Όνειρα

Όνειρα είναι μια λέξη με χιλιάδες ερμηνείες, πηγή εμπνεύσεως για πολλούς ποιητές και λογοτέχνες, που αποφεύγοντας την πραγματικότητα, ζουν σε ένα κόσμο ονειρικό φτιαγμένο στα μέτρα τους. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να διαφεύγει η λεπτομέρεια, πως και οι εφιάλτες όνειρα είναι.
Πρόσφατα επισκέφτηκα την ιατρό, πνευμονολόγο που με κουράρει, για τον περιοδικό έλεγχο. Είδα στο ιατρείο ένα καινούργιο μηχάνημα και δύο κρεβάτια, απόρησα τι να είναι άραγε; Η γιατρός μου εξήγησε, ότι κάποιοι άνθρωποι που έχουν ανήσυχο ύπνο και ροχαλίζουν, ως πιθανή αιτία είναι και τα όνειρα που βλέπουν, το μηχάνημα αυτό αναλύει τις αντιδράσεις του εγκεφάλου στα όνειρα. Αστειεύτηκα, δηλαδή γιατρέ θα γίνεις ονειροκρίτης; Δεν το θεώρησε αστείο, αλλά χαμογέλασε με την άγνοια μου.
Λίγες ημέρες αργότερα, είδα μια πρόκληση από μια καλή μας φίλη αναρτημένη, ('Όταν παλεύεις για τα όνειρα είναι σαν να τα έχεις ήδη κατακτήσει........), και σκέφθηκα αναλύσω το θέμα.
Ο Φρόυντ ο πατέρας της σύγχρονης ψυχανάλυσης, ισχυρίζεται πως το όνειρο είναι μορφή της καταπιεσμένης επιθυμίας, ο λαός με την σοφία του λέει πως «όποιος πεινά, καρβέλια ονειρεύεται». Το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια. Ο Άγιος Ιωάννης Μανσούρ, έλκει την καταγωγή από την Μανσούρα, αλλά έζησε στην Δαμασκό και ονομάστηκε Δαμασκηνός, ένας από τους μεγαλύτερους υμνογράφους της Εκκλησίας, γράφει «ποία του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος; Ποία δόξα έστηκεν επί γής αμετάθετος; Πάντα σκιάς ασθενέστερα, πάντα ονείρων απατηλότερα, μια ροπή, και ταύτα πάντα θάνατος διαδέχεται.» άρα το όνειρο είναι απάτη; Αναμφισβήτητα, αν κυριολεκτούμε. Θυμάμαι ένα παλιό τραγούδι με τον Σταμάτη Κόκοτα, «μ’ ένα όνειρο τρελό όνειρο απατηλό, ξεκινήσαμε οι δυό . . » όλα τα όνειρα είναι τρελά και απατηλά, διότι δεν τα ορίζουμε.
Είναι λάθος η έκφραση κάνω όνειρα, αυτή επιβλήθηκε από τους ισχυρούς στους αδύναμους.
Καταστρώνω σχέδια για το μέλλον, ευελπιστώ να καλυτερεύσω την ζωή μου, να αναρριχηθώ οικονομικά και να καταξιωθώ κοινωνικά. Αυτοί οι στόχοι είναι θεμιτοί και κάθε νέος άνθρωπος θα πρέπει να επιδιώξει την επιτυχία. Οι μεγάλοι και οι δυνατοί με μια κουβέντα σου λένε πως κυνηγάς το όνειρο, και το όνειρο είναι πάντα άπιαστο, έτσι σου σπάνε το ηθικό, αφού σε έχουν κτυπήσει στο υποσυνείδητο, κάνοντας σε ευάλωτο.
Ο δυνατός άνθρωπος δεν έχει όνειρα έχει στόχους, τους ιεραρχεί και ανεβαίνει τα σκαλοπάτια ένα ένα, γνωρίζει πως όση προσπάθεια θα χρειασθεί για να ανέβει, τόση θα πρέπει να καταβάλουν εκείνοι, που επιδιώκουν να κατεβεί.
Το Αμερικάνικο όνειρο είναι ένα προσφιλές θέμα, πόσοι μπορούν να το πετύχουν; Ο Πρόεδρος Ομπάμα, είναι ένας από αυτούς, πόσα εκατομμύρια άλλοι που κυνηγούν το ίδιο όνειρο είναι άστεγοι, άνεργοι και ανασφάλιστοι;
Εκείνος ο άνθρωπος που ζεί με όνειρα, ζει εκτός πραγματικότητας, είναι ονειροπόλος, έτσι εξηγείται γιατί η πλειοψηφία των καλλιτεχνών που ζουν με όνειρα και ιδανικά, τελικά πεθαίνουν στην ψάθα.

Εικόνες από τον δορυφόρο

Όταν κοιτάς από ψιλά μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά, τραγουδούσε κάποτε ο Κώστας Χατζής, κοιτώντας ίσως ξύνω πληγές, αλλά κοιτώ.

Κάϊρο

Ο Άγιος Κωνσταντίνος και πίσω του το προσκοπείο

Παλαιό Κάϊρο

Ο Άγιος Γεώργιος δίπλα στις γραμμές του τρένου και το κοιμητήριο των ορθοδόξων.

Χελουάν

Ο Άγιος Σπυρίδων και πίσω η Κόπτικη Εκκλησία

Οδός ΑΓΑΠΗΣ

Από τον φίλο μου το Παπά Γιάννη στην Κρήτη

Οδός ΑΓΑΠΗΣ.
Κοινοποίηση
Κυρ στις 5:23 μ.μ.
" Στη γνωστή συνοικία των Ανασφαλειών
και στο μέσον της οδού Εσφαλμένων Πεποιθήσεων
βρίσκεται η κεντρική πλατεία Εγωϊσμού.
Κάνετε μια στάση εκεί και παρατηρείστε
πόσο μόνα είναι τα γυμνά δέντρα,πόσο άσχημα κράζουν τα πουλιά των Ενοχών .
Θυμηθείτε το μελωδικό τραγούδι που κελαηδούσαν παλιά, όταν κατοικούσατε στη γειτονιά της Αθωότητας ,στην οδό Παιδικών Χρόνων.
Αφήνοντας πίσω την Πλατεία Εγωϊσμού
απομακρυνθείτε από τις οδούς Φόβου και Αμφιβολίας
και γυρίστε την πλάτη στο δρόμο της Επίκρισης .
Ακολουθήσετε τη Λεωφόρο Αποδοχής και Συχγώρεσης.
Η πόλη αρχίζει τόσο να ομορφαίνει εδώ!
Μόλις φτάσετε στον πεζόδρομο της Εκτίμησης
θα συναντήσετε το Μέγαρο της Φιλίας .
Στους κήπους του μπορείτε να κάνετε περίπατο
στους διαδρόμους της Ευγνωμοσύνης και της Χαράς.
Στη συνέχεια κατευθυνθείτε προς την οδό Δημιουργίας ,
στρίψτε στο δρομάκι της Προσφοράς
και προχωρήστε ευθεία.
Η οδός της Αγάπης δεν είναι μακριά.
Και εκεί βρίσκεται το κέντρο Πραγματοποίησης Ονείρων.
Αν χάσετε το δρόμο σας . . . ρωτήστε ένα παιδί ! "
................................
Η σημερινή ανάρτηση , παρμένη από " Το μικρό γαλάζιο Πλανήτη "
μιας αγαπημένης φίλης .
Εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκυρίακο σε κάθε διαβάτη και οδοιπόρο της ζωής
Μακριά απ’ τους παγωμένους δρόμους του εγωισμού και της κακίας ,
και διαβαίνοντας στα ζεστά, γλυκά δρομάκια της αγάπης , της κατανόησης
και της συμπόνιας . Καλή σας μέρα .

Διαβάτης

Υπολογιστές και ανθρώπινος νους.

Πριν από κάμποσα χρόνια ήταν διαδεδομένη η έκφραση, αυτός παίρνει πολλές στροφές, για το έξυπνο άνθρωπο, ή ακόμα αυτός έκαψε φλάντζα ή άστον χάνει λάδια, και άλλες παρεμφερείς εκφράσεις, με άμεση αναφορά στο αυτοκίνητο. Τότε δεν είχε κάθε οικογένεια δυο ή τρία αυτοκίνητα.

Οι καιροί αλλάξανε, και άκουσα εχθές το εξής, του κ . . . . χτύπησε ο σκληρός, επειδή αναφερότανε σε ηλικιωμένο άτομο, με κακές σχέσεις με την σύγχρονη τεχνολογία, απόρησα, δηλαδή; Και η απάντηση που με άφησε εμβρόντητο, «έπαθε εγκεφαλικό». Πριν από λίγο καιρό, είχα ακούσει μία άλλη, αυτού του είδους ατάκα, αναφερόταν σε ένα παιδάκι, «ο σκληρός τώρα γράφει που έχει χώρο άδειο». Και στις δύο περιπτώσεις ο σκληρός, είναι ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή, που αποθηκεύει δεδομένα, παρομοιάζεται δηλαδή το μυαλό του ανθρώπου με τον δίσκο, είναι όμως έτσι;
Ο υπολογιστής και όλα τα ανθρώπινα κατασκευάσματα, ξεκινούν από την σύλληψη στον ανθρώπινο νου, σε καμία δε περίπτωση δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν, αυτό είναι απόλυτο. Αν κάποιοι άνθρωποι δεν είναι τόσο ευφυείς που να παρακολουθούν την εξέλιξη της τεχνολογίας, δεν σημαίνει πως κάπου αλλού δεν είναι ειδήμονες. Ένα πυρηνικός επιστήμονας, λόγου χάρη, ξέρει πως φυτεύεται το μαρούλι; Ο γεωργός όμως κατέχει και αν δεν το φυτεύει αυτός, δεν θα το φάει ο επιστήμονας.
Οι αναγνώστες του Πυθαγόρα όλοι είναι χρήστες του υπολογιστή, και εξ ορισμού γνώστες κάποιου κειμενογράφου, ή τουλάχιστον γνωρίζουν τα πλήκτρα που αντιστοιχούν το καθένα. Το γράφω αυτό διότι επιχειρώ μια αναγωγή συμπεριφοράς του ανθρώπινου νου, σε σχέση με τον υπολογιστή.
Έχομε λοιπόν εκείνους τους ανθρώπους, που δεν θέλουν να κουράσουν το μυαλό τους, και προτιμούν να αποδώσουν τις ελληνικές λέξεις, με λατινικούς χαρακτήρες.
Άλλη κατηγορία είναι εκείνοι που γράφουν μόνο κεφαλαία γράμματα, αυτοί δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους, πως τα κεφαλαία είναι για να επισήμανση, και όταν τα χρησιμοποιούμε είναι σαν να φωνάζουμε, αυτοί είναι κατά κανόνα οι χρήστες της ελληνικής γλώσσας, και σαν Έλληνες κάνουν αισθητή την παρουσία τους με αυτόν τον τρόπο.
Μια τρίτη κατηγορία είναι ανορθόγραφοι, γράφουν όπως μιλάνε, αυτοί είναι οι ισχυρογνώμονες, απαιτούν να θεωρούνται οι αυθεντικοί εκφραστές του καθημερινού απλού ανθρώπου, δεν αποδέχονται σε καμία περίπτωση πως μπορεί να έχουν κάνει λάθος και πως υπάρχει κάποιος που μπορεί να τους νουθετήσει.
Η επόμενη κατηγορία είναι εκείνοι οι άνθρωποι που συνειδητά κάθονται μπροστά στο πληκτρολόγιο, και παράλληλα έχουν το λεξικό ανοικτό και το συμβουλεύονται, γνωρίζοντας πως το κείμενο τους, οπωσδήποτε από κάποιον θα διαβαστεί και θα κριθεί.
Η τελευταία κατηγορία, για να μην λεπτολογώ και γράψω για πολλές περισσότερες, είναι εκείνων των κολλημένων στην παράδοση. Αυτοί οι άνθρωποι γράφουν πάντα σε πολυτονικό σύστημα γραφής, είναι τα πάντα ελεγμένα, από συντακτικής και ορθογραφικής απόψεως. Αδιαφορούν αν θα τους αναγνώσει κανείς, είναι ικανοποιημένοι που είναι παραδοσιακοί συντάκτες.
Θυμάμαι ένα περιστατικό, πριν από δέκα χρόνια περίπου, τότε τα πολυτονικά δεν ήταν εύκολη διαδικασία, στο γραφείο ήταν και κάποιος που επέμενε στο πολυτονικό σύστημα, και όσες φορές και αν του ρύθμιζα τον υπολογιστή αυτός τον μπέρδευε, και μια φορά αγανάκτησε, «μήπως δεν είναι πολύ σκληρός ο δίσκος».
Είναι τελικά ο ανθρώπινος νους ένας σκληρός δίσκος; Μάλλον το αντίθετο πρέπει να ισχυριστούμε, ο σκληρός δίσκος είναι μια απομίμηση του ανθρωπίνου νου. Όπως υπάρχουν κινήσεις και αντιδράσεις του ανθρώπου που γίνονται αυθόρμητα, έχει και ο υπολογιστής προεγκατεστημένες τις αντιδράσεις για κάθε πλήκτρο ή συνδυασμό πλήκτρων, τις οποίες ένα άλλος ανθρώπινος νους εγκατέστησε. Και όπως ο άνθρωπος όσο περνούν τα χρόνια μαζεύει αναμνήσεις, έτσι και ο σκληρός μαζεύει αρχεία. Και όταν άνθρωπος γερνάει αρχίζει να ανατρέχει στα παλιά, και τον σκληρό το καθαρίζουμε όταν γεμίσει, ψάχνοντας φακέλους και αρχεία, και ξαναφέρνοντας στην επιφάνεια δουλειές και σχέδια ξεχασμένα.
Όταν όμως τα παίξει ο σκληρός τον πετάς, ενώ τον ανθρώπινο νου τον φροντίζεις με αγάπη για να επανέλθει.

Ο μαθητής και ο υπολογιστής

Το υπουργείο αποφάσισε εφέτος να διανείμει υπολογιστές, στα παιδιά της πρώτης γυμνασίου, υποθέτω πως το μέτρο αυτό θα συνεχίσει να εφαρμόζεται και τα επόμενα χρόνια. Το κόστος για κάθε ένα από αυτά τα μηχανήματα το όρισαν σε 450 ευρώ, το μοίρασαν δε, με κουπόνια της ίδιας αξίας. Ένα μήνα αργότερα αγόρασα και εγώ το ίδιο μηχάνημα, χωρίς κουπόνι, από την ελεύθερη αγορά, με αρκετά λιγότερο κόστος. Δεν σκέπτομαι πονηρά, αλλά έτσι δικαιολογούνται οι τόσες προσφορές και τα δώρα που μοίραζαν οι καταστηματάρχες στους μαθητές. Στο διδακτικό υλικό που υπάρχει εγκατεστημένο, είναι η διδακτέα ύλη όχι μόνο της Α Τάξεως αλλά και της Β και της Γ. ακόμα προγράμματα ανοικτού λογισμικού, που σημαίνει δωρεάν αναβαθμίσεις. Καλή και επαινετή η προσπάθεια εκσυγχρονισμού της παιδείας.

Μια λεπτομέρεια που δεν ξέφυγε της προσοχής μου είναι ότι, ενώ υπάρχουν δεκαέξι εκπαιδευτικά προγράμματα, ταυτόχρονα είναι εγκατεστημένα και δεκαοκτώ παιχνίδια.
Για να ακριβολογήσω πρέπει να επισημάνω μια μεγάλη καινοτομία, προσφέρονται τα μηχανήματα αυτά με προεγκατεστημένα δύο λειτουργικά συστήματα, τα κυρίαρχα Windows και το ubuntu της linux. Το δεύτερο είναι μια προσπάθεια για να επικρατήσει ο ανοικτός κώδικας, και υποστηρίζεται από πολλά πανεπιστήμια του κόσμου και ελληνικά. Αναβαθμίζεται και επιδιορθώνεται από το διαδίκτυο μόνο του, και είναι δωρεάν πάντα.
Το μόνο αρνητικό είναι το εύρος της οθόνης, είναι μικρό.

Με λίγα λόγια

Οι ηλικίες του ανθρώπου είναι τρείς, ανήλικος, ενήλικος, και καλά φαίνεσαι.

Η υπερβολή.

Έχετε δει όταν μια σταγόνα νερού πέφτει απάνω στο μάτι της κουζίνας πως τσιρίζει χοροπηδά και χάνεται; Ή το αντίθετο όταν βάλουμε ένα δαυλό σε ένα κουβά νερό, πως τσιρίζει και σβήνει; Το συμπέρασμα είναι ότι νερό και φωτιά σε καμιά περίπτωση δεν ταιριάζουν, δεν μπορούν να συνεργαστούν, κι όμως, ακόμα και οι ακραίες καταστάσεις, οι διαμετρικά αντίθετες, υπάρχει τρόπος να συνυπάρξουν και να αποδώσουν, ανάμεσα στην φωτιά και το νερό βάζουμε την κατσαρόλα και μαγειρεύουμε.
Αν το μεταφέρουμε στην ανθρώπινη κοινωνία, θα δούμε φανατικούς ανθρώπους, και θύματα. Ο φανατικός σε κάτι, είτε είναι κόμμα, είτε είναι ομάδα, είτε είναι θρησκεία αρέσκεται στην υπερβολή, προσπαθεί δε να επιβληθεί με κάθε τρόπο. Το θύμα από την άλλη πλευρά, ικανοποιεί τον εγωισμό του παραδεχόμενος πάντα την ανωτερότητα των άλλων, ζει στο περιθώριο της κοινωνίας και είναι ευχαριστημένος, γιατί έχει κάποιους να κατηγορεί, ό ίδιος δεν έχει άποψη ποτέ, άρα είναι πάντα ανεύθυνος.
Και οι δύο περιπτώσεις ανήκουν στα άκρα, και τα άκρα πάντα είναι κατακριτέα.
Καλά όλα αυτά, και η κατσαρόλα; Αυτή την αντιπροσωπεύουν οι νηφάλιοι άνθρωποι, εκείνοι που πρέπει να είναι ο κορμός της κοινωνίας μας, αυτοί ξέρουν να ακούν, ξέρουν να σωπαίνουν, αλλά ξέρουν και να μιλούν και να διεκδικούν όταν πρέπει. Δεν διστάζουν να τσακωθούν, όμως δεν το επιδιώκουν. Ξέρουν να υποχωρούν και να ζητούν συγνώμη. Χάρη σε αυτούς η κοινωνία μας ακόμα λέγεται ανθρώπινη.

Η θάλασσα με εικόνες

ο Βοριάς

Ο Νότος

είναι χειρότερος

Υπέρ Χριστιανοί

Τόση μελαγχολία είναι απαράδεκτη, ιδιαίτερα για εκείνους που θέλουν να λέγονται Χριστιανοί. Το άγγελμα ενός θανάτου, δεν είναι τόσο τρομακτικό, όσο θέλουν να φαντάζονται κάποιοι. Αυτοί που πραγματικά πιστεύουν, γνωρίζουν ότι «την μέλλουσα Ζωή επιζητούμε».
Μόλις τελειώσει η κηδεία και προσφερθεί ο καθιερωμένος καφές, αρχίζουν τα παρατράγουδα, αρχίζουν και οι υπέρχριστιανοί να αναπτύσσουν τις θεωρίες τους. Βρέχει σήμερα, σημάδι πως και ο ουρανός λυπήθηκε τον χαμό του τεθνεώτος, άκαμπτος ήταν, κακό σημάδι, το πρόσωπο του έλαμπε, άγγελος έγινε και άλλα φαιδρά σχόλια, που μόλις φύγουν από το καφενείο τα έχουν κι όλας ξεχάσει.
Καταρτίζεται το πρόγραμμα των μνημοσυνών, τριήμερα, εννιάμερα, τα σαράντα, τι μέρα πέφτουν, αν είναι Κυριακή αν δεν είναι. Το κόλλυβο να μην έχει ζάχαρη, και να σπάστε το πιάτο στον τάφο, αλλιώς θα πάρει κι άλλον μαζί του, τα μάρμαρα του τάφου να είναι λευκά, η φωτογραφία μονόχρωμη, κι άλλα, χωρίς να σέβονται καθόλου τον πόνο των περιλειπομένων.
Σαν έρθει πανηγύρι, αυτοί πάλι ξέρουν πως πρέπει να στολιστεί ο Ναός, έχουν γνώμη για ποιοι πρέπει να προσκληθούν, επιμένουν για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η λιτανεία, γνωρίζουν το απολυτίκιο του Αγίου και σε κάθε ευκαιρία το ψέλνουν, κατά κανόνα παράφωνα, για να τους ακούσουν οι άλλοι, και είναι μακάριοι πως επιτελούν το χρέος τους απέναντι στον Θεό.
Έχουν άποψη, για τους θεολογικούς διαλόγους, προβληματίζονται γιατί ζούμε στους έσχατους καιρούς, γνωρίζουν θρύλους και παραδόσεις, βλέπουν τα σημάδια των καιρών, ανησυχούν για την νέα γενιά που ξέφυγε από τον δρόμο του Θεού, και φαντασιώνονται πως είναι μάρτυρες μιας κοσμογονική αλλαγής που συντελείται.
Αφηγούνται ένα σωρό θαύματα που άκουσαν και είδαν, και δεν χαίρονται το αληθινό θαύμα της καθημερινής ανατολής του ηλίου. Αυτοί είναι οι υπέρ Χριστιανοί. Ο λαός λέει σε μια παροιμία, «όπου ακούς πολλά κεράσια, μικρό καλάθι κράτα».
Έτσι και αυτοί στο βάθος δεν πιστεύουν και ας μας δίνουν αντίθετη εικόνα. Μοιάζουν με επιβάτες στο πλοίο που ταξιδεύει, και αντί να πάνε στην καμπίνα τους, έχουν στριμωχτεί στην σωσίβιο λέμβο. Η Εκκλησία μας είναι ένα καράβι με κυβερνήτη τον Χριστό, αν του έχουμε εμπιστοσύνη απολαμβάνουμε το ταξίδι, αυτής της πρόσκαιρης ζωής, με μοναδική φροντίδα να κρατάμε την καμπίνα μας καθαρή. Αυτοί λοιπόν οι υπέρ χριστιανοί, αντί να χαρούν την διαδρομή, τρώνε γαλέτα και πετούν φωτοβολίδες, ας είναι και έτσι, αρκεί να είναι στο καράβι.

Καλό χειμώνα

Σοβαρά πήρε τον ρόλο του ο Νοέμβρης, και μπήκε δυναμικά με βροχή και κρύο. Το λιμεναρχείο εξέδωσε απαγορευτικό, και τα πλοία δέσανε.

Καμιά σχέση η αυλή του Πυθαγόρα με την καλοκαιρινή, γεμάτη φύλα, από την κληματαριά, τα πλατάνια και τα αλμυρίκια, που πλατσουρίζουν στα βρόχινα νερά, φαίνεται σαν εγκαταλειμμένη. Κι όμως δεν περάσανε ούτε πέντε ώρες από την σάρωση. Ο Σκύλος τρύπωσε μέσα στο καλύβι του, και δεν ξεμυτίζει καθόλου, λες και δεν υπάρχει. Ο γάτος ο έρμος, είναι και γέρικος, δεν θέλει να μπει σε κανενός είδους τρύπα, προτιμά να κάθετε κάτω από ένα στέγαστρο και ας κρυώνει. Τα βραχάκια που είναι αιτία πολλές φορές ρεμβασμού δεν υπάρχουν, όχι πως πήγαν πουθενά, απλά ο βοριάς έχει σηκώσει τόσο κύμα που τα σκέπασε ολοσχερώς. Οι σημαίες κυματίζουν με τόση δύναμη που τα κοντάρια ταρακουνιούνται. Ακόμα είναι η αρχή του χειμώνα.
Τα θερμαντικά άρχισαν την αποστολή τους, συνδράμοντας στα στρωσίδια να διατηρήσουν τον χώρο ζεστό, γιατί μόνο με την ζεστή καρδιά και το ζεστό χαμόγελο δεν ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα.

Αιτία για όλα αυτά τα χειμωνιάτικα μια παρατήρηση,
«ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το μέλλον μπορεί νάναι παγερό. Ο πάγος είναι ο προάγγελος της ζεστασιάς και της ελπίδας»
Καλά κάνεις και δεν το κατάλαβες, δεν μπορεί το μέλλον ποτέ να είναι παγερό, διότι στην παγωνιά του χειμώνα, η γη αναδιοργανώνεται για βλαστίσει την άνοιξη, κι αυτό είναι το μέλλον. Το μέλλον είναι η άνοιξη, το μέλλον είναι η νέα γενιά των ανθρώπων, με ιδέες και οράματα που μπορεί να μην τα αντιλαμβανόμαστε οι γεροντότεροι, εν τούτοις δεν πρέπει να στεκόμαστε εμπόδιο στην πραγμάτωση τους.
Πριν από λίγο καιρό άκουσα από ένα παιδάκι το εξής παράπονο, βάζω ζακέτα επειδή κρυώνει η μαμά, και φορούσε ζακέτα και ήταν μούσκεμα στο ιδρώτα, αλλά δεν τολμούσε και να την βγάλει, κι ας είχαμε 24 βαθμούς θερμοκρασία.
Μεταφορικά το ίδιο κάνουμε όταν προσπαθούμε να εμφυτεύουμε τις δικές απόψεις, μια περασμένης γενιάς στην νεότερη και να μην τους αφήνουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουν. Αυτή η γενιά είναι η άνοιξη, εμείς είμαστε ο χειμώνας. Αυτή η γενιά έρχεται, η δική μας φεύγει.
Η ελπίδα δε χάθηκε, θα περάσει και ο φετινός χειμώνας και την άνοιξη θα αρχίσουμε το αέναο κύκλο, να μαζέψουμε ότι καταστροφές θα κάνει ο χειμώνας, από τα περβόλια μέχρι και τα κεραμίδια. Με αυτή, την ίδια λογική, θα έρθει και η νεώτερη γενιά να επιδιορθώσει τα κακώς κείμενα, και να φτιάξει μια κοινωνία στα μέτρα που την εκφράζει.

Καλό χειμώνα λοιπόν, και ζεστό χαμομηλάκι.