Δευτέρα 31 Μαΐου 2010
Εναλλακτική πρόταση
το ίδιο κείμενο υπάρχει και στον Νείλο:
http://aigyptiotismos.blogspot.com/
Από την ημέρα που στο Νείλο αναρτήθηκε η σφυγμομέτρηση για τον της συνάντησης των μελών τη; ομάδας Αιγυπτιωτών, ψήφησαν μόλις 31 άτομα. Στην πρόσκληση να δηλώσουν που βρίσκεται ο καθένας ανταποκρίθηκαν ακόμα λιγότεροι συμπατριώτες. Στα μηνύματα που ανταλλάσσονται μέσα από Facebook, συμμετέχουν λιγότεροι από είκοσι.
Από αυτά τα νούμερα συμπεραίνω πως δεν είναι η επιτυχία του εγχειρήματος ανάλογη με τις προσδοκίες μας. Καταθέτω σήμερα μια εναλλακτική πρόταση, και περιμένω και τις απόψεις όλων σας, σε μια συζήτηση που θα έχει τον τίτλο «Εναλλακτική πρόταση».
Πρώτα απευθύνομαι στου μακράν της Ελλάδας και ειδικά της Αθήνας κατοικούντες. Προμηθευτείτε μια web camera, και στη διάρκεια του καλοκαιριού εξοικειωθείτε στην χρήση της. Το πρόγραμμα που προκρίνω είναι το Google earth. Είναι δωρεάν, όπως και τα παρεμφερή που προσφέρουν εικόνα και ήχο. Είναι το πλέον εύχρηστο, και δεν απαιτεί παρά μόνο ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Google, “Gmail”.
Θα δηλώσετε συμμετοχή, και με ποια συγκεκριμένα άτομα θέλετε να μιλήσετε. Θα υπάρχει στον ορισμένο τόπο της συνάντησης, σύνδεση κατάλληλη, και διαδοχικά θα έχουμε οπτική επαφή και λόγο, που θα προβάλλεται στον τοίχο και θα είναι εις ευήκοον πάντων.
Κάνω αυτήν την πρόταση, διότι αντιλαμβάνομαι την δυσκολία, ενός ταξιδιού από την Αίγυπτο την Αυστραλία, τον Καναδά, την Κύπρο, την Δανία, την Γαλλία και όπου τέλος πάντων κατοικεί ο καθένας συμπατριώτης.
Περιμένω απόψεις
http://aigyptiotismos.blogspot.com/
Από την ημέρα που στο Νείλο αναρτήθηκε η σφυγμομέτρηση για τον της συνάντησης των μελών τη; ομάδας Αιγυπτιωτών, ψήφησαν μόλις 31 άτομα. Στην πρόσκληση να δηλώσουν που βρίσκεται ο καθένας ανταποκρίθηκαν ακόμα λιγότεροι συμπατριώτες. Στα μηνύματα που ανταλλάσσονται μέσα από Facebook, συμμετέχουν λιγότεροι από είκοσι.
Από αυτά τα νούμερα συμπεραίνω πως δεν είναι η επιτυχία του εγχειρήματος ανάλογη με τις προσδοκίες μας. Καταθέτω σήμερα μια εναλλακτική πρόταση, και περιμένω και τις απόψεις όλων σας, σε μια συζήτηση που θα έχει τον τίτλο «Εναλλακτική πρόταση».
Πρώτα απευθύνομαι στου μακράν της Ελλάδας και ειδικά της Αθήνας κατοικούντες. Προμηθευτείτε μια web camera, και στη διάρκεια του καλοκαιριού εξοικειωθείτε στην χρήση της. Το πρόγραμμα που προκρίνω είναι το Google earth. Είναι δωρεάν, όπως και τα παρεμφερή που προσφέρουν εικόνα και ήχο. Είναι το πλέον εύχρηστο, και δεν απαιτεί παρά μόνο ένα ηλεκτρονικό ταχυδρομείο του Google, “Gmail”.
Θα δηλώσετε συμμετοχή, και με ποια συγκεκριμένα άτομα θέλετε να μιλήσετε. Θα υπάρχει στον ορισμένο τόπο της συνάντησης, σύνδεση κατάλληλη, και διαδοχικά θα έχουμε οπτική επαφή και λόγο, που θα προβάλλεται στον τοίχο και θα είναι εις ευήκοον πάντων.
Κάνω αυτήν την πρόταση, διότι αντιλαμβάνομαι την δυσκολία, ενός ταξιδιού από την Αίγυπτο την Αυστραλία, τον Καναδά, την Κύπρο, την Δανία, την Γαλλία και όπου τέλος πάντων κατοικεί ο καθένας συμπατριώτης.
Περιμένω απόψεις
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Τα γενέθλια
Μεγάλη εορτή και σχόλη σήμερα των Αγίων Πάντων, βρέθηκα και εγώ σε ένα πανηγύρι στο νησί μας. Άρχισε ήδη το καλοκαίρι με τα πανηγύρια του. Στην Σάμο υπάρχουν παραπάνω από 700 ναοί μικροί και μεγάλοι και ο καθένας με την σειρά του έχει την τιμητική του μέρα.
Μετά από το καθιερωμένο κέρασμα του καφέ με τους λουκουμάδες, και αφού αραίωσε ο πολύς κόσμος, προσφέρθηκε κι άλλο κέρασμα, αυτή την φορά από ένα κορίτσι, με το οποίο ως συνήθως προσπάθησα να πιάσω κουβέντα. Πρόκειται για ένα παιδί που δεν έχει τελειώσει ακόμα το δημοτικό.
-χρόνια πολλά, απήντησα στο κέρασμα, -πως σε λένε;
-Πουλχερία
-ωραίο όνομα έχεις, σε φωνάζουν Ρία;
-όχι βέβαια, ο Παπάς με βάπτισε Πουλχερία, αντέδρασε.
-καλά λέω μην θυμώνεις, γιορτάζει σήμερα και κερνάς; Των Αγίων Πάντων;
-όχι εορτάζω στις 10 Σεπτεμβρίου, σήμερα έχω γενέθλια.
-γεννήθηκες δηλαδή στις 30 Μαΐου;
-όχι, τρίτο όχι αυτή την φορά ανεκτικό και νευριασμένο, -σαν σήμερα Αγίων Πάντων βαπτίστηκα. Και πριν προλάβω να ξαναρωτήσω κάτι, έσπευσε να φύγει, πιστεύω, απορημένο με την άγνοια μου, ή την αδιακρισία μου.
Συνέχισε να κερνά τους υπόλοιπους πανηγυριστές, ενώ ο διπλανός μου χαμογέλασε συγκαταβατικά, -ξέρεις είναι Γεωργιανοί, άλλος κόσμος άλλα μυαλά. Στην παρατήρηση μου πως έχει απόλυτο δίκιο, του κακοφάνηκε και ξίνισε λίγο τα μούτρα του, εμένα όμως μου έδωσε το σημερινό θέμα.
Τι σημαίνει γενέθλια; Η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει μόνο τρία Γενέθλια, του Χριστού, της Παναγίας και του Τιμίου Προδρόμου. Όλες οι άλλες εορτές είναι, μνήμη του μαρτυρικού ή όποιου άλλου είδους θανάτου που επήλθε. Με άλλα λόγια η εορτή είναι το μνημόσυνο του Αγίου, του οποίου ψέλνομε (άδουμε) τα κατορθώματα του.
Μου έλεγε παλιά ένας καλός φίλος και Ιεραπόστολος στην Αφρική, πως υπάρχουν σε κάποια μέρη, ορισμένες φυλές, πού όταν έρθει στον κόσμο παιδί παραδόξως δεν χαίρονται και δεν πανηγυρίζουν, αλλά θλίβονται και πενθούν. Οι συγγενείς μαζεύονται στο σπίτι του νεογέννητου παιδιού, μοιρολογούν και λένε: «το καημένο το παιδάκι! Σε τι κόσμο γεννήθηκε! Τι το περιμένει! Τι στενοχώριες! Τι αγωνίες! Τι βάσανα! Τι αρρώστιες! Και μετά; Ο . . θάνατος! Τροφή για τα σκουλήκια!»
Και πάλι όταν πεθαίνει, τότε χαίρονται! Δοξολογούν το θεό τους, που τον λύτρωσε απ’ αυτόν το παλιόκοσμο! Και ησύχασε επιτέλους. . .
Αψυχολόγητες (για μας) συνήθειες! Αν είναι δυνατόν να θλίβεσαι και να κλαίς, όταν γίνεσαι γονιός, και να χαίρεσαι, όταν χάνεις το παιδί σου!
Όμως: μήπως μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, υπάρχει κάποια δόση αληθείας; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο;
Αν πράγματι ο άνθρωπος γεννιέται για να μαστίζεται από τις στεναχώριες, την μοναξιά, την πλήξη, το άγχος, τις αγωνίες, τις αρρώστιες . . . .καλλίτερα να μην γεννιέται!
Για τους χριστιανούς, που βαπτίστηκαν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος υπάρχει και μια άλλη γέννηση, είσοδο σε μια άλλη ζωή, την Αληθινή Ζωή, που δίνει νόημα στην παρούσα άχρωμη ζωή, που δεν καταλήγει στον θάνατο, αλλά μέσου του θανάτου οδηγεί τον άνθρωπο στην Αθάνατη και Αιώνια Ζωή, ¨ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός¨.
Με άλλα λόγια υπάρχουν δύο ειδών γεννήσεις: η σαρκική και η πνευματική.
Με την πρώτη εισερχόμαστε στην επίγεια βιολογική ζωή του κόσμου τούτου (που είναι χάρισμα και της αλόγου κτίσεως ερπετών, ζώων, πετεινών κλπ)
Με την δεύτερη εισερχόμεθα στην ουράνια πνευματική ζωή.
Ασφαλώς ανώτερη είναι η πνευματική ζωή, και όχι η βιολογική, που είναι (ξαναλέω) προνόμιο και των αλόγων όντων! Και άρα για τους ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ανώτερη είναι η πνευματική γέννηση (η Βάπτιση) και όχι η σαρκική.
Ο Μέγας Βασίλειος γράφει κάπου, περί του Αγίου Πνεύματος, «Ει γαρ αρχή μοι ζωή το βάπτισμα, και πρώτη ημερών εκείνη η της παλιγγενεσίας ημέρα», θεωρεί δηλαδή την ημέρα της βαπτίσεως ως πρώτη της ζωής Του.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν Αγιορείτες Μοναχοί, που κάνοντας ένα ακόμη βήμα θεωρούν πρώτη ημέρα της ζωή τους, την ημέρα της κουράς τους, (χειροθεσίας), και στο αδιάκριτο ερώτημα, πόσων χρονών είσαι; Λογαριάζουν τα χρόνια της υπακοής μονάχα.
Παλιά, οι γονείς μας, οι παππούδες μας γιόρταζαν με χαρά και καμάρι την ονομαστική τους εορτή. (αυτή που έχει σχέση με το βάπτισμα).
Την γιόρταζαν μάλιστα όχι κοσμικά, αλλά πνευματικά, εκκλησιαστικά. Στο σπίτι η νοικοκυρά ετοίμαζε την «λειτουργιά».
Ο εορταζόμενος ανήμερα της γιορτής του εκκλησιαζότανε. Ήταν αδιανόητο την ημέρα αυτή μα μείνει αλειτούργητος.
Αντίστροφα στην Ευρώπη και στην Αμερική η ονομαστική εορτή γιορτάζεται υποτονικά ή καθόλου, ενώ τα γενέθλια, η είσοδος στην βιολογική ζωή του κόσμου τούτου γιορτάζονται πανηγυρικά, με δώρα ευχές και τραγούδια..
Τώρα τα «γενέθλια» έχουν εισβάλει για καλά στο σώμα της Ελληνικής κοινωνίας! Τείνουν στην Πατρίδα μας να περιθωριοποιήσουν ή και να εξαφανίσουν την ονομαστική εορτή που μύριζε λιβάνι.
Μετά από το καθιερωμένο κέρασμα του καφέ με τους λουκουμάδες, και αφού αραίωσε ο πολύς κόσμος, προσφέρθηκε κι άλλο κέρασμα, αυτή την φορά από ένα κορίτσι, με το οποίο ως συνήθως προσπάθησα να πιάσω κουβέντα. Πρόκειται για ένα παιδί που δεν έχει τελειώσει ακόμα το δημοτικό.
-χρόνια πολλά, απήντησα στο κέρασμα, -πως σε λένε;
-Πουλχερία
-ωραίο όνομα έχεις, σε φωνάζουν Ρία;
-όχι βέβαια, ο Παπάς με βάπτισε Πουλχερία, αντέδρασε.
-καλά λέω μην θυμώνεις, γιορτάζει σήμερα και κερνάς; Των Αγίων Πάντων;
-όχι εορτάζω στις 10 Σεπτεμβρίου, σήμερα έχω γενέθλια.
-γεννήθηκες δηλαδή στις 30 Μαΐου;
-όχι, τρίτο όχι αυτή την φορά ανεκτικό και νευριασμένο, -σαν σήμερα Αγίων Πάντων βαπτίστηκα. Και πριν προλάβω να ξαναρωτήσω κάτι, έσπευσε να φύγει, πιστεύω, απορημένο με την άγνοια μου, ή την αδιακρισία μου.
Συνέχισε να κερνά τους υπόλοιπους πανηγυριστές, ενώ ο διπλανός μου χαμογέλασε συγκαταβατικά, -ξέρεις είναι Γεωργιανοί, άλλος κόσμος άλλα μυαλά. Στην παρατήρηση μου πως έχει απόλυτο δίκιο, του κακοφάνηκε και ξίνισε λίγο τα μούτρα του, εμένα όμως μου έδωσε το σημερινό θέμα.
Τι σημαίνει γενέθλια; Η Εκκλησία μας τιμά και εορτάζει μόνο τρία Γενέθλια, του Χριστού, της Παναγίας και του Τιμίου Προδρόμου. Όλες οι άλλες εορτές είναι, μνήμη του μαρτυρικού ή όποιου άλλου είδους θανάτου που επήλθε. Με άλλα λόγια η εορτή είναι το μνημόσυνο του Αγίου, του οποίου ψέλνομε (άδουμε) τα κατορθώματα του.
Μου έλεγε παλιά ένας καλός φίλος και Ιεραπόστολος στην Αφρική, πως υπάρχουν σε κάποια μέρη, ορισμένες φυλές, πού όταν έρθει στον κόσμο παιδί παραδόξως δεν χαίρονται και δεν πανηγυρίζουν, αλλά θλίβονται και πενθούν. Οι συγγενείς μαζεύονται στο σπίτι του νεογέννητου παιδιού, μοιρολογούν και λένε: «το καημένο το παιδάκι! Σε τι κόσμο γεννήθηκε! Τι το περιμένει! Τι στενοχώριες! Τι αγωνίες! Τι βάσανα! Τι αρρώστιες! Και μετά; Ο . . θάνατος! Τροφή για τα σκουλήκια!»
Και πάλι όταν πεθαίνει, τότε χαίρονται! Δοξολογούν το θεό τους, που τον λύτρωσε απ’ αυτόν το παλιόκοσμο! Και ησύχασε επιτέλους. . .
Αψυχολόγητες (για μας) συνήθειες! Αν είναι δυνατόν να θλίβεσαι και να κλαίς, όταν γίνεσαι γονιός, και να χαίρεσαι, όταν χάνεις το παιδί σου!
Όμως: μήπως μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, υπάρχει κάποια δόση αληθείας; Μήπως αυτοί οι άνθρωποι έχουν δίκιο;
Αν πράγματι ο άνθρωπος γεννιέται για να μαστίζεται από τις στεναχώριες, την μοναξιά, την πλήξη, το άγχος, τις αγωνίες, τις αρρώστιες . . . .καλλίτερα να μην γεννιέται!
Για τους χριστιανούς, που βαπτίστηκαν στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος υπάρχει και μια άλλη γέννηση, είσοδο σε μια άλλη ζωή, την Αληθινή Ζωή, που δίνει νόημα στην παρούσα άχρωμη ζωή, που δεν καταλήγει στον θάνατο, αλλά μέσου του θανάτου οδηγεί τον άνθρωπο στην Αθάνατη και Αιώνια Ζωή, ¨ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός¨.
Με άλλα λόγια υπάρχουν δύο ειδών γεννήσεις: η σαρκική και η πνευματική.
Με την πρώτη εισερχόμαστε στην επίγεια βιολογική ζωή του κόσμου τούτου (που είναι χάρισμα και της αλόγου κτίσεως ερπετών, ζώων, πετεινών κλπ)
Με την δεύτερη εισερχόμεθα στην ουράνια πνευματική ζωή.
Ασφαλώς ανώτερη είναι η πνευματική ζωή, και όχι η βιολογική, που είναι (ξαναλέω) προνόμιο και των αλόγων όντων! Και άρα για τους ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ανώτερη είναι η πνευματική γέννηση (η Βάπτιση) και όχι η σαρκική.
Ο Μέγας Βασίλειος γράφει κάπου, περί του Αγίου Πνεύματος, «Ει γαρ αρχή μοι ζωή το βάπτισμα, και πρώτη ημερών εκείνη η της παλιγγενεσίας ημέρα», θεωρεί δηλαδή την ημέρα της βαπτίσεως ως πρώτη της ζωής Του.
Ακόμα και σήμερα υπάρχουν Αγιορείτες Μοναχοί, που κάνοντας ένα ακόμη βήμα θεωρούν πρώτη ημέρα της ζωή τους, την ημέρα της κουράς τους, (χειροθεσίας), και στο αδιάκριτο ερώτημα, πόσων χρονών είσαι; Λογαριάζουν τα χρόνια της υπακοής μονάχα.
Παλιά, οι γονείς μας, οι παππούδες μας γιόρταζαν με χαρά και καμάρι την ονομαστική τους εορτή. (αυτή που έχει σχέση με το βάπτισμα).
Την γιόρταζαν μάλιστα όχι κοσμικά, αλλά πνευματικά, εκκλησιαστικά. Στο σπίτι η νοικοκυρά ετοίμαζε την «λειτουργιά».
Ο εορταζόμενος ανήμερα της γιορτής του εκκλησιαζότανε. Ήταν αδιανόητο την ημέρα αυτή μα μείνει αλειτούργητος.
Αντίστροφα στην Ευρώπη και στην Αμερική η ονομαστική εορτή γιορτάζεται υποτονικά ή καθόλου, ενώ τα γενέθλια, η είσοδος στην βιολογική ζωή του κόσμου τούτου γιορτάζονται πανηγυρικά, με δώρα ευχές και τραγούδια..
Τώρα τα «γενέθλια» έχουν εισβάλει για καλά στο σώμα της Ελληνικής κοινωνίας! Τείνουν στην Πατρίδα μας να περιθωριοποιήσουν ή και να εξαφανίσουν την ονομαστική εορτή που μύριζε λιβάνι.
Σάββατο 29 Μαΐου 2010
Αλήθειες
Πριν από λίγο καιρό πειράζοντας όπως συνηθίζω κάποιο παιδάκι, του λέω «θα σε φάω», και εκείνο σηκώνοντας το μανίκι του, απαντά με εκείνη την αθωότητα που έχουν τα παιδιά των 5-6 χρόνων, «είμαι αδύνατος ακόμα, περίμενε να χοντρύνω και μετά».
Κατέγραψα αυτήν την απάντηση στο μυαλό μου, ως έξυπνη και χαριτωμένη. Δεν θα ασχολιόμουν με αυτή, αν δεν έπαιρνα μια εξ ίσου έξυπνη και διπλωματική απάντηση από ένα άλλο παιδάκι. Ο πράγματι απολαυστικός διάλογος έχει ως εξής:
-τι θα γίνεις άμα μεγαλώσεις;
-μεγάλος
-καλά μεγάλος, τι άλλο θα γίνεις;
-μπαμπάς
-εκτός από μεγάλος και μπαμπάς τι άλλο;
-τίποτα
-πως τίποτα, δεν θέλεις γιατρός, αεροπόρος, παπάς; Επέμενα εγώ
-άσε με πρώτα να μεγαλώσω και τα ξαναλέμε.
Το παιδάκι αυτό ήταν 5-6 ετών. Αυτός ο διάλογος φανερώνει μια ευστροφία του μυαλού του, αλλά και μια απαισιοδοξία, μια αβεβαιότητα αν θα μεγαλώσει. Και σίγουρα δεν εκφράζει μόνο αυτό και ούτε και εγώ αναφέρομε στο συγκεκριμένο άτομο.
Έχει η δική μας ανασφάλεια καταλάβει και τα παιδιά. Όχι μόνο εκείνα που βρίσκονται στην αρχή της ενηλικίωσης, αλλά και τα πολύ μικρά. Φαινόμενο της εποχής, η πολύ εξυπνάδα να έχει για συντροφιά την απαισιοδοξία.
Κάποια χρόνια νωρίτερα, το παιδί έκανε σχέδια από πολύ νωρίς, και έψαχνε δικαιολογία, όταν για κάποιον λόγο τα άλλαζε. Ήθελε να είναι τακτοποιημένο συνειδησιακά. Είχε άραγε δίκιο;
Αν κοιτάξουμε προσεκτικά στον περίγυρο μας, θα δούμε ένα σωρό ανθρώπους, που άλλα στοχεύανε, άλλα σπουδάσανε και τελικά αλλού προκόψανε. Που πήγαν άραγε τα όνειρα αυτών των ανθρώπων;
Τα ταλέντα του κάθε ανθρώπου φανερώνονται καθ’ όλη διάρκεια της ζωής του. Οι βιοτικές ανάγκες όμως, επιτακτικά του τα θάβουν. Και μένει η πίκρα και ο καημός, που κυρίως στους μεσήλικες έρχεται με την μορφή του ελέγχου. «τι έκανα στην ζωή μου;»
Τότε χρειάζεται η αυτοσυνείδηση, και το θάρρος να πούμε «επέζησα». Δεν έγινα βιομήχανος, δεν έγινα αεροπόρος, έγινα όμως οικογενειάρχης, έγινα δένδρο που έβγαλε κλαδιά, και αν ο κορμός δεν βγάζει καρπούς τα κλαδιά το κάνουν.
Στην εποχή μας δυστυχώς απογοητευόμαστε ευκολότερα από το παρελθόν, και προσπαθούμε λιγότερο.
Ο αγρότης σήμερα που δεν διαθέτει τρακτέρ, θα έχει σκαφτική μηχανή. Αν είναι χαλασμένη, δεν πιάνει την τσάπα μέχρι να την φτιάξει. Ξέμαθε την χρήση της, ή μάλλον είναι πολύ κουραστικό το σκάψιμο με την τσάπα και το αποφεύγει. Η χρήση της όμως, είναι καθημερινή στα χέρια του κηπουρού, και ο κηπουρός βγάζει λουλούδια από τον κόπο αυτό.
Συμπέρασμα, τα λουλούδια θέλουν πολύ κόπο και μεράκι, αλλά δεν τρώγονται.
Κατέγραψα αυτήν την απάντηση στο μυαλό μου, ως έξυπνη και χαριτωμένη. Δεν θα ασχολιόμουν με αυτή, αν δεν έπαιρνα μια εξ ίσου έξυπνη και διπλωματική απάντηση από ένα άλλο παιδάκι. Ο πράγματι απολαυστικός διάλογος έχει ως εξής:
-τι θα γίνεις άμα μεγαλώσεις;
-μεγάλος
-καλά μεγάλος, τι άλλο θα γίνεις;
-μπαμπάς
-εκτός από μεγάλος και μπαμπάς τι άλλο;
-τίποτα
-πως τίποτα, δεν θέλεις γιατρός, αεροπόρος, παπάς; Επέμενα εγώ
-άσε με πρώτα να μεγαλώσω και τα ξαναλέμε.
Το παιδάκι αυτό ήταν 5-6 ετών. Αυτός ο διάλογος φανερώνει μια ευστροφία του μυαλού του, αλλά και μια απαισιοδοξία, μια αβεβαιότητα αν θα μεγαλώσει. Και σίγουρα δεν εκφράζει μόνο αυτό και ούτε και εγώ αναφέρομε στο συγκεκριμένο άτομο.
Έχει η δική μας ανασφάλεια καταλάβει και τα παιδιά. Όχι μόνο εκείνα που βρίσκονται στην αρχή της ενηλικίωσης, αλλά και τα πολύ μικρά. Φαινόμενο της εποχής, η πολύ εξυπνάδα να έχει για συντροφιά την απαισιοδοξία.
Κάποια χρόνια νωρίτερα, το παιδί έκανε σχέδια από πολύ νωρίς, και έψαχνε δικαιολογία, όταν για κάποιον λόγο τα άλλαζε. Ήθελε να είναι τακτοποιημένο συνειδησιακά. Είχε άραγε δίκιο;
Αν κοιτάξουμε προσεκτικά στον περίγυρο μας, θα δούμε ένα σωρό ανθρώπους, που άλλα στοχεύανε, άλλα σπουδάσανε και τελικά αλλού προκόψανε. Που πήγαν άραγε τα όνειρα αυτών των ανθρώπων;
Τα ταλέντα του κάθε ανθρώπου φανερώνονται καθ’ όλη διάρκεια της ζωής του. Οι βιοτικές ανάγκες όμως, επιτακτικά του τα θάβουν. Και μένει η πίκρα και ο καημός, που κυρίως στους μεσήλικες έρχεται με την μορφή του ελέγχου. «τι έκανα στην ζωή μου;»
Τότε χρειάζεται η αυτοσυνείδηση, και το θάρρος να πούμε «επέζησα». Δεν έγινα βιομήχανος, δεν έγινα αεροπόρος, έγινα όμως οικογενειάρχης, έγινα δένδρο που έβγαλε κλαδιά, και αν ο κορμός δεν βγάζει καρπούς τα κλαδιά το κάνουν.
Στην εποχή μας δυστυχώς απογοητευόμαστε ευκολότερα από το παρελθόν, και προσπαθούμε λιγότερο.
Ο αγρότης σήμερα που δεν διαθέτει τρακτέρ, θα έχει σκαφτική μηχανή. Αν είναι χαλασμένη, δεν πιάνει την τσάπα μέχρι να την φτιάξει. Ξέμαθε την χρήση της, ή μάλλον είναι πολύ κουραστικό το σκάψιμο με την τσάπα και το αποφεύγει. Η χρήση της όμως, είναι καθημερινή στα χέρια του κηπουρού, και ο κηπουρός βγάζει λουλούδια από τον κόπο αυτό.
Συμπέρασμα, τα λουλούδια θέλουν πολύ κόπο και μεράκι, αλλά δεν τρώγονται.
Φθινοπωρινές Αναζητήσεις
Μπροστά στον καφενέ, με τη μαγκούρα να τον συντροφεύει, ο γέροντας αγνάντευε πέρα από τον πλάτανο. Ίσως και να ονειρευόταν. Το βλέμμα πίσω από τα χοντρά γυαλιά του δυσδιάκριτο, έμοιαζε απλανές, νόμιζε κανείς πως ίσως και να μην έβλεπε. Κόντευε τα ενενήντα, μάζευε ήλιο τούτες τις ζεστές ακόμη φθινοπωρινές μέρες για το χειμώνα που έπεφτε βαρύς στ' αγαπημένα του κορφοβούνια. Είχε περάσει καιρός από τότε που τα πόδια του βάρυναν. Δεν είχε πια τις αντοχές να κινείται με ευκολία και του άρεσε να αράζει εκεί στον καφενέ, να χαζεύει τα γύρω του, όπως εξηγούσε στον διαπορούντα περαστικό που τον προσέγγισε, μιας και δεν είδε άλλον άνθρωπο νωρίς εκείνο το πρωινό στο χωριό.
Αποσπούσαν την προσοχή του απλά πράγματα, ένα θρόισμα του αέρα, το πέταγμα ενός πουλιού ή ενός εντόμου, ένας ήχος ή ακόμη και τίποτε, όταν τον παρέσυρε το πνεύμα και οι οφθαλμοί απλώς έμεναν ακίνητοι, κατακτημένοι από τις σκέψεις ή τις αναπολήσεις. «Είναι η ευτυχία μου αυτή», θα εξομολογηθεί στον άγνωστο, που γοητεύθηκε από το ύφος, τον τρόπο και την ομιλία του γέροντα. Αστός, της πόλης εκείνος, μπερδεμένος από τα πολλά φθινοπωρινά, από εκείνα που κάθε Σεπτέμβρη ταράζουν τους ανθρώπους και τους ξαναβάζουν στο σκληρό παιχνίδι της αστικής καθημερινότητας, που το καλοκαίρι λασκάρει και δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι η ζωή μπορεί να είναι και αλλιώς. Στάθηκε όμως στον καφενέ. Είδε στο ήρεμο γεροντικό πρόσωπο το αντίδοτο του δικού του αναστατωμένου βίου και αναζήτησε απαντήσεις.
«Θες να βρεις την ευτυχία, ξένε μου. Δεν ξέρω που να σε στείλω, μα θα σου πω που τη βρήκα εγώ. Εδώ μεγάλωσα, σ' αυτό το χωριουδάκι. Έφυγα ελάχιστες φορές, όταν υπήρχε απόλυτη ανάγκη και οι περιστάσεις το επέβαλαν. Εδώ, ανάμεσα σ' αυτές τις πλαγιές, πέρασα τα χρόνια μου, δουλεύοντας στα χτήματα. Πότε στο όργωμα, άλλοτε στο σκάλο, μετά στο θερισμό, στον τρύγο, κόβοντας ξύλα ή φροντίζοντας τα ζώα. Παλεύοντας με τη φύση, στα καλά και στ' άσχημά της, με λίγα, με εκείνα που είχαμε. Δικό μας το ψωμί, δικά μας τα κηπευτικά, τα φασόλια, τα ρεβύθια, οι φακές, το κρασί απ' τ' αμπέλια μας, το γάλα, το τυρί, το βούτυρο αγνά, απ' τα ζωντανά μας. Καθαρά, ξένε μου, χωρίς φάρμακα, χωρίς ορμόνες, με γεύση κανονική, σε μέγεθος σωστό, όπως τα φτιάχνει ο καιρός, όπως τα μεγαλώνει το χορτάρι και ο ήλιος. Λεφτά δεν είχαμε ποτέ πολλά. Δεν μας έλειψαν κιόλας ούτε που και τα ζηλέψαμε.
Τα παιδιά, έξι ζωή να 'χουνε, τα αναθρέψαμε καλά, πήγανε στα σχολεία, πρόκοψαν. Είναι στην πόλη, έχουν αμάξια, σπίτια, δουλειές, αλλά να σου πω την αλήθεια στενοχωριέμαι. Τα βλέπω σαν κι εσένα, όλο έγνοιες και σκοτούρες και σκέφτομαι αν έκανα καλά και δεν τους κράτησα εδώ. Αρχόντοι θα ήταν τώρα. Θα είχανε το χωριό δικό τους, αν κράταγαν και τα δικά μου χούγια, νοικοκυραίοι μεγάλοι θα γινόντανε. Να σου πω το μυστικό ποιο είναι. Απλή ζωή, περπάτημα πολύ, δουλειά χειρωνακτική, αλλά με σύστημα και αγάπη. Όχι το έργο για το έργο. Με μεράκι το όργωμα. Το κλάδεμα με πόνο για τ' αμπέλι, ο σκάλος μερακλήδικος, τα ζώα με αγάπη και υπομονή. Και τους ανθρώπους με καλοσύνη. Μη σε πιάνουν εγωισμοί και οι φανατισμοί. Δώσε, άμα θες να πάρεις. Και τέλος πάντων, δώσε τόπο στην οργή, όλα έχουν την εξήγησή τους. Αμα γνωρίζεις, μπορείς και να κατανοείς τον κόσμο καλύτερα. Και να ξέρεις πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, ούτε και τα αξιώματα. Ο απλός βίος και η ανεκτικότητα δίνουν τη χαρά. Αυτή γεμίζει τη ζωή.
«Να 'σαι καλά γέροντα», είπε ο φθινοπωρινός επισκέπτης, έμεινε για λίγο σιωπηλός, το βλέμμα έψαξε πέρα από τον πλάτανο μήπως και δει αυτό που κοιτούσε ο γέροντας, αλλά δεν τα κατάφερε. Σηκώθηκε, χαιρέτησε ξανά, μπήκε στο αμάξι και κατηφόρισε για να ξανάβρει τον κόσμο του, που δεν μπορούσε να αρνηθεί ούτε να ξεπεράσει...
απο περιοδικό της ΙΜΣΙ
Αποσπούσαν την προσοχή του απλά πράγματα, ένα θρόισμα του αέρα, το πέταγμα ενός πουλιού ή ενός εντόμου, ένας ήχος ή ακόμη και τίποτε, όταν τον παρέσυρε το πνεύμα και οι οφθαλμοί απλώς έμεναν ακίνητοι, κατακτημένοι από τις σκέψεις ή τις αναπολήσεις. «Είναι η ευτυχία μου αυτή», θα εξομολογηθεί στον άγνωστο, που γοητεύθηκε από το ύφος, τον τρόπο και την ομιλία του γέροντα. Αστός, της πόλης εκείνος, μπερδεμένος από τα πολλά φθινοπωρινά, από εκείνα που κάθε Σεπτέμβρη ταράζουν τους ανθρώπους και τους ξαναβάζουν στο σκληρό παιχνίδι της αστικής καθημερινότητας, που το καλοκαίρι λασκάρει και δημιουργεί ψευδαισθήσεις ότι η ζωή μπορεί να είναι και αλλιώς. Στάθηκε όμως στον καφενέ. Είδε στο ήρεμο γεροντικό πρόσωπο το αντίδοτο του δικού του αναστατωμένου βίου και αναζήτησε απαντήσεις.
«Θες να βρεις την ευτυχία, ξένε μου. Δεν ξέρω που να σε στείλω, μα θα σου πω που τη βρήκα εγώ. Εδώ μεγάλωσα, σ' αυτό το χωριουδάκι. Έφυγα ελάχιστες φορές, όταν υπήρχε απόλυτη ανάγκη και οι περιστάσεις το επέβαλαν. Εδώ, ανάμεσα σ' αυτές τις πλαγιές, πέρασα τα χρόνια μου, δουλεύοντας στα χτήματα. Πότε στο όργωμα, άλλοτε στο σκάλο, μετά στο θερισμό, στον τρύγο, κόβοντας ξύλα ή φροντίζοντας τα ζώα. Παλεύοντας με τη φύση, στα καλά και στ' άσχημά της, με λίγα, με εκείνα που είχαμε. Δικό μας το ψωμί, δικά μας τα κηπευτικά, τα φασόλια, τα ρεβύθια, οι φακές, το κρασί απ' τ' αμπέλια μας, το γάλα, το τυρί, το βούτυρο αγνά, απ' τα ζωντανά μας. Καθαρά, ξένε μου, χωρίς φάρμακα, χωρίς ορμόνες, με γεύση κανονική, σε μέγεθος σωστό, όπως τα φτιάχνει ο καιρός, όπως τα μεγαλώνει το χορτάρι και ο ήλιος. Λεφτά δεν είχαμε ποτέ πολλά. Δεν μας έλειψαν κιόλας ούτε που και τα ζηλέψαμε.
Τα παιδιά, έξι ζωή να 'χουνε, τα αναθρέψαμε καλά, πήγανε στα σχολεία, πρόκοψαν. Είναι στην πόλη, έχουν αμάξια, σπίτια, δουλειές, αλλά να σου πω την αλήθεια στενοχωριέμαι. Τα βλέπω σαν κι εσένα, όλο έγνοιες και σκοτούρες και σκέφτομαι αν έκανα καλά και δεν τους κράτησα εδώ. Αρχόντοι θα ήταν τώρα. Θα είχανε το χωριό δικό τους, αν κράταγαν και τα δικά μου χούγια, νοικοκυραίοι μεγάλοι θα γινόντανε. Να σου πω το μυστικό ποιο είναι. Απλή ζωή, περπάτημα πολύ, δουλειά χειρωνακτική, αλλά με σύστημα και αγάπη. Όχι το έργο για το έργο. Με μεράκι το όργωμα. Το κλάδεμα με πόνο για τ' αμπέλι, ο σκάλος μερακλήδικος, τα ζώα με αγάπη και υπομονή. Και τους ανθρώπους με καλοσύνη. Μη σε πιάνουν εγωισμοί και οι φανατισμοί. Δώσε, άμα θες να πάρεις. Και τέλος πάντων, δώσε τόπο στην οργή, όλα έχουν την εξήγησή τους. Αμα γνωρίζεις, μπορείς και να κατανοείς τον κόσμο καλύτερα. Και να ξέρεις πως τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, ούτε και τα αξιώματα. Ο απλός βίος και η ανεκτικότητα δίνουν τη χαρά. Αυτή γεμίζει τη ζωή.
«Να 'σαι καλά γέροντα», είπε ο φθινοπωρινός επισκέπτης, έμεινε για λίγο σιωπηλός, το βλέμμα έψαξε πέρα από τον πλάτανο μήπως και δει αυτό που κοιτούσε ο γέροντας, αλλά δεν τα κατάφερε. Σηκώθηκε, χαιρέτησε ξανά, μπήκε στο αμάξι και κατηφόρισε για να ξανάβρει τον κόσμο του, που δεν μπορούσε να αρνηθεί ούτε να ξεπεράσει...
απο περιοδικό της ΙΜΣΙ
Παρασκευή 28 Μαΐου 2010
ο πρεσβύτερος υιός π.Μωυσής
Η υπεσχημένη συνέχεια του Μοναχού Μωυσέως σήμερα, με απόσπασμα από τον πρεσβύτερο υιό. Αφορά εκείνους που νομίζουν ότι είναι όντως εντάξει και δεν το ψάχνουν καθόλου!
"Ο πρεσβύτερος υιός είχε κάποια καλά χαρίσματα. Δεν είχε όμως αγάπη. Η βασική αυτή έλλειψη τούκλεβε και το κέρδος των καλών του. Άνθρωπος του Θεού δίχως αγάπη δεν υπάρχει. Πίστη και καθαρός βίος δεν αρκούν δίχως την αγάπη. Η έλλειψη αγάπης έκανε τον μεγαλύτερο αδελφό να μην χαίρεται που βρέθηκε ένας χαμένος και αναστήθηκε ένας νεκρός ο αδελφός του. Τα βάζει με το ίδιο τον πατέρα του. Το θεωρεί σπάταλο, υπερβολικό, απλοχέρη και μονομερή. Θέλει να κάνει ότι θέλει τον πατέρα του. Δεν θέλει να καθοδηγείται, θέλει μόνο να καθοδηγεί. Δεν υποπτεύεται ότι έχει ο ίδιος ανάγκη μετανοίας, ότι έχει ανάγκη αγάπης, γιατί αν ο Θεός του φερθεί αυστηρά θα πρέπει να καταποντιστεί.
Λησμονά ο δυστυχισμένος πρεσβύτερος υιός ότι ο πατέρας του είναι η όντως αγάπη, η αυτό-αγάπη η ατυοαγαθότητα. Και η δικαιοσύνη του είναι διαφορετική από των ανθρώπων. Δεν έχει καταλάβει καλά τόσα χρόνια τι πατέρα έχει.
Συμβαίνει μερικές φορές, να ζούμε χρόνια στην Εκκλησία και να μην έχουμε πάρει χαμπάρι για το τι ακριβώς συμβαίνει. Να μένουμε σ’ εξωτερικά σχήματα και τύπους κι ούτε καν να υποψιαζόμαστε το βάθος, την ουσία. Μπορεί κι εμείς να μην ακόμη έχουμε νοιώσει βαθειά στην καρδιά μας ποιανού πατέρα παιδιά είμαστε και μένουμε επιφυλακτικοί, μεμψίμοιροι, σχολαστικοί, απρόσεκτοι κι εντελώς τυπικοί.
Θα ήταν πολύ τολμηρό να ρωτήσω, εμείς με ποιο γιό είμαστε; Με τον νεώτερο ή με τον πρεσβύτερο; Ας ελέγξουμε μόνοι μας, ευθαρσώς και αυστηρώς τον εαυτό μας. Μην βιαστούμε να απαντήσουμε. Μην νομίζετε πως είναι εύκολη η απάντηση. Άλλοτε πάμε από την μια πλευρά και άλλοτε από την άλλη. Κάποτε αντιπροσωπεύουμε ή εκπροσωπούμε τον ένα ή τον άλλο.
Γι αυτό χρειάζεται προσοχή και προσευχή. Να μας φωτίσει ο Θεός να διακρίνουμε την κατάσταση μας.
"Ο πρεσβύτερος υιός είχε κάποια καλά χαρίσματα. Δεν είχε όμως αγάπη. Η βασική αυτή έλλειψη τούκλεβε και το κέρδος των καλών του. Άνθρωπος του Θεού δίχως αγάπη δεν υπάρχει. Πίστη και καθαρός βίος δεν αρκούν δίχως την αγάπη. Η έλλειψη αγάπης έκανε τον μεγαλύτερο αδελφό να μην χαίρεται που βρέθηκε ένας χαμένος και αναστήθηκε ένας νεκρός ο αδελφός του. Τα βάζει με το ίδιο τον πατέρα του. Το θεωρεί σπάταλο, υπερβολικό, απλοχέρη και μονομερή. Θέλει να κάνει ότι θέλει τον πατέρα του. Δεν θέλει να καθοδηγείται, θέλει μόνο να καθοδηγεί. Δεν υποπτεύεται ότι έχει ο ίδιος ανάγκη μετανοίας, ότι έχει ανάγκη αγάπης, γιατί αν ο Θεός του φερθεί αυστηρά θα πρέπει να καταποντιστεί.
Λησμονά ο δυστυχισμένος πρεσβύτερος υιός ότι ο πατέρας του είναι η όντως αγάπη, η αυτό-αγάπη η ατυοαγαθότητα. Και η δικαιοσύνη του είναι διαφορετική από των ανθρώπων. Δεν έχει καταλάβει καλά τόσα χρόνια τι πατέρα έχει.
Συμβαίνει μερικές φορές, να ζούμε χρόνια στην Εκκλησία και να μην έχουμε πάρει χαμπάρι για το τι ακριβώς συμβαίνει. Να μένουμε σ’ εξωτερικά σχήματα και τύπους κι ούτε καν να υποψιαζόμαστε το βάθος, την ουσία. Μπορεί κι εμείς να μην ακόμη έχουμε νοιώσει βαθειά στην καρδιά μας ποιανού πατέρα παιδιά είμαστε και μένουμε επιφυλακτικοί, μεμψίμοιροι, σχολαστικοί, απρόσεκτοι κι εντελώς τυπικοί.
Θα ήταν πολύ τολμηρό να ρωτήσω, εμείς με ποιο γιό είμαστε; Με τον νεώτερο ή με τον πρεσβύτερο; Ας ελέγξουμε μόνοι μας, ευθαρσώς και αυστηρώς τον εαυτό μας. Μην βιαστούμε να απαντήσουμε. Μην νομίζετε πως είναι εύκολη η απάντηση. Άλλοτε πάμε από την μια πλευρά και άλλοτε από την άλλη. Κάποτε αντιπροσωπεύουμε ή εκπροσωπούμε τον ένα ή τον άλλο.
Γι αυτό χρειάζεται προσοχή και προσευχή. Να μας φωτίσει ο Θεός να διακρίνουμε την κατάσταση μας.
Υπομονή
Ερώτημα που μου τέθηκε εδώ και μερικές μέρες, από φίλο «μα πόση υπομονή;». σπεύδω να απαντήσω σήμερα με λόγια όχι δικά μου, αλλά του Μεσογαίας και Λαυραιωτικής Νικολάου, από ένα βιβλίο, που εντελώς τυχαία βρέθηκε στα χέρια μου. Τίτλος του, «από το καθημέραν στο καθ’ ομοίωσιν».
«Η αρετή της υπομονής, που πολλές φορές την επικαλούμαστε κυρίως για τους άλλους, είναι πολύ αναγκαία σε μας και εξίσου δύσκολη στον αγώνα της.
Υπομονή δεν είναι η εξ ανάγκηςς αποδοχή των γεγονότων, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Ούτε πάλι η αγχώδης, κατά κάποιο τρόπο, αναμονή μιάς απολύτρωσης από την δοκιμασία που περνούμε. Αλλά υπομονή είναι η μυστική προσδοκία της αποκάλυψης του Θεού στη ζωή μας. Της φανέρωσης του θελήματος Του σε χώρους, χρόνους και συνθήκες που δεν συνηγορεί η λογική και η φύση μας, η ελπιδοφόρα αναμονή της πειστικής μεταμόρφωση της δοκιμασίας σε θεϊκή ευλογία.»
«Η αρετή της υπομονής, που πολλές φορές την επικαλούμαστε κυρίως για τους άλλους, είναι πολύ αναγκαία σε μας και εξίσου δύσκολη στον αγώνα της.
Υπομονή δεν είναι η εξ ανάγκηςς αποδοχή των γεγονότων, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Ούτε πάλι η αγχώδης, κατά κάποιο τρόπο, αναμονή μιάς απολύτρωσης από την δοκιμασία που περνούμε. Αλλά υπομονή είναι η μυστική προσδοκία της αποκάλυψης του Θεού στη ζωή μας. Της φανέρωσης του θελήματος Του σε χώρους, χρόνους και συνθήκες που δεν συνηγορεί η λογική και η φύση μας, η ελπιδοφόρα αναμονή της πειστικής μεταμόρφωση της δοκιμασίας σε θεϊκή ευλογία.»
Τετάρτη 26 Μαΐου 2010
Ζωολογία εμπειρική
Παίρνοντας αφορμή από ένα σκαντζόχοιρο, που εισέβαλε στην ηλεκτρονική γειτονιά και σε κήπο φίλου, αναφέρομαι σήμερα στην ζωολογία, σύμφωνα με την δική μου προσωπική εμπειρία.
Και βέβαια δεν θα μιλήσω για γάτες, που τις έχω σπουδάσει πάρα πολύ, αλλά για άλλα όντα.
Μένω όπως είναι γνωστό στη εξοχή, και παραθαλάσσια. Πριν από εξ ή επτά χρόνια, φάνηκε ένας σκαντζόχοιρος. Μου έκανε εντύπωση επειδή δεν είχα ξαναδεί από κοντά. Ρώτησα λοιπόν το γείτονα -τι τρώει-, και η απάντηση ήταν απλή και μονολεκτική, -τίποτα-. Μα είναι δυνατόν; Και όμως είναι.
Μου εξήγησε πως κάπου κοντά, υπάρχει φιδοφωλιά, και τα μικρά φίδια είναι το χόμπι του. Όσο κυκλοφορεί ο σκαντζόχοιρος τα φίδια θα εξαφανίζονται. Τα φίδια πλησιάσανε επειδή φανήκαν ποντικοί. Δεν είχα τότε γάτα, και η φύση έφερε τα φίδια και τον σκαντζόχοιρο. Από τότε ότι περίσσευμα φαγητού υπάρχει, το πετάω σε ορισμένο τόπο, έτσι που οι ποντικοί κατευθύνονται προς τα εκεί, και χορτάτοι δεν πλησιάζουν στο κατάλυμα.
Μόλις κατάφερα και πήρα γάτα, ο σκαντζόχοιρος ήταν περιττός. Η γάτα κυνηγάει και τα ποντίκια και τα φίδια, υπό την προϋπόθεση να είναι ζωντανή. Γιατί η μαγδάλω αυτοκτόνησε στις ρόδες διερχομένου αυτοκινήτου. Ο σκαντζόχοιρος εν τω μεταξύ, πήγε σηκωτός στο δημοτικό σχολείο της πόλης μας, για να δουν και να μάθουν τα παιδάκια πως είναι.
Το εντυπωσιακό είναι πως αμέσως εγκαταστάθηκε μια οικογένεια νυφίτσες. Αμέσως ανέλαβαν το κυνήγι των ποντικιών και των φιδιών. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα. Παρά το γεγονός πως υπήρχαν δύο σκυλιά, ο Σπίθας και η Αιμιλία, μεγαλόσωμα, δεν έφευγαν, και ας υπήρχε και γάτα. Όταν όμως ήρθε ο τρίχας ένα μαλλιαρό μικρό σκυλάκι, οι νυφίτσες εξαφανίστηκαν.
Η φύση δουλεύει άψογα από μόνη της, και πως αλλιώς να γινότανε αφού είναι δημιουργία του Θεού. Όταν την βιάζουμε δεν ανταποκρίνεται και έχουμε τις αλλοπρόσαλλες καταστάσεις.
Τα σκυλιά αυτά διαδέχθηκε, μετά από το φαρμάκωμα τους, ο Κανέλλος, ακόμα πιο μεγαλόσωμο, που δεν έκατσε πολύ καιρό επειδή δεν μπορούσα να το κουμαντάρω, και μετακόμισε στην γειτονιά. Όταν ήρθε αυτός πάψανε να κατεβαίνουν στην αυλή τα κοράκια και οι γλάροι. Και όσο καιρό ήταν στην αυλή ο ράμπο, δεν ερχόντουσαν. Όταν έφυγε κατεβήκαν πάλι, και τρώνε φαγητό από το ρόκυ, το νέο μας σκυλάκι.
Αυτή την εποχή δεν έχω γάτα, δεν ανησυχώ όμως, πιστεύω πως θα γυρίσει η νυφίτσα.
Λεπτομέρειες, που για τους ανθρώπους της πολιτείας μοιάζουν εξωπραγματικές. Για μας είναι καθημερινότητα.
Κάνω αγώνα να διώξω τα σπουργίτια, που τρυπώνουν στα κεραμίδια. Πήρα αφρό πολυουρεθάνης, και έκλισα τις τρύπες στις άκρες, για να μην μπαίνουν μέσα. Αυτά τώρα έρχονται και κατατρώγουν το ξεραμένο αφρό, και δημιουργούν ευκολότερα φωλιές και μάλιστα ζεστές και απάνεμες. Αυτά τα πουλάκια, επιβιώνουν τρώγοντας εκτός από τα ψίχουλα που πετάω στην αυλή, από τα έντομα που πετάνε γύρω-γύρω από τα λουλούδια. Και εγώ υποχρεώνομαι σε τακτά διαστήματα να σαρώνω την αυλή που γεμίζει κουτσουλιές. Ο κύκλος της φύσης.
Διερωτώμαι καμιά φορά, πως θα ησυχάσω από όλα αυτά; Και η απάντηση είναι απλή, μόνο φεύγοντας και μένοντας σε ένα κλουβί στην πολιτεία (από κείνα που λέγονται διαμερίσματα). Και εκεί θα έχω άλλου είδους ενοχλήσεις, από ζώα που δεν είναι τετράποδα.
Και βέβαια δεν θα μιλήσω για γάτες, που τις έχω σπουδάσει πάρα πολύ, αλλά για άλλα όντα.
Μένω όπως είναι γνωστό στη εξοχή, και παραθαλάσσια. Πριν από εξ ή επτά χρόνια, φάνηκε ένας σκαντζόχοιρος. Μου έκανε εντύπωση επειδή δεν είχα ξαναδεί από κοντά. Ρώτησα λοιπόν το γείτονα -τι τρώει-, και η απάντηση ήταν απλή και μονολεκτική, -τίποτα-. Μα είναι δυνατόν; Και όμως είναι.
Μου εξήγησε πως κάπου κοντά, υπάρχει φιδοφωλιά, και τα μικρά φίδια είναι το χόμπι του. Όσο κυκλοφορεί ο σκαντζόχοιρος τα φίδια θα εξαφανίζονται. Τα φίδια πλησιάσανε επειδή φανήκαν ποντικοί. Δεν είχα τότε γάτα, και η φύση έφερε τα φίδια και τον σκαντζόχοιρο. Από τότε ότι περίσσευμα φαγητού υπάρχει, το πετάω σε ορισμένο τόπο, έτσι που οι ποντικοί κατευθύνονται προς τα εκεί, και χορτάτοι δεν πλησιάζουν στο κατάλυμα.
Μόλις κατάφερα και πήρα γάτα, ο σκαντζόχοιρος ήταν περιττός. Η γάτα κυνηγάει και τα ποντίκια και τα φίδια, υπό την προϋπόθεση να είναι ζωντανή. Γιατί η μαγδάλω αυτοκτόνησε στις ρόδες διερχομένου αυτοκινήτου. Ο σκαντζόχοιρος εν τω μεταξύ, πήγε σηκωτός στο δημοτικό σχολείο της πόλης μας, για να δουν και να μάθουν τα παιδάκια πως είναι.
Το εντυπωσιακό είναι πως αμέσως εγκαταστάθηκε μια οικογένεια νυφίτσες. Αμέσως ανέλαβαν το κυνήγι των ποντικιών και των φιδιών. Δεν έχω κανένα πρόβλημα μέχρι τώρα. Παρά το γεγονός πως υπήρχαν δύο σκυλιά, ο Σπίθας και η Αιμιλία, μεγαλόσωμα, δεν έφευγαν, και ας υπήρχε και γάτα. Όταν όμως ήρθε ο τρίχας ένα μαλλιαρό μικρό σκυλάκι, οι νυφίτσες εξαφανίστηκαν.
Η φύση δουλεύει άψογα από μόνη της, και πως αλλιώς να γινότανε αφού είναι δημιουργία του Θεού. Όταν την βιάζουμε δεν ανταποκρίνεται και έχουμε τις αλλοπρόσαλλες καταστάσεις.
Τα σκυλιά αυτά διαδέχθηκε, μετά από το φαρμάκωμα τους, ο Κανέλλος, ακόμα πιο μεγαλόσωμο, που δεν έκατσε πολύ καιρό επειδή δεν μπορούσα να το κουμαντάρω, και μετακόμισε στην γειτονιά. Όταν ήρθε αυτός πάψανε να κατεβαίνουν στην αυλή τα κοράκια και οι γλάροι. Και όσο καιρό ήταν στην αυλή ο ράμπο, δεν ερχόντουσαν. Όταν έφυγε κατεβήκαν πάλι, και τρώνε φαγητό από το ρόκυ, το νέο μας σκυλάκι.
Αυτή την εποχή δεν έχω γάτα, δεν ανησυχώ όμως, πιστεύω πως θα γυρίσει η νυφίτσα.
Λεπτομέρειες, που για τους ανθρώπους της πολιτείας μοιάζουν εξωπραγματικές. Για μας είναι καθημερινότητα.
Κάνω αγώνα να διώξω τα σπουργίτια, που τρυπώνουν στα κεραμίδια. Πήρα αφρό πολυουρεθάνης, και έκλισα τις τρύπες στις άκρες, για να μην μπαίνουν μέσα. Αυτά τώρα έρχονται και κατατρώγουν το ξεραμένο αφρό, και δημιουργούν ευκολότερα φωλιές και μάλιστα ζεστές και απάνεμες. Αυτά τα πουλάκια, επιβιώνουν τρώγοντας εκτός από τα ψίχουλα που πετάω στην αυλή, από τα έντομα που πετάνε γύρω-γύρω από τα λουλούδια. Και εγώ υποχρεώνομαι σε τακτά διαστήματα να σαρώνω την αυλή που γεμίζει κουτσουλιές. Ο κύκλος της φύσης.
Διερωτώμαι καμιά φορά, πως θα ησυχάσω από όλα αυτά; Και η απάντηση είναι απλή, μόνο φεύγοντας και μένοντας σε ένα κλουβί στην πολιτεία (από κείνα που λέγονται διαμερίσματα). Και εκεί θα έχω άλλου είδους ενοχλήσεις, από ζώα που δεν είναι τετράποδα.
Τρίτη 25 Μαΐου 2010
άσωτος π Μωυσής Αγιορείτης
Από του συγχρόνους λογίους Μοναχούς είναι ο π. Μωυσής Αγιορείτης. Συχνά πυκνά το καλούνε και δίνει διαλέξεις, αυτές μετά μαζεύονται και γίνονται βιβλία. Από ένα τέτοιο βιβλίο, και από μια ομιλία με θέμα τον άσωτο υιό, δανείζομαι σήμερα ένα απόσπασμα. Πρόκειται για ένα εμβόλιμο θέμα μέσα στο κυρίως θέμα.
Επειδή με εκφράζει απόλυτα ο συλλογισμός του, και πολλάκις έστω και με λιγότερο περίτεχνα λόγια, τα ίδια έχω λέω και εγώ, σας παραθέτω το απόσπασμα.
«Ο νέος της παραβολής έφυγε από το σπίτι του και δεν μπορούμε να τον δικαιολογήσουμε. Στο σπίτι του υπήρχε ησυχία, ασφάλεια, κατανόηση, επάρκεια, αγάπη, συνεννόηση και στοργή. Οι νέοι που φεύγουν από τα σπίτια τους σήμερα, γιατί δεν είναι πάντα καταφύγια και λιμάνια αλλά ανταριασμένες θάλασσες, με συνεχείς συζυγικούς καυγάδες, γκρίνιες, ζηλοφθονίες, καχυποψίες, ύβρεις κι έλλειψη αληθινής αγάπης. Το παιδί πιο πολύ και από την τροφή θέλει την στοργή.
Έρευνες απέδειξαν πως η εγκληματικότητα των νέων πηγάζει κατά πολύ από την στέρηση της αγάπης των γονέων και από την διάλυση των οικογενειών. Τα παιδικά βιώματα συνοδεύουν πάντοτε στην ζωή του τον άνθρωπο. Η μεγαλύτερη χαρά για το παιδί είναι η ομόνοια, ειρήνη και αγάπη των γονέων του, από τους οποίους αντλεί παραδείγματα. Δυστυχώς η ειρήνη απουσιάζει από την οικογένεια και η χαρά δεν είναι αληθινή και μόνιμη. Η νευρικότητα και το άγχος της πόλης έχει περάσει στα σπίτια. Οι γονείς δεν είναι πια ταπεινοί δάσκαλοι, υπομονετικοί, προσευχόμενοι, ανεκτικοίθ και πρόσχαροι. Θέλουν να επιβάλουν με το στανιό τη σκέψη τους, δεν αναπτύσουν διάλογο αλλά μονόλογο μονότονο, με συνεχείς παρατηρήσεις, επιτιμήσεις, υποδείξεις, επιπλήξεις και απειλές.
Η ανειλικρίνεια, η αδιακρισία, η ψυχρότητα και η αψυχολόγητη αυτή συμπεριφορά δημιουργεί ένα βαρύ οικογενειακό κλίμα. Δυστυχώς και η σύγχρονη ελληνική οικογένεια πάσχει από ανία και πλήξη, καχυποψία και κατήφεια.
Νομίζεται ότι είμαι υπερβολικός; Μα έρχονται στο Άγιον Όρος παιδιά και μου παραπονιούνται. Φθάνουν σύζυγοι με δάκρυα λέγοντας πως δεν ανέχονται άλλο τη γλώσσα της γυναίκας τους που κάνει την χριστιανή. Παραπονούμεθα για την ελληνική νεολαία με πρόχειρα λόγια. Παραπονούνται οι γονείς που απουσιάζουν τα παιδιά από το σπίτι, που αργούν να επιστρέψουν το βράδυ. Δεν έσκυψαν μέσα τους να δούνε μήπως φταίνε λίγο και ίδιοι. Ξέρετε δεν με καλούν πια να μιλήσω στις σχολές γονέων, γιατί υποστηρίζω πιο πολύ τα παιδιά. . .Δεν λέω πως δεν φταίνε και τα παιδιά, όμως νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πιο αυστηροί και απαιτητικοί από τους μεγάλους, από τους γονείς. Μήπως θα μπορούσαμε να μιλάμε και για άσωτους γονείς; Μήπως τους νέους απομάκρυνε η αδιαφορία του πατέρα και η παραξενιά της μητέρας; Μήπως τους κυνηγούσε το πάντα αυστηρό βλέμμα του κυρίαρχου πατέρα;
Ας αναρωτηθούμε με φόβο Θεού κι ας απαντήσουμε στον εαυτό μας με κάθε δυνατή ειλικρίνεια.»
Μια ακόμη πρόταση σαν επιδόρπιο
«άφησε την αληθινή ψυχαγωγία και πήγε στην περιπετειώδη διασκέδαση».
Τους δίνουμε άραγε αρκετή ψυχαγωγία, που να μην γυρεύουν διασκέδαση;
Επειδή με εκφράζει απόλυτα ο συλλογισμός του, και πολλάκις έστω και με λιγότερο περίτεχνα λόγια, τα ίδια έχω λέω και εγώ, σας παραθέτω το απόσπασμα.
«Ο νέος της παραβολής έφυγε από το σπίτι του και δεν μπορούμε να τον δικαιολογήσουμε. Στο σπίτι του υπήρχε ησυχία, ασφάλεια, κατανόηση, επάρκεια, αγάπη, συνεννόηση και στοργή. Οι νέοι που φεύγουν από τα σπίτια τους σήμερα, γιατί δεν είναι πάντα καταφύγια και λιμάνια αλλά ανταριασμένες θάλασσες, με συνεχείς συζυγικούς καυγάδες, γκρίνιες, ζηλοφθονίες, καχυποψίες, ύβρεις κι έλλειψη αληθινής αγάπης. Το παιδί πιο πολύ και από την τροφή θέλει την στοργή.
Έρευνες απέδειξαν πως η εγκληματικότητα των νέων πηγάζει κατά πολύ από την στέρηση της αγάπης των γονέων και από την διάλυση των οικογενειών. Τα παιδικά βιώματα συνοδεύουν πάντοτε στην ζωή του τον άνθρωπο. Η μεγαλύτερη χαρά για το παιδί είναι η ομόνοια, ειρήνη και αγάπη των γονέων του, από τους οποίους αντλεί παραδείγματα. Δυστυχώς η ειρήνη απουσιάζει από την οικογένεια και η χαρά δεν είναι αληθινή και μόνιμη. Η νευρικότητα και το άγχος της πόλης έχει περάσει στα σπίτια. Οι γονείς δεν είναι πια ταπεινοί δάσκαλοι, υπομονετικοί, προσευχόμενοι, ανεκτικοίθ και πρόσχαροι. Θέλουν να επιβάλουν με το στανιό τη σκέψη τους, δεν αναπτύσουν διάλογο αλλά μονόλογο μονότονο, με συνεχείς παρατηρήσεις, επιτιμήσεις, υποδείξεις, επιπλήξεις και απειλές.
Η ανειλικρίνεια, η αδιακρισία, η ψυχρότητα και η αψυχολόγητη αυτή συμπεριφορά δημιουργεί ένα βαρύ οικογενειακό κλίμα. Δυστυχώς και η σύγχρονη ελληνική οικογένεια πάσχει από ανία και πλήξη, καχυποψία και κατήφεια.
Νομίζεται ότι είμαι υπερβολικός; Μα έρχονται στο Άγιον Όρος παιδιά και μου παραπονιούνται. Φθάνουν σύζυγοι με δάκρυα λέγοντας πως δεν ανέχονται άλλο τη γλώσσα της γυναίκας τους που κάνει την χριστιανή. Παραπονούμεθα για την ελληνική νεολαία με πρόχειρα λόγια. Παραπονούνται οι γονείς που απουσιάζουν τα παιδιά από το σπίτι, που αργούν να επιστρέψουν το βράδυ. Δεν έσκυψαν μέσα τους να δούνε μήπως φταίνε λίγο και ίδιοι. Ξέρετε δεν με καλούν πια να μιλήσω στις σχολές γονέων, γιατί υποστηρίζω πιο πολύ τα παιδιά. . .Δεν λέω πως δεν φταίνε και τα παιδιά, όμως νομίζω ότι πρέπει να είμαστε πιο αυστηροί και απαιτητικοί από τους μεγάλους, από τους γονείς. Μήπως θα μπορούσαμε να μιλάμε και για άσωτους γονείς; Μήπως τους νέους απομάκρυνε η αδιαφορία του πατέρα και η παραξενιά της μητέρας; Μήπως τους κυνηγούσε το πάντα αυστηρό βλέμμα του κυρίαρχου πατέρα;
Ας αναρωτηθούμε με φόβο Θεού κι ας απαντήσουμε στον εαυτό μας με κάθε δυνατή ειλικρίνεια.»
Μια ακόμη πρόταση σαν επιδόρπιο
«άφησε την αληθινή ψυχαγωγία και πήγε στην περιπετειώδη διασκέδαση».
Τους δίνουμε άραγε αρκετή ψυχαγωγία, που να μην γυρεύουν διασκέδαση;
κόλπο
Ένας καλός φίλος μου έστειλε ένα μήνυμα, με χιουμοριστικό τίτλο και την φωτογραφία του Μητσοτάκη.
Πρόκειται για αρχείο ppt, και αποστέλλεται μόνο με mail. Έτσι δεν μπορώ να το δημοσιεύσω. Όποιος θέλει, μου παραγγέλλει και του το ταχυδρομώ.
Πίσω από αυτό το φαινομενικά χιουμοριστικό παιχνίδι, κρύβεται η απόδειξη του ελέγχου του νου από την οθόνη χωρίς αντίσταση. Αρκεί να δείς μόνο τα μάτια στην εικόνα. Αυτό δεν είναι καινούργιο, απλά τώρα εξελληνίστηκε, και περιέλαβε την φάτσα του συγκεκριμένου πολιτικού, που δεν λέει να αποσυρθεί, παρά τα χρόνια του. Είχε κυκλοφορήσει και σε άλλες εκδοχές, με διαφορετικά πρόσωπα.
Υπάρχουν λοιπόν έξ φιγούρες της τράπουλας, σκέφτεσαι μια, και αυτή εξαφανίζεται χωρίς να την καταδείξεις. Απλά βλέποντας στο συγκεκριμένο σημείο της οθόνης.
Πρόκειται για αρχείο ppt, και αποστέλλεται μόνο με mail. Έτσι δεν μπορώ να το δημοσιεύσω. Όποιος θέλει, μου παραγγέλλει και του το ταχυδρομώ.
Πίσω από αυτό το φαινομενικά χιουμοριστικό παιχνίδι, κρύβεται η απόδειξη του ελέγχου του νου από την οθόνη χωρίς αντίσταση. Αρκεί να δείς μόνο τα μάτια στην εικόνα. Αυτό δεν είναι καινούργιο, απλά τώρα εξελληνίστηκε, και περιέλαβε την φάτσα του συγκεκριμένου πολιτικού, που δεν λέει να αποσυρθεί, παρά τα χρόνια του. Είχε κυκλοφορήσει και σε άλλες εκδοχές, με διαφορετικά πρόσωπα.
Υπάρχουν λοιπόν έξ φιγούρες της τράπουλας, σκέφτεσαι μια, και αυτή εξαφανίζεται χωρίς να την καταδείξεις. Απλά βλέποντας στο συγκεκριμένο σημείο της οθόνης.