Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Το παιδί μου
Μια κωμωδία αμερικάνικη με ελληνικό περιεχόμενο είναι ταινία με τίτλο γάμος αλά ελληνικά. Παρουσιάζει την σχέση μιας τυπικής ελληνικής οικογενείας, σε σχέση με μια αμερικάνικη. Μπορεί να διακωμωδείται η σχέση αυτή, αλλά από πίσω κρύβεται μια έντεχνη προπαγάνδα εναντίον της.
Όλες άλλωστε, πιστεύω, οι ταινίες υπερβάλουν για να τονίσουν το μήνυμα που θέλουν να προβάλουν, και το καταφέρνουν.
Πολλά ακούστηκαν και θα ακουστούν και άλλα περισσότερα, για τους βουλευτές, για του μισθούς που παίρνουν και το προσωπικό της βουλής που απαρτίζεται από οικείους και φίλα προσκείμενους προς αυτούς, ανεξαρτήτως παρατάξεως. Επικρατεί η αντίληψη, να βολέψω το παιδί μου.
Μετά το τελευταίο πόλεμο, δόθηκαν σε αναπήρους άδειες περιπτέρου, να πουλάνε τσιγάρα, με σκοπό την επιβίωση τους. Αυτά τα περίπτερα πέρασαν στα παιδιά τους και στα εγγόνια τους, και εξελίχθηκαν σε επιχειρήσεις. Έχω υπ’ όψιν περίπτερο με τέσσαρα άτομα προσωπικό σε κάθε βάρδια, που σημαίνει τρείς βάρδιες επί τέσσαρα δώδεκα άτομα ζουν από ένα περίπτερο. Είναι δυνατόν; Ναι είναι δυνατόν και δεν είναι μόνον ένα.
Το ενοίκιο για ένα περίπτερο είναι αρκετά ακριβό, για να μην αναφέρω τον αέρα που πρέπει να πληρώσει κανείς για να αγοράσει την άδεια ενός περιπτέρου. Και όμως το κράτος το παραχώρησε για να επιβιώσει ο ανάπηρος πολεμιστής. Η φροντίδα εδώ για το παιδί μου δεν ενοχλεί κανέναν, γιατί;
Όσο καιρό η Ολυμπιακή Αεροπορία βρισκόταν στα χέρια του Ωνάση, ήταν μια υγιής και αποδοτική επιχείρηση. Όταν περιήλθε στα χέρια του κράτους, αυξήθηκε ο αριθμός των εργαζομένων από 1800 σε 8000 άτομα. Και μαζί το δικαίωμα του κάθε εργαζόμενου να μπορεί να προτείνει το παιδί του, και να προσλαμβάνεται κατά προτεραιότητα στην εταιρία. Το αποτέλεσμα γνωστό, δεν υπάρχει πια εκείνη η Ολυμπιακή. Και εδώ φροντίδα για το παιδί μου.
Κάτι παρόμοιο επικρατούσε μέχρι πρότινος στις τράπεζες, Ελλάδος και Εθνική, και σε όλες τις ελεγχόμενες από το κράτος, υπό τον όρο, πως το παιδί προσλαμβάνονταν όταν συνταξιοδοτούνταν ο γονέας.
Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα ακόμα, για αυτό το χαρακτηριστικό της φυλής μας, αρκούμε σε αυτά μόνο, για να ψέξω μια νοοτροπία κατά την γνώμη μου εσφαλμένη. Είναι προτιμότερο όπως λέει μια κινέζικη παροιμία, να μάθεις το παιδί σου να ψαρεύει παρά να του δώσεις το ψάρι έτοιμο προς βρώση.
Πρέπει να εφοδιάσουμε τα παιδιά μας με όλες εκείνες τις γνώσεις, που χρειάζονται για να γίνουν χρήσιμοι και να μπορούν να επιβιώνουν.
Γιατί τα βάζουμε με τους βουλευτές, και αυτοί την δουλειά τους κάνουν και φροντίζουν τα παιδιά τους. αν ψάξουμε στα αρχεία της βουλής θα διαπιστώσουμε πως τα επώνυμα που περάσανε δεν ξεπερνούν τα 1500. Οικογενειοκρατία λοιπόν, ας δούμε και αυτήν την παράμετρο.
Θυμάμαι παιδί πόση εντύπωση μου έκανε το στο μάθημα φυσικής και χημείας το λέγαμε τότε, η διαπίστωση πως δεν υπάρχει ύλη, αλλά μόνο ενέργεια. Αφού η κίνηση των μορίων και των ηλεκτρονίων, ακόμα των ατόμων είναι διαρκής και ατέρμονος, άρα είναι ενέργεια.
Πολλά χρόνια αργότερα, διάβασα πως δεν υπάρχει παρόν χρόνος, αφού το αμέσως επόμενο δευτερόλεπτο θα είναι μέλλον, ενώ το προηγούμενο δέκατο ακόμα είναι παρελθόν.
Εκείνη ακριβώς την εποχή κατάλαβα πως δεν υπάρχει και δημοκρατία. Ούτε υπήρξε και ποτέ. Ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα που λέμε και καυχόμαστε γι’ αυτό. Ποιοι ψήφιζαν; Πόσοι δούλοι υπήρχαν; Πια η θέση της γυναίκας τότε; Τι θεωρούσαν ισότητα; Αριστοκρατία υπήρχε και διανομή των ρόλων μεταξύ των ισχυρών.
Με την ίδια λογική και σήμερα, γίνεται η διανομή της εξουσίας, και οι φερόμενοι ως πολιτικοί δεν είναι αυτοί που τελικά κάνουν κουμάντο. Δεν υπάρχει πολιτική, και πολιτικές σχολές, ούτε κατευθύνσεις και οράματα. Πρέπει να είμαστε ρεαλιστές καμιά φορά, και να δούμε πως όλα είναι εμπόριο. Μια διαρκής κίνηση, μια ενέργεια που εξαφανίζει την ύλη, και εδώ ύλη είναι η ανθρώπινη εργασία. Λένε οι εβραίοι πως «το εμπόριο ποτέ δεν πεθαίνει, αρρωσταίνει λίγο και αλλάζει χέρια», αυτήν την φάση μάλλον περνάμε.
Οι βουλευτές και η κυβέρνηση που ο λαός εκλέγει, απλά για να εκτονωθεί το αίσθημα της καταπίεσης, αλλάζουν μόνο στα πρόσωπα, η δουλειά συνεχίζει ή ίδια, σύμφωνα με τα κελεύσματα της πραγματικής εξουσίας, που είναι οι κεφαλαιούχοι ή αλλιώς πως οι αριστοκράτες.
Αυτοί προγραμματίζουν τις κινήσεις και τις «πολιτικές» τους, σύμφωνα με τα συμφέροντα τους, και αφού φτάσουν το λαό στα όρια της έκρηξης, ετοιμάζουν το νέο σωτήρα, (βλέπε Βγενόπουλος). Θα έρθει κατηγορώντας το σύστημα και τους πολιτικούς, και θα τον παρακαλάμε κι’ όλας.
Ένα πολύ κοντινό παράδειγμα στην γειτονική Ιταλία ο Μπερλουσκόνι. Μια γενιά μόλις πίσω χρησιμοποιώντας την τηλεόραση καθιερώθηκε και έγινε άτρωτος, μα έως πότε;
Και μια ο λόγος για τηλεόραση, γνωρίζετε πως στην Αμερική, εάν σου κατάσχουν όλα τα περιουσιακά σου, ακόμα και τα υπάρχοντα σου, την τηλεόραση δεν έχουν δικαίωμα να την κατάσχουν; Επιτρέπει ο νόμος να σου κατάσχουν το ψυγείο και την κουζίνα και όχι την τηλεόραση. Προφανής ο λόγος, η προπαγάνδα.
Προπαγάνδα μέσω της τέχνης. Δεν είναι η πραγματικότητα όσα βλέπουμε στις ταινίες, κρύβουν πάντα δόλο. Ήρωες όπως ο Ράμπο ή Τζεήμς Μπόντ, έφτασαν στο Αφγανιστάν, να βοηθήσουν του μουζαχεντίν, εναντίον των Ρώσων, σήμερα στην πραγματικότητα τι κάνουν οι Αμερικανοί στον ίδιο τόπο; Δεν είναι τυχαία και αυτή η διακωμώδηση της Ελληνικής οικογένειας, στην ταινία, είναι μέρος της ανθελληνικής προπαγάνδας. Σερβιρισμένο με ωραίο και εύγεστο σιρόπι το γέλιο.
Κυριακή 2 Μαΐου 2010
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ : "Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ του ΚΥΡ-ΜΕΝΤΙΟΥ"
Δε λυγάνε τα ξεράδια και πονάνε τα ρημάδια!
Κούτσα μια και κούτσα δυο της ζωής το ρημαδιό!
Mεροδούλι, ξενοδούλι! Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό και μ' φήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια, παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά, φούχτες μύγα στ' αχαμνά!
Aνωχώρι, Κατωχώρι, ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή, ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι' έχτισα, στην εμπασιά του χωριού, την εκκλησιά.
Kαι ζευγάρι με το βόδι (άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα τ' αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα" κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαϊ.
Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό, την τιμή της ουρανό!
Aλλά εμένα σε μια σφήνα μ' έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι' ο παπάς με την κοιλιά του μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός: "Σε καβάλησε ο Χριστός!
Δούλευε για να στουμπώσει όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί, να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου! -Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!... -Σούτ! θα φας στον ουρανό!"
Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι' εγώ, του θεού τ' αβασταγό!
ι' όταν ένα καλό βράδυ θα τελειώσει μου το λάδι
κι' αμολήσω την πνοή (ένα πουφ είν' η ζωή),
H ψυχή μου θε να δράμη στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του να φιλάει τα γένια του!
Γέρασα κι' ως δε φελούσα κι' αχαϊρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκω στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
"Χαίρε φως αληθινόν και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κύρ Μέντη απ' την αδικιά τ' αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί τον κύρ λύκο να γενή!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Μα με την κουβέντα αυτή πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.
Tότενες το μαύρο φίδι το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ κει δεν είναι παρά δώ.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου- τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό γίνε συ τ' αφεντικό.
Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.
Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".
Κούτσα μια και κούτσα δυο της ζωής το ρημαδιό!
Mεροδούλι, ξενοδούλι! Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι,
ούλοι: δούλοι, αφεντικό και μ' φήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια, παραβγαίνανε στην παίδεια
με κοτρόνια στα ψαχνά, φούχτες μύγα στ' αχαμνά!
Aνωχώρι, Κατωχώρι, ανηφόρι, κατηφόρι,
και με κάμα και βροχή, ώσπου μου 'βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι σήκωσα όλο το νταμάρι
κι' έχτισα, στην εμπασιά του χωριού, την εκκλησιά.
Kαι ζευγάρι με το βόδι (άλλο μπόι κι' άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα τ' αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ' "όλα για όλα" κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί για τ' αφέντη το φαϊ.
Kαι γι' αυτόνε τον ερίφη εκουβάλησα τη νύφη
και την προίκα της βουνό, την τιμή της ουρανό!
Aλλά εμένα σε μια σφήνα μ' έδεναν το Μαη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι' ο παπάς με την κοιλιά του μ' έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός: "Σε καβάλησε ο Χριστός!
Δούλευε για να στουμπώσει όλ' η Χώρα κι' οι καμπόσοι.
Μη ρωτάς το πώς και τί, να ζητάς την αρετή!
-Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου! -Ντράπου! Τις προγόνοι ντράπου!
-Αντραλίζομαι!... Πεινώ!... -Σούτ! θα φας στον ουρανό!"
Kι' έλεα: όταν μιαν ημέρα παρασφίξουνε τα γέρα,
θα ξεκουραστώ κι' εγώ, του θεού τ' αβασταγό!
ι' όταν ένα καλό βράδυ θα τελειώσει μου το λάδι
κι' αμολήσω την πνοή (ένα πουφ είν' η ζωή),
H ψυχή μου θε να δράμη στη ζεστή αγκαλιά τ' Αβράμη,
τ' άσπρα, τ' αχερένια του να φιλάει τα γένια του!
Γέρασα κι' ως δε φελούσα κι' αχαϊρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκω στη σπηλιά τον Αι-Φραγκίσκο:
"Χαίρε φως αληθινόν και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κύρ Μέντη απ' την αδικιά τ' αφέντη,
συ που δίδαξες αρνί τον κύρ λύκο να γενή!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε από λύκο άνθρωπο κάνε!..."
Μα με την κουβέντα αυτή πόρτα μου 'κλεισε κι' αυτί.
Tότενες το μαύρο φίδι το διπλό του το γλωσσίδι
πίσω από την αστοιβιά βγάζει και κουνάει με βιά:
"Φως ζητάνε τα χαϊβάνια κι' οι ραγιάδες απ' τα ουράνια,
μα θεοί κι' όξαποδώ κει δεν είναι παρά δώ.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου, με το δίκιο του πολέμου
θα το βρης. Οπου ποθεί λευτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου- τον αφέντη τον κουφό σου!
Και στον ίδρο το δικό γίνε συ τ' αφεντικό.
Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις, μονομιάς θα 'ρτη ανάποδα ο ντουνιάς.
Kοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει κι' έχ' η πλάση κοκκινήσει
κι' άλλος ήλιος έχει βγη σ' άλλη θάλασσ', άλλη γης".
Έστω και ως τίτλος πνέει αισιοδοξία
Η Ελλάδα, η πατρίδα μας, δεν είναι Τιτανικός. Είναι η Αργώ και θα περάσει τις Συμπληγάδες."
Τον τίτλο αυτόν το δανείστηκα από μια ανάρτηση που μιλά για τον φαινόμενο και τον κίνδυνο της μετανάστευσης. Το χρησιμοποιώ ακόμα ως τίτλο στην δική μου άποψη, που εν πολλοίς δεν διαφέρει από εκείνη.
Οι Έλληνες του εξωτερικού, δεν μεγαλούργησαν όλοι. Κάποιοι καταφέρανε σπουδαία επιτεύγματα, οι περισσότεροι όμως έζησαν και πέθαναν εργάτες. Με αφορμή τις οικονομικές δυσκολίες που περνά η πατρίδα μας, αυτήν την εποχή, ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας. Αυτές οι φωνές όσο δίκαιες και αν είναι, δεν πρέπει να υπερβαίνουν τον πατριωτισμό μας.
Παρά το γεγονός, πως αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας, έχουν προγραμματισθεί πολλά χρόνια νωρίτερα.
Οι εχέφρονες μας λέγανε μην χρεώνεσαι στην τράπεζα, δεν θα σου βγεί σε καλό, η τράπεζα ποτέ δεν χάνει.
Οι σύγχρονοι όμως παρασυρόμασταν, ως άλλοι γιάπηδες, να κάνουμε δικό μας σπίτι και εξοχικό, να έχουμε διπλό αυτοκίνητο, και όλα εκείνα τα αγαθά που θεωρούσαμε αυτονόητα στην εποχή μας. Μάθαμε να κάνουμε Χριστούγεννα στα χιόνια, επειδή το χωριό μας έπεφτε Banal. Διακοπές απαραίτητα στο εξωτερικό, και ας διαθέτουμε τα καλύτερα φυσικά τοπία του κόσμου. Για αυτό τον λόγο τα παιδιά μας πρέπει να μιλούν ξένες γλώσσες, λες και η Ελληνική είναι υποδεέστερη.
Μια παρένθεση εδώ σχετικά με την γλώσσα, όταν έγινε το κράτος του Ισραήλ 1948, στην πρώτη κυβέρνηση του τέθηκε θέμα πια γλώσσα θα έχουν ως κύρια, αγγλικά, γαλλικά ή ρωσικά, ο Μπέν Γκουριόν, είπε: «τα εβραϊκά, εμείς θα δυσκολευτούμε λίγο, τα παιδιά μας λιγότερο, τα εγγόνια μας καθόλου». Το αποτέλεσμα σήμερα τα εβραϊκά να ομιλούνται παντού. Τέλος παρενθέσεως.
Το γράφω αυτό διότι πριν από λίγα χρόνια, πέρασα από ένα χωριό στην Κρήτη που δεν μιλούσαν Ελληνικά, γερμανοκρατείτο.
Επανερχόμαστε στο θέμα της διαμαρτυρίας, που μεν στις πόλεις θα εξελιχθεί όπως προβλέπεται σε διαδηλώσεις και καταστροφές, από τις οποίες περισσότερη αναταραχή θα προβάλει. Στην δε ύπαιθρο, μπορεί να αργήσει λιγάκι, αλλά όταν αρχίσει θα σηκωθούν με όπλα, να υπερασπιστούν τα γιδοπρόβατα τους και τα ζαρζαβατικά τους οι άνθρωποι.
Αυτό που κατά την δική μου ταπεινή γνώμη είναι ανεπίτρεπτο, είναι η λογική της μετανάστευσης. Μένω στην πατρίδα μου, έστω και πεινώντας, και γυμνητεύοντας και με όποιο άλλο κόστος. Φεύγοντας από εδώ την παραχωρώ σε εκείνους που ήρθαν και την καταλαμβάνουν σιγά-σιγά. Μένω εδώ και κάνω παιδιά, και ας μην γνωρίζουν αγγλικά και γαλλικά. Μένω εδώ και ξαναδουλεύω το χωράφι του γονιού μου. Μένω εδώ και φορώ και μπαλωμένο παντελόνι, αλλά μένω στον τόπο μου.
Το ψωμί της ξενιτειάς, είναι πικρό, λέει το τραγούδι του μεγάλου Καζαντζίδη, και σήμερα τρίτης γενιάς μετανάστες σε όλο τον κόσμο το τραγουδούν σε κάθε ευκαιρία, από τον γάμο μέχρι την κηδεία.
Εάν μπαίνανε οι Γερμανοί, οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι, ή οποιοσδήποτε άλλος, από τα σύνορα θα φεύγαμε; Όχι βέβαια, ο πατριωτισμός θα κτυπούσε κόκκινο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, μας βρήκαν μπόσικους και μπήκαν, θα τους αφήσουμε και για να φύγουμε στα ξένα; Πόλεμο έχουμε με άλλου είδους οπλισμό και άλλους αντικειμενικούς σκοπούς, θα τον χάσουμε; Αποκλείεται.
Θυμηθείτε οι αναγνώστες του Πυθαγόρα ένα τραγούδι με το οποίο μεγαλώσαμε, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά.
Τον τίτλο αυτόν το δανείστηκα από μια ανάρτηση που μιλά για τον φαινόμενο και τον κίνδυνο της μετανάστευσης. Το χρησιμοποιώ ακόμα ως τίτλο στην δική μου άποψη, που εν πολλοίς δεν διαφέρει από εκείνη.
Οι Έλληνες του εξωτερικού, δεν μεγαλούργησαν όλοι. Κάποιοι καταφέρανε σπουδαία επιτεύγματα, οι περισσότεροι όμως έζησαν και πέθαναν εργάτες. Με αφορμή τις οικονομικές δυσκολίες που περνά η πατρίδα μας, αυτήν την εποχή, ακούγονται φωνές διαμαρτυρίας. Αυτές οι φωνές όσο δίκαιες και αν είναι, δεν πρέπει να υπερβαίνουν τον πατριωτισμό μας.
Παρά το γεγονός, πως αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας, έχουν προγραμματισθεί πολλά χρόνια νωρίτερα.
Οι εχέφρονες μας λέγανε μην χρεώνεσαι στην τράπεζα, δεν θα σου βγεί σε καλό, η τράπεζα ποτέ δεν χάνει.
Οι σύγχρονοι όμως παρασυρόμασταν, ως άλλοι γιάπηδες, να κάνουμε δικό μας σπίτι και εξοχικό, να έχουμε διπλό αυτοκίνητο, και όλα εκείνα τα αγαθά που θεωρούσαμε αυτονόητα στην εποχή μας. Μάθαμε να κάνουμε Χριστούγεννα στα χιόνια, επειδή το χωριό μας έπεφτε Banal. Διακοπές απαραίτητα στο εξωτερικό, και ας διαθέτουμε τα καλύτερα φυσικά τοπία του κόσμου. Για αυτό τον λόγο τα παιδιά μας πρέπει να μιλούν ξένες γλώσσες, λες και η Ελληνική είναι υποδεέστερη.
Μια παρένθεση εδώ σχετικά με την γλώσσα, όταν έγινε το κράτος του Ισραήλ 1948, στην πρώτη κυβέρνηση του τέθηκε θέμα πια γλώσσα θα έχουν ως κύρια, αγγλικά, γαλλικά ή ρωσικά, ο Μπέν Γκουριόν, είπε: «τα εβραϊκά, εμείς θα δυσκολευτούμε λίγο, τα παιδιά μας λιγότερο, τα εγγόνια μας καθόλου». Το αποτέλεσμα σήμερα τα εβραϊκά να ομιλούνται παντού. Τέλος παρενθέσεως.
Το γράφω αυτό διότι πριν από λίγα χρόνια, πέρασα από ένα χωριό στην Κρήτη που δεν μιλούσαν Ελληνικά, γερμανοκρατείτο.
Επανερχόμαστε στο θέμα της διαμαρτυρίας, που μεν στις πόλεις θα εξελιχθεί όπως προβλέπεται σε διαδηλώσεις και καταστροφές, από τις οποίες περισσότερη αναταραχή θα προβάλει. Στην δε ύπαιθρο, μπορεί να αργήσει λιγάκι, αλλά όταν αρχίσει θα σηκωθούν με όπλα, να υπερασπιστούν τα γιδοπρόβατα τους και τα ζαρζαβατικά τους οι άνθρωποι.
Αυτό που κατά την δική μου ταπεινή γνώμη είναι ανεπίτρεπτο, είναι η λογική της μετανάστευσης. Μένω στην πατρίδα μου, έστω και πεινώντας, και γυμνητεύοντας και με όποιο άλλο κόστος. Φεύγοντας από εδώ την παραχωρώ σε εκείνους που ήρθαν και την καταλαμβάνουν σιγά-σιγά. Μένω εδώ και κάνω παιδιά, και ας μην γνωρίζουν αγγλικά και γαλλικά. Μένω εδώ και ξαναδουλεύω το χωράφι του γονιού μου. Μένω εδώ και φορώ και μπαλωμένο παντελόνι, αλλά μένω στον τόπο μου.
Το ψωμί της ξενιτειάς, είναι πικρό, λέει το τραγούδι του μεγάλου Καζαντζίδη, και σήμερα τρίτης γενιάς μετανάστες σε όλο τον κόσμο το τραγουδούν σε κάθε ευκαιρία, από τον γάμο μέχρι την κηδεία.
Εάν μπαίνανε οι Γερμανοί, οι Βούλγαροι, οι Τούρκοι, ή οποιοσδήποτε άλλος, από τα σύνορα θα φεύγαμε; Όχι βέβαια, ο πατριωτισμός θα κτυπούσε κόκκινο. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, μας βρήκαν μπόσικους και μπήκαν, θα τους αφήσουμε και για να φύγουμε στα ξένα; Πόλεμο έχουμε με άλλου είδους οπλισμό και άλλους αντικειμενικούς σκοπούς, θα τον χάσουμε; Αποκλείεται.
Θυμηθείτε οι αναγνώστες του Πυθαγόρα ένα τραγούδι με το οποίο μεγαλώσαμε, η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς την δόξα τραβά.
Ελαφρά Θεολογία
Από τις πλέον ανώδυνες και ακίνδυνες καταστάσεις θεωρείται σήμερα να θεολογεί ο κάθε ένας αθεολόγητος. Λες και η θεολογία είναι επιστήμη και γνώση και καθόλου μα καθόλου βίωμα. Τα πανεπιστήμια δίνουν μετά από τετραετή φοίτηση πτυχίο θεολόγου, παραβλέποντας πως η Εκκλησία έχει μονάχα σε τρείς απονείμει αυτόν τον τίτλο. Ιωάννης ο Θεολόγος, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Συμεών ο νέος Θεολόγος.
Θεολογούμε δε, όχι με τις γνώσεις αλλά κριτικάροντας τις συμπεριφορές των ταγών τις Εκκλησίας, και φτιάχνοντας έναν θεό στα μέτρα του καθενός μας.
Αφορμή για το σημερινό σχόλιο, είναι η δαιμονοποίηση του διαδικτύου. Πριν από κάμποσα χρόνια ισχυρίζονταν κάποιοι, πως η τηλεόραση είναι ο διάολος και κεραία τα κέρατα του, ερμηνεύοντας έτσι την προφητεία του Πατροκοσμά. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός έχει κατά καιρούς προφητεύσει διάφορα πράγματα, πρέπει λοιπόν να εκπληρωθούν τάχιστα. Εδώ φανερώνεται η δυσπιστία στον Άγιο, γιατί πρέπει να γίνουν στην γενιά μας;
Το ίδιο και κάποιοι βλέπουν την αποκάλυψη να πραγματοποιείτε στις μέρες μας, και ερμηνεύουν κάθε γεγονός με αυτήν την λογική, δαιμονοποιήσανε τον ΑΜΚΑ. Άραγε αυτοί διαβάσανε όλη την Γραφή για να φτάσουν στην Αποκάλυψη;
Όταν κατονομάζουμε ένα προϊόν, πως είναι σατανικό, αυτόματα δεν παραδεχόμαστε την Αγία Γραφή, που αναφέρει ρητά.
Γεν1:31 και είδεν ο θεός τα πάντα, όσα εποίησεν, και ιδού καλά λίαν. και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα έκτη.
Όλα λοιπόν τέλεια, και παρέδωσε την διαχείριση στον άνθρωπο. Του έθεσε και κανόνες. Η χρήση του ανθρώπου χάλασε την συνταγή. Ακόμα και στο φίδι που έθεσε αιώνια έχθρα μεταξύ αυτού και του ανθρώπου, υπάρχει το καλό λίαν, αφού με το δηλητήριο που εκτοξεύει, φτιάχνονται φάρμακα.
Η χρήση του διαδικτύου είναι εκείνη που το κατατάσσει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη. Πόσοι παιδεραστές δεν το εκμεταλλεύτηκαν; Πόσοι αφελείς δεν χάσανε περιουσίες στα παιχνίδια του διαδικτύου τζογάροντας; Πόσοι απατεώνες οικονόμησαν με απατηλές υποσχέσεις και διαφημίσεις; Πόσοι ακόμα χάσανε πνευματικά δικαιώματα. . . και άλλοι πολλοί που δεν πάει ο νούς μου αυτήν την ώρα.
Για όλα αυτά ασφαλώς και δεν φταίει η δικτύωση. Αν αναλογιστούμε πόσους ανθρώπους έφερε κοντά, θα αλλάξουμε αμέσως διάθεση, να πούμε Δώξα τω Θεώ, που υπάρχει αυτό.
Η επίτευξη της τηλεφωνικής συνδιαλέξεως και με εικόνα, ζέστανε τόσες καρδιές. Πόσα βιβλία και πόσοι συγγραφείς είναι διαθέσιμοι στα ασθενέστερα βαλάντια τώρα.
Θαυμάζουμε αυτήν την τεχνολογική εξέλιξη, την χρησιμοποιούμε όμως καταχρηστικά, και εκεί είναι το κακό. Η επιστήμη αργά-αργά ανακαλύπτει το το τέλειο της δημιουργίας, και όσο δεν το οικειοποιείται προοδεύει.
Ας δούμε το διαδίκτυο σαν ένα ακόμη εργαλείο επικοινωνίας, προηγήθηκαν άλλωστε ο τηλέγραφος το τηλέφωνο το ραδιόφωνο η τηλεόραση, και ας το χαρούμε.
Θεολογούμε δε, όχι με τις γνώσεις αλλά κριτικάροντας τις συμπεριφορές των ταγών τις Εκκλησίας, και φτιάχνοντας έναν θεό στα μέτρα του καθενός μας.
Αφορμή για το σημερινό σχόλιο, είναι η δαιμονοποίηση του διαδικτύου. Πριν από κάμποσα χρόνια ισχυρίζονταν κάποιοι, πως η τηλεόραση είναι ο διάολος και κεραία τα κέρατα του, ερμηνεύοντας έτσι την προφητεία του Πατροκοσμά. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός έχει κατά καιρούς προφητεύσει διάφορα πράγματα, πρέπει λοιπόν να εκπληρωθούν τάχιστα. Εδώ φανερώνεται η δυσπιστία στον Άγιο, γιατί πρέπει να γίνουν στην γενιά μας;
Το ίδιο και κάποιοι βλέπουν την αποκάλυψη να πραγματοποιείτε στις μέρες μας, και ερμηνεύουν κάθε γεγονός με αυτήν την λογική, δαιμονοποιήσανε τον ΑΜΚΑ. Άραγε αυτοί διαβάσανε όλη την Γραφή για να φτάσουν στην Αποκάλυψη;
Όταν κατονομάζουμε ένα προϊόν, πως είναι σατανικό, αυτόματα δεν παραδεχόμαστε την Αγία Γραφή, που αναφέρει ρητά.
Γεν1:31 και είδεν ο θεός τα πάντα, όσα εποίησεν, και ιδού καλά λίαν. και εγένετο εσπέρα και εγένετο πρωί, ημέρα έκτη.
Όλα λοιπόν τέλεια, και παρέδωσε την διαχείριση στον άνθρωπο. Του έθεσε και κανόνες. Η χρήση του ανθρώπου χάλασε την συνταγή. Ακόμα και στο φίδι που έθεσε αιώνια έχθρα μεταξύ αυτού και του ανθρώπου, υπάρχει το καλό λίαν, αφού με το δηλητήριο που εκτοξεύει, φτιάχνονται φάρμακα.
Η χρήση του διαδικτύου είναι εκείνη που το κατατάσσει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του κάθε χρήστη. Πόσοι παιδεραστές δεν το εκμεταλλεύτηκαν; Πόσοι αφελείς δεν χάσανε περιουσίες στα παιχνίδια του διαδικτύου τζογάροντας; Πόσοι απατεώνες οικονόμησαν με απατηλές υποσχέσεις και διαφημίσεις; Πόσοι ακόμα χάσανε πνευματικά δικαιώματα. . . και άλλοι πολλοί που δεν πάει ο νούς μου αυτήν την ώρα.
Για όλα αυτά ασφαλώς και δεν φταίει η δικτύωση. Αν αναλογιστούμε πόσους ανθρώπους έφερε κοντά, θα αλλάξουμε αμέσως διάθεση, να πούμε Δώξα τω Θεώ, που υπάρχει αυτό.
Η επίτευξη της τηλεφωνικής συνδιαλέξεως και με εικόνα, ζέστανε τόσες καρδιές. Πόσα βιβλία και πόσοι συγγραφείς είναι διαθέσιμοι στα ασθενέστερα βαλάντια τώρα.
Θαυμάζουμε αυτήν την τεχνολογική εξέλιξη, την χρησιμοποιούμε όμως καταχρηστικά, και εκεί είναι το κακό. Η επιστήμη αργά-αργά ανακαλύπτει το το τέλειο της δημιουργίας, και όσο δεν το οικειοποιείται προοδεύει.
Ας δούμε το διαδίκτυο σαν ένα ακόμη εργαλείο επικοινωνίας, προηγήθηκαν άλλωστε ο τηλέγραφος το τηλέφωνο το ραδιόφωνο η τηλεόραση, και ας το χαρούμε.
Σάββατο 1 Μαΐου 2010
ΠΡΕΒΕΖΑ
θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Κώστας Καρυωτάκης
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.
Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.
Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.
Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.
Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ' ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.
Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.
Κώστας Καρυωτάκης
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
Ο φανατισμός και η υπερβολή
Προτού αρχίσω το σημερινό θέμα, θα απαντήσω σε μια έμμεση ερώτηση και διαφωνία στην χθεσινή ανάρτηση. Μας φακελώνουν και από την αλληλογραφία, είναι δυνατόν; Ασφαλώς και σίγουρα.
Η επιστήμη κάθε είδους βασίζεται στην παρατήρηση. Η ψυχολογία είναι και αυτή επιστήμη που στην διάρκεια των αιώνων άλλαξε πολλά ονόματα. Στην ουσία όμως καταγράφει συμπεριφορές και όπως κάθε καταγραφή είναι φακέλωμα. Μπορεί ακόμα και από το λιώσιμο της σόλας του παπουτσιού να εξάγει συμπεράσματα, για την συμπεριφορά του ατόμου. Πόσο μάλλον από τα γραφόμενα του. Ανάλογα λοιπόν με το περιεχόμενο των αλληλογραφούντων, κατατάσσονται και ομαδοποιούνται.
Το σημερινό θέμα, έχει να κάνει με τον φανατισμό και την υπερβολή. Εκείνος που φανατίζεται είναι ο άνθρωπος που κατ’ εξοχήν δεν έχει δική του κρίση. Επαναλαμβάνει όσα του μάθει ο καθοδηγητής του. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, πρώτα για τον εαυτό τους και μετά για το σύνολο.
Εδώ επεμβαίνει η προπαγάνδα, για να ελέγξει το πλήθος και να δημιουργήσει ένα κατευθυνόμενο όχλο. Η προπαγάνδα χρειάζεται πρωτίστως ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Και πρώτη της δουλειά είναι να ξεχωρίσει «εμείς και οι άλλοι».
Μια τέτοια κατάσταση βιώνουμε και στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Με πρόσχημα τις οικονομικές δυσκολίες, γίνεται έντονη προσπάθεια να χωριστούμε σε στρατόπεδα. Οι δημόσιοι κόντρα με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, οι μόνιμοι με του έκτακτους (συμβασιούχους), οι εργαζόμενοι με του συνταξιούχους, οι αγρότες κόντρα με τους φορτηγατζήδες και πάει λέγοντας. Πρέπει ο ρωμιός να τρώγεται για να μην σηκώσει κεφάλι. Και πέφτει στην παγίδα πάντα.
Σε αυτό το πλαίσιο θα τοποθετήσουμε και τις ρατσιστικές εκδηλώσεις που πυκνώνουν τον τελευταίο καιρό επικίνδυνα. Η μεγαλοσύνη του Έλληνα δείχνει να χάνεται, είναι όμως έτσι;
Αντιδράσεις πολλές για την δημιουργία τεμένους, (τζαμί) για τους μουσουλμάνους. Δεν έχουν άραγε το δικαίωμα να προσεύχονται στον Θεό, όπως τον αντιλαμβάνονται κάποιοι συνάνθρωποι μας;
Με την Γαλλική επανάσταση, επεκράτησε το άθρησκο κράτος. Στην ουσία επεκράτησε η ανεξιθρησκία, και ο κάθε ένας λάτρεψε τον Θεό του όπως νόμιζε. Αποδυναμώθηκε η εξουσία του κλήρου, όχι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτή δεν αποδυναμώνεται με τίποτα.
Βγήκαν θεωρίες διάφορες και γεννηθήκαν καινούργιες ιδεολογίες, και ξαναμαντρωθήκαν οι λαοί, και φανατιστήκαν. Περάσανε τα χρόνια, και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, στέρεψαν οι ιδέες, και ξαναθυμηθήκαμε την πίστη στον Θεό. Και κάναμε τουλάχιστον στην Ρωσία την Χριστιανοσύνη κόμμα πολιτικό. Σε άλλη ευκαιρία θα το αναλύσω περισσότερο.
Στην μέση Ανατολή επικρατεί εδώ και αιώνες ο Μωαμεθανισμός, και στη Άπω Ανατολή οι λεγόμενες ανατολικές δοξασίες.
Όλοι προσπαθούν, να κάνουν ιεραποστολή. Μεταλαμπάδευση και συνέχιση της πίστεως των πατέρων τους στις επερχόμενες γενεές. Γιατί μας κακοφαίνεται;
Πόσες Ελληνικές ιεραποστολές υπάρχουν στην Αφρική και στην Ασία; Που προδόθηκε και παραδόθηκε ο Οτσαλάν; Τα πατριαρχία μας είναι σε Μουσουλμανική επικράτεια. Οικουμενικό, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας.
Η πίστη του ανθρώπου στον Θεό, όπως και αν εκδηλώνεται, είναι πέρα από τα όρια του κράτους. Είναι ανάγκη πανανθρώπινη, και δεν επιτρέπεται κανένας εξαναγκασμός. Η πίστη στον Θεό γεννά ελπίδα.
Είναι άραγε σωστή η άποψη ότι οι πόλεμοι που γίνονται σήμερα είναι θρησκευτικοί; Το απεύχομαι, κι όμως το σκέφτομαι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται πολλές φορές, μέχρι την συντέλεια του κόσμου τούτου.
Έχουμε τώρα το φαινόμενο των χιλιάδων λαθρομεταναστών, (ρατσιστικός όρος), οικονομικών προσφύγων, είναι επιεικέστερος, να αναζητούν καλλίτερους όρους ζωής, να ξενιτεύονται, και να φτάνουν μέχρι την Ευρώπη και την Ελλάδα. Βρίσκουν τόπο γιατί εμείς τον αφήνουμε. Γιατί μας κακοφαίνεται; Ένα δύο αιώνες νωρίτερα δεν πηγαίνανε οι ευρωπαίοι και δημιουργούσαν αποικίες; Δεν τους κάλυπτε η παραγωγή και ζητούσαν περισσότερα. Αυτά κάνουν τώρα οι εισερχόμενοι στην Ευρώπη. Με σύγχρονους τρόπους.
Καμαρώνουμε πως υπάρχουν παντού στον κόσμο Ελληνικές Εκκλησίες, και σχολεία. Τότε που ανθούσαν οι παροικίες του εξωτερικού κάθε οικογένεια είχε πέντε και έξη παιδιά, πολλές φορές και παραπάνω. Αυτό το φαινόμενο παρατηρούμε εδώ στους οικονομικούς μετανάστες, κάνουν παιδιά για να εξασφαλίσουν την συνέχεια.
Να φύγουν να πάνε στις πατρίδες τους. Ένας λόγος είναι, τις δουλειές που κάνουν ποιος θα τις κάνει; Δεν υπάρχουν χέρια. Μα υπάρχουν ταραχοποιοί ανάμεσα τους, στις φυλακές οι παράνομοι είναι όλοι αλλοδαποί; Πόσοι είναι οι ντόπιοι;
Φανατιζόμαστε, αυτό είναι όλο. Και πρέπει κάποιος να φταίει, αυτός είναι ο πιο αδύνατος.
Κλείνοντας αναλογίζομαι πολλές φορές, η Ελλάδα έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με το Ισραήλ. Δεν είναι πατρίδα με σύνορα, είναι ιδέα και πίστη.
Η επιστήμη κάθε είδους βασίζεται στην παρατήρηση. Η ψυχολογία είναι και αυτή επιστήμη που στην διάρκεια των αιώνων άλλαξε πολλά ονόματα. Στην ουσία όμως καταγράφει συμπεριφορές και όπως κάθε καταγραφή είναι φακέλωμα. Μπορεί ακόμα και από το λιώσιμο της σόλας του παπουτσιού να εξάγει συμπεράσματα, για την συμπεριφορά του ατόμου. Πόσο μάλλον από τα γραφόμενα του. Ανάλογα λοιπόν με το περιεχόμενο των αλληλογραφούντων, κατατάσσονται και ομαδοποιούνται.
Το σημερινό θέμα, έχει να κάνει με τον φανατισμό και την υπερβολή. Εκείνος που φανατίζεται είναι ο άνθρωπος που κατ’ εξοχήν δεν έχει δική του κρίση. Επαναλαμβάνει όσα του μάθει ο καθοδηγητής του. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, πρώτα για τον εαυτό τους και μετά για το σύνολο.
Εδώ επεμβαίνει η προπαγάνδα, για να ελέγξει το πλήθος και να δημιουργήσει ένα κατευθυνόμενο όχλο. Η προπαγάνδα χρειάζεται πρωτίστως ένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Και πρώτη της δουλειά είναι να ξεχωρίσει «εμείς και οι άλλοι».
Μια τέτοια κατάσταση βιώνουμε και στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Με πρόσχημα τις οικονομικές δυσκολίες, γίνεται έντονη προσπάθεια να χωριστούμε σε στρατόπεδα. Οι δημόσιοι κόντρα με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, οι μόνιμοι με του έκτακτους (συμβασιούχους), οι εργαζόμενοι με του συνταξιούχους, οι αγρότες κόντρα με τους φορτηγατζήδες και πάει λέγοντας. Πρέπει ο ρωμιός να τρώγεται για να μην σηκώσει κεφάλι. Και πέφτει στην παγίδα πάντα.
Σε αυτό το πλαίσιο θα τοποθετήσουμε και τις ρατσιστικές εκδηλώσεις που πυκνώνουν τον τελευταίο καιρό επικίνδυνα. Η μεγαλοσύνη του Έλληνα δείχνει να χάνεται, είναι όμως έτσι;
Αντιδράσεις πολλές για την δημιουργία τεμένους, (τζαμί) για τους μουσουλμάνους. Δεν έχουν άραγε το δικαίωμα να προσεύχονται στον Θεό, όπως τον αντιλαμβάνονται κάποιοι συνάνθρωποι μας;
Με την Γαλλική επανάσταση, επεκράτησε το άθρησκο κράτος. Στην ουσία επεκράτησε η ανεξιθρησκία, και ο κάθε ένας λάτρεψε τον Θεό του όπως νόμιζε. Αποδυναμώθηκε η εξουσία του κλήρου, όχι η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό. Αυτή δεν αποδυναμώνεται με τίποτα.
Βγήκαν θεωρίες διάφορες και γεννηθήκαν καινούργιες ιδεολογίες, και ξαναμαντρωθήκαν οι λαοί, και φανατιστήκαν. Περάσανε τα χρόνια, και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, στέρεψαν οι ιδέες, και ξαναθυμηθήκαμε την πίστη στον Θεό. Και κάναμε τουλάχιστον στην Ρωσία την Χριστιανοσύνη κόμμα πολιτικό. Σε άλλη ευκαιρία θα το αναλύσω περισσότερο.
Στην μέση Ανατολή επικρατεί εδώ και αιώνες ο Μωαμεθανισμός, και στη Άπω Ανατολή οι λεγόμενες ανατολικές δοξασίες.
Όλοι προσπαθούν, να κάνουν ιεραποστολή. Μεταλαμπάδευση και συνέχιση της πίστεως των πατέρων τους στις επερχόμενες γενεές. Γιατί μας κακοφαίνεται;
Πόσες Ελληνικές ιεραποστολές υπάρχουν στην Αφρική και στην Ασία; Που προδόθηκε και παραδόθηκε ο Οτσαλάν; Τα πατριαρχία μας είναι σε Μουσουλμανική επικράτεια. Οικουμενικό, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας.
Η πίστη του ανθρώπου στον Θεό, όπως και αν εκδηλώνεται, είναι πέρα από τα όρια του κράτους. Είναι ανάγκη πανανθρώπινη, και δεν επιτρέπεται κανένας εξαναγκασμός. Η πίστη στον Θεό γεννά ελπίδα.
Είναι άραγε σωστή η άποψη ότι οι πόλεμοι που γίνονται σήμερα είναι θρησκευτικοί; Το απεύχομαι, κι όμως το σκέφτομαι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται πολλές φορές, μέχρι την συντέλεια του κόσμου τούτου.
Έχουμε τώρα το φαινόμενο των χιλιάδων λαθρομεταναστών, (ρατσιστικός όρος), οικονομικών προσφύγων, είναι επιεικέστερος, να αναζητούν καλλίτερους όρους ζωής, να ξενιτεύονται, και να φτάνουν μέχρι την Ευρώπη και την Ελλάδα. Βρίσκουν τόπο γιατί εμείς τον αφήνουμε. Γιατί μας κακοφαίνεται; Ένα δύο αιώνες νωρίτερα δεν πηγαίνανε οι ευρωπαίοι και δημιουργούσαν αποικίες; Δεν τους κάλυπτε η παραγωγή και ζητούσαν περισσότερα. Αυτά κάνουν τώρα οι εισερχόμενοι στην Ευρώπη. Με σύγχρονους τρόπους.
Καμαρώνουμε πως υπάρχουν παντού στον κόσμο Ελληνικές Εκκλησίες, και σχολεία. Τότε που ανθούσαν οι παροικίες του εξωτερικού κάθε οικογένεια είχε πέντε και έξη παιδιά, πολλές φορές και παραπάνω. Αυτό το φαινόμενο παρατηρούμε εδώ στους οικονομικούς μετανάστες, κάνουν παιδιά για να εξασφαλίσουν την συνέχεια.
Να φύγουν να πάνε στις πατρίδες τους. Ένας λόγος είναι, τις δουλειές που κάνουν ποιος θα τις κάνει; Δεν υπάρχουν χέρια. Μα υπάρχουν ταραχοποιοί ανάμεσα τους, στις φυλακές οι παράνομοι είναι όλοι αλλοδαποί; Πόσοι είναι οι ντόπιοι;
Φανατιζόμαστε, αυτό είναι όλο. Και πρέπει κάποιος να φταίει, αυτός είναι ο πιο αδύνατος.
Κλείνοντας αναλογίζομαι πολλές φορές, η Ελλάδα έχει ακριβώς το ίδιο πρόβλημα με το Ισραήλ. Δεν είναι πατρίδα με σύνορα, είναι ιδέα και πίστη.
Pablo Neruda Αργοπεθαινει...
Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή."
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή."
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Τετάρτη 28 Απριλίου 2010
Ο έλεγχος του νου
Έχουμε ασχοληθεί και άλλοτε με αυτό το μεγάλο πρόβλημα, που άπτεται της ελευθερίας του ανθρώπου.
Η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή, είναι ένα μέσο επίτευξης αυτού του στόχου. Σε μια έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, είχε διαπιστωθεί, πως μόνο το 10% των χρηστών του Η.Υ. χρησιμοποιεί πάνω από το 50% των δυνατοτήτων του.
Κάποιοι το χρησιμοποιούν για τα εμπορικά ή επαγγελματικά τους ενδιαφέροντα, και εκεί σταματούν, άλλοι πάλι το θεώρησαν σαν την μετεξέλιξη της γραφομηχανή, και άλλοι πάλι ως παιχνιδομηχανή.
Στα τελευταία χρόνια μόλις, άρχισε να χρησιμοποιείται για δικτύωση και γνωριμία μεταξύ των χρηστών του διαδιχτύου. Αυτό το φαινομενικά χρήσιμο είδος επικοινωνίας, όταν οι χρήστες του καταχρώνται της ανωνυμίας που προσφέρει πράττουν ένα σωρό αξιόποινες πράξεις.
Το Facebook, είναι το πλέον διαδεδομένο πρόγραμμα δικτύωσης, εύκολο στην χρήση του και δωρεάν. Που είναι το μεμπτό; Αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω σήμερα.
Όσοι έχουμε μια κάποια ηλικία, και ζήσαμε την Χούντα και την μεταπολίτευση, θυμόμαστε το άγριο φακέλωμα, αλλά και την καύση στην χαλυβουργική κάμινο των φακέλων. Κάποιοι ισχυριστήκαν τότε, πως κάηκαν οι φάκελοι διότι πιάνανε πολύ τόπο, είχαν είδη ψηφιοποιηθεί.
Και αν ακόμη δεν είχε γίνει τότε η ψηφιοποίηση, γίνεται τώρα εθελούσια. Μόνοι μας αυτόφακελωνόμαστε, δίνουμε στοιχεία φωτογραφίες και ένα σωρό άλλα προσωπικά δεδομένα, και το θεωρούμε έκφραση ελευθερίας. Χωρίς κόπο οι ενδιαφερόμενοι κυβερνόντες (όχι οι πολιτικοί, αυτοί είναι τα εκτελεστικά όργανα) ελέγχουν λαούς και καταστάσεις.
Ομαδοποιούμαστε μονάχοι, απαλλάσσοντας τους από τον κόπο να το κάνουν αυτοί. Τους παραδινόμαστε επειδή είναι δωρεάν.
Έλεγε ο Ξυλούρης σ’ ένα τραγούδι, «μπήκαν στην πόλη οι εχθροί, και εμείς γελούσαμε, σαν κάθε μέρα».
Αφήσαμε πολύ χώρο από τον προσωπικό μας, στους ιθύνοντες του Facebook το λέμε και φατσοβιβλίο στα Ελληνικά και ικανοποιούμεθα! Αυτοί τι μας δίνουν; Σοβαρό ερώτημα, εύκολη η απάντηση και τρομακτική.
Μας δίνουν εικονική πραγματικότητα. Παιχνίδια επικίνδυνα για τον έλεγχο της προσωπικότητας του ανθρώπου. Είναι τραγικό να βλέπεις νέους και ηλικιωμένους, να φτιάχνουν ενυδρεία χωρίς ψάρια, και φάρμες χωρίς χώμα, να κυνηγούν διαρρήκτες και να στέλνουν φιλιά και λουλούδια ηλεκτρονικά. Από κάποια στιγμή και ύστερα γίνεται εθισμός και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την αλήθεια από την εικονική πραγματικότητα που σου προσφέρει ένα παιχνίδι.
Με την ίδια ευκολία που στέλνει κανείς λουλούδια ή ποτά στους εορτάζοντας, παίρνει και αυτός μηνύματα στο υποσυνείδητο του χωρίς να το καταλαβαίνει. Και εκεί οργιάζει η προπαγάνδα. Θέλει προσπάθεια για καταλάβεις, ότι φτιάχνοντας μια φάρμα, πείθεσαι ότι είσαι καταδικασμένος να μένεις σε αυτό το μορφωτικό επίπεδο, του κτηνοτρόφου ή του αγρότη.
Αναλογικά αυτό επεκτείνεται σε όλα τα παιχνίδια.
Στην πρώτη σελίδα, υπάρχει τι κουτάκι τι σκέφτεσαι, και ολιγόλογα γράφουμε κάτι, συνήθως κοινότυπο, και από κάτω έχουμε τις επιλογές αν αρέσει ή όχι. Κάντε μια μέτρηση σε πόσες φορές ή σε πόσες καταστάσεις, σημειώνουμε με την προεπιλογή, και δεν κάνουμε τον κόπο να γράψουμε δυο αράδες. Γιατί μάθαμε να σκέπτονται άλλοι για μας, γιατί αφήσαμε το μολύβι στην άκρη. Ακόμα χειρότερα διότι δεν γνωρίζουμε πόσο κάνει 2+2 και χρειαζόμαστε το κομπιουτεράκι για να το βρούμε.
Μου έλεγε μια φορά ένας ελληνολάτρης, «όποιος δεν ξέρει μαθηματικά και σκάκι, θέλει κρέμασμα».
Μα είναι τόσο κακό αυτό το Facebook; Όχι από τον χρήστη εξαρτάτε.
Παρέχει μια καρτέλα που γράφει σημειώσεις, πόσοι την χρησιμοποιούν, άλλη καρτέλα γράφει συζητήσεις, πόσοι συζητούν. Από την χρήση και από αυτά που παρακολουθώ, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, πως όποιος θέλει και έχει να εκφράσει άποψη ή γνώμη, διαλέγει τα κάθε είδους Blog, και είναι πολλά, αφήνοντας το facebook σε εκείνους που δεν θέλουν να κουράσουν το μυαλό τους, και καταλήγουν όπως όλα τα εργαλεία που δεν χρησιμοποιούνται να σκουριάσουν.
Η χρήση του ηλεκτρονικού υπολογιστή, είναι ένα μέσο επίτευξης αυτού του στόχου. Σε μια έρευνα που έγινε πριν από μερικά χρόνια, είχε διαπιστωθεί, πως μόνο το 10% των χρηστών του Η.Υ. χρησιμοποιεί πάνω από το 50% των δυνατοτήτων του.
Κάποιοι το χρησιμοποιούν για τα εμπορικά ή επαγγελματικά τους ενδιαφέροντα, και εκεί σταματούν, άλλοι πάλι το θεώρησαν σαν την μετεξέλιξη της γραφομηχανή, και άλλοι πάλι ως παιχνιδομηχανή.
Στα τελευταία χρόνια μόλις, άρχισε να χρησιμοποιείται για δικτύωση και γνωριμία μεταξύ των χρηστών του διαδιχτύου. Αυτό το φαινομενικά χρήσιμο είδος επικοινωνίας, όταν οι χρήστες του καταχρώνται της ανωνυμίας που προσφέρει πράττουν ένα σωρό αξιόποινες πράξεις.
Το Facebook, είναι το πλέον διαδεδομένο πρόγραμμα δικτύωσης, εύκολο στην χρήση του και δωρεάν. Που είναι το μεμπτό; Αυτό θα προσπαθήσω να αναλύσω σήμερα.
Όσοι έχουμε μια κάποια ηλικία, και ζήσαμε την Χούντα και την μεταπολίτευση, θυμόμαστε το άγριο φακέλωμα, αλλά και την καύση στην χαλυβουργική κάμινο των φακέλων. Κάποιοι ισχυριστήκαν τότε, πως κάηκαν οι φάκελοι διότι πιάνανε πολύ τόπο, είχαν είδη ψηφιοποιηθεί.
Και αν ακόμη δεν είχε γίνει τότε η ψηφιοποίηση, γίνεται τώρα εθελούσια. Μόνοι μας αυτόφακελωνόμαστε, δίνουμε στοιχεία φωτογραφίες και ένα σωρό άλλα προσωπικά δεδομένα, και το θεωρούμε έκφραση ελευθερίας. Χωρίς κόπο οι ενδιαφερόμενοι κυβερνόντες (όχι οι πολιτικοί, αυτοί είναι τα εκτελεστικά όργανα) ελέγχουν λαούς και καταστάσεις.
Ομαδοποιούμαστε μονάχοι, απαλλάσσοντας τους από τον κόπο να το κάνουν αυτοί. Τους παραδινόμαστε επειδή είναι δωρεάν.
Έλεγε ο Ξυλούρης σ’ ένα τραγούδι, «μπήκαν στην πόλη οι εχθροί, και εμείς γελούσαμε, σαν κάθε μέρα».
Αφήσαμε πολύ χώρο από τον προσωπικό μας, στους ιθύνοντες του Facebook το λέμε και φατσοβιβλίο στα Ελληνικά και ικανοποιούμεθα! Αυτοί τι μας δίνουν; Σοβαρό ερώτημα, εύκολη η απάντηση και τρομακτική.
Μας δίνουν εικονική πραγματικότητα. Παιχνίδια επικίνδυνα για τον έλεγχο της προσωπικότητας του ανθρώπου. Είναι τραγικό να βλέπεις νέους και ηλικιωμένους, να φτιάχνουν ενυδρεία χωρίς ψάρια, και φάρμες χωρίς χώμα, να κυνηγούν διαρρήκτες και να στέλνουν φιλιά και λουλούδια ηλεκτρονικά. Από κάποια στιγμή και ύστερα γίνεται εθισμός και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την αλήθεια από την εικονική πραγματικότητα που σου προσφέρει ένα παιχνίδι.
Με την ίδια ευκολία που στέλνει κανείς λουλούδια ή ποτά στους εορτάζοντας, παίρνει και αυτός μηνύματα στο υποσυνείδητο του χωρίς να το καταλαβαίνει. Και εκεί οργιάζει η προπαγάνδα. Θέλει προσπάθεια για καταλάβεις, ότι φτιάχνοντας μια φάρμα, πείθεσαι ότι είσαι καταδικασμένος να μένεις σε αυτό το μορφωτικό επίπεδο, του κτηνοτρόφου ή του αγρότη.
Αναλογικά αυτό επεκτείνεται σε όλα τα παιχνίδια.
Στην πρώτη σελίδα, υπάρχει τι κουτάκι τι σκέφτεσαι, και ολιγόλογα γράφουμε κάτι, συνήθως κοινότυπο, και από κάτω έχουμε τις επιλογές αν αρέσει ή όχι. Κάντε μια μέτρηση σε πόσες φορές ή σε πόσες καταστάσεις, σημειώνουμε με την προεπιλογή, και δεν κάνουμε τον κόπο να γράψουμε δυο αράδες. Γιατί μάθαμε να σκέπτονται άλλοι για μας, γιατί αφήσαμε το μολύβι στην άκρη. Ακόμα χειρότερα διότι δεν γνωρίζουμε πόσο κάνει 2+2 και χρειαζόμαστε το κομπιουτεράκι για να το βρούμε.
Μου έλεγε μια φορά ένας ελληνολάτρης, «όποιος δεν ξέρει μαθηματικά και σκάκι, θέλει κρέμασμα».
Μα είναι τόσο κακό αυτό το Facebook; Όχι από τον χρήστη εξαρτάτε.
Παρέχει μια καρτέλα που γράφει σημειώσεις, πόσοι την χρησιμοποιούν, άλλη καρτέλα γράφει συζητήσεις, πόσοι συζητούν. Από την χρήση και από αυτά που παρακολουθώ, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, πως όποιος θέλει και έχει να εκφράσει άποψη ή γνώμη, διαλέγει τα κάθε είδους Blog, και είναι πολλά, αφήνοντας το facebook σε εκείνους που δεν θέλουν να κουράσουν το μυαλό τους, και καταλήγουν όπως όλα τα εργαλεία που δεν χρησιμοποιούνται να σκουριάσουν.
ο Πατέρας μου
Ο πατέρας μου στην άκρη αριστερά μάγειρας
Έφυγε από αυτήν την ζωή για την άλλη το 1961, δηλαδή πάνω από 50 χρόνια τουλάχιστον είναι η φωτογράφιση αυτή.
Έφυγε από αυτήν την ζωή για την άλλη το 1961, δηλαδή πάνω από 50 χρόνια τουλάχιστον είναι η φωτογράφιση αυτή.