Ο καιρός καλά κρατεί, και όσο προκαλεί υλικές ζημίες είναι, τον αντέχουμε. Δεν μας επιτρέπει να εργαστούμε, αντιθέτως θα έλεγα μας επιβάλει να εξασκούμε το αγαπημένο σπορ της αμπελοφιλοσοφίας.
Θέμα επίκαιρο, πέρα από την κακοκαιρία που πλήττει την Σάμο εφέτος, σήμερα είναι ο πνιγμός 8 ανθρώπων στο Ποτοκάκι. Ενώ συνεχίζεται η έρευνα για την διάσωση άλλων 12. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν λαθρομετανάστες.
Σε μια κουβέντα ακούγονται λογιών λογιών απόψεις, δεν είναι δυνατόν να συμφωνούμαι σε όλα. Υπάρχουν όμως και οι αντικρουόμενες κατά μέτωπο, ή οι διαμετρικά αντίθετες κατ’ άλλη έκφραση.
Λέει λοιπό ο ρεαλιστής, όπως ονομάζει τον εαυτό του, <ευτυχώς που πνιγήκανε, και δεν θα δημιουργήσουν προβλήματα>. <ξέφραγο αμπέλι η Ελλάδα μας, και όποιος θέλει έρχεται, επεμβαίνει όμως ο Θεός που αγαπά την πατρίδα μας και καθαρίζει>. <ας είμαστε ρεαλιστές>.
Μου κίνησε την περιέργεια, και έψαξα το λεξικό, του Φυτράκη, για να βρω τον όρο, ρεαλισμός και βρήκα τα εξής:
Ο ρεαλισμός. ουσ. (φιλοσ.) η πραγματοκρατία, η αντίληψη ότι υπάρχει μια αυτοτελής, ανεξάρτητη από την ανθρώπινη νόηση πραγματικότητα(αισθητ.) η πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας στη λογοτεχνία και τις εικαστικές τέχνες/ Τρόπος σκέψης ή συμπεριφορά που βασίζεται στα γεγονότα, στην εκτίμηση της πραγματικότητας και απορρίπτει το συναίσθημα ή την φαντασία
Ρεαλιστής θηλ ρεαλίστρια
Οπαδός του φιλοσοφικού ή αισθητικού ρεαλισμού/ Ο άνθρωπος που βασίζει τις πράξεις του στην αντίληψη της πραγματικότητας.
Έχει άρα όρια ο ρεαλισμός;
Αυτός που ξεκίνησε από την άκρη του κόσμου προσπαθώντας να επιβιώσει, δεν είναι ρεαλιστής; Ίσα ίσα, αυτός είναι. Πραγματιστής και ρεαλιστής, ακόμα και οραματιστής, καθώς οραματίζεται ένα καλύτερο μέλλον, από αυτό το κακό παρόν που ζεί.
Ρεαλιστής είναι εκείνος που βλέποντας την σκληρή πραγματικότητα, δεν διστάζει να πάρει και την οικογένεια μαζί του, πέφτει στην θάλασσα, βλέποντας την τρικυμία, είναι σίγουρος πως αν δεν φτάσει αυτήν την στιγμή στην στεριά, δεν θα φτάσει ποτέ. Αν αυτή η στεριά λέγεται Ποτοκάκι Σάμου, ή όπως αλλιώς, λίγη σημασία έχει.
Γιατί άραγε πρέπει να κολλάμε ετικέτες μόνοι μας; Ας αφήσουμε τους άλλους να μας χαρακτηρίζουν. «Εγώ είμαι λέει ρεαλιστής.» Με για σου και χαρά σου, άσε όμως τον τίτλο αυτόν να στον δώσει η κοινωνία, ή έστω ο περίγυρος που συναναστρέφεσαι.
Μένω δίπλα στην θάλασσα, και έτυχε να δώ, τέτοιους φουκαράδες ανθρώπους να βγαίνουν από την θάλασσα. Να αμολούν τα τζάκετ στο κύμα, για να παραπλανήσουν τους λιμενικούς. Τρυπώνουν σε εσοχές βράχων, και μετά από πέντε και παραπάνω ώρες, αφού έχουν στεγνώσει, φοράνε καθαρά ρούχα, και παίρνουν το δρόμο προς το λιμάνι. Αν φτάσουν στο καράβι για τον Πειραιά χωρίς να συλληφθούν, τότε τα καταφέρανε. Βλέπεις λοιπόν στην άσφαλτο ομάδες, των τριών ή τεσσάρων ατόμων, με απόσταση εκατό μέτρων μεταξύ τους, να βαδίζουν. Αυτοί δεν είναι ρεαλιστές;
Τα τελευταία χρόνια δεν βγαίνουν πλέον από τα μέρη μας, γιατί οι αλιείς απλώνουν δίκτυα, και δυσκολεύονται, πάνε από άλλα μέρη του νησιού, όπως το Ποτοκάκι
Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010
Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010
Αποφθέγματα
Καμία φορά, με λίγα λόγια μπορείς να ειπείς πολλά πράγματα, και να περάσεις άπειρα νοήματα, ανάλογα με το επίπεδο εκείνου που τα διαβάζει.
Από σύμπτωση και περιηγούμενος, (σερφάροντας στα Ελληνικά!), στο διαδίκτυο, εντόπισα μια σελίδα
http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=54.0
με πλήθος αποφθεγμάτων, που δεν είναι αρχαίων φιλοσόφων ή διασήμων συγγραφέων.
Είναι κατασταλαγμένη σοφία με λίγα λόγια, και επειδή εντυπωσιάστηκα, σκέφτηκα να μεταφέρω εδώ λίγα, και προτρέψω του αναγνώστες του Πυθαγόρα, να επισκεφτούν αυτήν την σελίδα.
Ανάλογη με τα ενδιαφέροντα του επισκέπτη, θα είναι και η ωφέλεια.
137. Όταν «δακρύζει» μια βυζαντινή εικόνα, όλοι σπεύδουν να την πλησιάσουν. Άραγε πόσοι κάνουν το ίδιο όταν δακρύζει ένας άνθρωπος;
177. Όταν μιλάς σε έναν τρελό, να είσαι σίγουρος πως κι εκείνος κάνει το ίδιο...
102. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Δυστυχώς όμως σκοτώνει όλους τους μαθητές του.
128. Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο. Λειτουργεί καλά μόνον όταν είναι ανοιχτό.
019. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι τους είπες, ποτέ όμως δεν θα ξεχάσουν πως τους έκανες να αισθανθούν.
058. Ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος έχει γαλήνη για να δέχεται τα πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξει, έχει δύναμη για να αλλάξει τα πράγματα που μπορεί και σοφία για να μπορεί να καταλάβει τη διαφορά.
Νομίζω πως μια εξάδα αρκεί να κεντρίσει την περιέργεια των αναγνωστών του Πυθαγόρα, να ψάξουν για περισσότερα.
Από σύμπτωση και περιηγούμενος, (σερφάροντας στα Ελληνικά!), στο διαδίκτυο, εντόπισα μια σελίδα
http://www.amra.gr/forum/index.php?topic=54.0
με πλήθος αποφθεγμάτων, που δεν είναι αρχαίων φιλοσόφων ή διασήμων συγγραφέων.
Είναι κατασταλαγμένη σοφία με λίγα λόγια, και επειδή εντυπωσιάστηκα, σκέφτηκα να μεταφέρω εδώ λίγα, και προτρέψω του αναγνώστες του Πυθαγόρα, να επισκεφτούν αυτήν την σελίδα.
Ανάλογη με τα ενδιαφέροντα του επισκέπτη, θα είναι και η ωφέλεια.
137. Όταν «δακρύζει» μια βυζαντινή εικόνα, όλοι σπεύδουν να την πλησιάσουν. Άραγε πόσοι κάνουν το ίδιο όταν δακρύζει ένας άνθρωπος;
177. Όταν μιλάς σε έναν τρελό, να είσαι σίγουρος πως κι εκείνος κάνει το ίδιο...
102. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Δυστυχώς όμως σκοτώνει όλους τους μαθητές του.
128. Το μυαλό είναι σαν το αλεξίπτωτο. Λειτουργεί καλά μόνον όταν είναι ανοιχτό.
019. Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι τους είπες, ποτέ όμως δεν θα ξεχάσουν πως τους έκανες να αισθανθούν.
058. Ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος έχει γαλήνη για να δέχεται τα πράγματα που δεν μπορεί να αλλάξει, έχει δύναμη για να αλλάξει τα πράγματα που μπορεί και σοφία για να μπορεί να καταλάβει τη διαφορά.
Νομίζω πως μια εξάδα αρκεί να κεντρίσει την περιέργεια των αναγνωστών του Πυθαγόρα, να ψάξουν για περισσότερα.
Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Πονάει φίλε η εικόνα αυτή.
Με τον σημερινό τίτλο αναπαράγω ένα σχόλιο, σε μια παλιότερη ανάρτηση «χωρίς λόγια» του φίλου αυτού που είχε την ευπρέπεια να βάλει το όνομα του, έστω και ψευδώνυμο, το οποίο όμως είναι ο τίτλος του Blog που διαχειρίζεται, και μοιράζει τις γνώσεις του, σε όσους ασχολούνται με αυτά και θέλουν να τα διακοσμήσουν.
http://mousika-manitarakia.blogspot.com/
Αν έβαζα λόγια θα κατεύθυνα την σκέψη των αναγνωστών σύμφωνα με την δική μου. Συγκλονισμένος και εγώ, ενώ θα μπορούσα να βάλω λόγια δεν το έκαμα, θα το κάνω σήμερα μετά από αυτό το μοναδικό σχόλιο.
Πόνεσε εσένα φίλε μου που το είδες, σκέφτεσαι πόσο πονάει εκείνον που το ζεί; Αφορμή μου δίνεις να απευθυνθώ και σε άλλους αναγνώστες του Πυθαγόρα, που ρωτούν. Που τους βλέπεις τους πεινασμένους;
Διπλά αυτοκίνητα στην γειτονιά, πολλαπλά τηλέφωνα σε κάθε οικογένεια, οι ταβέρνες και τα κέντρα γεμάτα, δεν υπάρχει φτώχεια.
Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα. Τα διπλά αυτοκίνητα δεν δηλώνουν πλούτο, αντιθέτως, δεν μπορούν οι κάτοχοι κυρίως νέοι να στήσουν το δικό τους σπιτικό και επιβαρύνουν τους γονείς τους. Πολλά από αυτά είναι υπηρεσιακά, δηλαδή εταιριών που το παρέχουν στο προσωπικό τους, για να κάνουν την δουλειά τους, και με την δικαιολογία αυτή τους φορτώνουν το πρόβλημα της σταθμεύσεως.
Πόσοι άνθρωποι γυρίζοντας σπίτι τους, φορούν αμέσως την πιτζάμα τους ή συνηθέστερα μια φόρμα, για να μην φθείρονται τα ρούχα; Σημείο των καιρών να αθλούμεθα. Μακάρι, αλλά δεν είναι έτσι, κάνουμε οικονομία. Το αναφέρω σαν παράδειγμα, το πώς περνούν οι αξιοπρεπείς άνθρωποι την φτώχεια σήμερα. Κάτω από το όριο της φτώχιας, όπως το προσδιορίζουν οι αρμόδιοι ζουν το 20% των Ελλήνων, ας μην εθελοτυφλούμε.
Θα κάνω μια πρόταση σήμερα, και προσπαθήσετε να την εφαρμόσετε. Πιστεύω πως οι αναγνώστες του Πυθαγόρα, για να διαθέτουν υπολογιστή και να τον διαβάζουν, θα έχουν τουλάχιστον τα χρειώδη, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα.
Αν είναι δύσκολο να βρούμε στην γειτονιά μας, ή έστω παραδίπλα, κάποιον που στερείται τα αναγκαία να βοηθήσουμε, ας κάνουμε μια άλλου είδους αρχή, να μην πετάμε φαγώσιμα στα σκουπίδια. Ας συνηθίσουμε να τρώμε το ψωμί της χθεσινής ημέρας. Αν φάμε δυο φορές το ίδιο φαγητό, δεν χάλασε ο κόσμος. Δεν είναι δύσκολο ούτε υπερβολικό, αυτό που προτείνω, δοκιμάστε το και θα νιώσετε άνετα.
Απευθύνομαι κυρίως σε εκείνους που διαβιούν στις πολιτείες, οι κάτοικοι της εξοχής, όπως τους λέγω εγώ, έχουν τα οικόσιτα ζώα, και δεν πετάνε τίποτα.
http://mousika-manitarakia.blogspot.com/
Αν έβαζα λόγια θα κατεύθυνα την σκέψη των αναγνωστών σύμφωνα με την δική μου. Συγκλονισμένος και εγώ, ενώ θα μπορούσα να βάλω λόγια δεν το έκαμα, θα το κάνω σήμερα μετά από αυτό το μοναδικό σχόλιο.
Πόνεσε εσένα φίλε μου που το είδες, σκέφτεσαι πόσο πονάει εκείνον που το ζεί; Αφορμή μου δίνεις να απευθυνθώ και σε άλλους αναγνώστες του Πυθαγόρα, που ρωτούν. Που τους βλέπεις τους πεινασμένους;
Διπλά αυτοκίνητα στην γειτονιά, πολλαπλά τηλέφωνα σε κάθε οικογένεια, οι ταβέρνες και τα κέντρα γεμάτα, δεν υπάρχει φτώχεια.
Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα. Τα διπλά αυτοκίνητα δεν δηλώνουν πλούτο, αντιθέτως, δεν μπορούν οι κάτοχοι κυρίως νέοι να στήσουν το δικό τους σπιτικό και επιβαρύνουν τους γονείς τους. Πολλά από αυτά είναι υπηρεσιακά, δηλαδή εταιριών που το παρέχουν στο προσωπικό τους, για να κάνουν την δουλειά τους, και με την δικαιολογία αυτή τους φορτώνουν το πρόβλημα της σταθμεύσεως.
Πόσοι άνθρωποι γυρίζοντας σπίτι τους, φορούν αμέσως την πιτζάμα τους ή συνηθέστερα μια φόρμα, για να μην φθείρονται τα ρούχα; Σημείο των καιρών να αθλούμεθα. Μακάρι, αλλά δεν είναι έτσι, κάνουμε οικονομία. Το αναφέρω σαν παράδειγμα, το πώς περνούν οι αξιοπρεπείς άνθρωποι την φτώχεια σήμερα. Κάτω από το όριο της φτώχιας, όπως το προσδιορίζουν οι αρμόδιοι ζουν το 20% των Ελλήνων, ας μην εθελοτυφλούμε.
Θα κάνω μια πρόταση σήμερα, και προσπαθήσετε να την εφαρμόσετε. Πιστεύω πως οι αναγνώστες του Πυθαγόρα, για να διαθέτουν υπολογιστή και να τον διαβάζουν, θα έχουν τουλάχιστον τα χρειώδη, σύμφωνα με τις απαιτήσεις της κοινωνίας σήμερα.
Αν είναι δύσκολο να βρούμε στην γειτονιά μας, ή έστω παραδίπλα, κάποιον που στερείται τα αναγκαία να βοηθήσουμε, ας κάνουμε μια άλλου είδους αρχή, να μην πετάμε φαγώσιμα στα σκουπίδια. Ας συνηθίσουμε να τρώμε το ψωμί της χθεσινής ημέρας. Αν φάμε δυο φορές το ίδιο φαγητό, δεν χάλασε ο κόσμος. Δεν είναι δύσκολο ούτε υπερβολικό, αυτό που προτείνω, δοκιμάστε το και θα νιώσετε άνετα.
Απευθύνομαι κυρίως σε εκείνους που διαβιούν στις πολιτείες, οι κάτοικοι της εξοχής, όπως τους λέγω εγώ, έχουν τα οικόσιτα ζώα, και δεν πετάνε τίποτα.
Το μυστήριο του γάμου στις μέρες μας
Το μυστήριο του γάμου στις μέρες μας
Όλοι μας είμαστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μίας μεγάλης κρίσης, που αντιμετωπίζει ο θεσμός του γάμου στις μέρες μας. Τόσο το ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό διαζυγίων, όσο και ο αυξημένος αριθμός συμβατικών γάμων, δημιουργούν ένα σκηνικό τρομακτικό. Και αν σκεφτεί κανείς ότι τα μεγάλα θύματα αυτής της κρίσης είναι τα παιδιά, που μεγαλώνουν αντιμετωπίζοντας τις αρνητικές συνέπειες ενός διαζυγίου η ενός νεκρού η προβληματικού γάμου, τότε πόσο ζοφερό διαγράφεται το μέλλον;
Διερωτάται πραγματικά κανείς πως είναι δυνατό μία ερωτική σχέση που ξεκίνησε με τόσο ενθουσιασμό, με υποσχέσεις και όρκους αιώνιας αγάπης, να καταλήγει σε αντιπάθεια, σε εχθρότητα και πολλές φορές σε αδυσώπητο μίσος και σε προσπάθεια αλληλοεξόντωσης;
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι για την Ορθόδοξή μας Εκκλησία ο γάμος είναι ένα μυστήριο μέγα, με βαθύτατο θεολογικό νόημα, το οποίο κατά τον Απόστολο Παύλο αναφέρεται στη σχέση του Νυμφίου Χριστού με την Νύμφη Εκκλησία. Δεν είναι απλώς και μόνο ένα κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξης δύο ανθρώπων. Σε τέτοια περίπτωση ο πολιτικός γάμος δεν θα είχε καμία διαφορά από τον εκκλησιαστικό γάμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως τον πολιτικό γάμο τον εκλαμβάνει ως άρνηση της διδασκαλίας της και της μυστηριακής ζωής, γι΄ αυτό και τον απορρίπτει.
Τι σημαίνει άραγε, ότι ο γάμος είναι μυστήριο και μάλιστα μυστήριον μέγα; Σημαίνει καταρχήν ότι χωρίς την χάρη του Θεού και έξω από τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της Εκκλησίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Εδώ αντιμετωπίζουμε μία πρώτη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε εν πολλοίς αυτή η μυστηριακή διάσταση του γάμου. Τα νέα παιδιά ζουν επί χρόνια μαζί σαν ανδρόγυνο, χωρίς την ευλογία του Θεού και της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα η σχέση τους να ξεπέφτει στο επίπεδο της απλής ερωτικής συνύπαρξης, χωρίς την αίσθηση της μεγάλης ευθύνης απέναντι στο Θεό. Κι όταν τελικά έρθει η ώρα του εκκλησιαστικού γάμου και της θείας χάριτος όλα γίνονται εντελώς τυπικά προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις. Μέσα στον γάμο η σχέση άνδρα-γυναίκας πρέπει να είναι εικόνα της σχέσης του Χριστού με την Εκκλησία, δηλαδή μία σχέση διαρκούς θυσιαστικής αγάπης. Κι εδώ εντοπίζουμε μία δεύτερη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα της θυσίας. Οι άνθρωποι παντρεύονται και δεν είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για να αναπαύσουν τον σύντροφο της ζωής του αλλά θέλουν να επιβάλουν το δικό τους θέλημα. Θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, όπως ήταν συνηθισμένοι πριν από το γάμο, με τις ίδιες συνήθειες, με τους δικούς τους φίλους, πολλές φορές μάλιστα έχουν και ξεχωριστά ταμεία. Το αποτέλεσμα; Ο γάμος παύει να είναι ένωση δύο ανθρώπων σε σάρκα μία και καθίσταται δυστυχώς μία απλή συνύπαρξη δύο ανεξάρτητων ανθρώπων που ακολουθούν ο καθένας το δικό του δρόμο.
Ας ξαναδούμε τον γάμο σε αυτή του τη μυστηριακή διάσταση, ως μυστήριον μέγα, ως στάδιο αγώνα, στο οποίο ο άνθρωπος ασκείται ισόβια στη θυσιαστική αγάπη, ως χώρο ενέργειας της σωστικής χάριτος του Θεού, με στόχο την αιώνια Βασιλεία των ουρανών.
Πρωτοπρ. ΜΙΧ. ΒΟΣΚΟΣ, Θεολόγος
(Aλλα Aρθρα Του Ιδιου)
http://www.imsamou.gr/mag.php?f=0&id=370
Όλοι μας είμαστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μίας μεγάλης κρίσης, που αντιμετωπίζει ο θεσμός του γάμου στις μέρες μας. Τόσο το ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό διαζυγίων, όσο και ο αυξημένος αριθμός συμβατικών γάμων, δημιουργούν ένα σκηνικό τρομακτικό. Και αν σκεφτεί κανείς ότι τα μεγάλα θύματα αυτής της κρίσης είναι τα παιδιά, που μεγαλώνουν αντιμετωπίζοντας τις αρνητικές συνέπειες ενός διαζυγίου η ενός νεκρού η προβληματικού γάμου, τότε πόσο ζοφερό διαγράφεται το μέλλον;
Διερωτάται πραγματικά κανείς πως είναι δυνατό μία ερωτική σχέση που ξεκίνησε με τόσο ενθουσιασμό, με υποσχέσεις και όρκους αιώνιας αγάπης, να καταλήγει σε αντιπάθεια, σε εχθρότητα και πολλές φορές σε αδυσώπητο μίσος και σε προσπάθεια αλληλοεξόντωσης;
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι για την Ορθόδοξή μας Εκκλησία ο γάμος είναι ένα μυστήριο μέγα, με βαθύτατο θεολογικό νόημα, το οποίο κατά τον Απόστολο Παύλο αναφέρεται στη σχέση του Νυμφίου Χριστού με την Νύμφη Εκκλησία. Δεν είναι απλώς και μόνο ένα κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξης δύο ανθρώπων. Σε τέτοια περίπτωση ο πολιτικός γάμος δεν θα είχε καμία διαφορά από τον εκκλησιαστικό γάμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως τον πολιτικό γάμο τον εκλαμβάνει ως άρνηση της διδασκαλίας της και της μυστηριακής ζωής, γι΄ αυτό και τον απορρίπτει.
Τι σημαίνει άραγε, ότι ο γάμος είναι μυστήριο και μάλιστα μυστήριον μέγα; Σημαίνει καταρχήν ότι χωρίς την χάρη του Θεού και έξω από τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της Εκκλησίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Εδώ αντιμετωπίζουμε μία πρώτη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε εν πολλοίς αυτή η μυστηριακή διάσταση του γάμου. Τα νέα παιδιά ζουν επί χρόνια μαζί σαν ανδρόγυνο, χωρίς την ευλογία του Θεού και της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα η σχέση τους να ξεπέφτει στο επίπεδο της απλής ερωτικής συνύπαρξης, χωρίς την αίσθηση της μεγάλης ευθύνης απέναντι στο Θεό. Κι όταν τελικά έρθει η ώρα του εκκλησιαστικού γάμου και της θείας χάριτος όλα γίνονται εντελώς τυπικά προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις. Μέσα στον γάμο η σχέση άνδρα-γυναίκας πρέπει να είναι εικόνα της σχέσης του Χριστού με την Εκκλησία, δηλαδή μία σχέση διαρκούς θυσιαστικής αγάπης. Κι εδώ εντοπίζουμε μία δεύτερη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα της θυσίας. Οι άνθρωποι παντρεύονται και δεν είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για να αναπαύσουν τον σύντροφο της ζωής του αλλά θέλουν να επιβάλουν το δικό τους θέλημα. Θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, όπως ήταν συνηθισμένοι πριν από το γάμο, με τις ίδιες συνήθειες, με τους δικούς τους φίλους, πολλές φορές μάλιστα έχουν και ξεχωριστά ταμεία. Το αποτέλεσμα; Ο γάμος παύει να είναι ένωση δύο ανθρώπων σε σάρκα μία και καθίσταται δυστυχώς μία απλή συνύπαρξη δύο ανεξάρτητων ανθρώπων που ακολουθούν ο καθένας το δικό του δρόμο.
Ας ξαναδούμε τον γάμο σε αυτή του τη μυστηριακή διάσταση, ως μυστήριον μέγα, ως στάδιο αγώνα, στο οποίο ο άνθρωπος ασκείται ισόβια στη θυσιαστική αγάπη, ως χώρο ενέργειας της σωστικής χάριτος του Θεού, με στόχο την αιώνια Βασιλεία των ουρανών.
Πρωτοπρ. ΜΙΧ. ΒΟΣΚΟΣ, Θεολόγος
(Aλλα Aρθρα Του Ιδιου)
http://www.imsamou.gr/mag.php?f=0&id=370
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Η σύλληψη και η μετάδοση Β΄.
Συνέχεια
Όταν γράφω τις σκέψεις μου εδώ, δεν έχω υπ’όψιν μου κάποιον συγκεκριμένα, αν είχα θα τον ονομάτιζα κιόλας.
Αν κάποιος βρίσκει τον εαυτό του, με χαροποιεί το γεγονός πως πιάνω το σφυγμό της καθημερινότητας. Περί συλλήψεως λοιπόν ο λόγος συνέχεια.
Κάποιοι επιχειρηματίες, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι και επιτυχημένοι στον τομέα τους, έχουν ανθρώπους στο επιτελείο τους που μόνο σκέπτονται, και προτείνουν. Έχουν οξεία αντίληψη, και συλλαμβάνουν ιδέες. Αυτές τις ιδέες τις επεξεργάζονται ολόκληρη ομάδα για να γίνουν πράξη, την ευθύνη όμως για την υλοποίηση και την εκμετάλλευση την έχει αποκλειστικά ο επιχειρηματίας. Αυτός δοξάζεται, αυτός οικονομάει ή χρεοκοπεί.
Ένα επάγγελμα που χρειάζεται τέτοιου είδους μυαλά, είναι η διαφήμιση, πρέπει ο διαφημιστής να πιάσει τον σφυγμό του καταναλωτή, και να του υφαρπάξει τον λογισμό. Ενώ ο διαφημιστής σαν συλλήπτωρ της ιδέας, επεμβαίνει στο μυαλό του καταναλωτή, ο επιχειρηματίας εκμεταλλευόμενος την σύλληψη , επεμβαίνει στην τσέπη του καταναλωτή και την αδειάζει.
Αυτό το χάρισμα, δεν μπορεί να είναι για όλους το ίδιο. Δεν είναι αποτέλεσμα σπουδών, ούτε γνώσεων και δεν μπορεί να το έχουν όλοι.
Όταν γράφω τις σκέψεις μου εδώ, δεν έχω υπ’όψιν μου κάποιον συγκεκριμένα, αν είχα θα τον ονομάτιζα κιόλας.
Αν κάποιος βρίσκει τον εαυτό του, με χαροποιεί το γεγονός πως πιάνω το σφυγμό της καθημερινότητας. Περί συλλήψεως λοιπόν ο λόγος συνέχεια.
Κάποιοι επιχειρηματίες, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι και επιτυχημένοι στον τομέα τους, έχουν ανθρώπους στο επιτελείο τους που μόνο σκέπτονται, και προτείνουν. Έχουν οξεία αντίληψη, και συλλαμβάνουν ιδέες. Αυτές τις ιδέες τις επεξεργάζονται ολόκληρη ομάδα για να γίνουν πράξη, την ευθύνη όμως για την υλοποίηση και την εκμετάλλευση την έχει αποκλειστικά ο επιχειρηματίας. Αυτός δοξάζεται, αυτός οικονομάει ή χρεοκοπεί.
Ένα επάγγελμα που χρειάζεται τέτοιου είδους μυαλά, είναι η διαφήμιση, πρέπει ο διαφημιστής να πιάσει τον σφυγμό του καταναλωτή, και να του υφαρπάξει τον λογισμό. Ενώ ο διαφημιστής σαν συλλήπτωρ της ιδέας, επεμβαίνει στο μυαλό του καταναλωτή, ο επιχειρηματίας εκμεταλλευόμενος την σύλληψη , επεμβαίνει στην τσέπη του καταναλωτή και την αδειάζει.
Αυτό το χάρισμα, δεν μπορεί να είναι για όλους το ίδιο. Δεν είναι αποτέλεσμα σπουδών, ούτε γνώσεων και δεν μπορεί να το έχουν όλοι.
Τσικνοπέμπτη
Πέρασε και αυτή, και τι καταλάβαμε; Ανάμεσα σε δυο νηστήσιμες μέρες, και πριν το ψυχοσάββατο, απίστευτη κραιπάλη, γιατί;
Πόσα χρήματα ξοδευτήκαν γι’αυτήν την μέρα; Ή μάλλον την νύχτα;
Τακτικός περιηγητής στην μπλογκόσφαιρα, περνάω και από το «Τρωκτικό», τον πλέον δημοφιλή προορισμό σήμερα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Στις πολλές διαμαρτυρίες που προβάλλονται από αυτό το Blog, διάβασα σήμερα για την αντιμετώπιση των πελατών από τα κέντρα διασκεδάσεως, διάβασα για προβλήματα της σταθμεύσεως, διάβασα για τους λογαριασμούς, και ένα σωρό άλλα προβλήματα, των διασκεδαζόντων.
Διαβάζοντας αυτά τα παράπονα, ξέχασα πως η Ελλάδα η πατρίδα μας περνά οικονομική κρίση, ξέχασα εντελώς την Ευρωπαϊκή δυσφορία για τα τεκταινόμενα στον τόπο μας. Παράβλεψα την βουτιά στο χρηματιστήριο, κατέβηκε λέει κάτω από το φράγμα των 1900 μονάδων. Αν και δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα οικονομικά θέματα, θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ένα παλαίμαχο πολιτικό, που όταν το χρηματιστήριο ανέβαινε στις 6000, γκρίνιαζε, η δύναμη μας έλεγε είναι γύρο στις 1200 μονάδες, τα άλλα είναι απάτη και πρόσκαιρα. Να που τώρα δικαιώνεται.
Δεν μπόρεσα να ξεχάσω, όσο και αν προσπάθησα να δικαιολογήσω, τις εικόνες εκείνες, των πεινασμένων στην Αθήνα, να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά για ένα πιάτο φαγητό. Αυτό διανέμεται σε συσκευασία, και τηρεί κάποιους κανόνες υγιεινής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα κι’άλλο, και αυτές οι 1600 μερίδες χρειαστεί να γίνουν 2000 ή και παραπάνω, θα πρέπει οι συνάνθρωποι μας να διαθέτουν και πιάτο. Μοιάζει απλό, αλλά δεν είναι. Που θα το πλένουν;
Οι γηραιότεροι, εκείνοι δηλαδή που ζήσανε την κατοχή, θυμούνται ασφαλώς, το σκάλισμα των σκουπιδιών, για να βρουν φαγητό, θυμούνται το δελτίο, τώρα το λέμε εκπτωτικό κουπόνι, αλλά είναι το ίδιο.
Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν, για τις στολές των παιδιών μας, που έτσι τα μυούμε, στον άσκοπο καταναλωτισμό; Έρχεται και η Καθαρά Δευτέρα, η αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής, και ετοιμαζόμαστε για καρναβάλια και φιέστες, προσκαλούμε από εξωτερικό ειδικούς διασκεδαστές, (οι εγχώριοι δεν μας αρκούν άραγε;), και γεμίζουμε τα νοσοκομεία την άλλη μέρα από εκείνους καταχρώνται στην κάθε ευκαιρία.
Αν εξέλειπε αυτή η κραιπάλη, αυτή η νοοτροπία, και αυτά τα χρήματα ο καθένας μας τα ξόδευε, για την βοήθεια στο κοντινό του περίγυρο, ενδεχομένως να μην φτάναμε στο σημείο της οικονομικής κατάρρευσης.
Εύλογη ερώτηση, <και τι με νοιάζει εμένα;> Ευκολότερη η απάντηση, όταν του γείτονα η αυλή καίγεται, πλησιάζει εσένα.
Πόσα χρήματα ξοδευτήκαν γι’αυτήν την μέρα; Ή μάλλον την νύχτα;
Τακτικός περιηγητής στην μπλογκόσφαιρα, περνάω και από το «Τρωκτικό», τον πλέον δημοφιλή προορισμό σήμερα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Στις πολλές διαμαρτυρίες που προβάλλονται από αυτό το Blog, διάβασα σήμερα για την αντιμετώπιση των πελατών από τα κέντρα διασκεδάσεως, διάβασα για προβλήματα της σταθμεύσεως, διάβασα για τους λογαριασμούς, και ένα σωρό άλλα προβλήματα, των διασκεδαζόντων.
Διαβάζοντας αυτά τα παράπονα, ξέχασα πως η Ελλάδα η πατρίδα μας περνά οικονομική κρίση, ξέχασα εντελώς την Ευρωπαϊκή δυσφορία για τα τεκταινόμενα στον τόπο μας. Παράβλεψα την βουτιά στο χρηματιστήριο, κατέβηκε λέει κάτω από το φράγμα των 1900 μονάδων. Αν και δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα οικονομικά θέματα, θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ένα παλαίμαχο πολιτικό, που όταν το χρηματιστήριο ανέβαινε στις 6000, γκρίνιαζε, η δύναμη μας έλεγε είναι γύρο στις 1200 μονάδες, τα άλλα είναι απάτη και πρόσκαιρα. Να που τώρα δικαιώνεται.
Δεν μπόρεσα να ξεχάσω, όσο και αν προσπάθησα να δικαιολογήσω, τις εικόνες εκείνες, των πεινασμένων στην Αθήνα, να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά για ένα πιάτο φαγητό. Αυτό διανέμεται σε συσκευασία, και τηρεί κάποιους κανόνες υγιεινής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα κι’άλλο, και αυτές οι 1600 μερίδες χρειαστεί να γίνουν 2000 ή και παραπάνω, θα πρέπει οι συνάνθρωποι μας να διαθέτουν και πιάτο. Μοιάζει απλό, αλλά δεν είναι. Που θα το πλένουν;
Οι γηραιότεροι, εκείνοι δηλαδή που ζήσανε την κατοχή, θυμούνται ασφαλώς, το σκάλισμα των σκουπιδιών, για να βρουν φαγητό, θυμούνται το δελτίο, τώρα το λέμε εκπτωτικό κουπόνι, αλλά είναι το ίδιο.
Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν, για τις στολές των παιδιών μας, που έτσι τα μυούμε, στον άσκοπο καταναλωτισμό; Έρχεται και η Καθαρά Δευτέρα, η αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής, και ετοιμαζόμαστε για καρναβάλια και φιέστες, προσκαλούμε από εξωτερικό ειδικούς διασκεδαστές, (οι εγχώριοι δεν μας αρκούν άραγε;), και γεμίζουμε τα νοσοκομεία την άλλη μέρα από εκείνους καταχρώνται στην κάθε ευκαιρία.
Αν εξέλειπε αυτή η κραιπάλη, αυτή η νοοτροπία, και αυτά τα χρήματα ο καθένας μας τα ξόδευε, για την βοήθεια στο κοντινό του περίγυρο, ενδεχομένως να μην φτάναμε στο σημείο της οικονομικής κατάρρευσης.
Εύλογη ερώτηση, <και τι με νοιάζει εμένα;> Ευκολότερη η απάντηση, όταν του γείτονα η αυλή καίγεται, πλησιάζει εσένα.
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
Κακοκαιρία στο Κουρουντερέ
Τον περασμένο μήνα, είχα βάλει μια φωτογραφία με το χωριό Δαμάνια, χιονισμένο, και με την λεζάντα, μια και δεν έρχεται ο Χειμώνας, ας θυμηθούμε τα Δαμάνια χιονισμένα.
Τι τόθελα; Ήρθε ο χειμώνας και κάνει τα δικά του.
Σήμερα μετά από πολλές ημέρες το θερμόμετρο έδειξε 15ο Κελσίου, και βγήκα βόλτα στην θάλασσα, περισσότερο για να ειδώ τι ζημιές μαζεύονται για να επισκευαστούν το καλοκαίρι.
Αυτοί που ζουν στην εξοχή καταλαβαίνουν τι εννοώ, όλο τον χειμώνα είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε στην φύση, και το καλοκαίρι επισκευάζουμε τις ζημίες για να ξαναχαλάσουν τον άλλο χειμώνα. Στις πολιτείες οι ζημιές είναι λιγότερες, αλλά η ζωή είναι δυσκολότερη. Εγκλωβισμένοι σε κουτιά που λέγονται διαμερίσματα, και προσπαθώντας με γλάστρες και ζαρντινιέρες να υποκαταστήσουν την φυσική ομορφιά που απολαμβάνουμε εμείς, οι της εξοχής.
Οι ισχυροί νοτιάδες ίσαμε τώρα, έχουν σπάσει τέσσερα δένδρα, έχουν κυριολεκτικά καταστρέψει άλλα δύο, από το σύνολο των 20 που έχει η αυλή του Πυθαγόρα. Επιβάλλεται έτσι το κόψιμο από τα σταυρώματα, που σημαίνει πως για δυο ή τρία χρόνια δεν θα έχουμε σκιά, παρότι τα αλμυρίκια αναπτύσσονται γρήγορα, θέλουν κι’αυτά τον χρόνο τους.
Οι νοτιάδες την περασμένη βδομάδα δώσανε την θέση τους στους βοριάδες, τα δέκα μποφόρ ήρθαν να αποτελειώσουν την ζημιά στην αυλή. Σήμερα λοιπόν που βγήκα για την αποτίμηση των ζημιών, ο σκύλος μου, ο Ράμπο δεν έλεγε να ξεκολλήσει από δίπλα μου. Πήδαγε και γρύλιζε συνέχεια. Η θάλασσα τις προηγούμενες μέρες είχε ανέβει τόσο, που έγλειψε το βράχο που είναι κτισμένη η μάντρα της αυλής. Δηλαδή η θάλασσα είχε βγει σαράντα μέτρα έξω.
Το πηγάδι με το νερό, είναι χτισμένο, όπως και το σπιτάκι με την αντλία, γεμίσανε από τα σκουπίδια που ξέβρασε η θάλασσα. Τα όποια χορτάρια είχαν φυτρώσει έξω από την μάντρα, γείρανε προς τα κάτω. Προχθές από το παράθυρο τα βραχάκια προστάτες δεν φαινόντουσαν από το κύμα, αυτό όμως είναι συνηθισμένο φαινόμενο.
Επειδή ο σκύλος δεν απομακρυνότανε, είχα την αίσθηση πως με προστάτευε, αποφάσισα να τον πάω εγώ στο μέρος που ξεμουδιάζει, ένα κολπίσκο 100 μέτρα παρακάτω. Ανέβηκα στον δρόμο και τότε με άφησε, μπροστά ο Ράμπο και ξοπίσω του εγώ, φτάσαμε στην κατηφόρα και παίρνοντας φόρα κατέβηκε το ζωντανό κάτω στα λημέρια του. Ο κόλπος όλος ήταν γεμάτος αποβράσματα της θάλασσας. Το σκυλί δεν ανεγνώριζε τον τόπο του, φαίνεται, και έβαλε σημάδια με τον τρόπο του, σε κάθε γωνιά. Την μια με κοιτούσε και την άλλη σήκωνε το ποδάρι του, ξανά και ξανά πολλές φορές. Όταν κάποια στιγμή τον φώναξα να γυρίσουμε πίσω, ανέβηκε και τρίφτηκε πάνω, η έκφραση του ήταν σκέτη απορία.
Οι δεκαπέντε βαθμοί δεν είναι ιδανική θερμοκρασία για βόλτα, επέστρεψα βιαστικά, κατέγραψα στο πρόχειρο τις ζημιές που είδα, περιμένω τώρα να ανοίξει ο καιρός να αρχίσουν οι επισκευές.
Η σύλληψη και η μετάδοση
Πίσω από ένα μεγάλο άνδρα κρύβεται μια εξ ίσου μεγάλη γυναίκα, λέει ένα παλιό ρητό. Αυτό μάλλον επεκράτησε να λέγεται για την απαραίτητη υποστήριξη που χρειάζεται κάθε προσπάθεια προκειμένου να επιτευχθεί.
Η γυναίκα λοιπόν ήταν αυτή που υποστήριζε ψυχολογικά τον άνδρα, να υπερασπιστεί τις ιδέες του, που τις περισσότερες φορές ήταν δικές της. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέμε μέχρι σήμερα, (αυτός έχει θηλυκό μυαλό), δηλαδή γεννάει ιδέες.
Ανεξάρτητα από το φύλο, η δυνατότητα στην σύλληψη ιδεών, είναι χαρακτηριστικό ορισμένων ανθρώπων, είναι χάρισμα. Εκείνον τον άνθρωπο που έχει αυτό χάρισμα, λίγοι τον γνωρίζουν, και ακόμα λιγότεροι τον αναγνωρίζουν. Εκείνος τώρα όταν ολοκληρώσει στο μυαλό του, τον στοχασμό του ή την σκέψη του, περνά στην επόμενη φάση, να την δημοσιοποιήσει. Ναι αλλά σε ποιόν; Στον μικρό του περίγυρο, εκεί υπάρχει πάντα ο αναμεταδότης. Δηλαδή εκείνος που έχει την χάρη της πειθούς. Εύκολα μιλά, και ευκολότερα πείθει. Σαγηνεύει με την παρουσία του, εγωιστής πάντα, περνά το μήνυμα πως εκφράζει δικές του ιδέες, το πιστεύει και ο ίδιος άλλωστε.
Ο πρώτος, γεννά ιδέες, και του αρκεί να απλώνονται, έτσι παίρνει κουράγιο και φτιάχνει νέες, και συνέχεια δημιουργεί ανεξάρτητα από ποιος ωφελείται. Εκτονώνεται σκεπτόμενος, χαίρεται όταν δικαιώνεται, μα δεν φανερώνεται.
Ο δεύτερος, είναι ανασφαλής, επαναλαμβάνεται πολλές φορές και αυτοδιαψεύδεται, και τρέχει πάλι στον πρώτο να πάρει ιδέες. Δεν αντέχει την αφάνεια, διότι δεν είναι αυτάρκης.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που να συγκεντρώνουν και τα δύο χαρίσματα; Μάλλον σπάνιο φαινόμενο, για να μην πω αδύνατον.
Αυτό που λέγεται στον στρατό, πως όταν περπατάνε δυο στρατιώτες, ο ένας δίνει παραγγέλματα, στην ζωή είναι κανόνας. Όσο και αν λέμε για ισότητες και ίσες ευκαιρίες και άλλα διάφορα, όταν οι άνθρωποι συναναστρέφονται, ή έχουν ένα φυσικό αρχηγό ή τσακώνονται και χωρίζουν, το ίδιο γίνεται και με τα ζευγάρια, πάντα υπάρχει ο ένας που προπορεύεται.
Αυτός λοιπόν που συλλαμβάνει τις ιδέες, δεν καίγεται αν γίνουν πράξη, αντίθετα ο δεύτερος επιδιώκει να γίνουν για να αναγνωριστεί. Και αν δεν είναι σε θέση να τις κάνει αυτός πράξη, τότε τις αντιμάχεται. Εδώ ταιριάζει η παροιμία του λαού μας, (όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάμει κρεμαστάρια).
Δεν είναι υποτιμητικό για κανέναν, όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι, είναι αντιθέτως, πολύ υπεύθυνο να το παραδέχεται. Είναι υγιές να ξέρει καθένας τα μέτρα του, και να μην επεκτείνεται. Ο αθλητής ο καλός τρέχει στον στίβο, χωρίς να τρικλοποδιάζει τον συναθλητή του. Κακώς επεκράτησε, στον στίβο τουλάχιστον, η λέξη αντίπαλος, συναθλητής είναι.
Η γυναίκα λοιπόν ήταν αυτή που υποστήριζε ψυχολογικά τον άνδρα, να υπερασπιστεί τις ιδέες του, που τις περισσότερες φορές ήταν δικές της. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέμε μέχρι σήμερα, (αυτός έχει θηλυκό μυαλό), δηλαδή γεννάει ιδέες.
Ανεξάρτητα από το φύλο, η δυνατότητα στην σύλληψη ιδεών, είναι χαρακτηριστικό ορισμένων ανθρώπων, είναι χάρισμα. Εκείνον τον άνθρωπο που έχει αυτό χάρισμα, λίγοι τον γνωρίζουν, και ακόμα λιγότεροι τον αναγνωρίζουν. Εκείνος τώρα όταν ολοκληρώσει στο μυαλό του, τον στοχασμό του ή την σκέψη του, περνά στην επόμενη φάση, να την δημοσιοποιήσει. Ναι αλλά σε ποιόν; Στον μικρό του περίγυρο, εκεί υπάρχει πάντα ο αναμεταδότης. Δηλαδή εκείνος που έχει την χάρη της πειθούς. Εύκολα μιλά, και ευκολότερα πείθει. Σαγηνεύει με την παρουσία του, εγωιστής πάντα, περνά το μήνυμα πως εκφράζει δικές του ιδέες, το πιστεύει και ο ίδιος άλλωστε.
Ο πρώτος, γεννά ιδέες, και του αρκεί να απλώνονται, έτσι παίρνει κουράγιο και φτιάχνει νέες, και συνέχεια δημιουργεί ανεξάρτητα από ποιος ωφελείται. Εκτονώνεται σκεπτόμενος, χαίρεται όταν δικαιώνεται, μα δεν φανερώνεται.
Ο δεύτερος, είναι ανασφαλής, επαναλαμβάνεται πολλές φορές και αυτοδιαψεύδεται, και τρέχει πάλι στον πρώτο να πάρει ιδέες. Δεν αντέχει την αφάνεια, διότι δεν είναι αυτάρκης.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που να συγκεντρώνουν και τα δύο χαρίσματα; Μάλλον σπάνιο φαινόμενο, για να μην πω αδύνατον.
Αυτό που λέγεται στον στρατό, πως όταν περπατάνε δυο στρατιώτες, ο ένας δίνει παραγγέλματα, στην ζωή είναι κανόνας. Όσο και αν λέμε για ισότητες και ίσες ευκαιρίες και άλλα διάφορα, όταν οι άνθρωποι συναναστρέφονται, ή έχουν ένα φυσικό αρχηγό ή τσακώνονται και χωρίζουν, το ίδιο γίνεται και με τα ζευγάρια, πάντα υπάρχει ο ένας που προπορεύεται.
Αυτός λοιπόν που συλλαμβάνει τις ιδέες, δεν καίγεται αν γίνουν πράξη, αντίθετα ο δεύτερος επιδιώκει να γίνουν για να αναγνωριστεί. Και αν δεν είναι σε θέση να τις κάνει αυτός πράξη, τότε τις αντιμάχεται. Εδώ ταιριάζει η παροιμία του λαού μας, (όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάμει κρεμαστάρια).
Δεν είναι υποτιμητικό για κανέναν, όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι, είναι αντιθέτως, πολύ υπεύθυνο να το παραδέχεται. Είναι υγιές να ξέρει καθένας τα μέτρα του, και να μην επεκτείνεται. Ο αθλητής ο καλός τρέχει στον στίβο, χωρίς να τρικλοποδιάζει τον συναθλητή του. Κακώς επεκράτησε, στον στίβο τουλάχιστον, η λέξη αντίπαλος, συναθλητής είναι.