Τα καράβια στην θάλασσα

Τρείς διαφορετικές περιπτώσεις, όμως και τα τρία είναι καράβια. Πόσο μοιάζουν με την ανθρώπινη κοινωνία, ένας κουβαλητής (φορτηγό) άλλος περιηγητής (επιβατηγό) και άλλος παροπλισμένος. Υπάρχουν και άλλα καράβια, ρυμουλκά, ποντοπόρα, δεξαμενόπλοια, ταχύπλοα, κότερα και άλλα. Όλα αυτά στην γαλάζια θάλασσα ταξιδεύουν, κινδυνεύουν, ναυαγούν ή αράζουν. Στην άκρη της απέραντης θάλασσας υπάρχουν και τα λιμάνια, εκεί δρουν τα ρυμουλκά και οι πλοηγοί. Όσο μεγάλο και αν είναι το πλοίο, με όσα κύματα και να πάλεψε, όσα μίλια και να διέσχισε, για να αράξει στο λιμάνι χρειάζεται πλοηγό. Σε αυτόν το αφήνει με εμπιστοσύνη ο καπετάνιος.

ΒΙΒΛΟΣ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ἐὰν πταίση ἄφρων ἐν λόγῳ, συγγνώμην ἔχει παρὰ πάντων, ἄφρων γάρ ἐστι καὶ εἴτι λαλεῖ οὐκ οἶδεν, ἐὰν δὲ σοφὸς πταίση, συγγνώμην οὐκ ἔχει. σοφὸς γάρ ἐστι καὶ ἐν τῇ γνώμῃ ἔπταισεν.

Τα σπουργίτια

Πρωί και έκατσα σε μια αυλή για έναν καφέ. Κάτω από την μουριά ο τόπος ειδυλλιακός, οι οικοδεσπότες περιποιητικοί και η θέα μπροστά μου χάρμα οφθαλμών. Δένδρα λογιών-λογιών, και λίγα ζαρζαβατικά, με μεράκι φυτεμένα. Οι γάτες του σπιτιού με τα μικρά τους αναπαύονταν και τα σπουργίτια είχαν την τιμητική τους.
Χάζευα τον αγώνα τους, όλα στο χώμα και ένα από αυτά είχε στο στόμα ένα κομμάτι ψωμί, μόλις το πλησίαζαν τα άλλα, το άρπαζε και πηδούσε λίγο παρακάτω, να το αφήσει στη γη να τσιμπήσει λιγουλάκι στα γρήγορα, διότι έρχονταν τα υπόλοιπα, να το ξαναπιάσει και να πάει λίγο παρακάτω. Αυτό γινότανε περίπου για ένα πεντάλεπτο. Μια φορά από τις πολλές, μόλις το άφησε κάτω, για να κοιτάξει γύρω του, ένα άλλο πιο έξυπνο ίσως, παραφύλαγε στο δέντρο, κατέβηκε του άρπαξε το ψωμί και έφυγε μακριά. Ο καημένος ο σπουργίτης κοίταζε γύρω-γύρω χωρίς να βλέπει το φαγητό που αρνήθηκε να μοιραστεί με τους άλλους σπουργίτες. Με σκυμμένο το κεφάλι κόλλησε στην ομάδα με τα άλλα πουλάκια ψάχνοντας κάτι να φάει.
Ο νούς μου πήγε στον Ψαλμωδό:
Ψλ48:21 ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκεν, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσιν τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.
Πόσοι άνθρωποι έχουμε αγαθά, έχομε ψωμί να φάμε, και δεν αφήνουμε κανέναν να μας πλησιάσει; Δεν δεχόμαστε να μοιραστούμε τίποτα, αλλά καχύποπτα ερευνούμε γύρω-γύρω για να εξασφαλίσουμε την αποκλειστικότητα του αγαθού, ώσπου κάποιος άλλος θα μας το αρπάξει, και μετά ταπεινωμένοι γυρίζουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε;

Σύλλογοι και πανηγύρια

Τα τελευταία χρόνια πλήθυναν οι σύλλογοι κάθε είδους ενδιαφερόντων. Την μεγάλη τους ακμή ήταν η εποχή που υπουργός ήταν η Μελίνα. Εκείνη την εποχή κάπου στην δεκαετία του 1980 οι πολιτιστικοί σύλλογοι, γνώρισαν πραγματικές δόξες. Χρηματοδοτούμενοι στις περισσότερες περιπτώσεις, διοργανώνανε διάφορες εκδηλώσεις ποικίλου ενδιαφέροντος. Σήμερα ενώ στις πόλεις έχει ατονήσει το φαινόμενο στα χωριά καλά κρατεί. Πολύ περισσότερο στα νησιά μας, τώρα το καλοκαίρι που έρχονται οι παραθεριστές, και δείχνουμε με αυτόν τον τρόπο την δραστηριότητα μας.
Η πιο συνηθισμένη εκδήλωση μετά το κόψιμο της πίτας, είναι το γλέντι που οργανώνεται στο πανηγύρι του χωριού. Απλώνονται τραπέζια στην πλατεία, οι νοικοκυράδες εκτελούν χρέη σερβιτόρων, προωθώντας τα εδέσματα που οι ίδιες έφτιαξαν. Και πριν καλά, καλά, απολύσει ο εσπερινός αρχίζουν τα όργανα. Το πρωί βέβαια δικαιολογούνται να μην πάνε στην εκκλησία, τιμήσανε την ημέρα στο νυχτερινό πανηγύρι, το πρωί να εκκλησιαστούν οι γριές και τα παιδάκια. Και οι γιαγιάδες καρτερικά πάνε τα εγγόνια να τα κοινωνήσουν, αναρωτώμενες πότε άραγε θα τα ξανακοινωνήσουν.
Ως εδώ είναι καλά, τι γίνεται αν θέλουμε πανηγύρια και γλέντια και στα εξωκκλήσια. Κάθε σύλλογος έχει υιοθετήσει θα λέγαμε και από ένα ξωκλήσι. Με την έλλειψη Ιερέων που παρατηρείτε τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στα νησιά, έχομε το εξής παράδοξο. Μετατίθενται οι μνήμες των Αγίων, για την ημέρα που βρήκε καινό στις υποχρεώσεις του ο Παπάς. Διότι όσα τραπέζια και να στρωθούν, αν δεν γίνει η λειτουργία, πανηγύρι δεν λογίζεται, ενώ και μόνη της, η κάθε λειτουργία είναι πανηγύρι. Αυτό είναι βαθιά ριζωμένο στην συνείδηση μας , άσχετα αν δεν πηγαίνουμε στην εκκλησία. Έτσι οι ύμνοι ας πούμε για παράδειγμα, της Αγίας Κυριακής ακούγονται στην μνήμη της Αγίας Χριστίνας, ή του προφήτη Ηλία να μελωδούνται της Αγίας Παρασκευής, χώρια που την Αγία Ειρήνη την Χρυσοβαλάντου την εορτάζουμε με το παλαιό ημερολόγιο και πάει λέγοντας.
Ο Ιούλιος μήνας είναι γεμάτος από πανηγύρια, πρέπει να τα εκτελέσουμε γιατί είναι καθήκον μας. Τον Αύγουστο τον έχουμε μόνο για τις παρακλήσεις προς την Παναγία, που επεκτείνονται και μέχρι της απόδοση της εορτής. Έτσι τελειώνουν οι διακοπές, φεύγουν οι μουσαφίρηδες, (παιδιά και εγγόνια), και ο σύλλογος λαβωμένος προγραμματίζει την επόμενη εκδήλωση του, συνήθως την κοπή της Πίτας, που θα είναι πάλι, μαζεμένοι με την ευκαιρία των εορτών οι μουσαφίρηδες.

Ο εχθρός

Πυθαγόρα, Ποιός δεν έχει εχθρούς; πες μου.
Ρητορικό το ερώτημα που τέθηκε είναι κανείς άνθρωπος χωρίς εχθρούς. Πως θα προσωποποιήσουμε τον εχθρό; Να αναφέρω μερικά παραδείγματα της έχθρας. Ο διαβητικός το πρωί που θα μετρηθεί αν το αποτέλεσμα δεν τον ικανοποιεί εχθρεύεται το αλεύρι την ζάχαρη και τα παράγωγα τους. Ο υπερτασικός εχθρεύεται το αλάτι. Ο τεμπέλης θεωρεί εχθρό το ξυπνητήρι. Ο οδηγός τον Τροχονόμο και πάει λέγοντας, θα μπορούσα να αναφέρω πολλές παρόμοιες έχθρες. Θυμάμαι με νοσταλγία, τον καιρό που υπηρετούσα στο στρατό, σε ασκήσεις ολόκληρος ο λόχος έκανε προέλαση και επίθεση στον εχθρό, που ήταν ένα βαρέλι που έβγαζε καπνό.
Η έχθρα είναι ένα συναίσθημα που βγαίνει από μέσα μας. Ο καλός Χριστιανός δεν έχει εχθρούς. Μπορεί κάποιοι να τον εχθρεύονται, να τον επιβουλεύονται ή να τον συκοφαντούν. Αυτός τους αγαπά, προσεύχεται στον Θεό για αυτούς, δεν τους έχει εχθρούς, θεωρεί πως είναι πλανεμένοι από τον πραγματικό εχθρό του ανθρώπου το διάβολο. Μισεί την αμαρτία όχι όμως τον αμαρτωλό, μισεί την κλοπή όχι τον κλέφτη. Άνθρωπος είναι κι αυτός, με δυνατότητα μετανοίας.
Το συναίσθημα αυτό της έχθρας, αν μένει ανεξέλεγκτο μας οδηγεί σε θλιβερές καταστάσεις, πρέπει να το κατευθύνουμε ενάντια στον εγωισμό μας. Πίσω από οτιδήποτε κακό κρύβεται ο εγωισμός μας, και λένε οι πατέρες πως ο εγωισμός είναι η προσωποποίηση του διαβόλου.
Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή,
Ιω Α Δ-8 ὁ μὴ ἀγαπῶν οὐκ ἔγνω τὸν Θεόν. ὅτι ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.
Αν δεν έχουμε αγάπη άδικα ζούμε. Ο χριστιανός έχει μόνο αγάπη, επομένως δεν μπορεί να έχει εχθρούς άλλους ανθρώπους, αλλιώς, για χριστιανός δεν λογαριάζεται.

Δεν είναι αυτό που νομίζεις.

Συνηθισμένη φράση, που σε πρώτη ευκαιρία λέγεται, προκειμένου να καταποντίσουμε τον συνομιλητή μας. Λες και μπορώ εγώ να ξέρω τι νομίζει, ή τι έχει στο μυαλό του εκείνη την στιγμή αυτός που είναι απέναντι μου. Κι όμως αυτό νομίζω εγώ, χωρίς να λογαριάζω πως το δικό μου νόμισμα είναι το κάλπικο.
Ο κάθε άνθρωπος είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, με δικές της αντιδράσεις που είναι μοναδικές. Η επιστήμη της ψυχολογίας βασισμένη στην παρατήρηση των ανθρωπίνων συμπεριφορών, τις ομαδοποιεί και κατατάσσει σε κατηγορίες τους ανθρώπους. Γνωρίζει ο ψυχολόγος τι περίπου προσδοκά στην συνεδρία να ακούσει ο επισκέπτης του, για να δικαιωθεί και να ικανοποιηθεί ο εγωισμός του. Κρατά σημειώσεις για να υπάρχει και συνέχεια. Αυτός την δουλειά του κάνει, διότι ζούμε σε μια καταναλωτική κοινωνία που περισσεύει το χρήμα, και δημιουργηθήκαν νέα επαγγέλματα.
Άγνωστη η ειδικότητα του συμβούλου γάμου μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ήρθε και στην Ελλάδα αυτή η συνήθεια μαζί με άλλες. Καταφεύγουν τα ζευγάρια για να σώσουν τον γάμο τους υποτίθεται, και επειδή δεν είναι δυνατόν να δικαιωθούν και οι δύο ο χωρισμός είναι αναπόφευκτος
Δεν αναφέρομαι σε άτομα απρόβλεπτα, διότι αυτά χρήζουν ψυχιατρικής περιθάλψεως και ενδεχομένως εγκλεισμού σε θεραπευτήρια. Αναφέρομαι στην πλειονότητα εκείνη, που ενώ, ο Ναός είναι δίπλα τους, γυρεύουν αλλού ηρεμία.
Είναι πολύ sic να έχεις ψυχολόγο και πολύ banal αν έχεις πνευματικό. Ο πρώτος έχει γραφείο, σαλόνια και γραμματεία που κλείνει τα ραντεβού Είναι δείγμα της κοινωνικής μου καταξίωσης, που τον πληρώνω και αν δεν με ικανοποιήσει βρίσκω άλλον. Ο δεύτερος σε ταπεινό εξομολογητήριο, με επιτιμά συνέχεια και μου σπάει τον «τσαμπουκά», αυτόν τον έρημο τον εγωισμό μου. Δεν υπολογίζει, ούτε την κοινωνική μου θέση, ούτε την οικονομική μου ευρωστία και δεν μου κλείνει το ραντεβού, αλλά με βάζει να περιμένω την σειρά μου.
Το δίλημμα δεν είναι δύσκολο, από την μία περιμένει η δικαίωση και η ικανοποίηση του, εγώ είμαι, το καλαμοκαβαλίκεμα και από την άλλη η σωτηρία της ψυχής μου και η αιώνια ζωή. Τι να διαλέξω;

Αχ αυτό το μελτεμάκι.

Ιούλιος μήνας είναι κατακαλόκαιρο, με τις θερμοκρασίες στα ύψη. Εδώ στο Αιγαίο στα νησιά μας, βρίσκουν δροσιά και ανάπαυλα πολλοί άνθρωποι, από όλα τα μέρη του κόσμου. Τι γίνεται όμως όταν αρχίσουν τα μελτέμια; Από όσα διαβάζουμε, τα περιμένουμε συνήθως τον Αύγουστο, αν έρθουν νωρίτερα χαλάνε τις διακοπές μας.
Ένα τέτοιο μελτέμι είχαμε και χθες. Ο αέρας δυνάμωσε, η θάλασσα φούσκωσε και μας έστειλε το κύμα της. Τι κουβαλούσε όμως αυτό το κύμα; Και η καταγάλανη μέχρι χθες παραλία, γέμισε από φύκια σκουπίδια και άλλες σαβούρες. Εμείς που ζούμε δίπλα της, ξέρουμε πως το φαινόμενο είναι παροδικό, αύριο θα ξαναφυσήσει και θα τα πάρει πίσω.
Ο παραθεριστής όμως χάνει την διάθεση του, θέλει οπωσδήποτε να κολυμπήσει, μελαγχολεί και καταφεύγει στις πισίνες, που έχουν κατακτήσει ακόμα και τα νησιά. Βλέπομε παραθαλάσσια ξενοδοχεία να διαθέτουν πισίνα με νερό χλωριωμένο.Κάπως έτσι λοιπόν είναι και οι λογισμοί μας, πάνε και έρχονται, και μια στιγμή είμαστε κατακάθαροι και ευτυχισμένοι, και με ένα μελτεμάκι αναπάντεχο μας φέρνει την κατήφεια και τον μαρασμό. Με λίγη υπομονή είναι σίγουρο πως θα ξαναφτιάξει η διάθεση μας, αλλά με βιασύνη, από τον εγωισμό μας, καταφεύγουμε σε αλλότριες σκέψεις, και ζητάμε την ηρεμία και την ευτυχία σε υποκατάστατα.
Η θάλασσα με την απεραντοσύνη της χωνεύει πάρα πολλά απορρίμματα και απόβλητα, με τον αργό και διαρκή κυματισμό της και αυτό-καθαρίζεται. Έτσι και ο νους του ανθρώπου, έχει την δυνατότητα να μένει νηφάλιος, αν μελετά και δεν βιάζεται.

Παροικία

Συνέχεια από το προηγούμενο θέμα την ξενιτιάς, είναι το κείμενο αυτό που ακολουθεί, δεν θα υπήρχε αν στο μεταξύ και εντελώς τυχαία δεν έβρισκα ένα βιντεάκι με την Αμπέτειο Σχολή του Καΐρου.
Σύμφωνα με το λεξικό του Φυτράκη η λέξη παροικία σημαίνει (κοινότητα ομοεθνών σε ξένη χώρα). Τέτοιες παροικίες οι Έλληνες έχουν σε πολλά μέρη του κόσμου, δεν είναι δε υπερβολή, να πούμε ότι στο εξωτερικό υπάρχει μια άλλη Ελλάδα. Δημιουργικοί και δραστήριοι από την φύση τους οι Έλληνες, όπου βρεθήκαν από τις πρώτες φροντίδες τους ήταν η οικοδόμηση Ναού και σχολείου.
Για να μην μακρηγορώ, θα σταθώ μόνο στην Ελληνικά παροικία του Καΐρου όπως την θυμάμαι από τα παιδικά χρόνια.
Στα μισά της δεκαετίας του 1960, ο επαναπατρισμός των Ελλήνων συνεχίζονταν, μετά τους Εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των γηγενών, η Αμπέτειος Σχολή είχε περίπου 550 μαθητές, διέθετε 4 λεωφορεία, που μάζευαν τα παιδιά με δύο δρομολόγια κάθε πρωί, και το μεσημέρι τα επέστρεφαν μετά το συσσίτιο. Διευθυντής ο Θεοδόσιος Κονάς. Λυπήθηκα όταν έμαθα πως τώρα στεγάζεται στο Σπετσαροπούλειο με ελάχιστους μαθητές. Τότε ήταν ορφανοτροφείο, που φιλοξένησε και μένα. Λειτουργούσαν ακόμα η Αχιλοπούλειος σχολή παρθεναγωγείο (μόνο κορίτσια) και η Ξενάκειος Επαγγελματική Σχολή με ημερήσια και νυχτερινά τμήματα.
Ο προσκοπισμός ανθούσε με τρείς τοπικές Εφορίες, Μέμφιδος, Νείλου για ναυτοπροσκόπους, και Ηλιουπόλεως, για αεροπροσκόπους. Ανιχνευτές για μεγαλύτερα παιδιά, και λυκόπουλα για μικρότερα. Και Σώμα Ελλήνων Οδηγών για τα κορίτσια και για τα μικρά, τα πουλάκια. Όλα αυτά υπό την Περιφερειακή Εφορία με αρχηγό τον Ιωάννη Λιούφη.
Ημερήσια εφημερίδα ήταν το ΦΩΣ και η Αλεξανδρινή ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ.
Ο Άγιος Νικόλαος πατριαρχικός ναός, ο Άγιος Κωνσταντίνος κοινοτικός Ναός, οι Άγιοι Ανάργυροι, αλλά και ο Άγιος Γεώργιος μοναστήρι στο παλαιό Κάϊρο, με το κοιμητήριο των ορθοδόξων, μάζευαν κάθε Κυριακή και σχόλη, τους αποδήμους Έλληνες. Υπήρχαν και άλλοι ναοί, αλλά υπολειτουργούσαν.
Ναυτικός όμιλος, ΟΧΑΝ Ορθόδοξος Χριστιανική Αδελφότης Νέων, ποδοσφαιρική ομάδα, ομάδες Μπάσκετ και πρωτάθλημα. Τουρνουά και συναγωνισμός με την Αρμένικη παροικία. Και άλλα που στο βάθος του χρόνου χάνονται.
Συγκίνηση και νοσταλγία ένοιωσα με αυτό το βίντεο, γι αυτό και το ανάρτησα. Θα βάλω εδώ και τις διευθύνσεις που ίσως θα ήθελε κανείς από τους αναγνώστες να επισκεφτεί.
http://www.ambetios.gr/
http://www.syllogosellinonkairoy.blogspot.com/
http://www.suezpt.gr/
Είναι σελίδες που αφορούν του Αγυπτιώτες, αλλά όχι μόνο και αποκλειστικά.
Τα αυτονόητα τελικά δεν είναι αυτονόητα.

ΞΕΝΙΤΙΑ

Καλοκαίρι και ο τουρισμός είναι στις δόξες του. Άνθρωποι από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν να γνωρίσουν κι’ άλλους τόπους και άλλους ανθρώπους.
Ταξιδεύουν για διασκέδαση, αλλά όχι όλοι. Αυτό ισχύει εκεί που υπάρχει οικονομική άνεση, εκεί που χορτάσανε ψωμί τα παιδιά, και έχουνε δεύτερο ζευγάρι παπούτσια να φορέσουν. Σε άλλους τόπους δεν ισχύουν οι ίδιοι κανόνες, εδώ υπάρχουν πόλεμοι, ακαταστασίες, φτώχεια, πείνα και προσφυγιά. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ταξιδεύουν για διασκέδαση, όμως κάνουν τα μεγαλύτερα και πλέον επικίνδυνα ταξίδια, αφήνοντας πίσω πρόσωπα αγαπημένα, με την ελπίδα πως κάποτε θα ξανανταμώσουν.
Η πατρίδα μας γέμισε τα τελευταία χρόνια από τέτοιους ανθρώπους, που από ανάγκη για επιβίωση φτάσανε έως εδώ. Είναι διαφόρων εθνοτήτων και προσπαθούν να ενσωματωθούν στην δική μας κοινωνία. Βρίσκουν πρόσφορο έδαφος εδώ, διότι, πριν από αρκετά χρόνια, έφυγαν δικοί μας μετανάστες στα πέρατα του κόσμου, αναζητώντας καλλίτερη τύχη.
Στις δεκαετίες το 50-60 αλλά και του 70 λιγότερο, σε κάθε ελληνικό σπίτι υπήρχε τουλάχιστον ένας ξενιτεμένος, δεν έχει σημασία που. Άλλος Αμερική, άλλος Αυστραλία, άλλος Γερμανία, άλλος Σουηδία άλλος Βέλγιο και πάει λέγοντας.

Μετανάστης λεγότανε τότε, για να μην τους λένε σκλάβους. Δουλέψανε σκληρά και πολλές φορές υπεράνθρωπα, για να φτιαχτούν οι χώρες που τους δέχτηκαν. Προσπάθησαν να ενσωματωθούν στις κοινωνίες αυτές, δεν τα κατάφεραν όλοι, πολλοί γύρισαν πίσω σακατεμένοι, εξαντλημένοι και άρρωστοι σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από αυτή πού είχαν φεύγοντας.
Όταν γύριζαν άρχιζε το μεγαλύτερο δράμα. Ενώ στην Αμερική ή στην Αυστραλία τον φωνάζανε (Τζων δε Γκρήκ) ο Έλληνας ας πούμε, εδώ είναι Τζων ή Γιάννης ο Αυστραλός ή Σουηδός ανάλογα που είχε πάει. Και εκεί ξένος, και εδώ το ίδιο. Δεν έχει δυο πατρίδες όπως ονειρευόταν, δεν έχει καμία. Η σύνταξη, αν υπάρχει, του εξωτερικού, και η περίθαλψη, του εσωτερικού.
Οι άλλοι που κατάφεραν να επιβιώσουν σε ξένο τόπο, προσαρμόστηκαν στις απαιτήσεις του. Κάνανε οικογένειες. Στείλανε τα παιδιά τους σε σχολείο, μάθανε τα παιδιά την γλώσσα του τόπου. Αν οι δυο γονείς είναι Έλληνες στο σπίτι μιλούν Ελληνικά, όμως πολλές φορές διευκρινίζουν ότι δεν καταλαβαίνουν στην τοπική γλώσσα. Τα εγγόνια πλέον γνωρίζουν μόνο λέξεις ελληνικές. Είναι Ελληνικής καταγωγής, είναι μετανάστες τρίτης γενεάς, στην ουσία δεν είναι μετανάστες. Είναι μέλη της πολυπολιτισμικής κοινωνίας μας.
Είναι άραγε μπορετό να καταλάβει κανείς το καημό του μετανάστη αν δεν τον έχει ζήση; Να καταλάβει την λαχτάρα της Κυριακής, να βρεθεί με άλλους Έλληνες στην Εκκλησία όπου υπήρχε, να μιλήσει την γλώσσα του, να μάθει νέα από την πατρίδα, να τραγουδήσει με τον Καζαντζίδη «το ψωμί της ξενιτιάς είναι πικρό».
Η οργάνωση εορτών στις εθνικές επετείους, είναι άλλη μια ευκαιρία να σμίξουν οι πατριώτες, ντύνοντας τα παιδιά τους τσολιάδες και βλαχοπούλες και τραγουδώντας δημοτικά άσματα, να αναπαρασταίνουν την Πατρίδα.Ο χρόνος ωραιοποιεί τις καταστάσεις. Αυτοί οι πρώτοι μετανάστες είναι οι ένθερμοι νοσταλγοί της χώρας μας. Όταν έρχονται τουρίστες στον τόπος τους, τότε απογοητεύονται, κανείς δεν τους θυμάται, διότι δεν έχουν όνομα, είναι ο Αμερικάνος, ο Αυστραλός, ο Γερμανός και πάει λέγοντας.

Ο Κανέλος