Δεν περίμενα να έχω τόσους αναγνώστες Μοναχούς, ή τουλάχιστον να δηλώνουν τέτοιοι. Δεν το ανάρτησα το προηγούμενο κείμενο, για να εκθειάσω κανένα, άλλωστε κείμενο πολλών αιώνων είναι και ενός πατρός από τους μεγαλύτερους της Εκκλησίας μας.
Στους Μοναχούς αφιερώνω την σημερινή ανάρτηση, και σε πολυτονικό σύστημα γραφής, για να το χαρούν περισσότερο. Άλλωστε η παροιμία λέει (αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει)
Θεόδωρος Στουδίτης
Ἴαμβοι καὶ ἐπιγράμματα.
Χαίρετε, ἄνδρες ἀριστέες τοῦ Ἀχιλῆος ὕπερθεν.
Κτεῖναι μὲ Ἕκτορα οὗτος κρατερὸν ξιφέρῃ.
Οἱ δέ, μοναζόντων θωρηξάμενοι πολιτείαν,
Χεῖρε λαβόντες ἄορ εὐπειθοῦς της ὁσίας,
Σφάξατε τὸν Βελίαρ, σκότεος μεγαλαύχεα νοῦα.
Ἔνθεν ἀπήρκατε εἰς οὐρανόαν ἀθλοφόρως,
Δερματίδα προσαφέντες τἀνθάδε τὴν νεκρὰν μόνην.
Μετάφραση
Χαίρετε, ἄριστοι ἄνδρες, ἀπὸ τὸν Ἀχιλλέα ἀνώτεροι.
Αὐτὸς μὲ τὸ ξίφος μπόρεσε νὰ σκοτώσει τὸ δυνατὸ Ἕκτορα.
Ἐσεῖς ἔχοντας ντυθεῖ τὸν ὁπλισμὸ τῆς μοναχικῆς πολιτείας
καὶ παίρνοντας στὰ δυὸ χέρια τὴ ρομφαία τῆς ὁσίας ὑπακοῆς,
σφάξατε τὸ Βελίαρ, τὸ ὑπερήφανο νοῦ τοῦ σκοταδιοῦ.
Ἀπὸ ἐδῶ ἀναχωρήσατε γιὰ τὸν οὐρανό, ἀθλοφόροι,
ἀφήνοντας ἐδῶ κάτω μόνο τὸ νεκρό σας σῶμα.
Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Προεκλογικά
Ελάχιστοι είναι οι παραθεριστές που ακόμα δεν έφυγαν από το νησί μας. Τα σχολεία άνοιξαν, οι φροντίδες των γονέων για τα βλαστάρια τους πολλές και ο χρόνος λίγος. Τα σκοτάδια που έρχονται νωρίτερα, η προεκλογική περίοδος που ζούμε, είναι κάποιοι από τους λόγους που η αυλή και το μπαλκονάκι του Πυθαγόρα έχει ησυχία.
Καιρός επομένως για περισσότερη περισυλλογή και μελέτη.
Επειδή είναι προεκλογική περίοδος, χωρίς να πολιτικολογώ, παραθέτω ένα απόσπασμα από λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μεταφρασμένο στην καθομιλουμένη, για να γίνει κατανοητό από όλους. Αναφέρεται στα προσόντα που πρέπει να διακρίνουν τον άρχοντα, και ας τον λέει βασιλιά, είναι γραμμένος στα τέλη του 4 αιώνος. Σε άλλη ευκαιρία έχω γράψει πως πρέπει να επιλέγονται άνθρωποι που πρώτα διέπρεψαν ως οικογενειάρχες, για να ωφελήσουν και το σύνολο, ο Ιερός Χρυσόστομος εμβαθύνει πολύ περισσότερο.
Ο βασιλιάς λοιπόν εξουσιάζει πόλεις και χώρες και πολλά έθνη, έχοντας κάτω από τις διαταγές του στρατηγούς και υπάρχους και στρατεύματα και λαούς και συμβούλια, ενώ αυτός που αφιέρωσε τον εαυτό του στο Θεό και επέλεξε την μοναχική ζωή κυριαρχεί πάνω στο θυμό και το φθόνο και την φιλαργυρία και τις ηδονές και τα άλλα πάθη με τη σκέψη πάντοτε και τη φροντίδα να μην επιτρέψει να κυριευτεί η ψυχή του από τα αισχρά πάθη, ούτε να υποδουλωθεί ο νους του σε σκληρή τυραννία, αλλά κρατεί πάντοτε τη σκέψη του επάνω από όλα, αφού θέσει επιστάτη στα πάθη του το φόβο Θεού.
Τέτοια λοιπόν εξουσία και κυριαρχία έχει ο βασιλιάς και τέτοια εξουσία έχει ο μοναχός, ώστε πιο σωστά θα μπορούσε κανείς να ονομάσει αυτόν βασιλιά, παρά εκείνον που λαμπρύνεται με βασιλικό ένδυμα και διάδημα και που κάθεται πάνω σε θρόνο χρυσό.
Διότι στην πραγματικότητα βασιλιάς είναι αυτός που χαλιναγωγεί το θυμό και τις ηδονές και που κυβερνά τα πάντα σύμφωνα με τους νόμους του Θεού και που διατηρεί ελεύθερο το νου και που δεν επιτρέπει να κυριαρχήσει στην ψυχή η τυραννία των ηδονών.
Αυτόν ευχαρίστως θα το έβλεπα άρχοντα και της γης και της θάλασσας και των πόλεως και των λαών και των στρατευμάτων. Διότι αυτός που με το λογισμό εξουσιάζει τα πάθη της ψυχής, εύκολα θα μπορούσε να κυβερνήσει και ανθρώπους μα τους θείους νόμους, ώστε να έχει θέση πατέρα για τους υπηκόους, συμπεριφερόμενος προς τις πόλεις με πολλή πραότητα.
Καιρός επομένως για περισσότερη περισυλλογή και μελέτη.
Επειδή είναι προεκλογική περίοδος, χωρίς να πολιτικολογώ, παραθέτω ένα απόσπασμα από λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μεταφρασμένο στην καθομιλουμένη, για να γίνει κατανοητό από όλους. Αναφέρεται στα προσόντα που πρέπει να διακρίνουν τον άρχοντα, και ας τον λέει βασιλιά, είναι γραμμένος στα τέλη του 4 αιώνος. Σε άλλη ευκαιρία έχω γράψει πως πρέπει να επιλέγονται άνθρωποι που πρώτα διέπρεψαν ως οικογενειάρχες, για να ωφελήσουν και το σύνολο, ο Ιερός Χρυσόστομος εμβαθύνει πολύ περισσότερο.
Ιωάννης Χρυσόστομος
Αν σου φαίνεται, καλό, αφού βάλουμε την βασιλεία, η οποία είναι το κορυφαίο αγαθό, δίπλα στη φιλοσοφία αυτή του μοναχικού βίου, ας εξετάσουμε τους καρπούς του καθενός από τα αποκτήματα αυτά, για να μάθουμε με ακρίβεια σε ποιους ασκεί εξουσία ο βασιλιάς και σε ποιους ο φιλόσοφος μοναχός.Ο βασιλιάς λοιπόν εξουσιάζει πόλεις και χώρες και πολλά έθνη, έχοντας κάτω από τις διαταγές του στρατηγούς και υπάρχους και στρατεύματα και λαούς και συμβούλια, ενώ αυτός που αφιέρωσε τον εαυτό του στο Θεό και επέλεξε την μοναχική ζωή κυριαρχεί πάνω στο θυμό και το φθόνο και την φιλαργυρία και τις ηδονές και τα άλλα πάθη με τη σκέψη πάντοτε και τη φροντίδα να μην επιτρέψει να κυριευτεί η ψυχή του από τα αισχρά πάθη, ούτε να υποδουλωθεί ο νους του σε σκληρή τυραννία, αλλά κρατεί πάντοτε τη σκέψη του επάνω από όλα, αφού θέσει επιστάτη στα πάθη του το φόβο Θεού.
Τέτοια λοιπόν εξουσία και κυριαρχία έχει ο βασιλιάς και τέτοια εξουσία έχει ο μοναχός, ώστε πιο σωστά θα μπορούσε κανείς να ονομάσει αυτόν βασιλιά, παρά εκείνον που λαμπρύνεται με βασιλικό ένδυμα και διάδημα και που κάθεται πάνω σε θρόνο χρυσό.
Διότι στην πραγματικότητα βασιλιάς είναι αυτός που χαλιναγωγεί το θυμό και τις ηδονές και που κυβερνά τα πάντα σύμφωνα με τους νόμους του Θεού και που διατηρεί ελεύθερο το νου και που δεν επιτρέπει να κυριαρχήσει στην ψυχή η τυραννία των ηδονών.
Αυτόν ευχαρίστως θα το έβλεπα άρχοντα και της γης και της θάλασσας και των πόλεως και των λαών και των στρατευμάτων. Διότι αυτός που με το λογισμό εξουσιάζει τα πάθη της ψυχής, εύκολα θα μπορούσε να κυβερνήσει και ανθρώπους μα τους θείους νόμους, ώστε να έχει θέση πατέρα για τους υπηκόους, συμπεριφερόμενος προς τις πόλεις με πολλή πραότητα.
Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2009
ألف ألف مبرووك
Με πόνο γράφω αυτήν την σημείωση, για την γενίκευση της χρήσεως των λατινικών χαρακτήρων, για όλες τις γλώσσες. Όσο δεν υπήρχε η δυνατότητα αυτή, είχαν άλλοθι οι χρήστες, σήμερα που μπορούμε πρέπει να διαφυλάξουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε γλώσσας και πολιτισμού.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα δείγμα γλώσσας, που δεν είναι αραβική δεν είναι ελληνική δεν είναι αγγλική και όμως για κάποιους είναι κατανοητή!
Alf Alf Mabrouk Mary mou na ton xairese panta..
Mabrouk Mabrouk Mabrouk Mary mou ke sta anotera
=ألف مبرووك
Δεν ξέρω αν είναι παρήγορο, ελπίζω να μην είναι, το γεγονός ότι δεν χάνεται μόνο η Ελληνική γλώσσα, από την χρήση του διαδικτύου.
Έχουμε μια περίπτωση συγχαρητηρίων από μία κυρία σε μία άλλη, φίλη ως εξής
(Alf Alf Mabrouk Mary mou na ton xairese panta..)
Το Mabrouk αποδίδεται συγχαρητήρια, καλορίζικα, με υγεία και το Alf σημαίνει χίλια. Mary είναι το Μαίρη τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνεις νομίζω.
Λατινικοί χαρακτήρες και εδώ, για απόδοση της αραβικής γλώσσας, θα έπρεπε να γράφει ألف ألف مبرووك και όχι Alf Alf Mabrouk που δεν σημαίνει τίποτα.
Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης αυτή η μη αναστρέψιμη κατάσταση;
Το ξαναλέω για μένα είναι καημός.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα δείγμα γλώσσας, που δεν είναι αραβική δεν είναι ελληνική δεν είναι αγγλική και όμως για κάποιους είναι κατανοητή!
Alf Alf Mabrouk Mary mou na ton xairese panta..
Mabrouk Mabrouk Mabrouk Mary mou ke sta anotera
=ألف مبرووك
Δεν ξέρω αν είναι παρήγορο, ελπίζω να μην είναι, το γεγονός ότι δεν χάνεται μόνο η Ελληνική γλώσσα, από την χρήση του διαδικτύου.
Έχουμε μια περίπτωση συγχαρητηρίων από μία κυρία σε μία άλλη, φίλη ως εξής
(Alf Alf Mabrouk Mary mou na ton xairese panta..)
Το Mabrouk αποδίδεται συγχαρητήρια, καλορίζικα, με υγεία και το Alf σημαίνει χίλια. Mary είναι το Μαίρη τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνεις νομίζω.
Λατινικοί χαρακτήρες και εδώ, για απόδοση της αραβικής γλώσσας, θα έπρεπε να γράφει ألف ألف مبرووك και όχι Alf Alf Mabrouk που δεν σημαίνει τίποτα.
Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης αυτή η μη αναστρέψιμη κατάσταση;
Το ξαναλέω για μένα είναι καημός.
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2009
Υπευθυνότητα
Το νησί μας διαθέτει πανεπιστήμιο που φιλοδοξεί πιστεύω να εφοδιάσει με γνώσεις τους φοιτητές του. Την παιδεία, όμως ποιος θα τους διδάξει;
Πρωί-πρωί αντιλήφτηκα μια παρέα νεαρών φοιτητών, μεθυσμένων και ξενυχτισμένων προφανώς, αστειευόμενοι να αναποδογυρίζουν κάδους απορριμμάτων. Ίσως ξεχάσανε για πιο λόγο βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους, ίσως πάλι να αδιαφορούν για το κόστος και την ρύπανση που προκαλούν. Το σίγουρο είναι πως με αυτήν την πράξη φανερώνουν την ανευθυνότητα τους. Δεν θέλω χάρη σε μια παρέα να χαρακτηρίσω όλη την κοινότητα των φοιτητών. Φοιτητές πρωτοστάτησαν πολλές φορές σε διάφορες και πολλών λογιών επαναστάσεις. Αυτό που θίγω με το σημερινό σχόλιο είναι η ανευθυνότητα που κυριαρχεί σήμερα.
Δωρεάν παιδεία απαιτούμε, και το κράτος ανταποκρίνεται. Θα χαρίσει εφέτος στα παιδιά της Α΄. γυμνασίου φορητούς υπολογιστές. 450 ευρώ κόστος για το κάθε κομμάτι. Χαλάλι τους, χίλιες φορές, θα το εκτιμήσουν; Μήπως στο τέλος της σχολικής χρονιάς, μαζί με τα βιβλία που καίγονται στα προαύλια των σχολείων, δούμε και σωρούς υπολογιστών; Δεν θα είναι βλέπετε εφοδιασμένες με εξελιγμένες κάρτες που να αποδίδουν ως παιχνιδομηχανές.
Μαθήτευσα σε σχολείο του εξωτερικού. Τότε τα βιβλία τα χρεωνόμασταν και είχαμε υποχρέωση στο τέλος της χρονιάς να τα επιστρέψουμε. Δεν τολμούσαμε να γράφουμε και να μουτζουρώνουμε τα βιβλία, σε καμία περίπτωση. Εάν το κάναμε αυτό έπρεπε να το πληρώσουμε. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι δεν άλλαζαν κάθε χρόνο τα διδακτικά βιβλία, μας έκανε προσεκτικούς και υπεύθυνους μαθητές.
Αναρωτιέμαι καμιά φορά, μήπως αυτή η αύξηση του ορίου ζωής, είναι αιτία αυτού του κακού. Εάν λογαριάσουμε ποσοστιαία τα χρόνια που απαιτούνται για την ωρίμανση του εφήβου, δεν έχουμε διαφορά. Εάν τα λογαριάσουμε σε απόλυτους αριθμούς, πρέπει μάλλον να προβληματιστούμε σοβαρά.
Πρωί-πρωί αντιλήφτηκα μια παρέα νεαρών φοιτητών, μεθυσμένων και ξενυχτισμένων προφανώς, αστειευόμενοι να αναποδογυρίζουν κάδους απορριμμάτων. Ίσως ξεχάσανε για πιο λόγο βρίσκονται μακριά από τα σπίτια τους, ίσως πάλι να αδιαφορούν για το κόστος και την ρύπανση που προκαλούν. Το σίγουρο είναι πως με αυτήν την πράξη φανερώνουν την ανευθυνότητα τους. Δεν θέλω χάρη σε μια παρέα να χαρακτηρίσω όλη την κοινότητα των φοιτητών. Φοιτητές πρωτοστάτησαν πολλές φορές σε διάφορες και πολλών λογιών επαναστάσεις. Αυτό που θίγω με το σημερινό σχόλιο είναι η ανευθυνότητα που κυριαρχεί σήμερα.
Δωρεάν παιδεία απαιτούμε, και το κράτος ανταποκρίνεται. Θα χαρίσει εφέτος στα παιδιά της Α΄. γυμνασίου φορητούς υπολογιστές. 450 ευρώ κόστος για το κάθε κομμάτι. Χαλάλι τους, χίλιες φορές, θα το εκτιμήσουν; Μήπως στο τέλος της σχολικής χρονιάς, μαζί με τα βιβλία που καίγονται στα προαύλια των σχολείων, δούμε και σωρούς υπολογιστών; Δεν θα είναι βλέπετε εφοδιασμένες με εξελιγμένες κάρτες που να αποδίδουν ως παιχνιδομηχανές.
Μαθήτευσα σε σχολείο του εξωτερικού. Τότε τα βιβλία τα χρεωνόμασταν και είχαμε υποχρέωση στο τέλος της χρονιάς να τα επιστρέψουμε. Δεν τολμούσαμε να γράφουμε και να μουτζουρώνουμε τα βιβλία, σε καμία περίπτωση. Εάν το κάναμε αυτό έπρεπε να το πληρώσουμε. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι δεν άλλαζαν κάθε χρόνο τα διδακτικά βιβλία, μας έκανε προσεκτικούς και υπεύθυνους μαθητές.
Αναρωτιέμαι καμιά φορά, μήπως αυτή η αύξηση του ορίου ζωής, είναι αιτία αυτού του κακού. Εάν λογαριάσουμε ποσοστιαία τα χρόνια που απαιτούνται για την ωρίμανση του εφήβου, δεν έχουμε διαφορά. Εάν τα λογαριάσουμε σε απόλυτους αριθμούς, πρέπει μάλλον να προβληματιστούμε σοβαρά.
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Ευτυχία και καταξίωση.
Με την καλοπροαίρετη και ευπρεπή παρέμβαση του, το «καπιταλιστικό κουμμούνι» όπως αυτοπροσδιορίζεται, δίνοντας πιθανόν με περισσή σαφήνεια και το πολιτικό του στίγμα, προβληματίζομαι σήμερα. Την παραθέτω ολόκληρη και εδώ.
Είναι σίγουρα ένα μεγάλο άλμα να γίνεις γονιός, είτε μάνα είτε πατέρας (αντίστοιχα και για τους άνδρες το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι να γίνουν καλοί πατεράδες και σύντροφοι), αλλά ο καλός γονιός είναι ο γονιός που αισθάνεται καταξιωμένος προσωπικά. Με το περιβάλλον που περιγράφεις και μια φορά να έκανε τη δουλειά ο Τάσος και να γεννούσε η Φρόσω, μάλλον πιο δυστυχισμένη θα ήταν!!
Ασφαλώς δεν υπάρχει καμία αντίρρηση, στη αξία του καλού γονιού, ανεξάρτητα από το φύλο. Η προσωπική καταξίωση όμως, πως μετριέται. Εάν αισθάνεται ευτυχισμένος είσαι κιόλας, εάν, εσύ προσδιορίζεις και αποφασίζεις την προσωπική σου ευτυχία.
Η καταξίωση είναι θέμα των άλλων να στην αποδώσουν. Να σε αποδεχτούν και να ανταμείψουν. Στο θέμα της οικογένειας, ειδικά, η καταξίωση νομίζω, πρέπει να μετριέται ανάλογα με την αγάπη που διέπει τα άτομα που την απαρτίζουν.
Έχουμε παραδείγματα πατεράδων, που με φασιστικό τρόπο διοικούν την οικογένεια, και θεωρούν εαυτούς καταξιωμένους. Τον φόβο των υπολοίπων μελών, τον εκλαμβάνουν ως αναγνώριση της υπεροχής τους, την σιωπή ως συμφωνία και την τυχόν διαφωνία ως επανάσταση που χρήζει καταστολής.
Έχουμε πάλι παραδείγματα μανάδων, που ο καλλωπισμός τους είναι στην πρώτη προτεραιότητα, ενώ η μαγειρική θεωρείται πάρεργο. Θεωρεί εαυτή καταξιωμένη, όταν αποσπά φιλοφρονήσεις και κομπλιμέντα, από τις άλλες γυναίκες, και παραβλέπει ότι είναι μάταια και προπάντων ψεύτικα.
Η καλή και σωστή οικογένεια διακρίνεται από ένα απλό πράγμα, τρώνε όλοι μαζί; κουβεντιάζουν όλοι μαζί; Εάν η απάντηση είναι καταφατική τότε έχουμε να κάνουμε με καλούς και καταξιωμένους γονείς, οι οποίοι πιθανό είναι να βγάλουν και καλά παιδιά.
Η καταξίωση και η ευτυχία έξω από το σπίτι, είναι το μεγάλο ζητούμενο. Εάν εδώ έχουμε καλά αποτελέσματα, εύκολα θα μεταφερθούν και στη οικογένεια, και το αντίστροφο η αποτυχία και τα ανεκπλήρωτα όνειρα φέρουν γρίνια και στεναχώρια στο σπίτι.
Ευτυχία εδώ θεωρείτε ότι δεν έχουμε και προσδοκούμε πως μπορούμε να το αποκτήσομε. Ευτυχισμένο παιδί είναι εκείνο που απέκτησε κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Ευτυχισμένος νέος, είναι εκείνος που πήρε το απολυτήριο του στρατού, ή το πτυχίο του πανεπιστημίου. Είναι όμως; Τα δύσκολα έρχονται.
Ευτυχισμένος είναι εκείνος που βρήκε δουλειά, εξασφάλισε μεροκάματο, ανασφάλιστος ή με σύμβαση. Είναι όμως;
Ευτυχισμένος είναι ο ερωτευμένος, βρήκε το ταίρι του. Μπορεί όμως να στήσει σπιτικό;
Η ζωή συνεχίζεται σε αυτό τον ρυθμό, πάντα κάτι κυνηγάμε, πάντα ένα στόχο θέτουμε, αν δεν υπήρχε αυτή η λογική θα είχαμε αποτελματωθεί.
Ναι, αλλά μέχρι πότε αυτό το αέναο κυνήγι του παραπάνω από ότι έχουμε; Πότε θα πούμε μέσα από την καρδιά μας, Δόξα τω Θεώ. Συνέχεια στο Κύριε ελέησον και στο βοήθα Παναγιά βρισκόμαστε.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η ευτυχία και η προσωπική ανάπαυση του καθενός μας, να ξέρουμε δηλαδή μέχρι που και τι μπορούμε να κάνουμε. Να μην παραβλέψουμε τον σημαντικότερο παράγοντα της ζωής μας, που είναι η αγάπη και η σωστή διαβίωση στη οικογένεια. Ας έχουμε λιγότερα αγαθά και γνώσεις, φτάνει να έχουμε περισσή την αγάπη μεταξύ μας.
Ακραία παραδείγματα θα αναφέρω, γιατί έτσι γίνομαι πιο κατανοητός. Γνώρισα κάποιον που στα ογδόντα του χρόνια, συνταξιούχος, δούλευε ακόμα, για να κάνει σπίτι στον εγγονό του, της εγγονής της είχε γράψει. Παρά το γεγονός ότι είχε δώσει στον γιό του δύο σπίτια. Σύμφωνη ήταν και η γυναίκα του και περνούσαν μίζερα, αυτός ήταν δυστυχισμένος και δεν το ήξερε.
Υποχρέωση του γονιού είναι να εφοδιάσει το παιδί του με προσόντα, να του μάθει να είναι ηθικό και χρήσιμο άτομο στην κοινωνία. Δεν είναι να του εξασφαλίσει περιουσία, την οποία άλλωστε δεν θα την εκτιμήσει.
Μια άλλη περίπτωση αφορά ένα ζευγάρι αγροτών, που όσο βλέπουν δουλεύουν. Επτά ημέρες την εβδομάδα ασταμάτητα εργάζονται μαζί, και είναι ευτυχισμένοι ή μάλλον έτσι νομίζουν. Πότε θα χαρούν τους κόπους των; Θα αφήσουμε τα κτήματα στο παιδί, και το παιδί ούτε κουβέντα δεν θέλει να ακούσει, για ότι έχει σχέση με χωράφια. Είναι άραγε πραγματικά ευτυχισμένοι;
Κλείνοντας, επειδή το «καπιταλιστικό κουμμούνι» φαίνεται πολιτικοποιημένο άτομο, και με το δεδομένο ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ήθελα να του απευθύνω το ερώτημα, ταυτόχρονα σε όλους τους αναγνώστες του Πυθαγόρα.
Όλοι αυτοί που ζητούν την ψήφο μας για να κυβερνήσουν την χώρα, είναι άξιοι οικογενειάρχες; Εάν το σπιτικό του υποψηφίου, (το κύτταρο της κοινωνίας), δεν λειτουργεί ικανοποιητικά, πως θα λειτουργήσει σωστά η πολιτεία;
Δεν πολιτικολογώ, ρητορικό το ερώτημα.
Είναι σίγουρα ένα μεγάλο άλμα να γίνεις γονιός, είτε μάνα είτε πατέρας (αντίστοιχα και για τους άνδρες το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι να γίνουν καλοί πατεράδες και σύντροφοι), αλλά ο καλός γονιός είναι ο γονιός που αισθάνεται καταξιωμένος προσωπικά. Με το περιβάλλον που περιγράφεις και μια φορά να έκανε τη δουλειά ο Τάσος και να γεννούσε η Φρόσω, μάλλον πιο δυστυχισμένη θα ήταν!!
Ασφαλώς δεν υπάρχει καμία αντίρρηση, στη αξία του καλού γονιού, ανεξάρτητα από το φύλο. Η προσωπική καταξίωση όμως, πως μετριέται. Εάν αισθάνεται ευτυχισμένος είσαι κιόλας, εάν, εσύ προσδιορίζεις και αποφασίζεις την προσωπική σου ευτυχία.
Η καταξίωση είναι θέμα των άλλων να στην αποδώσουν. Να σε αποδεχτούν και να ανταμείψουν. Στο θέμα της οικογένειας, ειδικά, η καταξίωση νομίζω, πρέπει να μετριέται ανάλογα με την αγάπη που διέπει τα άτομα που την απαρτίζουν.
Έχουμε παραδείγματα πατεράδων, που με φασιστικό τρόπο διοικούν την οικογένεια, και θεωρούν εαυτούς καταξιωμένους. Τον φόβο των υπολοίπων μελών, τον εκλαμβάνουν ως αναγνώριση της υπεροχής τους, την σιωπή ως συμφωνία και την τυχόν διαφωνία ως επανάσταση που χρήζει καταστολής.
Έχουμε πάλι παραδείγματα μανάδων, που ο καλλωπισμός τους είναι στην πρώτη προτεραιότητα, ενώ η μαγειρική θεωρείται πάρεργο. Θεωρεί εαυτή καταξιωμένη, όταν αποσπά φιλοφρονήσεις και κομπλιμέντα, από τις άλλες γυναίκες, και παραβλέπει ότι είναι μάταια και προπάντων ψεύτικα.
Η καλή και σωστή οικογένεια διακρίνεται από ένα απλό πράγμα, τρώνε όλοι μαζί; κουβεντιάζουν όλοι μαζί; Εάν η απάντηση είναι καταφατική τότε έχουμε να κάνουμε με καλούς και καταξιωμένους γονείς, οι οποίοι πιθανό είναι να βγάλουν και καλά παιδιά.
Η καταξίωση και η ευτυχία έξω από το σπίτι, είναι το μεγάλο ζητούμενο. Εάν εδώ έχουμε καλά αποτελέσματα, εύκολα θα μεταφερθούν και στη οικογένεια, και το αντίστροφο η αποτυχία και τα ανεκπλήρωτα όνειρα φέρουν γρίνια και στεναχώρια στο σπίτι.
Ευτυχία εδώ θεωρείτε ότι δεν έχουμε και προσδοκούμε πως μπορούμε να το αποκτήσομε. Ευτυχισμένο παιδί είναι εκείνο που απέκτησε κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Ευτυχισμένος νέος, είναι εκείνος που πήρε το απολυτήριο του στρατού, ή το πτυχίο του πανεπιστημίου. Είναι όμως; Τα δύσκολα έρχονται.
Ευτυχισμένος είναι εκείνος που βρήκε δουλειά, εξασφάλισε μεροκάματο, ανασφάλιστος ή με σύμβαση. Είναι όμως;
Ευτυχισμένος είναι ο ερωτευμένος, βρήκε το ταίρι του. Μπορεί όμως να στήσει σπιτικό;
Η ζωή συνεχίζεται σε αυτό τον ρυθμό, πάντα κάτι κυνηγάμε, πάντα ένα στόχο θέτουμε, αν δεν υπήρχε αυτή η λογική θα είχαμε αποτελματωθεί.
Ναι, αλλά μέχρι πότε αυτό το αέναο κυνήγι του παραπάνω από ότι έχουμε; Πότε θα πούμε μέσα από την καρδιά μας, Δόξα τω Θεώ. Συνέχεια στο Κύριε ελέησον και στο βοήθα Παναγιά βρισκόμαστε.
Σε αυτό το σημείο βρίσκεται η ευτυχία και η προσωπική ανάπαυση του καθενός μας, να ξέρουμε δηλαδή μέχρι που και τι μπορούμε να κάνουμε. Να μην παραβλέψουμε τον σημαντικότερο παράγοντα της ζωής μας, που είναι η αγάπη και η σωστή διαβίωση στη οικογένεια. Ας έχουμε λιγότερα αγαθά και γνώσεις, φτάνει να έχουμε περισσή την αγάπη μεταξύ μας.
Ακραία παραδείγματα θα αναφέρω, γιατί έτσι γίνομαι πιο κατανοητός. Γνώρισα κάποιον που στα ογδόντα του χρόνια, συνταξιούχος, δούλευε ακόμα, για να κάνει σπίτι στον εγγονό του, της εγγονής της είχε γράψει. Παρά το γεγονός ότι είχε δώσει στον γιό του δύο σπίτια. Σύμφωνη ήταν και η γυναίκα του και περνούσαν μίζερα, αυτός ήταν δυστυχισμένος και δεν το ήξερε.
Υποχρέωση του γονιού είναι να εφοδιάσει το παιδί του με προσόντα, να του μάθει να είναι ηθικό και χρήσιμο άτομο στην κοινωνία. Δεν είναι να του εξασφαλίσει περιουσία, την οποία άλλωστε δεν θα την εκτιμήσει.
Μια άλλη περίπτωση αφορά ένα ζευγάρι αγροτών, που όσο βλέπουν δουλεύουν. Επτά ημέρες την εβδομάδα ασταμάτητα εργάζονται μαζί, και είναι ευτυχισμένοι ή μάλλον έτσι νομίζουν. Πότε θα χαρούν τους κόπους των; Θα αφήσουμε τα κτήματα στο παιδί, και το παιδί ούτε κουβέντα δεν θέλει να ακούσει, για ότι έχει σχέση με χωράφια. Είναι άραγε πραγματικά ευτυχισμένοι;
Κλείνοντας, επειδή το «καπιταλιστικό κουμμούνι» φαίνεται πολιτικοποιημένο άτομο, και με το δεδομένο ότι βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ήθελα να του απευθύνω το ερώτημα, ταυτόχρονα σε όλους τους αναγνώστες του Πυθαγόρα.
Όλοι αυτοί που ζητούν την ψήφο μας για να κυβερνήσουν την χώρα, είναι άξιοι οικογενειάρχες; Εάν το σπιτικό του υποψηφίου, (το κύτταρο της κοινωνίας), δεν λειτουργεί ικανοποιητικά, πως θα λειτουργήσει σωστά η πολιτεία;
Δεν πολιτικολογώ, ρητορικό το ερώτημα.
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2009
Τα προσόντα
Το φθινόπωρο δειλά-δειλά, μας ενημερώνει πως έρχεται η σειρά του. Το καλοκαίρι όμως αντιστέκεται, ποιος ξέρει για πόσο καιρό ακόμα. Έτσι η κουβεντούλα στο μπαλκονάκι του Πυθαγόρα συνεχίζεται, φορώντας τις ζακέτες.
Το θέμα αυτή την φορά, αφορά τα προσόντα για την εργαζόμενη γυναίκα. Βλέπετε ζούμε σε μια εποχή που η γυναίκα, κάνει όνειρα για καριέρα, από τα μαθητικά της χρόνια. Και αγωνίζονται τα κορίτσια να μαζέψουν χαρτιά, διπλώματα, μεταπτυχιακά διδακτορικά κ.λπ. ο στόχος είναι να έχουν πλούσιο βιογραφικό γεμάτο προσόντα για να βρουν δουλειά. Περνούν τα χρόνια με τις σπουδές, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την δημιουργία της οικογένειας. Για τα προσόντα που χρειάζεται, η γυναίκα προκειμένου να γίνει σωστή μάνα, ικανή να στηρίξει την οικογένεια λίγος λόγος γίνεται.
Όπως συνήθως, ανατρέξαμε πάλι στα περασμένα χρόνια, σκαλίζοντας την μνήμη μου έφτασα στην Φρόσω. Την γνώρισα σε προχωρημένη ηλικία σε κάποιο χωριό κοντά στην Καλαμπάκα, είχε λίγα πρόβατα και τυροκομούσε μονάχη της. Ήταν η εποχή που στην Καλαμπάκα μιλούσαν Ελληνικά, δεν είχε εξελιχθεί τόσο τουριστικά που να συναγωνίζεται την Μύκονο. Τα μοναστήρια των Μετεώρων ήτανε ακόμα τόποι προσευχής και όχι τουριστικό αξιοθέατο. Αυτά άλλαξαν με τον καιρό το παράπονο της Φρόσως ήτανε το ίδιο. Δεν την αξίωσε ο Θεός να κάμει παιδιά.
Όταν ήτανε μικρό κορίτσι, πέρα από σχολειό του χωριού, ούτε συζήτηση να πάει, και ας ήτανε η καλλίτερη μαθήτρια. Στα χωράφια και στα ζώα βγήκε για να μάθει πως να κουμαντάρει το σπιτικό που θα στήσει κάποτε. Και όταν αυτό το κάποτε έφτασε, το προξενιό δηλαδή, ήταν δεν ήταν 16 χρονών. Ο γαμπρός από χωριό του Μετσόβου με σημαντικό αριθμό αιγοπροβάτων.
Αποφάσισαν οι γονείς της, το γάμο με τους γονείς του γαμπρού, που εκείνο τον καιρό υπηρετούσε τη θητεία του. Ούτε αυτόν ούτε αυτήν ρωτήσανε. Τα παιδιά δεν είχαν δικαίωμα για άρνηση και ας μην γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Ένα πρωινό η Φρόσω, με τα μπογαλάκια της ανηφόριζε για την στάνη των πεθερικών της. Μόλις τελείωσε το άρμεγμα ο μέλλον πεθερός της, και έπινε καφέ αμέριμνος. Κάποια στιγμή τα σκυλιά άρχισαν να αγριεύουν, τρομαγμένη η μέλλουσα πεθερά φώναξε, -Παναγία μου το κορίτσι μας-, και ο άντρα της ατάραχος -άσε να δούμε αν περάσει από τα σκυλιά, αλλιώς, δεν μας κάνει-.
Γι’ αυτόν, το προσόν που μετρούσε ήταν να περάσει τα σκυλιά, και η Φρόσω τα κατάφερε και πέρασε. Απολύθηκε και ο Τάσος, και έγινε ο γάμος, δεν είχε όμως τα προσόντα να κάνει οικογένεια.
Το παιδί που όλοι περίμεναν αργούσε και άρχισε η γκρίνια, το παράπονα του πεθερού, πως τους γελάσανε οι συμπέθεροι δίνοντας τους στέρφα νύφη. Η Φρόσω καρτερικά υπέμεινε την βάναυση πολλές φορές συμπεριφορά όλης της οικογένειας, μέχρι την ημέρα που την διώξανε να πάει στην μάνα της.
Εκεί αντί να βρει παρηγοριά αντιμετώπισε ένταση. Μη αντέχοντας άλλο, ομολόγησε στην μάνα της, την αιτία του κακού, την ανικανότητα του Τάσου. Και το άλλο πρωί μάνα και κόρη ανεβαίνανε στην στάνη, αποφασισμένες να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση.
Η πεθερά που αγαπούσε την Φρόσω, έκατσε ψύχραιμα να πληροφορηθεί, πως ο Τάσος στο στρατό αντί να γίνει άντρας, έμαθε να του αρέσουν οι άνδρες. Ο πεθερός μόλις το άκουσε τρελάθηκε, ο Τάσος ήταν μοναχοπαίδι, ντροπή μεγάλη για την οικογένεια. Θα τον -σκοτώσω- η πρώτη αντίδραση, και το ίδιο βράδυ του έδωσε ένα κομπόδεμα να φύγει μακριά, και να μην τον ξαναδεί. Αγκαλιάσανε την Φρόσω, που αποδήχθηκε πράγματι προσοντούχα, κόρη πλέον αφού τους γηροκόμησε.
Όταν πέθαναν τα πεθερικά της, γύρισε ο Τάσος διεκδικώντας την περιουσία. Μεγάλη καρδιά η Φρόσω αποφασίζει να πάει σε μοναστήρι να τελειώσει εκεί την ζωή της, ήταν γύρω στα 30 τότε, ικανή και πεπειραμένη σε κάθε είδους αγροτικές ή ποιμενικές εργασίες. Κτύπησε την πόρτα ενός Μοναστηριού, στα περίχωρα της Καλαμπάκας, ζήτησε να μιλήσει στην ηγουμένη για τα προσόντα της, και πήρε την απάντηση –εδώ είναι Παρθενώνας, -δηλαδή, ερώτησε, -εδώ βρίσκονται μοναχές που δεν γνώρισαν ποτέ άνδρα, -μα και εγώ παρθένα είμαι ακόμη, -ναι αλλά ήσουν παντρεμένη δεν μπορούμε να σε κρατήσουμε.
Με σκυμμένο κεφάλι γύρισε στο χωριό της, το πατρικό της ήταν ερείπιο, το σουλούπωσε όπως μπορούσε, και χάρη στην προσωπικότητα και την νοικοκυροσύνη της, έκαμε λίγα προβατάκια, να πουλά το γάλα να τυροκομεί και να περνά την υπόλοιπη ζωή της τίμια. Πέθανε πριν την μεταπολίτευση, με τον καημό πως δεν ολοκλήρωσε τον προορισμό της ζωής της, ποτέ δεν έγινε μάνα και ποτέ δεν είχε οικογένεια δική της.
Είχε η Φρόσω τα προσόντα να γίνει μια καλή νοικοκυρά, να κάμει σωστή οικογένεια, όμως μόνα τα προσόντα δεν είναι αρκετά, χρειάζονται και συγκυρίες να είναι ευνοϊκές, για να πραγματοποιηθούν τα όνειρα.
Πολλές κοπέλες σήμερα δύσκολα βρίσκουν την αντίστοιχη με τα προσόντα τους μεταχείριση. Παρασύρονται και αυτές από τον εγωισμό τους, να αναδειχθούν και κάνουν καριέρα και στον αγώνα αυτόν ξεχνούν τον κυρίως προορισμό της φύσεως τους που τις θέλει μανάδες και νοικοκυρές.
Το θέμα αυτή την φορά, αφορά τα προσόντα για την εργαζόμενη γυναίκα. Βλέπετε ζούμε σε μια εποχή που η γυναίκα, κάνει όνειρα για καριέρα, από τα μαθητικά της χρόνια. Και αγωνίζονται τα κορίτσια να μαζέψουν χαρτιά, διπλώματα, μεταπτυχιακά διδακτορικά κ.λπ. ο στόχος είναι να έχουν πλούσιο βιογραφικό γεμάτο προσόντα για να βρουν δουλειά. Περνούν τα χρόνια με τις σπουδές, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την δημιουργία της οικογένειας. Για τα προσόντα που χρειάζεται, η γυναίκα προκειμένου να γίνει σωστή μάνα, ικανή να στηρίξει την οικογένεια λίγος λόγος γίνεται.
Όπως συνήθως, ανατρέξαμε πάλι στα περασμένα χρόνια, σκαλίζοντας την μνήμη μου έφτασα στην Φρόσω. Την γνώρισα σε προχωρημένη ηλικία σε κάποιο χωριό κοντά στην Καλαμπάκα, είχε λίγα πρόβατα και τυροκομούσε μονάχη της. Ήταν η εποχή που στην Καλαμπάκα μιλούσαν Ελληνικά, δεν είχε εξελιχθεί τόσο τουριστικά που να συναγωνίζεται την Μύκονο. Τα μοναστήρια των Μετεώρων ήτανε ακόμα τόποι προσευχής και όχι τουριστικό αξιοθέατο. Αυτά άλλαξαν με τον καιρό το παράπονο της Φρόσως ήτανε το ίδιο. Δεν την αξίωσε ο Θεός να κάμει παιδιά.
Όταν ήτανε μικρό κορίτσι, πέρα από σχολειό του χωριού, ούτε συζήτηση να πάει, και ας ήτανε η καλλίτερη μαθήτρια. Στα χωράφια και στα ζώα βγήκε για να μάθει πως να κουμαντάρει το σπιτικό που θα στήσει κάποτε. Και όταν αυτό το κάποτε έφτασε, το προξενιό δηλαδή, ήταν δεν ήταν 16 χρονών. Ο γαμπρός από χωριό του Μετσόβου με σημαντικό αριθμό αιγοπροβάτων.
Αποφάσισαν οι γονείς της, το γάμο με τους γονείς του γαμπρού, που εκείνο τον καιρό υπηρετούσε τη θητεία του. Ούτε αυτόν ούτε αυτήν ρωτήσανε. Τα παιδιά δεν είχαν δικαίωμα για άρνηση και ας μην γνωρίζονταν μεταξύ τους.
Ένα πρωινό η Φρόσω, με τα μπογαλάκια της ανηφόριζε για την στάνη των πεθερικών της. Μόλις τελείωσε το άρμεγμα ο μέλλον πεθερός της, και έπινε καφέ αμέριμνος. Κάποια στιγμή τα σκυλιά άρχισαν να αγριεύουν, τρομαγμένη η μέλλουσα πεθερά φώναξε, -Παναγία μου το κορίτσι μας-, και ο άντρα της ατάραχος -άσε να δούμε αν περάσει από τα σκυλιά, αλλιώς, δεν μας κάνει-.
Γι’ αυτόν, το προσόν που μετρούσε ήταν να περάσει τα σκυλιά, και η Φρόσω τα κατάφερε και πέρασε. Απολύθηκε και ο Τάσος, και έγινε ο γάμος, δεν είχε όμως τα προσόντα να κάνει οικογένεια.
Το παιδί που όλοι περίμεναν αργούσε και άρχισε η γκρίνια, το παράπονα του πεθερού, πως τους γελάσανε οι συμπέθεροι δίνοντας τους στέρφα νύφη. Η Φρόσω καρτερικά υπέμεινε την βάναυση πολλές φορές συμπεριφορά όλης της οικογένειας, μέχρι την ημέρα που την διώξανε να πάει στην μάνα της.
Εκεί αντί να βρει παρηγοριά αντιμετώπισε ένταση. Μη αντέχοντας άλλο, ομολόγησε στην μάνα της, την αιτία του κακού, την ανικανότητα του Τάσου. Και το άλλο πρωί μάνα και κόρη ανεβαίνανε στην στάνη, αποφασισμένες να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση.
Η πεθερά που αγαπούσε την Φρόσω, έκατσε ψύχραιμα να πληροφορηθεί, πως ο Τάσος στο στρατό αντί να γίνει άντρας, έμαθε να του αρέσουν οι άνδρες. Ο πεθερός μόλις το άκουσε τρελάθηκε, ο Τάσος ήταν μοναχοπαίδι, ντροπή μεγάλη για την οικογένεια. Θα τον -σκοτώσω- η πρώτη αντίδραση, και το ίδιο βράδυ του έδωσε ένα κομπόδεμα να φύγει μακριά, και να μην τον ξαναδεί. Αγκαλιάσανε την Φρόσω, που αποδήχθηκε πράγματι προσοντούχα, κόρη πλέον αφού τους γηροκόμησε.
Όταν πέθαναν τα πεθερικά της, γύρισε ο Τάσος διεκδικώντας την περιουσία. Μεγάλη καρδιά η Φρόσω αποφασίζει να πάει σε μοναστήρι να τελειώσει εκεί την ζωή της, ήταν γύρω στα 30 τότε, ικανή και πεπειραμένη σε κάθε είδους αγροτικές ή ποιμενικές εργασίες. Κτύπησε την πόρτα ενός Μοναστηριού, στα περίχωρα της Καλαμπάκας, ζήτησε να μιλήσει στην ηγουμένη για τα προσόντα της, και πήρε την απάντηση –εδώ είναι Παρθενώνας, -δηλαδή, ερώτησε, -εδώ βρίσκονται μοναχές που δεν γνώρισαν ποτέ άνδρα, -μα και εγώ παρθένα είμαι ακόμη, -ναι αλλά ήσουν παντρεμένη δεν μπορούμε να σε κρατήσουμε.
Με σκυμμένο κεφάλι γύρισε στο χωριό της, το πατρικό της ήταν ερείπιο, το σουλούπωσε όπως μπορούσε, και χάρη στην προσωπικότητα και την νοικοκυροσύνη της, έκαμε λίγα προβατάκια, να πουλά το γάλα να τυροκομεί και να περνά την υπόλοιπη ζωή της τίμια. Πέθανε πριν την μεταπολίτευση, με τον καημό πως δεν ολοκλήρωσε τον προορισμό της ζωής της, ποτέ δεν έγινε μάνα και ποτέ δεν είχε οικογένεια δική της.
Είχε η Φρόσω τα προσόντα να γίνει μια καλή νοικοκυρά, να κάμει σωστή οικογένεια, όμως μόνα τα προσόντα δεν είναι αρκετά, χρειάζονται και συγκυρίες να είναι ευνοϊκές, για να πραγματοποιηθούν τα όνειρα.
Πολλές κοπέλες σήμερα δύσκολα βρίσκουν την αντίστοιχη με τα προσόντα τους μεταχείριση. Παρασύρονται και αυτές από τον εγωισμό τους, να αναδειχθούν και κάνουν καριέρα και στον αγώνα αυτόν ξεχνούν τον κυρίως προορισμό της φύσεως τους που τις θέλει μανάδες και νοικοκυρές.
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2009
Ο υπολογιστής
Γλ Β-18 εἰ γὰρ ἃ κατέλυσα ταῦτα πάλιν οἰκοδομῶ, παραβάτην ἐμαυτὸν συνίστημι.
Για άλλο πράγμα έψαχνα και έπεσα σε αυτόν το στίχο και τον απομόνωσα. Με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με εκείνους τους ανθρώπους, που άλλα λένε την μια μέρα και με ευκολία υποστηρίζουν τα αντίθετα την επαύριον.
Είμαι χρήστης του υπολογιστή από την εποχή του Dos 6.2, για όσους λέει κάτι αυτό, ήταν τότε που έπρεπε να θυμάσαι να γράφεις την εντολή και να περιμένεις απόκριση. Δίπλα στο πληκτρολόγιο υπήρχε και το βιβλίο των εντολών. Το Dos 6.2 ήταν και το τελευταίο, στην οθόνη με τα πράσινα γράμματα, ακολούθησε η επέλαση των εγχρώμων παραθυριών, με την κατάδειξη και τα διπλά κλικ που άλλαξε τον κόσμο.
Εκείνη τη εποχή δημιούργησα, στο χωριό που διακονούσα, πρότυπο κέντρο εκμάθησης υπολογιστών, για παιδιά. Πιστεύοντας τότε και λέγοντας, ότι σε λίγο καιρό όποιος δεν είναι εξοικειωμένος θα αισθάνεται αγράμματος. Υποστήριζα πως είναι καλύτερα χίλιες φορές, η δημιουργική ενασχόληση με τον υπολογιστή, παρά η παθητική τηλεθέαση.
Η επανάσταση της τεχνολογίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ταχύτητα που δεν προλαβαίνει ο κοινός νους να ακολουθήσει. Η χρήση του υπολογιστή έγινε για κάποιους καθημερινή ανάγκη. Δεν αναφέρομαι σε εκείνους που η εργασία τους επιβάλει την χρήση, αυτοί είναι διπλά δυστυχείς.
Έχει γίνει για κάποιους ανθρώπους εθισμός. Κουρασμένοι μετά από μια κοπιαστική ημέρα, αντί να ξεκουράσουν το μυαλό τους, με κάτι ανάλαφρο, ας πούμε κουβεντούλα, μουσική, διάβασμα κάθονται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή με τις ώρες. Και αντί να είναι δημιουργικοί με αυτό το εργαλείο, γίνονται παθητικοί δέκτες κάποιων προπαγανδιστών, κάθε λογής. Παρασύρονται και εντάσσονται σε διάφορες ομάδες, που δεν είναι όλες ηθικά και πνευματικά αποδεκτές.
Η χρήση του κάθε αντικειμένου το καθιστά χρήσιμο, και η κατάχρηση επιβλαβές. Δεν διαφέρει ο υπολογιστής, που επιτρέπει την επικοινωνία απομακρυσμένων μεταξύ τους ανθρώπων, με εικόνα και ήχο. Είναι αρρώστια όμως, να επικοινωνούν με αυτό τον τρόπο, άτομα που διαβιούν στη ίδια πολυκατοικία. Σε αυτή την περίπτωση είναι καταστροφική η χρήση του, για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αντί να ενώνει η τεχνολογία χωρίζει και απομακρύνει.
Τα περισσότερα παιδιά σήμερα, έχουν εξοικειωθεί καλύτερα από τους γονείς τους, με την χρήση του υπολογιστή. Συμμετέχουν στο περίφημο Face book, κάνουν φιλίες με άγνωστα άτομα, και συναγωνίζονται για την ποσότητα, αυτών των «φίλων», αδιαφορώντας για την ποιότητα. Αυτό είναι επικίνδυνο, πολύ περισσότερο όταν δηλώνουν ηλικία μεγαλύτερη από την πραγματική για να γίνουν μέλη.
Γράφω αυτά σήμερα, που απέτρεψα την αγορά υπολογιστή, για ένα παιδί που δεν έχει τελειώσει ακόμα το δημοτικό. Είναι καταστροφικό σε αυτήν την ηλικία. Το υπουργείο εφέτος θα δώσει στα παιδιά της Α΄. γυμνασίου την ευκαιρία να έχουν συγκεκριμένο υπολογιστή, με συγκεκριμένα προγράμματα φορτωμένο.
Ας περιμένουν οι βιαστικοί γονείς, τουλάχιστον μέχρι αυτήν την ηλικία.
Για άλλο πράγμα έψαχνα και έπεσα σε αυτόν το στίχο και τον απομόνωσα. Με έβαλε σε σκέψεις σχετικά με εκείνους τους ανθρώπους, που άλλα λένε την μια μέρα και με ευκολία υποστηρίζουν τα αντίθετα την επαύριον.
Είμαι χρήστης του υπολογιστή από την εποχή του Dos 6.2, για όσους λέει κάτι αυτό, ήταν τότε που έπρεπε να θυμάσαι να γράφεις την εντολή και να περιμένεις απόκριση. Δίπλα στο πληκτρολόγιο υπήρχε και το βιβλίο των εντολών. Το Dos 6.2 ήταν και το τελευταίο, στην οθόνη με τα πράσινα γράμματα, ακολούθησε η επέλαση των εγχρώμων παραθυριών, με την κατάδειξη και τα διπλά κλικ που άλλαξε τον κόσμο.
Εκείνη τη εποχή δημιούργησα, στο χωριό που διακονούσα, πρότυπο κέντρο εκμάθησης υπολογιστών, για παιδιά. Πιστεύοντας τότε και λέγοντας, ότι σε λίγο καιρό όποιος δεν είναι εξοικειωμένος θα αισθάνεται αγράμματος. Υποστήριζα πως είναι καλύτερα χίλιες φορές, η δημιουργική ενασχόληση με τον υπολογιστή, παρά η παθητική τηλεθέαση.
Η επανάσταση της τεχνολογίας συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με ταχύτητα που δεν προλαβαίνει ο κοινός νους να ακολουθήσει. Η χρήση του υπολογιστή έγινε για κάποιους καθημερινή ανάγκη. Δεν αναφέρομαι σε εκείνους που η εργασία τους επιβάλει την χρήση, αυτοί είναι διπλά δυστυχείς.
Έχει γίνει για κάποιους ανθρώπους εθισμός. Κουρασμένοι μετά από μια κοπιαστική ημέρα, αντί να ξεκουράσουν το μυαλό τους, με κάτι ανάλαφρο, ας πούμε κουβεντούλα, μουσική, διάβασμα κάθονται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή με τις ώρες. Και αντί να είναι δημιουργικοί με αυτό το εργαλείο, γίνονται παθητικοί δέκτες κάποιων προπαγανδιστών, κάθε λογής. Παρασύρονται και εντάσσονται σε διάφορες ομάδες, που δεν είναι όλες ηθικά και πνευματικά αποδεκτές.
Η χρήση του κάθε αντικειμένου το καθιστά χρήσιμο, και η κατάχρηση επιβλαβές. Δεν διαφέρει ο υπολογιστής, που επιτρέπει την επικοινωνία απομακρυσμένων μεταξύ τους ανθρώπων, με εικόνα και ήχο. Είναι αρρώστια όμως, να επικοινωνούν με αυτό τον τρόπο, άτομα που διαβιούν στη ίδια πολυκατοικία. Σε αυτή την περίπτωση είναι καταστροφική η χρήση του, για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αντί να ενώνει η τεχνολογία χωρίζει και απομακρύνει.
Τα περισσότερα παιδιά σήμερα, έχουν εξοικειωθεί καλύτερα από τους γονείς τους, με την χρήση του υπολογιστή. Συμμετέχουν στο περίφημο Face book, κάνουν φιλίες με άγνωστα άτομα, και συναγωνίζονται για την ποσότητα, αυτών των «φίλων», αδιαφορώντας για την ποιότητα. Αυτό είναι επικίνδυνο, πολύ περισσότερο όταν δηλώνουν ηλικία μεγαλύτερη από την πραγματική για να γίνουν μέλη.
Γράφω αυτά σήμερα, που απέτρεψα την αγορά υπολογιστή, για ένα παιδί που δεν έχει τελειώσει ακόμα το δημοτικό. Είναι καταστροφικό σε αυτήν την ηλικία. Το υπουργείο εφέτος θα δώσει στα παιδιά της Α΄. γυμνασίου την ευκαιρία να έχουν συγκεκριμένο υπολογιστή, με συγκεκριμένα προγράμματα φορτωμένο.
Ας περιμένουν οι βιαστικοί γονείς, τουλάχιστον μέχρι αυτήν την ηλικία.
Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2009
Έλεγχος.
Η γκρίνια συνεχίζεται. Με αυτά που γράφεις παίρνουν τα μυαλά τους αέρα, και πως θα τα μαζέψουμε; Τρόμαξα!
Τουλάχιστον γράψε το όνομα σου έστω και ψευδώνυμο, είναι πιο αξιοπρεπές από το ανώνυμο.
Κάλεσα τους νέους σε ανταρσία μήπως και δεν το κατάλαβα; Αμφισβήτησα τις εξουσίες και τις αρχές; Μήπως δίδαξα ανήθικα ή ανώφελα πράγματα; Κάθε άλλο μάλιστα. Στους μεγάλους απευθύνθηκα, σε αυτούς ομίλησα. Αλλά επιβεβαιώνεται η άποψη πως η ηλικία του ανθρώπου δεν συμβαδίζει με την πνευματική ωριμότητα.
Ασφαλώς και επιμένω πως τα παιδιά και όχι μόνο αυτά, αλλά κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να κάμει λάθη. Ακόμα πρέπει να δεχτούμε πως είναι αναπόφευκτο να μην γίνονται λάθη. Το κακό είναι όταν δεν διορθώνονται αυτά τα σφάλματα. Ο τρόπος να διορθωθούν είναι η ανάλυση των αποτελεσμάτων και η νουθεσία.
Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να αναπνεύσουν, να αναδείξουν την προσωπικότητα τους, τα χαρίσματα τους. Η υπέρπροστατευκότητα δείχνει την ανασφάλεια του γονιού και δυναστεύει το παιδί. Με την ευκαιρία αναφέρω συνοπτικότητα τρία παραδείγματα γονιών, που χρειάζονται θεραπεία.
Α: πήρε η μάνα τηλ τον διοικητή στρατοπέδου, να αλλάξει την υπηρεσία του γιού της (σκοπιά φαντάρου), γιατί η βάρδια 2-4 είναι δύσκολη.
Β: μετακόμισε η μάνα μαζί με το αγόρι της, εκεί που σπουδάζει, για να του μαγειρεύει να έχει να τρώει. Η υπόλοιπη οικογένεια;
Γ: φοιτήτρια στέλνει τα ρούχα με δέμα στο σπίτι της, να τα πλύνει η μάνα της και να ξαναστείλει.
Ακραίες περιπτώσεις θα πείτε, ναι, αλλά υπάρχουν. Αυτά τα παιδιά ποιος θα τα λυπηθεί; Πότε θα σταθούν στα πόδια τους; Είναι άτομα χωρίς εκτίμηση στον εαυτό τους, χωρίς προσωπικότητα. Με καλούς βαθμούς; Ούτε αυτό είναι σίγουρο.
Δώστε στα παιδιά ευκαιρίες να εκδηλώνονται. Η ζωή τους ανήκει
Τουλάχιστον γράψε το όνομα σου έστω και ψευδώνυμο, είναι πιο αξιοπρεπές από το ανώνυμο.
Κάλεσα τους νέους σε ανταρσία μήπως και δεν το κατάλαβα; Αμφισβήτησα τις εξουσίες και τις αρχές; Μήπως δίδαξα ανήθικα ή ανώφελα πράγματα; Κάθε άλλο μάλιστα. Στους μεγάλους απευθύνθηκα, σε αυτούς ομίλησα. Αλλά επιβεβαιώνεται η άποψη πως η ηλικία του ανθρώπου δεν συμβαδίζει με την πνευματική ωριμότητα.
Ασφαλώς και επιμένω πως τα παιδιά και όχι μόνο αυτά, αλλά κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να κάμει λάθη. Ακόμα πρέπει να δεχτούμε πως είναι αναπόφευκτο να μην γίνονται λάθη. Το κακό είναι όταν δεν διορθώνονται αυτά τα σφάλματα. Ο τρόπος να διορθωθούν είναι η ανάλυση των αποτελεσμάτων και η νουθεσία.
Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να αναπνεύσουν, να αναδείξουν την προσωπικότητα τους, τα χαρίσματα τους. Η υπέρπροστατευκότητα δείχνει την ανασφάλεια του γονιού και δυναστεύει το παιδί. Με την ευκαιρία αναφέρω συνοπτικότητα τρία παραδείγματα γονιών, που χρειάζονται θεραπεία.
Α: πήρε η μάνα τηλ τον διοικητή στρατοπέδου, να αλλάξει την υπηρεσία του γιού της (σκοπιά φαντάρου), γιατί η βάρδια 2-4 είναι δύσκολη.
Β: μετακόμισε η μάνα μαζί με το αγόρι της, εκεί που σπουδάζει, για να του μαγειρεύει να έχει να τρώει. Η υπόλοιπη οικογένεια;
Γ: φοιτήτρια στέλνει τα ρούχα με δέμα στο σπίτι της, να τα πλύνει η μάνα της και να ξαναστείλει.
Ακραίες περιπτώσεις θα πείτε, ναι, αλλά υπάρχουν. Αυτά τα παιδιά ποιος θα τα λυπηθεί; Πότε θα σταθούν στα πόδια τους; Είναι άτομα χωρίς εκτίμηση στον εαυτό τους, χωρίς προσωπικότητα. Με καλούς βαθμούς; Ούτε αυτό είναι σίγουρο.
Δώστε στα παιδιά ευκαιρίες να εκδηλώνονται. Η ζωή τους ανήκει
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009
Δικαιολογίες
Σπεύδω να απολογηθώ για μια παρατήρηση που μου έγινε. Αφού Πυθαγόρα τα πάς τόσο καλά με τους νέους, γιατί γράφεις γεροντίστικα;
Δεν καταλαβαίνω την διαφορά της γραφής, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την νεανική γραφή από την γεροντίστικη. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως το περιεχόμενο του κειμένου είναι εκείνο που κάνει την διαφορά. Και επειδή και εγώ ηλικιωμένος είμαι, για γέρους γράφω, άρα γράφω γεροντίστικα. Οι γέροι είναι εκείνοι που βγάζουν συμπεράσματα.
Οι νέοι κάνουν και ζούνε τα όνειρα τους. Αλήθεια είναι ότι τους ζηλεύω, θα ήθελα και εγώ να κάνω κάποια πράγματα, αφήνουν όμως τα έρμα τα πόδια; βοηθούνε τα μάτια; Θα μπορούσα όμως να γράφω νεανικά π.χ ουάου… βιζζζζζζζζ , χαχαχρουυυυυυυυ. Οι λέξεις όμως δεν με εκφράζουν.
Φταίνε οι νέοι; Όχι σε καμία περίπτωση. Τα παιδιά μαθαίνουν όσα τους διδάξουν οι μεγαλύτεροι. Τα παλιά χρόνια στο σχολείο, προσπαθούσαμε να εκφραστούμε με λέξεις και κείμενα, σήμερα καλούνται οι μαθητές να επιλέξουν μεταξύ πιθανών απαντήσεων. Μαθαίναμε να κάνουμε πράξεις αριθμητικές, σήμερα επετράπη η χρήση αριθμομηχανής. Θυμάμαι όταν λύναμε προβλήματα ακολουθούσαμε την σειρά (σκέψις-λύσις-απάντησις-), σήμερα ακόμα και το ορθογραφικό λεξικό του υπολογιστή βγάζει λάθος τις καταλήξεις ις.
Ζούμε σε μια άλλη εποχή από αυτή που γνωρίσαμε και μεγαλώσαμε, πρέπει να προσαρμοστούμε στις απαιτήσεις της. Οι νέοι σήμερα έχουν τέτοια πληροφόρηση, που εμείς ούτε στα όνειρα μας δεν φανταζόμασταν. Κάνοντας παρέα και κουβεντιάζοντας μαζί τους, δεν πρέπει να έχουμε το ύφος του δασκάλου συνέχεια, αυτό είναι που κουράζει και τους διώχνει μακριά μας. Δεν χρειάζεται η κάθε κουβέντα να είναι παρατήρηση και νουθεσία.
Εμείς φεύγουμε αυτοί έρχονται.
Δεν γίνεται να μην κάνουν λάθη, όσο και αν νομίζουμε πως τους προφυλάσσουμε, θα κάνουν οπωσδήποτε και από τα σφάλματα τους θα μάθουν. Η σωστή αντιμετώπιση είναι μετά το λάθος, να σταθούμε πλάϊ τους όχι ελεγκτικοί, αλλά παρήγοροι και αρωγοί. Τότε μας εκτιμάνε και αυτοί και μας πλησιάζουν. Τότε μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους. Η ζωή είναι δική τους, εμείς την δική μας την ζήσαμε.
Είναι σφάλμα και το θεωρώ από τα μεγαλύτερα, η εμμονή στην ιδέα, -αυτό που δεν έκανα, εγώ να το κάνει το παιδί μου-. και δεν αναρωτιόμαστε, αφού εγώ δεν μπόρεσα πως θα μπορέσει το παιδί μου;
Μπορούμε να γερνάμε να χαιρόμαστε την ηλικία μας, να έχομε νεανικές ιδέες χωρίς να νεάζουμε.
Ένα λαμπρό παράδειγμα υπήρξε ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς που σε ηλικία 92 χρόνων συναναστρεφόταν με νέους και τον αγαπούσαν και τον σεβόντουσαν. Είχε πει δε σε κάποια ευκαιρία, -εγώ είμαι σαν το καλό κρασί, που όσο παλιώνει φτιάχνει-. Ας γίνουμε και μείς έτσι και όχι κλούβια αυγά που όσο περνά ο καιρός βρωμάνε.
Δεν καταλαβαίνω την διαφορά της γραφής, τι είναι αυτό που ξεχωρίζει την νεανική γραφή από την γεροντίστικη. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως το περιεχόμενο του κειμένου είναι εκείνο που κάνει την διαφορά. Και επειδή και εγώ ηλικιωμένος είμαι, για γέρους γράφω, άρα γράφω γεροντίστικα. Οι γέροι είναι εκείνοι που βγάζουν συμπεράσματα.
Οι νέοι κάνουν και ζούνε τα όνειρα τους. Αλήθεια είναι ότι τους ζηλεύω, θα ήθελα και εγώ να κάνω κάποια πράγματα, αφήνουν όμως τα έρμα τα πόδια; βοηθούνε τα μάτια; Θα μπορούσα όμως να γράφω νεανικά π.χ ουάου… βιζζζζζζζζ , χαχαχρουυυυυυυυ. Οι λέξεις όμως δεν με εκφράζουν.
Φταίνε οι νέοι; Όχι σε καμία περίπτωση. Τα παιδιά μαθαίνουν όσα τους διδάξουν οι μεγαλύτεροι. Τα παλιά χρόνια στο σχολείο, προσπαθούσαμε να εκφραστούμε με λέξεις και κείμενα, σήμερα καλούνται οι μαθητές να επιλέξουν μεταξύ πιθανών απαντήσεων. Μαθαίναμε να κάνουμε πράξεις αριθμητικές, σήμερα επετράπη η χρήση αριθμομηχανής. Θυμάμαι όταν λύναμε προβλήματα ακολουθούσαμε την σειρά (σκέψις-λύσις-απάντησις-), σήμερα ακόμα και το ορθογραφικό λεξικό του υπολογιστή βγάζει λάθος τις καταλήξεις ις.
Ζούμε σε μια άλλη εποχή από αυτή που γνωρίσαμε και μεγαλώσαμε, πρέπει να προσαρμοστούμε στις απαιτήσεις της. Οι νέοι σήμερα έχουν τέτοια πληροφόρηση, που εμείς ούτε στα όνειρα μας δεν φανταζόμασταν. Κάνοντας παρέα και κουβεντιάζοντας μαζί τους, δεν πρέπει να έχουμε το ύφος του δασκάλου συνέχεια, αυτό είναι που κουράζει και τους διώχνει μακριά μας. Δεν χρειάζεται η κάθε κουβέντα να είναι παρατήρηση και νουθεσία.
Εμείς φεύγουμε αυτοί έρχονται.
Δεν γίνεται να μην κάνουν λάθη, όσο και αν νομίζουμε πως τους προφυλάσσουμε, θα κάνουν οπωσδήποτε και από τα σφάλματα τους θα μάθουν. Η σωστή αντιμετώπιση είναι μετά το λάθος, να σταθούμε πλάϊ τους όχι ελεγκτικοί, αλλά παρήγοροι και αρωγοί. Τότε μας εκτιμάνε και αυτοί και μας πλησιάζουν. Τότε μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε τα παιδιά να βρουν το δρόμο τους. Η ζωή είναι δική τους, εμείς την δική μας την ζήσαμε.
Είναι σφάλμα και το θεωρώ από τα μεγαλύτερα, η εμμονή στην ιδέα, -αυτό που δεν έκανα, εγώ να το κάνει το παιδί μου-. και δεν αναρωτιόμαστε, αφού εγώ δεν μπόρεσα πως θα μπορέσει το παιδί μου;
Μπορούμε να γερνάμε να χαιρόμαστε την ηλικία μας, να έχομε νεανικές ιδέες χωρίς να νεάζουμε.
Ένα λαμπρό παράδειγμα υπήρξε ο ακαδημαϊκός Σπύρος Μελάς που σε ηλικία 92 χρόνων συναναστρεφόταν με νέους και τον αγαπούσαν και τον σεβόντουσαν. Είχε πει δε σε κάποια ευκαιρία, -εγώ είμαι σαν το καλό κρασί, που όσο παλιώνει φτιάχνει-. Ας γίνουμε και μείς έτσι και όχι κλούβια αυγά που όσο περνά ο καιρός βρωμάνε.