Το μυστήριο του γάμου στις μέρες μας
Όλοι μας είμαστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες μίας μεγάλης κρίσης, που αντιμετωπίζει ο θεσμός του γάμου στις μέρες μας. Τόσο το ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό διαζυγίων, όσο και ο αυξημένος αριθμός συμβατικών γάμων, δημιουργούν ένα σκηνικό τρομακτικό. Και αν σκεφτεί κανείς ότι τα μεγάλα θύματα αυτής της κρίσης είναι τα παιδιά, που μεγαλώνουν αντιμετωπίζοντας τις αρνητικές συνέπειες ενός διαζυγίου η ενός νεκρού η προβληματικού γάμου, τότε πόσο ζοφερό διαγράφεται το μέλλον;
Διερωτάται πραγματικά κανείς πως είναι δυνατό μία ερωτική σχέση που ξεκίνησε με τόσο ενθουσιασμό, με υποσχέσεις και όρκους αιώνιας αγάπης, να καταλήγει σε αντιπάθεια, σε εχθρότητα και πολλές φορές σε αδυσώπητο μίσος και σε προσπάθεια αλληλοεξόντωσης;
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι για την Ορθόδοξή μας Εκκλησία ο γάμος είναι ένα μυστήριο μέγα, με βαθύτατο θεολογικό νόημα, το οποίο κατά τον Απόστολο Παύλο αναφέρεται στη σχέση του Νυμφίου Χριστού με την Νύμφη Εκκλησία. Δεν είναι απλώς και μόνο ένα κοινωνικό συμβόλαιο συνύπαρξης δύο ανθρώπων. Σε τέτοια περίπτωση ο πολιτικός γάμος δεν θα είχε καμία διαφορά από τον εκκλησιαστικό γάμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως τον πολιτικό γάμο τον εκλαμβάνει ως άρνηση της διδασκαλίας της και της μυστηριακής ζωής, γι΄ αυτό και τον απορρίπτει.
Τι σημαίνει άραγε, ότι ο γάμος είναι μυστήριο και μάλιστα μυστήριον μέγα; Σημαίνει καταρχήν ότι χωρίς την χάρη του Θεού και έξω από τη μυστηριακή ατμόσφαιρα της Εκκλησίας δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά. Εδώ αντιμετωπίζουμε μία πρώτη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε εν πολλοίς αυτή η μυστηριακή διάσταση του γάμου. Τα νέα παιδιά ζουν επί χρόνια μαζί σαν ανδρόγυνο, χωρίς την ευλογία του Θεού και της Εκκλησίας, με αποτέλεσμα η σχέση τους να ξεπέφτει στο επίπεδο της απλής ερωτικής συνύπαρξης, χωρίς την αίσθηση της μεγάλης ευθύνης απέναντι στο Θεό. Κι όταν τελικά έρθει η ώρα του εκκλησιαστικού γάμου και της θείας χάριτος όλα γίνονται εντελώς τυπικά προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις. Μέσα στον γάμο η σχέση άνδρα-γυναίκας πρέπει να είναι εικόνα της σχέσης του Χριστού με την Εκκλησία, δηλαδή μία σχέση διαρκούς θυσιαστικής αγάπης. Κι εδώ εντοπίζουμε μία δεύτερη σοβαρή αιτία για την κρίση του θεσμού του γάμου σήμερα. Στις μέρες μας χάθηκε σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα της θυσίας. Οι άνθρωποι παντρεύονται και δεν είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για να αναπαύσουν τον σύντροφο της ζωής του αλλά θέλουν να επιβάλουν το δικό τους θέλημα. Θέλουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, όπως ήταν συνηθισμένοι πριν από το γάμο, με τις ίδιες συνήθειες, με τους δικούς τους φίλους, πολλές φορές μάλιστα έχουν και ξεχωριστά ταμεία. Το αποτέλεσμα; Ο γάμος παύει να είναι ένωση δύο ανθρώπων σε σάρκα μία και καθίσταται δυστυχώς μία απλή συνύπαρξη δύο ανεξάρτητων ανθρώπων που ακολουθούν ο καθένας το δικό του δρόμο.
Ας ξαναδούμε τον γάμο σε αυτή του τη μυστηριακή διάσταση, ως μυστήριον μέγα, ως στάδιο αγώνα, στο οποίο ο άνθρωπος ασκείται ισόβια στη θυσιαστική αγάπη, ως χώρο ενέργειας της σωστικής χάριτος του Θεού, με στόχο την αιώνια Βασιλεία των ουρανών.
Πρωτοπρ. ΜΙΧ. ΒΟΣΚΟΣ, Θεολόγος
(Aλλα Aρθρα Του Ιδιου)
http://www.imsamou.gr/mag.php?f=0&id=370
Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010
Η σύλληψη και η μετάδοση Β΄.
Συνέχεια
Όταν γράφω τις σκέψεις μου εδώ, δεν έχω υπ’όψιν μου κάποιον συγκεκριμένα, αν είχα θα τον ονομάτιζα κιόλας.
Αν κάποιος βρίσκει τον εαυτό του, με χαροποιεί το γεγονός πως πιάνω το σφυγμό της καθημερινότητας. Περί συλλήψεως λοιπόν ο λόγος συνέχεια.
Κάποιοι επιχειρηματίες, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι και επιτυχημένοι στον τομέα τους, έχουν ανθρώπους στο επιτελείο τους που μόνο σκέπτονται, και προτείνουν. Έχουν οξεία αντίληψη, και συλλαμβάνουν ιδέες. Αυτές τις ιδέες τις επεξεργάζονται ολόκληρη ομάδα για να γίνουν πράξη, την ευθύνη όμως για την υλοποίηση και την εκμετάλλευση την έχει αποκλειστικά ο επιχειρηματίας. Αυτός δοξάζεται, αυτός οικονομάει ή χρεοκοπεί.
Ένα επάγγελμα που χρειάζεται τέτοιου είδους μυαλά, είναι η διαφήμιση, πρέπει ο διαφημιστής να πιάσει τον σφυγμό του καταναλωτή, και να του υφαρπάξει τον λογισμό. Ενώ ο διαφημιστής σαν συλλήπτωρ της ιδέας, επεμβαίνει στο μυαλό του καταναλωτή, ο επιχειρηματίας εκμεταλλευόμενος την σύλληψη , επεμβαίνει στην τσέπη του καταναλωτή και την αδειάζει.
Αυτό το χάρισμα, δεν μπορεί να είναι για όλους το ίδιο. Δεν είναι αποτέλεσμα σπουδών, ούτε γνώσεων και δεν μπορεί να το έχουν όλοι.
Όταν γράφω τις σκέψεις μου εδώ, δεν έχω υπ’όψιν μου κάποιον συγκεκριμένα, αν είχα θα τον ονομάτιζα κιόλας.
Αν κάποιος βρίσκει τον εαυτό του, με χαροποιεί το γεγονός πως πιάνω το σφυγμό της καθημερινότητας. Περί συλλήψεως λοιπόν ο λόγος συνέχεια.
Κάποιοι επιχειρηματίες, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι και επιτυχημένοι στον τομέα τους, έχουν ανθρώπους στο επιτελείο τους που μόνο σκέπτονται, και προτείνουν. Έχουν οξεία αντίληψη, και συλλαμβάνουν ιδέες. Αυτές τις ιδέες τις επεξεργάζονται ολόκληρη ομάδα για να γίνουν πράξη, την ευθύνη όμως για την υλοποίηση και την εκμετάλλευση την έχει αποκλειστικά ο επιχειρηματίας. Αυτός δοξάζεται, αυτός οικονομάει ή χρεοκοπεί.
Ένα επάγγελμα που χρειάζεται τέτοιου είδους μυαλά, είναι η διαφήμιση, πρέπει ο διαφημιστής να πιάσει τον σφυγμό του καταναλωτή, και να του υφαρπάξει τον λογισμό. Ενώ ο διαφημιστής σαν συλλήπτωρ της ιδέας, επεμβαίνει στο μυαλό του καταναλωτή, ο επιχειρηματίας εκμεταλλευόμενος την σύλληψη , επεμβαίνει στην τσέπη του καταναλωτή και την αδειάζει.
Αυτό το χάρισμα, δεν μπορεί να είναι για όλους το ίδιο. Δεν είναι αποτέλεσμα σπουδών, ούτε γνώσεων και δεν μπορεί να το έχουν όλοι.
Τσικνοπέμπτη
Πέρασε και αυτή, και τι καταλάβαμε; Ανάμεσα σε δυο νηστήσιμες μέρες, και πριν το ψυχοσάββατο, απίστευτη κραιπάλη, γιατί;
Πόσα χρήματα ξοδευτήκαν γι’αυτήν την μέρα; Ή μάλλον την νύχτα;
Τακτικός περιηγητής στην μπλογκόσφαιρα, περνάω και από το «Τρωκτικό», τον πλέον δημοφιλή προορισμό σήμερα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Στις πολλές διαμαρτυρίες που προβάλλονται από αυτό το Blog, διάβασα σήμερα για την αντιμετώπιση των πελατών από τα κέντρα διασκεδάσεως, διάβασα για προβλήματα της σταθμεύσεως, διάβασα για τους λογαριασμούς, και ένα σωρό άλλα προβλήματα, των διασκεδαζόντων.
Διαβάζοντας αυτά τα παράπονα, ξέχασα πως η Ελλάδα η πατρίδα μας περνά οικονομική κρίση, ξέχασα εντελώς την Ευρωπαϊκή δυσφορία για τα τεκταινόμενα στον τόπο μας. Παράβλεψα την βουτιά στο χρηματιστήριο, κατέβηκε λέει κάτω από το φράγμα των 1900 μονάδων. Αν και δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα οικονομικά θέματα, θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ένα παλαίμαχο πολιτικό, που όταν το χρηματιστήριο ανέβαινε στις 6000, γκρίνιαζε, η δύναμη μας έλεγε είναι γύρο στις 1200 μονάδες, τα άλλα είναι απάτη και πρόσκαιρα. Να που τώρα δικαιώνεται.
Δεν μπόρεσα να ξεχάσω, όσο και αν προσπάθησα να δικαιολογήσω, τις εικόνες εκείνες, των πεινασμένων στην Αθήνα, να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά για ένα πιάτο φαγητό. Αυτό διανέμεται σε συσκευασία, και τηρεί κάποιους κανόνες υγιεινής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα κι’άλλο, και αυτές οι 1600 μερίδες χρειαστεί να γίνουν 2000 ή και παραπάνω, θα πρέπει οι συνάνθρωποι μας να διαθέτουν και πιάτο. Μοιάζει απλό, αλλά δεν είναι. Που θα το πλένουν;
Οι γηραιότεροι, εκείνοι δηλαδή που ζήσανε την κατοχή, θυμούνται ασφαλώς, το σκάλισμα των σκουπιδιών, για να βρουν φαγητό, θυμούνται το δελτίο, τώρα το λέμε εκπτωτικό κουπόνι, αλλά είναι το ίδιο.
Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν, για τις στολές των παιδιών μας, που έτσι τα μυούμε, στον άσκοπο καταναλωτισμό; Έρχεται και η Καθαρά Δευτέρα, η αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής, και ετοιμαζόμαστε για καρναβάλια και φιέστες, προσκαλούμε από εξωτερικό ειδικούς διασκεδαστές, (οι εγχώριοι δεν μας αρκούν άραγε;), και γεμίζουμε τα νοσοκομεία την άλλη μέρα από εκείνους καταχρώνται στην κάθε ευκαιρία.
Αν εξέλειπε αυτή η κραιπάλη, αυτή η νοοτροπία, και αυτά τα χρήματα ο καθένας μας τα ξόδευε, για την βοήθεια στο κοντινό του περίγυρο, ενδεχομένως να μην φτάναμε στο σημείο της οικονομικής κατάρρευσης.
Εύλογη ερώτηση, <και τι με νοιάζει εμένα;> Ευκολότερη η απάντηση, όταν του γείτονα η αυλή καίγεται, πλησιάζει εσένα.
Πόσα χρήματα ξοδευτήκαν γι’αυτήν την μέρα; Ή μάλλον την νύχτα;
Τακτικός περιηγητής στην μπλογκόσφαιρα, περνάω και από το «Τρωκτικό», τον πλέον δημοφιλή προορισμό σήμερα, τουλάχιστον στην Ελλάδα. Στις πολλές διαμαρτυρίες που προβάλλονται από αυτό το Blog, διάβασα σήμερα για την αντιμετώπιση των πελατών από τα κέντρα διασκεδάσεως, διάβασα για προβλήματα της σταθμεύσεως, διάβασα για τους λογαριασμούς, και ένα σωρό άλλα προβλήματα, των διασκεδαζόντων.
Διαβάζοντας αυτά τα παράπονα, ξέχασα πως η Ελλάδα η πατρίδα μας περνά οικονομική κρίση, ξέχασα εντελώς την Ευρωπαϊκή δυσφορία για τα τεκταινόμενα στον τόπο μας. Παράβλεψα την βουτιά στο χρηματιστήριο, κατέβηκε λέει κάτω από το φράγμα των 1900 μονάδων. Αν και δεν τα καταλαβαίνω αυτά τα οικονομικά θέματα, θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια ένα παλαίμαχο πολιτικό, που όταν το χρηματιστήριο ανέβαινε στις 6000, γκρίνιαζε, η δύναμη μας έλεγε είναι γύρο στις 1200 μονάδες, τα άλλα είναι απάτη και πρόσκαιρα. Να που τώρα δικαιώνεται.
Δεν μπόρεσα να ξεχάσω, όσο και αν προσπάθησα να δικαιολογήσω, τις εικόνες εκείνες, των πεινασμένων στην Αθήνα, να περιμένουν στην ουρά υπομονετικά για ένα πιάτο φαγητό. Αυτό διανέμεται σε συσκευασία, και τηρεί κάποιους κανόνες υγιεινής, αν δυσκολέψουν τα πράγματα κι’άλλο, και αυτές οι 1600 μερίδες χρειαστεί να γίνουν 2000 ή και παραπάνω, θα πρέπει οι συνάνθρωποι μας να διαθέτουν και πιάτο. Μοιάζει απλό, αλλά δεν είναι. Που θα το πλένουν;
Οι γηραιότεροι, εκείνοι δηλαδή που ζήσανε την κατοχή, θυμούνται ασφαλώς, το σκάλισμα των σκουπιδιών, για να βρουν φαγητό, θυμούνται το δελτίο, τώρα το λέμε εκπτωτικό κουπόνι, αλλά είναι το ίδιο.
Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν, για τις στολές των παιδιών μας, που έτσι τα μυούμε, στον άσκοπο καταναλωτισμό; Έρχεται και η Καθαρά Δευτέρα, η αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής, και ετοιμαζόμαστε για καρναβάλια και φιέστες, προσκαλούμε από εξωτερικό ειδικούς διασκεδαστές, (οι εγχώριοι δεν μας αρκούν άραγε;), και γεμίζουμε τα νοσοκομεία την άλλη μέρα από εκείνους καταχρώνται στην κάθε ευκαιρία.
Αν εξέλειπε αυτή η κραιπάλη, αυτή η νοοτροπία, και αυτά τα χρήματα ο καθένας μας τα ξόδευε, για την βοήθεια στο κοντινό του περίγυρο, ενδεχομένως να μην φτάναμε στο σημείο της οικονομικής κατάρρευσης.
Εύλογη ερώτηση, <και τι με νοιάζει εμένα;> Ευκολότερη η απάντηση, όταν του γείτονα η αυλή καίγεται, πλησιάζει εσένα.
Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010
Κακοκαιρία στο Κουρουντερέ
Τον περασμένο μήνα, είχα βάλει μια φωτογραφία με το χωριό Δαμάνια, χιονισμένο, και με την λεζάντα, μια και δεν έρχεται ο Χειμώνας, ας θυμηθούμε τα Δαμάνια χιονισμένα.
Τι τόθελα; Ήρθε ο χειμώνας και κάνει τα δικά του.
Σήμερα μετά από πολλές ημέρες το θερμόμετρο έδειξε 15ο Κελσίου, και βγήκα βόλτα στην θάλασσα, περισσότερο για να ειδώ τι ζημιές μαζεύονται για να επισκευαστούν το καλοκαίρι.
Αυτοί που ζουν στην εξοχή καταλαβαίνουν τι εννοώ, όλο τον χειμώνα είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε στην φύση, και το καλοκαίρι επισκευάζουμε τις ζημίες για να ξαναχαλάσουν τον άλλο χειμώνα. Στις πολιτείες οι ζημιές είναι λιγότερες, αλλά η ζωή είναι δυσκολότερη. Εγκλωβισμένοι σε κουτιά που λέγονται διαμερίσματα, και προσπαθώντας με γλάστρες και ζαρντινιέρες να υποκαταστήσουν την φυσική ομορφιά που απολαμβάνουμε εμείς, οι της εξοχής.
Οι ισχυροί νοτιάδες ίσαμε τώρα, έχουν σπάσει τέσσερα δένδρα, έχουν κυριολεκτικά καταστρέψει άλλα δύο, από το σύνολο των 20 που έχει η αυλή του Πυθαγόρα. Επιβάλλεται έτσι το κόψιμο από τα σταυρώματα, που σημαίνει πως για δυο ή τρία χρόνια δεν θα έχουμε σκιά, παρότι τα αλμυρίκια αναπτύσσονται γρήγορα, θέλουν κι’αυτά τον χρόνο τους.
Οι νοτιάδες την περασμένη βδομάδα δώσανε την θέση τους στους βοριάδες, τα δέκα μποφόρ ήρθαν να αποτελειώσουν την ζημιά στην αυλή. Σήμερα λοιπόν που βγήκα για την αποτίμηση των ζημιών, ο σκύλος μου, ο Ράμπο δεν έλεγε να ξεκολλήσει από δίπλα μου. Πήδαγε και γρύλιζε συνέχεια. Η θάλασσα τις προηγούμενες μέρες είχε ανέβει τόσο, που έγλειψε το βράχο που είναι κτισμένη η μάντρα της αυλής. Δηλαδή η θάλασσα είχε βγει σαράντα μέτρα έξω.
Το πηγάδι με το νερό, είναι χτισμένο, όπως και το σπιτάκι με την αντλία, γεμίσανε από τα σκουπίδια που ξέβρασε η θάλασσα. Τα όποια χορτάρια είχαν φυτρώσει έξω από την μάντρα, γείρανε προς τα κάτω. Προχθές από το παράθυρο τα βραχάκια προστάτες δεν φαινόντουσαν από το κύμα, αυτό όμως είναι συνηθισμένο φαινόμενο.
Επειδή ο σκύλος δεν απομακρυνότανε, είχα την αίσθηση πως με προστάτευε, αποφάσισα να τον πάω εγώ στο μέρος που ξεμουδιάζει, ένα κολπίσκο 100 μέτρα παρακάτω. Ανέβηκα στον δρόμο και τότε με άφησε, μπροστά ο Ράμπο και ξοπίσω του εγώ, φτάσαμε στην κατηφόρα και παίρνοντας φόρα κατέβηκε το ζωντανό κάτω στα λημέρια του. Ο κόλπος όλος ήταν γεμάτος αποβράσματα της θάλασσας. Το σκυλί δεν ανεγνώριζε τον τόπο του, φαίνεται, και έβαλε σημάδια με τον τρόπο του, σε κάθε γωνιά. Την μια με κοιτούσε και την άλλη σήκωνε το ποδάρι του, ξανά και ξανά πολλές φορές. Όταν κάποια στιγμή τον φώναξα να γυρίσουμε πίσω, ανέβηκε και τρίφτηκε πάνω, η έκφραση του ήταν σκέτη απορία.
Οι δεκαπέντε βαθμοί δεν είναι ιδανική θερμοκρασία για βόλτα, επέστρεψα βιαστικά, κατέγραψα στο πρόχειρο τις ζημιές που είδα, περιμένω τώρα να ανοίξει ο καιρός να αρχίσουν οι επισκευές.
Η σύλληψη και η μετάδοση
Πίσω από ένα μεγάλο άνδρα κρύβεται μια εξ ίσου μεγάλη γυναίκα, λέει ένα παλιό ρητό. Αυτό μάλλον επεκράτησε να λέγεται για την απαραίτητη υποστήριξη που χρειάζεται κάθε προσπάθεια προκειμένου να επιτευχθεί.
Η γυναίκα λοιπόν ήταν αυτή που υποστήριζε ψυχολογικά τον άνδρα, να υπερασπιστεί τις ιδέες του, που τις περισσότερες φορές ήταν δικές της. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέμε μέχρι σήμερα, (αυτός έχει θηλυκό μυαλό), δηλαδή γεννάει ιδέες.
Ανεξάρτητα από το φύλο, η δυνατότητα στην σύλληψη ιδεών, είναι χαρακτηριστικό ορισμένων ανθρώπων, είναι χάρισμα. Εκείνον τον άνθρωπο που έχει αυτό χάρισμα, λίγοι τον γνωρίζουν, και ακόμα λιγότεροι τον αναγνωρίζουν. Εκείνος τώρα όταν ολοκληρώσει στο μυαλό του, τον στοχασμό του ή την σκέψη του, περνά στην επόμενη φάση, να την δημοσιοποιήσει. Ναι αλλά σε ποιόν; Στον μικρό του περίγυρο, εκεί υπάρχει πάντα ο αναμεταδότης. Δηλαδή εκείνος που έχει την χάρη της πειθούς. Εύκολα μιλά, και ευκολότερα πείθει. Σαγηνεύει με την παρουσία του, εγωιστής πάντα, περνά το μήνυμα πως εκφράζει δικές του ιδέες, το πιστεύει και ο ίδιος άλλωστε.
Ο πρώτος, γεννά ιδέες, και του αρκεί να απλώνονται, έτσι παίρνει κουράγιο και φτιάχνει νέες, και συνέχεια δημιουργεί ανεξάρτητα από ποιος ωφελείται. Εκτονώνεται σκεπτόμενος, χαίρεται όταν δικαιώνεται, μα δεν φανερώνεται.
Ο δεύτερος, είναι ανασφαλής, επαναλαμβάνεται πολλές φορές και αυτοδιαψεύδεται, και τρέχει πάλι στον πρώτο να πάρει ιδέες. Δεν αντέχει την αφάνεια, διότι δεν είναι αυτάρκης.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που να συγκεντρώνουν και τα δύο χαρίσματα; Μάλλον σπάνιο φαινόμενο, για να μην πω αδύνατον.
Αυτό που λέγεται στον στρατό, πως όταν περπατάνε δυο στρατιώτες, ο ένας δίνει παραγγέλματα, στην ζωή είναι κανόνας. Όσο και αν λέμε για ισότητες και ίσες ευκαιρίες και άλλα διάφορα, όταν οι άνθρωποι συναναστρέφονται, ή έχουν ένα φυσικό αρχηγό ή τσακώνονται και χωρίζουν, το ίδιο γίνεται και με τα ζευγάρια, πάντα υπάρχει ο ένας που προπορεύεται.
Αυτός λοιπόν που συλλαμβάνει τις ιδέες, δεν καίγεται αν γίνουν πράξη, αντίθετα ο δεύτερος επιδιώκει να γίνουν για να αναγνωριστεί. Και αν δεν είναι σε θέση να τις κάνει αυτός πράξη, τότε τις αντιμάχεται. Εδώ ταιριάζει η παροιμία του λαού μας, (όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάμει κρεμαστάρια).
Δεν είναι υποτιμητικό για κανέναν, όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι, είναι αντιθέτως, πολύ υπεύθυνο να το παραδέχεται. Είναι υγιές να ξέρει καθένας τα μέτρα του, και να μην επεκτείνεται. Ο αθλητής ο καλός τρέχει στον στίβο, χωρίς να τρικλοποδιάζει τον συναθλητή του. Κακώς επεκράτησε, στον στίβο τουλάχιστον, η λέξη αντίπαλος, συναθλητής είναι.
Η γυναίκα λοιπόν ήταν αυτή που υποστήριζε ψυχολογικά τον άνδρα, να υπερασπιστεί τις ιδέες του, που τις περισσότερες φορές ήταν δικές της. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέμε μέχρι σήμερα, (αυτός έχει θηλυκό μυαλό), δηλαδή γεννάει ιδέες.
Ανεξάρτητα από το φύλο, η δυνατότητα στην σύλληψη ιδεών, είναι χαρακτηριστικό ορισμένων ανθρώπων, είναι χάρισμα. Εκείνον τον άνθρωπο που έχει αυτό χάρισμα, λίγοι τον γνωρίζουν, και ακόμα λιγότεροι τον αναγνωρίζουν. Εκείνος τώρα όταν ολοκληρώσει στο μυαλό του, τον στοχασμό του ή την σκέψη του, περνά στην επόμενη φάση, να την δημοσιοποιήσει. Ναι αλλά σε ποιόν; Στον μικρό του περίγυρο, εκεί υπάρχει πάντα ο αναμεταδότης. Δηλαδή εκείνος που έχει την χάρη της πειθούς. Εύκολα μιλά, και ευκολότερα πείθει. Σαγηνεύει με την παρουσία του, εγωιστής πάντα, περνά το μήνυμα πως εκφράζει δικές του ιδέες, το πιστεύει και ο ίδιος άλλωστε.
Ο πρώτος, γεννά ιδέες, και του αρκεί να απλώνονται, έτσι παίρνει κουράγιο και φτιάχνει νέες, και συνέχεια δημιουργεί ανεξάρτητα από ποιος ωφελείται. Εκτονώνεται σκεπτόμενος, χαίρεται όταν δικαιώνεται, μα δεν φανερώνεται.
Ο δεύτερος, είναι ανασφαλής, επαναλαμβάνεται πολλές φορές και αυτοδιαψεύδεται, και τρέχει πάλι στον πρώτο να πάρει ιδέες. Δεν αντέχει την αφάνεια, διότι δεν είναι αυτάρκης.
Υπάρχουν άραγε άνθρωποι, που να συγκεντρώνουν και τα δύο χαρίσματα; Μάλλον σπάνιο φαινόμενο, για να μην πω αδύνατον.
Αυτό που λέγεται στον στρατό, πως όταν περπατάνε δυο στρατιώτες, ο ένας δίνει παραγγέλματα, στην ζωή είναι κανόνας. Όσο και αν λέμε για ισότητες και ίσες ευκαιρίες και άλλα διάφορα, όταν οι άνθρωποι συναναστρέφονται, ή έχουν ένα φυσικό αρχηγό ή τσακώνονται και χωρίζουν, το ίδιο γίνεται και με τα ζευγάρια, πάντα υπάρχει ο ένας που προπορεύεται.
Αυτός λοιπόν που συλλαμβάνει τις ιδέες, δεν καίγεται αν γίνουν πράξη, αντίθετα ο δεύτερος επιδιώκει να γίνουν για να αναγνωριστεί. Και αν δεν είναι σε θέση να τις κάνει αυτός πράξη, τότε τις αντιμάχεται. Εδώ ταιριάζει η παροιμία του λαού μας, (όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάμει κρεμαστάρια).
Δεν είναι υποτιμητικό για κανέναν, όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι, είναι αντιθέτως, πολύ υπεύθυνο να το παραδέχεται. Είναι υγιές να ξέρει καθένας τα μέτρα του, και να μην επεκτείνεται. Ο αθλητής ο καλός τρέχει στον στίβο, χωρίς να τρικλοποδιάζει τον συναθλητή του. Κακώς επεκράτησε, στον στίβο τουλάχιστον, η λέξη αντίπαλος, συναθλητής είναι.
Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010
Αχ αυτή η πρόοδος
Πόσα επαγγέλματα καινούργια έχουν ξεφυτρώσει, και πόσες ειδικότητες δημιουργήθηκαν, ξεφεύγουν από τον μέσο άνθρωπο να τα αντιληφτεί.
Η ιατρική έκανε άλματα απίστευτα. Η έρευνα ακόμα συνεχίζεται, και αυτό είναι θεμιτό. Τα παλιά χρόνια είχε η οικογένεια τον γιατρό της, «τον οικογενειακό» όπως τον έλεγαν, που ήταν για όλες τις ασθένειες, συνάμα και φίλος της οικογένειας, πολλές φορές και ο εξ απορρήτων εξομολογητή της.
Από τον πόλεμο και ύστερα, τα πράγματα αλλάζουν. Οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι δωρεάν για τους εργαζόμενους ασφαλισμένους, κάνουν τον οικογενειακό γιατρό παρελθόν. Η ειδίκευση έχει αρχίσει.
Παθολόγος λέγεται σήμερα ο γιατρός, που απλώς σε εξετάζει, για να αποφανθεί σε ποιόν γιατρό πρέπει να πας. Καρδιολόγος είναι η πλέον αναγνωρίσιμη ειδικότητα, πνευμονολόγος, νεφρολόγος, . . . . λόγος και πάει λέγοντας.
Είναι κάποιοι άλλοι γιατροί και αυτοί, περισσότερο χειριστές μηχανών, οδοντίατρος, ακτινολόγος, ωτορινολαρυγγολόγος, για να αφήσουμε έξω τον γυναικολόγο, που με την σειρά του δημιούργησε και τον ανδρολόγο, παλαιότερα το λέγανε ουρολόγο.
Όλες οι ειδικότητες είναι χρήσιμες, κάποιες από αυτές όμως είναι αποτέλεσμα του καταναλωτισμού. Του αγχώδους τρόπου ζωής των ανθρώπων των «πολιτισμένων» κρατών.
Μία από αυτές τις ειδικότητες, είναι του ονυχολόγου. Ασύλληπτο στο μυαλό του ανθρώπου, πως θα ερχότανε στιγμή που θα πήγαινε στον γιατρό για να κόψει τα νύχια του. Είναι όμως γεγονός, όταν το σάκχαρο ανεβαίνει, είναι πολύ πιθανόν από μια μόλυνση στο κόψιμο των νυχιών του ποδιού, να φτάσεις στον ακρωτηριασμό. Ακόμα εκείνα τα άτομα που τρώνε τα νύχια τους, έχουν ανάγκη της υποστήριξης, που αυτή η ειδικότητα παρέχει.
Γράφω αυτά για να σχολιάσω μια τελευταία ειδικότητα, που εμένα μου φαίνεται υπερβολική. Αποτέλεσμα του τρόπου ζωής του σύγχρονου ανθρώπου. Διαιτολόγος, διατροφολόγος, μάλιστα. Μοιάζει με ανέκδοτο να πει κανείς πως αυτός ο ειδικευμένος, θα μπορούσε να κουράρει, «ασθενή» στην Ουγκάντα, στην Αιθιοπία ή στην Αφρική γενικότερα.
Δεν κακολογώ την επιστήμη του, που αναλύει την περιεκτικότητα λίπους, μυϊκής μάζας και διαφόρων άλλων ουσιών και υλικών που αγνοώ. Επιστήμη είναι και ερευνά. Με ενοχλεί όμως πως έφτασε ο γιατρός να μου ορίζει τι και πόσο θα φάω.
Είναι μερικά πράγματα αυτονόητα, τα οποία καταπατούμε. Όταν σηκώνομαι από το τραπέζι πριν χορτάσω, δεν χοντραίνω. Αντίθετα όταν το φαγητό είναι η διασκέδαση μου, τότε ο διατροφολόγος θα είναι η κατάληξη. Αν οι σημερινές συνθήκες και η εργασία μου με έχουν καθηλωμένο σε καρέκλα, θα πάω στο πάρκο να τρέξω, αν δεν διαθέτω κυλιόμενο τάπητα σπίτι μου. Διότι αυτός που έχει την οικονομική ευχέρεια να πάει στον διαιτολόγο, είναι βέβαιο πως μπορεί να προμηθευτεί ένα διάδρομο. Υπάρχει περίπτωση που στον ίδιο γιατρό πάει το ζευγάρι, για να αδυνατήσει ο ένας και να πάρει κιλά ο άλλος. Γιατί εδώ, δεν πάει εύκολα μόνος κανένας, υπάρχει ακόμα αιδώς.
Στην κάθε γειτονιά, ιδιαίτερα στις μεγαλουπόλεις υπάρχουν πεινασμένοι, αν φροντίζαμε να φάνε αυτοί, από το φαγητό που προγραμματίζαμε για το δικό μας τραπέζι, δεν θα υπήρχε αυτή η ειδικότητα. Θα περιοριζότανε στην κλινική έρευνα.
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2010
Του Ασώτου
Χθες είχαμε ευαγγελικό ανάγνωσμα, την παραβολή του Ασώτου, όπως επεκράτησε να λέγεται. Ποιο σωστά θα έπρεπε να λεγόταν η παραβολή του στοργικού Πατέρα.
Ασχολούμαι σήμερα με αυτήν, όχι καθυστερημένα, μια και εδώ δεν είναι άμβωνας, αλλά εσκεμμένα, προκειμένου να την ξανά ακούσουμε, και να την αναλύσουμε. Ένα και μοναδικό στοιχείο είναι το θέμα σήμερα, ούτε ο Πατέρας, ούτε ο Άσωτος, είναι ο άλλος αδελφός, ο μεγάλος.
Αυτός ο «καλός» υιός, ο υπάκουος, ο οικονόμος, αλλά ανελεήμων. Όσο δεν έχανε κάτι, ήταν καλός, μόλις τα υπάρχοντα του κινδύνεψαν, φανέρωσε την αναίδεια του και την σκληρότητα του.
Δεν συγχωρεί, διότι αυτός δεν κάνει λάθη. Ποιος όμως δεν κάνει λάθη;
Αυθαδιάζει, διότι του δόθηκε η αφορμή. Είναι δυνατόν να περνούσε όλη του η ζωή, και να περνούσε για καλός, αν χανόταν τελείως ο άλλος.
Αν μεταφέρουμε την ιστορία στις μέρες μας, θα βρούμε κοινά στοιχεία; Όσο δεν μας πειράζει κάτι, το ανεχόμαστε και το δικαιολογούμε, μόλις όμως μας ενοχλήσει στο παραμικρό, ουαί και αλλοίμονο στον φταίχτη και το προστάτη του. (στο δίκιο μου απάνω δεν λογαριάζω τίποτα) η συνηθισμένη έκφραση. Και η ανθρωπιά σου που πήγε; Για να σε πειράξει κάποιος του έδωσες την ευκαιρία με την συμπεριφορά σου. Που είναι η μακροθυμία σου; Για να ενοχληθείς δεν ξέρεις να υπομένεις.
Δεν είναι τυχαίο πως η παραβολή αυτή,
τον μεγάλο υιό, μας τον αφήνει μετέωρο, ενώ τον μικρό τον εξασφαλίζει.
Ασχολούμαι σήμερα με αυτήν, όχι καθυστερημένα, μια και εδώ δεν είναι άμβωνας, αλλά εσκεμμένα, προκειμένου να την ξανά ακούσουμε, και να την αναλύσουμε. Ένα και μοναδικό στοιχείο είναι το θέμα σήμερα, ούτε ο Πατέρας, ούτε ο Άσωτος, είναι ο άλλος αδελφός, ο μεγάλος.
Αυτός ο «καλός» υιός, ο υπάκουος, ο οικονόμος, αλλά ανελεήμων. Όσο δεν έχανε κάτι, ήταν καλός, μόλις τα υπάρχοντα του κινδύνεψαν, φανέρωσε την αναίδεια του και την σκληρότητα του.
Δεν συγχωρεί, διότι αυτός δεν κάνει λάθη. Ποιος όμως δεν κάνει λάθη;
Αυθαδιάζει, διότι του δόθηκε η αφορμή. Είναι δυνατόν να περνούσε όλη του η ζωή, και να περνούσε για καλός, αν χανόταν τελείως ο άλλος.
Αν μεταφέρουμε την ιστορία στις μέρες μας, θα βρούμε κοινά στοιχεία; Όσο δεν μας πειράζει κάτι, το ανεχόμαστε και το δικαιολογούμε, μόλις όμως μας ενοχλήσει στο παραμικρό, ουαί και αλλοίμονο στον φταίχτη και το προστάτη του. (στο δίκιο μου απάνω δεν λογαριάζω τίποτα) η συνηθισμένη έκφραση. Και η ανθρωπιά σου που πήγε; Για να σε πειράξει κάποιος του έδωσες την ευκαιρία με την συμπεριφορά σου. Που είναι η μακροθυμία σου; Για να ενοχληθείς δεν ξέρεις να υπομένεις.
Δεν είναι τυχαίο πως η παραβολή αυτή,
τον μεγάλο υιό, μας τον αφήνει μετέωρο, ενώ τον μικρό τον εξασφαλίζει.
Δημητρίου Σωτῆρος Κωνσταντίνου Καβάφη
Και εδώ και στο Facebook, έκανε εντύπωση το ποίημα του Καβάφη, σήμερα θα ανεβάσω ακόμα ένα, με την υποσημείωση πως όποιος θέλει να τα χαρεί μαζεμένα πρέπει να επισκεφθεί την σελίδα αυτή http://cavafis.compupress.gr/index3.htm
Ο Πυθαγόρας δεν θα δημοσιεύσει άλλο Καβάφη.
Δημητρίου Σωτῆρος (162-150 π.Χ.)
Κάθε τοῦ προσδοκία βγῆκε λανθασμένη!
Φαντάζονταν ἔργα νὰ κάμει ξακουστά,
νὰ παύσει τὴν ταπείνωσι ποὺ ἀπ' τὸν καιρὸ τῆς μάχης
τῆς Μαγνησίας τὴν πατρίδα τοῦ πιέζει.
Νὰ γίνει πάλι κράτος δυνατὸ ἡ Συρία,
μὲ τοὺς στρατούς της, μὲ τοὺς στόλους της,
μὲ τὰ μεγάλα κάστρα, μὲ τὰ πλούτη.
Ὑπέφερε, πικραίνονταν στὴν Ρώμη
σὰν ἔνοιωθε στὲς ὁμιλίες τῶν φίλων του,
τῆς νεολαίας τῶν μεγάλων οἴκων,
μὲς σ' ὅλην τὴν λεπτότητα καὶ τὴν εὐγένεια
ποῦ ἔδειχναν σ' αὐτόν, τοῦ βασιλέως
Σελεύκου Φιλοπάτορος τὸν υἱὸ -
σὰν ἔνοιωθε ποὺ ὅμως πάντα ὑπῆρχε μία κρυφὴ
Ολιγωρία γιὰ τὲς δυναστεῖες τὲς ἑλληνίζουσες•
ποῦ ξέπεσαν, ποὺ γιὰ τὰ σοβαρὰ ἔργα δὲν εἶναι,
γιὰ τῶν λαῶν τὴν ἀρχηγία πολὺ ἀκατάλληλες.
Τραβιοῦνταν μόνος του, κι ἀγανακτοῦσε, κι ὄμνυε
ποῦ ὅπως τὰ θαρροῦν διόλου δὲν θάναι•
ἰδοὺ ποὺ ἔχει θέλησιν αὐτός•
θ' ἀγωνισθεῖ, θὰ κάμει, θ' ἀνυψώσει.
Ἀρκεῖ νὰ βρεῖ ἕναν τρόπο στὴν Ἀνατολὴ νὰ φθάσει,
νὰ κατορθώσει νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν Ἰταλία -
κι ὅλην αὐτὴν τὴν δύναμι ποὺ ἔχει
μὲς στὴν ψυχή του, ὅλην τὴν ὁρμὴν
αὐτὴ θὰ μεταδώσει στὸν λαό.
Ἃ στὴν Συρία μονάχα νὰ βρεθεῖ!
Ἔτσι μικρὸς ἀπ' τὴν πατρίδα ἔφυγε
ποῦ ἀμυδρῶς θυμοῦνταν τὴν μορφή της.
Μὰ μὲς στὴν σκέψι τοῦ τὴν μελετοῦσε πάντα
σὰν κάτι ἱερὸ ποὺ προσκυνώντας τὸ πλησιάζεις,
σὰν ὀπτασία τόπου ὡραίου, σὰν ὅραμα
ἑλληνικῶν πόλεων καὶ λιμένων.-
Καὶ τώρα;
Τώρα ἀπελπισία καὶ καϋμός.
Εἴχανε δίκιο τὰ παιδιὰ στὴν Ρώμη.
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βασταχθοῦν ἡ δυναστεῖες
ποῦ ἔβγαλε ἡ Κατάκτησις τῶν Μακεδόνων.
Ἀδιάφορον: ἐπάσχισεν αὐτός,
ὅσο μποροῦσεν ἀγωνίσθηκε.
Καὶ μὲς στὴν μαύρη ἀπογοήτευσί του,
ἕνα μονάχα λογαριάζει πιὰ
μὲ ὑπερηφάνειαν• πού, κ' ἐν τῇ ἀποτυχίᾳ του,
τὴν ἴδιαν ἀκατάβλητην ἀνδρεία στὸν κόσμο δείχνει.
Τ' ἄλλα - ἤσαν ὄνειρα καὶ ματαιοπονίες.
Αὐτὴ ἡ Συρία - σχεδὸν δὲν μοιάζει σὰν πατρίς του,
αὐτὴ εἲν' ἡ χώρα τοῦ Ἡρακλείδη καὶ τοῦ Βάλα.
Ο Πυθαγόρας δεν θα δημοσιεύσει άλλο Καβάφη.
Δημητρίου Σωτῆρος (162-150 π.Χ.)
Κάθε τοῦ προσδοκία βγῆκε λανθασμένη!
Φαντάζονταν ἔργα νὰ κάμει ξακουστά,
νὰ παύσει τὴν ταπείνωσι ποὺ ἀπ' τὸν καιρὸ τῆς μάχης
τῆς Μαγνησίας τὴν πατρίδα τοῦ πιέζει.
Νὰ γίνει πάλι κράτος δυνατὸ ἡ Συρία,
μὲ τοὺς στρατούς της, μὲ τοὺς στόλους της,
μὲ τὰ μεγάλα κάστρα, μὲ τὰ πλούτη.
Ὑπέφερε, πικραίνονταν στὴν Ρώμη
σὰν ἔνοιωθε στὲς ὁμιλίες τῶν φίλων του,
τῆς νεολαίας τῶν μεγάλων οἴκων,
μὲς σ' ὅλην τὴν λεπτότητα καὶ τὴν εὐγένεια
ποῦ ἔδειχναν σ' αὐτόν, τοῦ βασιλέως
Σελεύκου Φιλοπάτορος τὸν υἱὸ -
σὰν ἔνοιωθε ποὺ ὅμως πάντα ὑπῆρχε μία κρυφὴ
Ολιγωρία γιὰ τὲς δυναστεῖες τὲς ἑλληνίζουσες•
ποῦ ξέπεσαν, ποὺ γιὰ τὰ σοβαρὰ ἔργα δὲν εἶναι,
γιὰ τῶν λαῶν τὴν ἀρχηγία πολὺ ἀκατάλληλες.
Τραβιοῦνταν μόνος του, κι ἀγανακτοῦσε, κι ὄμνυε
ποῦ ὅπως τὰ θαρροῦν διόλου δὲν θάναι•
ἰδοὺ ποὺ ἔχει θέλησιν αὐτός•
θ' ἀγωνισθεῖ, θὰ κάμει, θ' ἀνυψώσει.
Ἀρκεῖ νὰ βρεῖ ἕναν τρόπο στὴν Ἀνατολὴ νὰ φθάσει,
νὰ κατορθώσει νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν Ἰταλία -
κι ὅλην αὐτὴν τὴν δύναμι ποὺ ἔχει
μὲς στὴν ψυχή του, ὅλην τὴν ὁρμὴν
αὐτὴ θὰ μεταδώσει στὸν λαό.
Ἃ στὴν Συρία μονάχα νὰ βρεθεῖ!
Ἔτσι μικρὸς ἀπ' τὴν πατρίδα ἔφυγε
ποῦ ἀμυδρῶς θυμοῦνταν τὴν μορφή της.
Μὰ μὲς στὴν σκέψι τοῦ τὴν μελετοῦσε πάντα
σὰν κάτι ἱερὸ ποὺ προσκυνώντας τὸ πλησιάζεις,
σὰν ὀπτασία τόπου ὡραίου, σὰν ὅραμα
ἑλληνικῶν πόλεων καὶ λιμένων.-
Καὶ τώρα;
Τώρα ἀπελπισία καὶ καϋμός.
Εἴχανε δίκιο τὰ παιδιὰ στὴν Ρώμη.
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βασταχθοῦν ἡ δυναστεῖες
ποῦ ἔβγαλε ἡ Κατάκτησις τῶν Μακεδόνων.
Ἀδιάφορον: ἐπάσχισεν αὐτός,
ὅσο μποροῦσεν ἀγωνίσθηκε.
Καὶ μὲς στὴν μαύρη ἀπογοήτευσί του,
ἕνα μονάχα λογαριάζει πιὰ
μὲ ὑπερηφάνειαν• πού, κ' ἐν τῇ ἀποτυχίᾳ του,
τὴν ἴδιαν ἀκατάβλητην ἀνδρεία στὸν κόσμο δείχνει.
Τ' ἄλλα - ἤσαν ὄνειρα καὶ ματαιοπονίες.
Αὐτὴ ἡ Συρία - σχεδὸν δὲν μοιάζει σὰν πατρίς του,
αὐτὴ εἲν' ἡ χώρα τοῦ Ἡρακλείδη καὶ τοῦ Βάλα.