H δίκη του Κολοκοτρώνη

Δυο εθνικοί ήρωες στο εδώλιο

Πολυζωϊδης και Τερτσέτης αρνούνται να υπογράψουν την καταδικαστική απόφαση

επιμελήθηκε ο δάσκαλος

Κων/νος Κρεκούζος

- Άδικα σε σκοτώνουν στρατηγέ….

- Γι΄αυτό λυπάσαι; Καλύτερα να σε σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια…

Ο διάλογος αυτός έγινε στις 26 Μαϊου του 1834 στο τζαμί του Ναυπλίου, ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και σ΄ένα από τα παλικάρια του που κέρωσε σαν άκουσε την καταδίκη του αρχιστράτηγου του Μοριά σε θάνατο για εσχάτη προδοσία. Στο τζαμί του Ναυπλίου συνεδρίαζε για πολλές μέρες το κακουργιοδικείο.

Στο εδώλιο καθόντουσαν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο εξάδελφός του Δημήτρης Πλαπούτας, πρωτεργάτης κι΄αυτός στον αγώνα της ανεξαρτησίας. Εισαγγελέας ήταν ο Μάσων, ένας Βαυαρός μισέλληνας, τυφλό όργανο των τριών ξένων αντιβασιλέων. Υπουργός της Δικαιοσύνης ήταν ο Κ. Σχινάς, ένας φανατισμένος Φαναριώτης, που εκηλίδωσε όσο κανένας άλλος την αξιοπρέπεια της ελληνικής δικαιοσύνης.

Πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ο Πολυζωϊδης, που απ΄όσα είχε ακούσει τις ημέρες εκείνες ήταν σχεδόν βέβαιος για την ενοχή των δυο κατηγορουμένων. Μέλη του δικαστηρίου ήταν ο Γ. Τερτσέτης, ο Δ. Σούτσος, ο Α. Βούλγαρης και ο Φ. Φραγκούλης. Ο αντιβασιλέας Μάουερ ήταν αποφασισμένος να πάρει τα κεφάλια των δυο ηρώων

Κραυγή αγωνίας

Κοινωποιώ ένα απόσπασμα απο μια επιστολή, που εκφράζει την αγωνία, πιστεύω αρκετών αναγνωστών του Πυθαγόρα αλλά κυρίως συμπατριωτών Αιγυπτιωτών. 
Παρακαλείται όποιος μπορεί να αντιδράσει με κάποιον τρόπο, ενημέρωση αρμοδίων οργάνων ή υπηρεσιών ή με άλλο πρόσφορο τρόπο, επειδή εγώ όντας ασήμαντος "δεν έχω άκρες" το μόνο που μπορώ είναι να την δημοσιεύσω στον Πυθαγόρα. 
Σας στέλνω αυτή την επιστολή με έναυσμα μιας δημοσιεύσεως στην τοπική εφημερίδα που αφορά πλειστηριασμούς.
Στην εφημερίδα δημοσίευσε Αιγύπτιος ότι έχει στην κατοχή του εικόνες του 17 αιώνα σύνολο τεμαχίων 6, εκ των οποίων η μία είναι η εικόνα της Παναγίας διαμέτρου 50Χ90 και 3 μικρού μεγέθους καθώς και 2 μεγάλες εικόνες διαφόρων Ελλήνων Αγίων. 
Σας αποστέλλω το αντίγραφο της αγγελίας με αναγραφόμενο τηλέφωνο.
Το τηλέφωνο είναι: 00201223097715 ο κάτοχος της έχει σπίτι του στην πλατεία Triumph , Ηλιούπολη πάνω από το κατάστημα επίπλων «Ideal» στον 3 όροφο, διαμέρισμα 7.
Λόγου του Ισλαμισμού και της καταστάσεως στην Αίγυπτο πολύ φοβούμαι ότι μπορεί να έχουν κλαπεί από δικές μας εκκλησίες στην Αίγυπτο.

Αιδώς ή ντροπή (συνέχεια)

Αυτό το άρθρο προέρχεται από ένα σχόλιο μίας φίλης καθηγήτριας, που επιθυμία να κρατήσει την ανωνυμία της και εγώ σέβομαι απόλυτα την επιθυμία της.  Πρόκειται για διαπιστώσεις και ερωτηματικά που καλούμαστε όλοι εμείς μιας κάποιας ηλικίας να τοποθετηθούμε. Διαβάστε λοιπόν.

 ΑΙΔΩΣ  ΄Η  ΝΤΡΟΠΗ

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας σε όλα όσα αναφερθήκατε.

Κάτι να προσθέσω από την  προσωπική μου εμπειρία στα σχολεία,  όπου συχνά κουβεντιάζουμε οι καθηγητές    με πόνο ψυχής,  για τις ενδυματολογικές επιλογές των μαθητριών  και μαθητών μας… και όχι μόνο. Μερικές  φορές  οι καθηγήτριες έρχονται τόσο προκλητικά ντυμένες,  που οι νεαροί καθηγητές νιώθουν  άβολα  και  λένε  μεταξύ σοβαρού και αστείου, ότι  δέχονται σεξουαλική παρενόχληση, με το ντύσιμο και μόνο των συναδέλφων μας.

Στις περιπτώσεις αυτές ο Διευθυντής δεν έχει καμιά αρμοδιότητα  να κάνει την οποιαδήποτε παρατήρηση στη συνάδελφο,  στη μαθήτρια,   ή στο μαθητή.  Δεν προβλέπεται από το  Υπουργείο Παιδείας καμιά τιμωρία,  καμιά  επίπληξη.

 Η κοινωνία μας δε γνωρίζει,   ότι  δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο από την πολιτεία , που να θέτει τα όρια της ευπρέπειας στους καθηγητές, στις καθηγήτριες,  στις μαθήτριες και στους μαθητές,  τόσο στην συμπεριφορά όσο και στο ντύσιμό τους. (Το ντύσιμο μερικές φορές είναι το λιγότερο).  Στα ελληνικά σχολεία δεν υπάρχουν γραπτοί κανόνες συμπεριφοράς. Ενώ οι αξίες των περισσότερων από μας διαφοροποιούνται.

Το τι είναι σωστό και τι δεν είναι, το τι πρέπει και τι δεν πρέπει, το τι είναι ηθικό και τίμιο, δεν  ισχύει πλέον  για όλους  μας το ίδιο.  Κάποτε η Εκκλησία  ήταν ένας  «μπούσουλας», τώρα η πλειοψηφία δεν ανήκει στο ποίμνιο. Ή ανήκει τυπικά και όχι ουσιαστικά.

 Όπως και για το κάπνισμα. Οι καθηγητές καπνίζουν έξω από τα κάγκελα του σχολείου, κάπου κρυφά για να μην δίνουν το κακό παράδειγμα στους μαθητές τους. Ενώ οι μαθητές  καπνίζουν εντός του αύλιου  χώρου,  αρκεί να μην τους βλέπουν  οι καθηγητές.  Άκουσον άκουσον! Αν τους δουν,  τους  ζητούν να σβήσουν το τσιγάρο. Ποινή δεν προβλέπεται από το Υπουργείο. Τιμωρία δεν προβλέπεται  και για καμιά άλλη συμπεριφορά που προσβάλλει τη δημόσια αιδώ. Οι καθηγητές ως «δίαυλο επικοινωνίας»  με τα παιδιά, χρησιμοποιούν το

Συμβουλὲς πρὸς τὸν σύζυγον

 Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος - Συμβουλὲς πρὸς τὸν σύζυγον

Νὰ τῆς λές: ἀπὸ ὅλα τὴ δική σου ἀγάπη προτιμῶ καὶ τίποτε δὲν μοῦ εἶναι τόσο βασανιστικὸ ἡ δυσάρεστο, ὅσο τὸ νὰ βρεθῶ κάποτε σὲ διάσταση μαζί σου. Κι ἂν ὅλα χρειασθεῖ νὰ τὰ χάσω, κι ἂν γίνω φτωχότερος ἀπὸ τὸν Ἴρο, κι ἂν βρεθῶ στοὺς ἐσχάτους κινδύνους, ὁ,τιδήποτε κι ἂν πάθω, ὅλα μοῦ εἶναι ἀνεκτὰ καὶ ὑποφερτά, ὅσο ἐσὺ μοῦ εἶσαι καλά. Καὶ τὰ παιδιὰ τότε θὰ μοῦ εἶναι περιπόθητα, ἐφόσον ἐσὺ μᾶς συμπαθεῖς…

Ἴσως κάποτε σοῦ πεῖ: Ποτὲ ὡς τώρα δὲν ξόδεψα ἀπὸ τὰ δικά σου, ἔχω ἀκόμη τὰ δικά μου, ποὺ μοῦ ἔδωσαν οἱ γονεῖς μου. Τότε πές της: Τί λὲς καλή μου; Ἔχεις ἀκόμη τὰ δικά σου; Ποιὰ λέξη μπορεῖ νά εἶναι χειρότερη ἀπὸ αὐτή; Σῶμα δὲν ἔχεις πιὰ δικό σου κι ἔχεις χρήματα; Δὲν εἴμαστε δύο σώματα μετὰ τὸ γάμο, ἀλλὰ γίναμε ἕνα. Δὲν ἔχουμε δύο περιουσίες, ἀλλὰ μία… Ὅλα δικά σου εἶναι, κι ἐγὼ δικός σου εἶμαι, κορίτσι μου. Αὐτὸ μὲ συμβουλεύει ὁ Παῦλος, λέγοντας ὅτι ὁ ἄνδρας δὲν ἐξουσιάζει τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἡ γυναίκα.

Κι ἂν δὲν ἔχω ἐγὼ ἐξουσία στὸ σῶμα μου, ἀλλὰ ἐσύ, πόσο μᾶλλον δικά σου εἶναι τὰ χρήματα… Ποτὲ νὰ μὴν τῆς μιλᾶς μὲ πεζὸ τρόπο, ἀλλὰ μὲ φιλοφροσύνη, μὲ τιμή, μὲ ἀγάπη πολλή. Νὰ τὴν τιμᾶς καὶ δὲν θὰ βρεθεῖ στὴν ἀνάγκη νὰ ζητήσει ἐπαίνους ἀλλοῦ, ἂν ἔχει τοὺς δικούς σου. Νὰ τὴν προτιμᾶς ἀπὸ ὅλους γιὰ ὅλα, γιὰ τὴν ὀμορφιά, γιὰ τὴ σωφροσύνη της, καὶ νὰ τὴν ἐγκωμιάζεις. Νὰ κάνεις φανερὸ ὅτι σοῦ ἀρέσει ἡ συντροφιά της κι ὅτι προτιμᾶς νὰ μένεις στὸ σπίτι γιὰ νὰ εἶσαι μαζί της, ἀπὸ τὸ νὰ βγαίνεις στὴν ἀγορά. Ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους νὰ τὴν προτιμᾶς, καὶ ἀπὸ τὰ παιδιὰ ποὺ σοῦ χάρισε, κι αὐτὰ ἐξαιτίας της νὰ τὰ ἀγαπᾶς.

Η ΨΥΧΟΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΗΜΙΜΑΘΕΙΑΣ

Σπυρίδωνος K. Τσιτσίγκου

Αν. Καθ. Παν. Αθηνών Δρ. Θεολογίας & Δρ. Ψυχολογίας

Όσο το θέμα αυτό είναι παλιό, άλλο τόσο είναι και επίκαιρο. Μετά μάλιστα την ισότητα που διακήρυξε ο Διαφωτισμός, όλοι «δημοκρατικά» ενδείκνυται ―και μάλιστα στον ίδιο βαθμό― να έχουν άποψη (ίση ψήφο) για όλα! Ανόητοι, ψυχασθενείς, αφελείς, αναλφάβητοι, παιδιά και έφηβοι δικαιούνται να διδάσκονται και να μαθαίνουν ό,τι λ.χ. και ένας πυρηνικός επιστήμων. Μα, είναι αυτό λογικά, ψυχολογικά, παιδαγωγικά, κοινωνικά και πολιτικά ορθό ή εφικτό; Μπορείς σε ένα μικρό παιδάκι, χωρίς την κατάλληλη προπαιδεία, να το διδάξεις αμέσως και από την αρχή Τριγωνομετρία; Μπορείς να του εμπιστευθείς ένα επικίνδυνο όπλο; Μπορείς π.χ. τα μυστικά τού Κράτους να τα κοινοποιήσεις σε όλους; Μπορούν όλοι να κατανοήσουν ανώτερα Μαθηματικά και Φιλοσοφία; …Μακάρι να ήταν στο χέρι μας να καθορίζαμε εμείς τη φυσική ισότητα των ανθρώπων, αλλά, δυστυχώς, άλλο το στομάχι τού μικρού παιδιού και άλλο τού ενήλικα· άλλος ο εγκέφαλος του ενός και άλλος τού άλλου. Εν τοιαύτη περιπτώσει, πώς με μία τέτοια τακτική προκύπτει η λήψη αποφάσεων; Για να μην αναφερθούμε στη ρουσφετολογία, την αναξιοκρατία και τη διαφθορά, που είναι συνήθη φαινόμενα, οι αποφάσεις ―υπό κανονικές συνθήκες (δηλ. «επιστημονικά»)― βγαίνουν είτε με βάση τον στατιστικό μέσο όρο, είτε από την υφαρπαγή των «πρώτων εντυπώσεων» του δημαγωγού απέναντι στην «κοινή γνώμη» ή τη (ρητορική) ικανότητα πειθούς που διαθέτει ο εμπνευστής (βλ. επιστημονική επανάσταση, κατά Τh. Kuhn).

Από την άλλη μεριά, ερωτάται πώς είναι δυνατόν να ψέγουμε την ημιμάθεια, τη στιγμή που τα πάντα ―και μάλιστα επιστημονικώς πλέον αποδεδειγμένα (βλ. θεωρίες τής Σχετικότητας, Αβεβαιότητας, Χάους κ.λπ.)― είναι πεπερασμένα και σχετικά; Ποια αλήθεια θεωρείται απόλυτη, όταν

Η φιλία

Επιστολή προς Βούλγαρον Ηγεμόνα Φώτιος ο Μέγας

Η φιλία

…… Να μη είσαι γρήγορος στη σύναψι φιλίας, όταν όμως συνάψης δεσμό, να τον διατηρής άλυτο με

κάθε τρόπο, σηκώνοντας όλο το βάρος του συνανθρώπου, με την προϋπόθεσι ότι δεν επιφέρει κίνδυνο στην ψυχή. Διότι οι διαστάσεις προς τους φίλους εκφαυλίζουν όλη την προαίρεσι των ανθρώπων και υποβάλλουν όχι μόνο τον υπαίτιο αλλά και τον αναίτιο στην ίδια υπόνοια. Φίλους να κάμης εκείνους, οι οποίοι διατηρούν παντοτινά άδολη την φιλία προς τους άλλους και μήτε όταν ευημερούσαν τους εφθόνησαν μήτε όταν δυστυχούσαν τους παραμέλησαν. Πράγματι πολλοί εβοήθησαν κι επόνεσαν τους φίλους όταν ευρίσκονταν σε δυστυχία, αλλά όταν ήσαν ευτυχείς δεν εβάσταξαν την ευημερία τους, έτσι αυτούς που δεν τους ήλεγξε ο καιρός της συμπαθείας, τους εξεσκέπασε το πάθος του φθόνου. Ν’ αποκτάς λοιπόν φίλους όχι τους φαύλους αλλά τους αρίστους, διότι τα ήθη των φίλων κρίνονται συνήθως από …την ποιότητα των φιλουμένωνδιά των εντίμων φίλων εύκολα επαναφέρεται κανείς και όταν παραπέση, οι φαύλοι όμως φθείρουν και την υπάρχουσα καλοκαγαθία, οι πρώτοι καλύπτοντας οι ίδιοι την έλλειψι των φίλων στην αρετή την κάμουν να φαίνεται ανελλιπής, ενώ η συναναστροφή με τους φαύλους καθιστά νόθο και ο,τι υπόλοιπο αρετής υπάρχει….

…. Να μη ζητής ν’ ακούης τα ευχάριστα από τους φίλους, αλλά μάλλον τα αληθινά. Διότι, αν δεν πρέπει να πιστεύσωμε στους εχθρούς ακόμη και όταν λέγουν την αλήθεια, από τους φίλους δε έχει φθαρεί η αλήθεια και ζητούν κι εκείνοι να λέγωνται τα ευχάριστα, από που αλλού θα προέλθη για μας η γνώσις της αληθείας και η διόρθωσις των τυχόν ανοσίων λόγων και πράξεών μας; Γι’ αυτό να θεωρής σπουδαίο πράγμα

ΑΙΔΩΣ ή ΝΤΡΟΠΗ

Παλαιότερα η νεολαία είχε σεμνή συμπεριφορά, τόσο στους τρόπους όσο και στο ντύσιμο. Εξαιρέσεις βέβαια ανάμεσα στους νέους πάντοτε υπήρχαν, αφού κάθε κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του. Κάποιοι ζούσαν και ντυνόντουσαν προκλητικά. Αλλά αυτοί ήταν μία χούφτα ατόμων μετρημένοι στα δάκτυλα ενός χεριού και θεωρούνταν κοινωνικά περίεργοι και εκκεντρικοί.

Σήμερα δυστυχώς τα πράγματα άλλαξαν πάρα πολύ. Η εξαίρεση έγινε ο κανόνας. Το προκλητικό και επιτηδευμένο ντύσιμο, η άγρια και άξεστη συμπεριφορά πήρε τη θέση της ευπρέπειας. Το χάρισμα της ευπρέπειας που είναι δείγμα της αγάπης προς τον συνάνθρωπό μας φαίνεται να είναι κάτι σπάνιο και εξωτικό, για να μην πω παράλογο…

Νέοι, αγόρια και κορίτσια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, δείχνουν με το ντύσιμό τους και το φέρσιμό τους πως δεν έχουν καμιά ντροπή και δεν έχουν κανένα σεβασμό για τους διπλανούς τους, ούτε για τον εαυτό τους. Η ντροπή ή όπως την έλεγαν οι αρχαίοι, η αιδώς, δεν είναι δείγμα μειονεξίας και κατωτερότητας ή δειλίας, αλλά αντίθετα αξιοπρέπειας, ευαισθησίας,  πνευματικής και ψυχικής ανωτερότητας. Δείχνει δυνατό χαρακτήρα που σίγουρα θα οδηγήσει το άτομο αυτό σε σωστό και εποικοδομητικό δρόμο στη ζωή του, χωρίς να υποστεί τις εξωτερικές και παραπλανητικές επιδράσεις των λεγόμενων «προοδευτικών» και «εκσυγχρονιστών», που διατυμπανίζουν την απελευθέρωση του ατόμου από κάποιες δήθεν προκαταλήψεις και ταμπού. Φυσικά τέτοια απελευθέρωση είναι ψεύτικη και παραπλανητική, και οδηγεί το άτομο σε πρωτόγονη και ζωώδη κατάσταση, ξεριζώνοντάς του  κάθε αίσθημα ντροπής και ενοχής. Η αιδώς είναι, καθαρά και αποκλειστικά, συναίσθημα του ανθρώπου. Και κατά τον Αριστοτέλη είναι ο φρουρός της νεανικής ψυχής. 

ΨΗΝΕΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΗΜΑ;

Ενδιαφέρον κείμενο που το διόρθωσα ορθογραφικά και  το δημοσιεύω.

Παπαδημητρόπουλος Παναγιώτης

Σύγχυση και προβληματισμό προκαλούν στους χρήστες της κινητής τηλεφωνίας σε ολόκληρο τον κόσμο τα αλληλοσυγκρούομενα συμπεράσματα των επιστημονικών ερευνών που αφορούν τις πιθανές επιπτώσεις από την χρήση των κινητών στην υγεία.

Τα κινητά τηλέφωνα αποτελούν βασικό εργαλείο της καθημερινότητάς μας. Είναι πλέον αδιανόητο να κυκλοφορήσουμε χωρίς αυτό, αφού αναμφίβολα συμβάλλει ενεργά στη βελτίωση της επαγγελματικής, κοινωνικής και προσωπικής μας ζωής. Ωστόσο, ορισμένοι εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους όσον αφορά στην «επικινδυνότητα των κινητών», καθώς και στις επιπτώσεις της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στην ανθρώπινη υγεία. Αν κάθε φορά που φέρνετε το ακουστικό του κινητού κοντά στο αυτί σας για να πραγματοποιήσετε μια κλήση αναρωτιέστε αν υπάρχει ο κίνδυνος να «ψηθεί ο εγκέφαλό σας»;  Τότε μάλλον θα σας ενδιαφέρει αρκετά το άρθρο…

Έχετε σκεφτεί ποτέ, ότι το κινητό, μας παρέχει την ευκαιρία να είμαστε οπουδήποτε σωματικά παρόντες αλλά ψυχικά απόντες; Η αλήθεια είναι, ότι επιτρέπει την όχι μόνο την επικοινωνία αλλά και την απομόνωση. Η αυξημένη χρήση του κινητού τηλεφώνου με όλες τις δυνατότητες που προσφέρει, έχει οδηγήσει αναμφισβήτητα στην αδυναμία διαχείρισης του χρόνου. Και οι  επιπτώσεις δεν σταματάνε εκεί.  Η άσκοπη και αλόγιστη χρήση του κινητού έχει σοβαρές επιπτώσεις και στην υγεία τους ισχυρίζονται αρκετοί επιστήμονες. Αν και σύμφωνα με τις μέχρι τώρα έρευνες δεν υπήρξαν αποδείξεις όπου η χρήση του κινητού είχε άμεση επίπτωση στην υγεία, οι επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΕΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΙΝΗΤΩΝ

 Δυστυχώς, δεν υπάρχει μία σαφή απάντηση όσον αφορά το «ψήσιμο» του εγκεφάλου, καθώς οι έρευνες που έχουν γίνει παρουσιάζουν αντικρουόμενα αποτελέσματα. Μέχρι σήμερα πάντως αρκετοί έχουν εκφράσει δύο βασικά ερωτήματα, που σχετίζονται με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων. Το πιο «αντιφατικό» από αυτά είναι το

ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ ΣΤΗ «ΜΕΚΚΑ» ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Αυτοί σίγουρα κάτι ξέρουν. Πόσοι από εμάς τους «ΕΝΗΜΕΡΟΜΕΝΟΥΣ» θα το θεωρήσουμε σωστό;

από τα δημοσιεύματα που δεν παίρνουν έκταση και περνούν στα ψιλά ή στις εσωτερικές σελίδες είναι το παρακάτω. 

Κι όμως σε ένα σχολείο που βρίσκεται στην καρδιά της Σίλικον Βάλεϊ και στο οποίο φοιτούν τα παιδιά των εργαζομένων στην Google, την Apple, την Yahoo και άλλων τεχνολογικών κολοσσών, δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής, ούτε μια οθόνη. Η χρήση οποιουδήποτε τεχνολογικού γκάτζετ απαγορεύεται στις σχολικές αίθουσες, ενώ οι εκπαιδευτικοί συστήνουν στους μαθητές τους να μην τους χρησιμοποιούν ούτε στο σπίτι. Την ώρα που στον υπόλοιπο κόσμο ο τεχνολογικός εξοπλισμός θεωρείται απαραίτητος στην εκπαίδευση, οι νέες τεχνολογίες γίνονται μέσο διδασκαλίας και οι μαθητές ενθαρρύνονται στη χρήση τους, στην καρδιά της Μέκκας της Τεχνολογίας, το μολύβι, το χαρτί και το χάρτινο βιβλίο είναι τα μόνα εργαλεία διδασκαλίας που κρίνονται αποδεκτά. Περίπου 160 σχολεία στις Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν την ίδια φιλοσοφία, καθώς θεωρείται ότι η χρήση υπολογιστών έχει αρνητικές συνέπειες στη φυσική δραστηριότητα, τη δημιουργική σκέψη, την επικοινωνία ανάμεσα στους μαθητές και τη συγκέντρωση των παιδιών στο μάθημα… «Δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανείς την τεχνολογία για να μάθει γραμματική», δηλώνει στους «New York Times» ένας εργαζόμενος της Σίλικον Βάλεϊ, τα παιδιά του οποίου φοιτούν σε σχολείο όπου δεν υπάρχει ούτε ένας υπολογιστής και το οποίο ακολουθεί την εκπαιδευτική μέθοδο του αυστριακού φιλόσοφου και παιδαγωγού Ρούντολφ Στάινερ. «Η ιδέα ότι μια εφαρμογή του iPad μπορεί να διδάξει καλύτερά τα παιδιά μου πως να διαβάζουν η να μάθουν ευκολότερα αριθμητική είναι απλώς γελοία» προσθέτει. Πρόκειται μάλιστα για έναν πατέρα που εργάζεται στην Google και δεν πηγαίνει πουθενά χωρίς το iPad η το smart phone. Η κόρη του, όμως, που πηγαίνει στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού, «δεν ξέρει πως να χρησιμοποιήσει το Google». Ο γιος του πηγαίνει στο Γυμνάσιο κι έχει μόλις αρχίσει να μαθαίνει. Από την πλευρά τους, οι υπεύθυνοί του σχολείου στη Σίλικον Βάλεϊ επικαλούνται στοιχεία δέκα ετών, σύμφωνα με τα οποία το 94% των αποφοίτων συνέχισαν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥ

του μακαριστού π. Ευσεβίου Βίττη.

Ο πατήρ Ευσέβιος έδρασε στην Σουηδία, όταν πήγα εκεί είχε αφήσει καλή μαγιά. Ζούσε στο δάσος, επέστρεψε στο Σιδηρόκαστρο και έστησε το κατάλυμα του πάλι μέσα στο δάσος. Παρά τα πολλά χρόνια του, το μυαλό του ήταν νεανικό, όπως αποδεικνύεται από την προσευχή που θα διαβάστε παρακάτω:

*Κύριε, το ξέρεις πως μπήκα ήδη στα γηρατειά. Βοήθησέ με να συνειδητοποιώ όλο και βαθύτερα αυτήν την πραγματικότητα, ώστε να μη γίνωμαι τυραννικός ή βαρετός ή επαχθής ή ασυμπαθής και σιχαμερός στους γύρω μου και ιδιαίτερα στους τυχόν συνεργάτες μου.

* Απάλλαξέ με από το να επιμένω στις παλαιωμένες ιδέες μου με πείσμα γεροντικό. Δεν σου ζητώ να βελτίωσης την κρίση ή τη μνήμη μου. Μου έδωσες τα ανεκτίμητα αυτά δώρα σ' ένα βαθμό στη γόνιμη ηλικία μου. Σε ευχαριστώ για το πολύτιμο αυτό δώρο της αγαθωσύνης Σου.

Τώρα πια καθώς υποβαθμίζεται η όλη μου βιολογική, ψυχολογική και πνευματική ύπαρξη, συνακολουθεί νομοτελώς και της κρίσης και της μνήμης μου η υποβάθμιση. Συχνά αυτή η κατάσταση με μειώνει, με λυπεί, με ταπεινώνει αφάνταστα και όχι σπάνια με εξευτελίζει στα ίδια μου τα μάτια αναγκάζοντάς με να ζητώ ολοένα συγγνώμη για τις μικρές ή τις μεγάλες γκάφες μου.

Δεν κατανοώ βέβαια πλήρως αυτήν την αλλοίωση. Όμως Εσύ, Κύριε, ξέρεις πόσο και η σμίκρυνση και συρρίκνωση μου και στο σημείο αυτό μου χρειάζεται. Την αποδέχομαι ταπεινά, γιατί Εσύ ξέρεις. Και αφού Εσύ ξέρεις, δεν χρειάζεται να ξέρω εγώ το βαθύτερο γιατί. Άλλωστε δεν μπορώ να την κατανοήσω. Γιατί λοιπόν να θλίβωμαι και να πονώ και γι' αυτό; Δεν πρέπει να αποδέχωμαι ταπεινά τη φθαρτότητα της φύσης μου; Και δεν πρέπει να υποτάσσομαι κι εγώ ταπεινά στην τάξη, που Εσύ με τόση αγαθότητα για τα πλάσματά Σου, επομένως και για μένα, καθώρισες;

* Σφράγισε με απαραβίαστη σφραγίδα τα φλύαρα χείλη μου για να μην καταπονώ τους άλλους με βαρετές, ανούσιες και χωρίς κανένα ενδιαφέρον ή νόημα πια χιλιοειπωμένες διηγήσεις παρωχημένων γεγονότων κάποιων μακρινών και λησμονημένων