν στη μοίρα της κι αυτή περιοχή να γίνει θέατρο της αδερφοσφαγής. Βουνίσιοι εκεί πάνω οι άνθρωποι, πιο σέρτικοι απ’ τους θαλασσινούς, είχαν «κοπεί» κι αυτοί στα δυο. Δεν τους κρατούσες. Ζώστηκαν τ’ άρματα και ξεκίνησαν - δυο βήματα ήταν το βουνό. Οι άλλοι έμειναν στο χωριό κρατώντας το ντουφέκι. Ως ΜΑΥδες και εθνοφρουροί. Με το στρατό, με την πατρίδα, με τη σιγουριά. Τους χώρισαν οι σκοτωμοί, τους ένωσε η μοίρα να συμβιώνουν. Μέχρι και σήμερα, το’ να χωριό ψηφίζει αλλιώτικα απ’ το άλλο.
ΑΝΤΙΚΡΙΝΑ οι αντίπαλοι στις όχθες μιας χαράδρας, όσο να πιάνει η σφαίρα τον αντίπαλο. Άγριες οι φωνές τη νύχτα, τυφλές σχεδόν οι τουφεκιές κι όποιος προλάβει. Είχε ο στρατός τον οπλισμό του, είχαν κι οι αντάρτες όπλο τους τον αιφνιδιασμό. Έφραξαν με νάρκες τα περάσματα, νάρκες «κατά προσωπικού» στην πλαγιά κι η κορυφή με τα πολυβολεία της και τα στημένα όπλα. Πιο «δυσκίνητος» ο στρατός, μα σαν έστηνε κι αυτός τα πολυβόλα του και το’ παιρναν χαμπάρι πως τους βάλανε σημάδι και γλιτωμό δεν έχουν, τραβούσαν ξανά για το βουνό. Στην κρύπτη τους. Στην «ησυχία». Χωρίς να’ χουν ματώσει τον εχθρό, χωρίς λεία και λάφυρα. Εκεί η ζωή και τα λημέρια τους, το βράδυ, το πρωί τους, τα γλέντια τους, καμιά φορά, κι άλλοτε σαν λύκοι πεινασμένοι. Σάμπως και δεν κατέβαιναν συχνά στα πανηγύρια, σε κοντινά χωριά που δεν τους ήξερε κανένας; Τρωγόπιναν, μεθούσαν και γλεντοκοπούσαν. Με τη ματιά λοξή μην έρθουν χωροφύλακες. Ωστόσο, ποιος να τους προδώσει, πώς να τους (ανα)γνωρίσει;
ΝΩΡΙΣ αρχίσανε τη μάχη κι όλο λιγόστευαν οι κραυγές, όσο περνούσε η ώρα, το ίδιο κι οι τουφεκιές λιγόστευαν, μέχρι να σβήσουν την αυγή. Θα μάζευαν ό,τι απόμεινε οι αντάρτες και θα ‘φευγαν για το βουνό. Τον πέτυχε ο «φασίστας» τον αντάρτη - «κατσαπλιά» κι ήταν σίγουρος πως θα’ νιωθε μιαν άγρια χαρά, την άλλη μέρα. Θα πήγαινε νωρίς στον τόπο της σφαγής, θα μέτραγε με γρήγορη ματιά τους σκοτωμένους, θ’ αναποδογύριζε πτώματα, κι αν έπεφτε σε συγχωριανό που απ’ τα πριν δεν χώνευε, μια κρυφή χαρά πλημμύριζε την ψυχή του. Είχαν παλιές διαφορές, μα δεν έβαψε τα χέρια του με αίμα. Ο πόλεμος το’ κανε-δεν το’ κανε ο ίδιος. Σκοτώθηκε στη συμπλοκή ο αντάρτης κι είναι το ίδιο. Δεν θα ξανατσακωθούν στο καφενείο παίζοντας χαρτιά, στο τάβλι ή για τα χωράφια κι ούτε θα ξαναδεί στην εκκλησιά τον «άθεο» που βγήκε στο βουνό, δεν θα χορέψουνε μαζί στους γάμους, στα βαφτίσια. Αντί να κάτσει σπίτι του να θρέψει τα παιδιά του, τάχθηκε με τους «άναρχους», έγινε…κατσαπλιάς και ληστοσυμμορίτης. «Εγώ, τουλάχιστον, είμαι και εθνικόφρων κι ας μ’ έριξαν στη μοιρασιά οι συγγενείς. Κανένας δεν μοιράστηκε τον καημό μου απ’ το άδικο. Μου φόρτωσαν την ενοχή, μα να που ο Θεός δεν λησμονεί. Μου δίνει τη χαρά μιας εκδίκησης χωρίς την πιθανότητα για αντεκδίκηση. Κάτι μου λέει μέσα μου πως ζωντανός είτε νεκρός ο κατσαπλιάς, δεν ξαναβλέπει την πατρίδα, ούτε χωράφι και χωριό, φίλους και δικαιώματα».
ΑΠΟΒΡΑΔΙΣ αυτά σκεφτόταν κι ο ύπνος δεν τον πήρε. Ακόμα στ’ αυτιά του οι τουφεκιές κι η έγνοια του να πάει στο αντίπερα της χαράδρας. Ήταν στη «νόμιμη» πλευρά, της πατρίδας πάει να πει κι ήταν χρέος του να τη φυλάει μην αλλάξει χέρια.
ΕΙΧΕ σκοτώσει κάποιους στην ψεσινή τη μάχη, σίγουρος ήταν και το’ χε καμάρι, μα δεν τους είδε καταγής να το χαρεί, να πάρει απάνω της η ψυχή του, να στεριώσει μέσα του η πίστη πως λιγόστεψαν οι «σφάχτες με το κονσερβοκούτι…αγγλικής προέλευσης» και η Πατρίδα πια δεν κινδυνεύει. Πήρε δυο- τρεις «συμπολεμιστές» κι ανηφόρισε για τον τόπο της σφαγής. Το φως της μέρας κι η σιγουριά της πως δεν χτυπάνε μέρα οι αντάρτες του εξασφάλιζαν περπατησιά περήφανη για την πλαγιά. Στην άλλη μεριά της χαράδρας, στον τόπο του εχθρού πήγαν να περπατήσουν, να σεργιανίσουν πτώματα, τα «κέρδη» να μετρήσουν.
ΜΕΤΡΗΣΕ στα γρήγορα κουφάρια κι όλο πλησίαζε να δει κοντύτερα τους σκοτωμένους. Ένα το κλώτσησε με μίσος και τ’ άλλο το προσπέρασε γιατί ήταν παραμορφωμένο και του γύριζε τ’ άντερα. «Κι εμείς έχουμε θύματα», σκέφθηκε και τάχυνε το βήμα. «Πρώτα να μετρήσω σκοτωμένους, του εχθρού τις απώλειες να υπολογίσω κι ύστερα βλέπω τους δικούς μας». Καθώς περπάταγε με τον αέρα του νικητή πλησίασε έναν νεκρό αντάρτη, λιγνό κουφάρι με τσαρούχια στα πόδια, τα μάτια ορθάνοιχτα κι ένα πελώριο «γιατί» στο πρόσωπο. Τον κλώτσησε να δει καλύτερα, να νιώσει πως δεν γροικά και δεν σαλεύει πια και του’ ρθε κεραυνός! Δεν άντεξε τη θέα κι έπεσε καταγής. Σαν να τον σκότωσε το ίδιο βόλι. Ήταν το παιδί του! Κι αυτός τρελάθηκε. Έχασε τα λογικά του, πήρε τα βουνά και δεν ξανάπιασε τουφέκι.
ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΣΕ κι ένας άγριος ήχος από σίδερα σκέπασε τη σιωπή. Φάνηκε το τανκ σκορπώντας τρόμο. Σταμάτησε. Πήρε στροφή επί τόπου μουγκρίζοντας. Κατέβηκαν οι δυο φαντάροι. Ο ένας έμεινε μέσα. Άρπαξαν στην τύχη ένα πεσμένο καταγής κουφάρι αντάρτη, με φυσεκλίκια σταυρωτά. Έσταζε αίμα, μα ούτε που σιχάθηκαν. Το δένουν απ’ τα πόδια με μια τριχιά και το τραβολογούν μέχρι το σταματημένο τανκ. Δένουν την άκρη του σχοινιού σ’ έναν πύρο, ξαναμπαίνουν στον θάλαμο χαμογελώντας και το άρμα ξεκινά. Το σχοινί τεντώθηκε και το κουφάρι σβαρνίζονταν με τα χέρια δεμένα, μέχρι που διαλύθηκε το κορμί του ανάμεσα σε βράχια, πέτρες και ξερόκλαδα. Θύμιζε τον Έκτορα στο άρμα του Αχιλλέα κι ας ήταν παιδιά της ίδιας πατρίδας, στα μισά του 20ού αιώνα.
ΗΤΑΝ κι αυτό «χρέος» να γίνει. Για την μετά θάνατο τιμωρία. Μπορεί να’ ταν και διαταγή. Για τον νεκρό Έκτορα. Για την ιστορία που επαναλαμβάνεται.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΣΠΙΡΟΜΕΤΡΙΑΣ

ΒΑΡΚΕΛΩΝΗ – Τώρα πια είναι παιχνιδάκι να μάθετε για τη λειτουργία των πνευμόνων σας. Στο πλαίσιο της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας Σπιρομετρίας, στις 14 Οκτωβρίου 2010, το κοινό θα μπορεί να υποβάλλεται σε τεστ πνευμονικής λειτουργίας σε πολλά σημεία σε ολόκληρο τον κόσμο, σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη σε ό,τι αφορά την υγεία των πνευμόνων.
«Η ενίσχυση της ευαισθητοποίησης σε ό,τι αφορά την υγεία των πνευμόνων είναι ζωτικής σημασίας, και, με την υποβολή τους σε μια απλή και ανώδυνη εξέταση που διαρκεί μόλις μερικά λεπτά, μπορούν όλοι να μάθουν ποια είναι η κατάσταση των πνευμόνων τους», τόνισε ο πρόεδρος της ERS, Νικόλαος Μ. Σιαφάκας, στο 20ο Ετήσιο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Πνευμονολογικής Εταιρείας.
Η Ευρωπαϊκή Πνευμονολογική Εταιρεία (European Respiratory Society —ERS) και το Ευρωπαϊκό Πνευμονολογικό Ίδρυμα (European Lung Foundation —ELF) οργανώνουν την εκδήλωση στο πλαίσιο της εκστρατείας με τίτλο «2010-Έτος του Πνεύμονα», προκειμένου να προωθήσουν τη σπιρομετρία ως μια άνετη και αναίμακτη μέθοδο εξέτασης της πνευμονικής λειτουργίας. Η Παγκόσμια Ημέρα Σπιρομετρίας είναι σημαντική παγκόσμια πρωτοβουλία για τη βελτίωση της υγείας του αναπνευστικού συστήματος, στο πλαίσιο της οποίας θα προσφερθούν στο κοινό πνευμονολογικές εξετάσεις σε νοσοκομεία και κλινικές σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μάθετε για τη λειτουργία των πνευμόνων σας!
Όπως ακριβώς η μέτρηση της αρτηριακής πίεσης προσφέρει μια απλή, αλλά αποτελεσματική μέθοδο παρακολούθησης των καρδιαγγειακών παθήσεων, έτσι και η σπιριμετρία μπορεί να συμβάλλει στον εντοπισμό διαφόρων πνευμονικών νόσων προτού εμφανιστεί το οποιοδήποτε σύμπτωμα.
Συγκεκριμένα, το τεστ προσφέρεται για τη διάγνωση των πρώτων σταδίων της χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας (Χ.Α.Π.), μιας πάθησης που προκαλεί μη αναστρέψιμη απόφραξη των αεραγωγών και η διάγνωσή της πρέπει να γίνεται το συντομότερο δυνατόν. Η Χ.Α.Π. συνεπάγεται χρόνια φλεγμονή η οποία επηρεάζει τους περιφερειακούς αεραγωγούς και τον πνευμονικό παρεγχυματικό ιστό, και αποτελεί σήμερα την έκτη σημαντικότερη αιτία θανάτου παγκοσμίως.
«Η ΧΑΠ δεν θεραπεύεται — υπάρχουν, όμως, αποτελεσματικές μέθοδοι αντιμετώπισής της. Η διάγνωση της ΧΑΠ σε πρώιμο στάδιο είναι δυνατή μόνο μέσω της εξέτασης της πνευμονικής λειτουργίας», τονίζει ο καθηγητής Σιαφάκας. Η σπιρομετρία μπορεί επίσης να προσφέρει και επιπλέον στοιχεία: Πρόσφατη μελέτη έδειξε πως όσοι καπνιστές παρουσίαζαν ανωμαλίες στο πλαίσιο των τεστ πνευμονικής λειτουργίας, αντιμετώπιζαν μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο του πνεύμονα.
Η σπιρομετρία ως μέθοδος διάγνωσης των πνευμονικών νόσων συνιστάται αν είστε πάνω από 40 ετών ή νυν ή πρώην καπνιστής. Η αντιμετώπιση της Χ.Α.Π. μπορεί να καθυστερήσει την εξέλιξη της νόσου και να αποτρέψει ή να περιορίσει τη μη αναστρέψιμη βλάβη των πνευμόνων.
Σχετικά με την ERS
Στόχος της Ευρωπαϊκής Πνευμονολογικής Εταιρείας (European Respiratory Society —ERS) είναι να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη σε ό,τι αφορά την πνευμονική υγεία και να βελτιώσει την πρόληψη, διαχείριση και θεραπεία των αναπνευστικών νόσων. Πρόκειται για τον κορυφαίο επαγγελματικό οργανισμό του συγκεκριμένου τομέα στην Ευρώπη, με ευρεία βάση που περιλαμβάνει γύρω στα 10.000 μέλη σε πάνω από 100 χώρες, και πεδίο δραστηριοτήτων που καλύπτει τόσο την ερευνητική επιστήμη όσο και την κλινική ιατρική. Οι δραστηριότητες της ERS περιλαμβάνουν τη διοργάνωση επιστημονικών και εκπαιδευτικών εκδηλώσεων, τη σχεδίαση και διάθεση εκπαιδευτικού υλικού μέσω της εξ αποστάσεως διδασκαλίας ή μέσω σεμιναρίων, και τη δημοσίευση σειράς από ιατρικά περιοδικά που αποτελούν ορόσημα για τον κλάδο. Περισσότερες πληροφορίες στο http://www.ersnet.org/

Λένε κάποιοι

Λέει ο Nikolas Stratis

Η φτώχεια κι η ανέχεια σ ένα παλάτι μπήκαν,
μα την αρρώστα αντίκρισαν κι αμέσως ξαναβγήκαν.

Λέει ο Christian Insupp
Η ρίζα θρέφει τη κορφή κι η ρίζα τη ξεραίνει
κι ας βρίσκεται στη γη χωστή και καταφρονεμένη.

λέει ο Costas Bouyoukas
Απλότητα στο χαρακτήρα, τους τρόπους, το στιλ.
Σε όλα τα πράγματα η υπέρτατη αρετή είναι η απλότητα

λέει η Ελένη
μες την καρδιά μου σ΄έβαλα
και πως να πω το έβγα
που σ΄άφησα και ρίζωσες
όπου κιαν είχα φλέβα!

Τύχη μου, άκαρπο δεντρί,
και γιάντα σε ποτίζω,
αφού να δέσεις τον καρπό
ποτέ μου δεν ελπίζω!

Είναι δεντρά που οντέ φυσά
το ένα τ'αλλού θ'αγγίξει,
μα εμάς δεν έκανε καιρό
ποτέ να μας εσμίξει!

λέει η Marina Aslanoglou
Εσύ θαρρείς πως δε μπορώ
Μακριά σου εγώ να ζήσω
Μα όπως σε χάραξα στο νου
Μπορώ και να σε σβήσω.

λέει ο George Aslanoglou
Είναι τόσο μεγάλη η οικονομική κρίση,
που οι γυναίκες ξανάρχισαν να παντρεύονται από έρωτα!!!

Η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που οφείλεται στην έλλειψη αλκοόλ...!!!

Ο άνθρωπος παντρεύεται από έλλειψη γνώσης,

χωρίζει από έλλειψη υπομονής

και ξαναπαντρεύεται από έλλειψη μνήμης.

Δέκα χρόνια από τη βύθιση του Express Samina και το χαμό 82 ανθρώπων

Στη μνήμη 80 δολοφονημένων ανθρώπων από το εφοπληστρικό κεφάλαιο και το κράτος του....

Υπουργός Ναυτιλίας τότε, ο από σήμερα υπουργός προστασίας του προστάτη, Χρίστος Παπουτσής.26 Σεπτεμβρίου 2000, ώρα: 22:15, νήσος Πάρος. Το Ε/Γ-Ο/Γ Εξπρές Σάμινα της εταιρείας Minoan Flying Dolphins παρεκκλίνει της καθορισμένης πορείας του και προσκρούει στο σύμπλεγμα βραχονησίδων Πόρτες, δύο ναυτικά μίλια ανοιχτά της Πάρου. Στο θάλαμο επιχειρήσεων του υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) το περιστατικό αρχικά δεν εμπνέει ανησυχία. Ωστόσο, οι επιβαίνοντες επικοινωνούν με τηλεοπτικούς σταθμούς και δίνουν την πραγματική διάσταση του συμβάντος. Το Σάμινα βυθίζεται.
«Η τραγωδία του Σάμινα, ωστόσο, έφερε στο φως της δημοσιότητας και στην προσοχή του κοινού διάφορα άλλα θέματα που έως τότε δεν άπτονταν του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ, των πολιτικών αλλά και του απλού πολίτη. Συγκεκριμένα, το πώς δίδονται οι άδειες σκοπιμότητας, τι είναι το καμποτάζ και τα σωστικά μέσα, ποιος είναι εκπαιδευμένος να τα χρησιμοποιεί, τι είναι η Επιθεώρηση Εμπορικών Πλοίων, αλλά και όλο το «παιχνίδι» στην ελληνική ακτοπλοΐα με εξαγορές πλοίων και εταιρειών.» από την εφημερίδα «Βήμα» των ημερών εκείνων.
Κανείς δεν φαίνεται να θυμάται ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που διέπραξαν οι έλληνες εφοπλιστές σε συνεργασία με το πολιτικό σύστημα πριν 9 χρόνια και που είχε σαν αποτέλεσμα 80 νεκρούς.

Η πλέον ριψοκίνδυνη εργασία

Μαντινάδες και διαπιστώσεις

Η διαπίστωση πως τα χρόνια περνούν χωρίς να τα καταλάβεις δεν είναι καινούργια, αλλά για τον καθένα όταν το συνειδητοποιεί είναι πρωτόγνωρο αίσθημα, που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές με την ίδια ένταση. Υπάρχουν κάποια συναισθήματα που δεν υπάρχουν λόγια να ερμηνεύσει κανείς. Ένα από αυτά είναι όταν βλέπεις κάποια παιδάκια να μεγαλώνουν και να έχουν παιδιά σήμερα μεγαλύτερα από κείνα που γνώρισες κάποτε.
Η σημερινή ανάρτηση είναι σειρά μαντινάδες, που πριν από είκοσι χρόνια ειπώθηκαν και γραφτήκαν στο χαρτί για τον καλό της, από κάποιο κορίτσι, κυρία σήμερα εκλεκτή μας φίλη, που διαβάζει τον Πυθαγόρα, αλλά δεν έχει ευχέρεια και γνώσεις να αναρτά. Μας τις εμπιστεύθηκε για δημοσίευση, έχω και στο παρελθόν φιλοξενήσει της ιδίας κείμενα.

Όταν σε πρωτοείδανε τα μάτια τα δικά μου, ήταν το στήθος μου ανοιχτό και μπήκες στην καρδιά μου.

Έκαμες ρίζες στη καρδιά και μπλιό δε ξαναβγαίνεις μέσα στα φύλλα της καρδιάς τον ασκιανό ξομένεις.

Κι αφού μου πήρες τη καρδιά τη βάση του κορμιού μου, δεν ευχαριστήθηκες επήρες και τον νου μου.

Με αιχμαλώτισες και δεν μπορώ να φύγω εσένα θέλω να θωρώ έστω και λίγο-λίγο

Να σου μιλούν τα χείλη μου, να σε κοιτά η ματιά μου, να σ΄αγκαλιάζει η σκέψη μου, να σ΄αγαπά η καρδιά μου!

Και τώρα που είσαι μακριά δε σ΄έχω αφήσει μόνο, με τη δικιά σου ανάμνηση βραδιάζω-ξημερώνω!

Μες της νυχτιάς τη σιγαλιά που λάμπει κάθε αστέρι δίνω φιλιά του φεγγαριού καλέ μου να στα φέρει

Και σαν θα φέξει η αυγή κι ο ήλιος θα προβάλει ο νούς κι η σκέψη φεύγουνε σε σένα να ΄ρθουν πάλι!!!!

Μιχάλης ο βιαστικός

Η τεχνολογία φέρνει τους ανθρώπους κοντύτερα από άλλες εποχές, αυτό είναι γεγονός αναμφίβολο. Χάρη σε αυτή ήρθα σε επαφή με παλαιούς φίλους κα συμμαθητές μετά από σαράντα και βάλε χρόνια.
Έχω όμως γνωρίσει και άλλα άτομα με τα οποία συνδέθηκα φιλικά και τα μεταγενέστερα χρόνια, ένας από αυτούς είναι και ο Μιχάλης, με τον οποίο μας συνδέουν κοινοί αγώνες, αλλά χαθήκαμε κάπου στα χρόνια της μεταπολίτευσης ή στα χρόνια της επερχόμενης τότε «αλλαγής». Και ανταμώσαμε σήμερα, χάρη της τεχνολογίας. Ήρθε να βρει και για πρώτη φορά δεν βιαζότανε.
Δεν τον γνώρισα και αν δεν μου συσταινότανε και δεν μου θύμιζε κάποια γεγονότα δεν τον έφερνα στην μνήμη μου. Όταν τον θυμήθηκα το πείραξα, «εσύ μωρέ διατήρησε τζόβενο» δεν κατάλαβε την λέξη και όταν του εξήγησα πως είναι ο «φέρελπις νέος», χαμογέλασε, «ε όχι και τόσο». Και είχε δίκιο γιατί σε αυτήν την ηλικία πλέον τα μαλλιά μας αν δεν είναι λευκά τουλάχιστον γκριζάρουν, σε καμία περίπτωση δεν είναι μαύρα κορακίσια.
Άσχετος ο Μιχάλης με την τεχνολογία, έμαθε από κοινούς φίλους για τον Πυθαγόρα, και ήρθε μέχρι εδώ να μου ζητήσει να γράψω και γι αυτόν.
-εσύ είσαι ιντερνετικός τύπος, και πρέπει να αναφέρεις και μένα, άλλος δεν θα το κάνει, μου είπε για να πεισθώ
-καλά Μιχάλη και τι θα γράψω, για τα βαμμένα μαύρα σου μαλλιά; Το πείραξα,
-γράψε ότι θέλεις αλλά γράψε
-και πως θα το διαβάσεις; Απόρησα, αφού δεν έχεις σχέση με υπολογιστές και ιντερνέτ;
-θα βάλω τον ανιψιό μου, θα βάλω τον Χρήστο, θα βάλω την Χρυσάνθη, και μου αράδιασε καμία δεκαριά πιθανούς αναγνώστες για να το δει και αυτός.

Ο Μιχάλης με το παρατσούκλι ο βιαστικός, ήταν εκείνος ο τύπος που ποτέ δεν προλάβαινε, ή τουλάχιστον η πρώτη δικαιολογία για όλα τα στραβά και τα ανάποδα ήταν πως δεν προλάβαινε. Αν ήταν αχτένιστος δεν πρόλαβε να χτενιστεί, και δεν πρόλαβε επειδή δεν πρόλαβε να ξυπνήσει έγκαιρα, αφού το βράδυ δεν πρόλαβε να ρυθμίσει το ξυπνητήρι, επειδή δεν πρόλαβε το τελευταίο λεωφορείο, και γύρισε με τα πόδια, και πήγαινε λέγοντας το ότι δεν πρόλαβε.
Πάντα έτρεχε να προλάβει, να πληρώσει το γραμμάτιο την τελευταία στιγμή πριν διαμαρτυρηθεί, του λογαριασμούς την επομένη της λήξεως, για να μην περιμένει στη ουρά και καθυστερεί. Εργατικός είχε καταφέρει να ανοίξει ένα ψιλικατζίδικο στην Χαραυγή, που εξελίχτηκε και του άφηνε ικανοποιητικό μεροκάματο.
Εκεί που δεν βιαζότανε ποτέ, ήταν όταν ανταμώναμε κάποιες φορές στο ουζερί της Χαραυγής και τα πίναμε, και αργότερα όταν παντρεύτηκε στο καφενείο στην Αργυρούπολη παίζοντας τάβλι. Περιττό είναι να πω πως πάντα εκείνος πλήρωνε τα ούζα, ως χαμένος στο τάβλι, αφού έπαιζε πριν σταθεροποιηθούν τα ζάρια και μετά σκεπτότανε.
Κάποια βραδιά, ήμασταν στο ουζερί πέντε έξ φίλοι μαζεμένοι, μα ανακοίνωσε πως παντρεύεται σε δυο βδομάδες, δεν μας εξήγησε ούτε που την γνώρισε ούτε πως πλέχθηκε το ειδύλλιο, απλά μας το ανακοίνωσε και μας κάλεσε στο γάμο του. Είχε δύο παιδάκια την εποχή που χαθήκαμε, και ανταμώσαμε σήμερα.
Έμαθα τα νέα του, δεν χάρηκα που χώρισε, αλλά αυτό δεν αλλάζει, αφού η πρώην του ξαναπαντρεύτηκε, τα παιδιά είναι μεγάλα και παντρεμένα πλέον, ενώ έχει ένα εγγόνι. Πέρασε όπως μου εξήγησε ένα δύσκολο καρδιακό επεισόδιο, και από τότε άφησε το μαγαζί στον μεγάλο του γιο, για να μην συγκινιέται και επιβαρύνεται η καρδιά και γυρνάει αργόσχολος πλέον.
Θέλησα να τον κεράσω, εκτός από νερό δεν δέχθηκε τίποτα άλλο, ούτε κάν λίγο κόκκινο κρασί λέγοντας.
-είπε ο γιατρός πως άμα πίνω θα συναντήσω τον χάρο σύντομα και εγώ δεν βιάζομαι καθόλου
-καημένε Μιχάλη, του αντείπα, και εσύ να μην βιάζεσαι, βιάζεται θα σε προλάβει αυτός μην ανησυχείς.
-αν είναι έτσι βάλε δυο ούζα να θυμηθούμε τα παλιά
Δυστυχώς δεν διαθέτω πλέον τάβλι, αλλά περάσαμε καλά.

ΠΟΙΟΣ ΣΟΥ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΓΚΕΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

κάποτε

Τότε που τα μάτια βλέπανε καλά και τα χέρια υπάκουαν απόλυτα.